Στο χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος :)

Η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου έχει την ευωδιά αργίας, άρα εκδρομή με διαμονή. Ο Σπούξης που έχει και βάρκα (?) τα καλοκαίρια μένει αγκαλιά με το Κρινάκι του στην λίμνη winnipesaukee που σημαίνει ¨»Χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» Οταν λέμε λίμνη εννοούμε 34 χιλιόμετρα μήκος με 264 νησάκια! Σίγουρα δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα να την πεις νερόλακκο!!! Εκτός από την βάρκα (?) που την δένει σε μια μαρίνα κλαμπ, έχει και ένα δωμάτιο νοικιασμένο ..Να φέρετε και σεντόνια!

Χώσαμε στους σάκους μας σεντόνια, πετσέτες, μια αλλαξιά ρούχα, βρακάκια, μαγιό και την βροχή… Παίξαμε τα αγαπημένα μας παιχνίδια διαδρομής και μετά από 4 ώρες βρεθήκαμε βραδάκι …μέσα στο σκάφος του Σπούξη μου.

Σε μπλε πλαστικό ποτήρι χώθηκαν παγάκια- όνειρα και σχέδια για τον χειμώνα, λεμονάδα- αποχαιρετισμός με την φρεσκάδα των καλοκαιρινών διακοπών στην Ελλάδα, και …. οινόπνευμα- αντισηψία των πληγών που αφήνει η απώλεια …

Άδειαζαν και γέμιζαν τα ποτήρια μέσα στο μπλε σκοτάδι της βάρκας με ήχους τραγουδιών που αγαπήσαμε …  Έτσι έχουμε συνεννοηθεί με τον ξάδελφό μου, ένα ραντεβού να τα πιούμε για την απώλεια του Σκούξη. Μυστικά ξέρουμε και οι δύο, σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον, πάντα θα δηλώνουμε παρών σε αυτό το ραντεβού χωρίς ποτέ να κλείσει η πληγή. Είναι ραντεβού φροντίδας, μη και αρχίσει να σαπίζει και μολυνθεί η σκέψη… Ο πόνος είναι διαφορετικός όταν η πληγή είναι καθαρή. Δεν βρωμάει, δεν τρέχει αρρωστημένο πύον, μόνο μένει πάντα ανοιχτή, πάντα καθαρή και πονάει… και μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο αυτό.  Απλά πράγματα….  ουπς ξέφυγα!

Μέθη και όμορφα πυροτεχνήματα ζωής στις όχθες της λίμνης, στα υγρά μάτια, στη τρυφερή αγκαλιά των δύο πιο δυνατών σερνικών της ζωής μου. Είχαμε και το λίκνισμα της δεμένης βάρκας(?) που ξεκουράζεται και αναζητά ταξίδια… Το κατάλευκο και φωτεινό Κρινάκι  πάντα εκεί να μας φροντίζει, να χαμογελά και να προσπαθεί με περίσσια τέχνη να καταλάβει τα αγγλικά μου.

Το δωμάτιο φιλόξενο, το κρεββάτι αναπάντεχα νανουριστικό… η τουαλέτα έξω και κοινόχρηστη! Άγχος για τα τσισάκια μου…πάντα σηκώνομαι την νύχτα…

Το μαύρο μακρύ νυχτικό μου, με την τόσο όσο δαντέλα του,  χάιδευε προκλητικά  το υγρό χορτάρι και αναστέναζε σε  μυστικούς ηδονικούς χορούς ξωτικών μέσα στην ομίχλη της νύχτας! Εκλιπαρούσε η λίμνη να βουτήξω μέσα της, θα έβαζα σε μπελάδες πολλούς αν το έκανα, αν και είχα εμπιστοσύνη στο κολύμπι μου. Το ήθελα τόσο μα τόσο αλλά θα με θεωρούσαν ψυχασθενή αν το έκανα! «Μα είσαι με τα καλά σου τι πήγες να κάνεις βραδιάτικα μέσα στη λίμνη?????» «Να κατουρήσω» θα τους έλεγα και θα με θεωρούσαν τρελή .. και όμως ανατρίχιαζαν τα σύννεφα καθώς η ψιλή βροχούλα άγγιζε τους γυμνούς μου ώμους, φαντάσου και όλο μου το κορμί … Δροσοσταλίδες γαργαλούσαν τα δακτυλάκια των ποδιών μου…..φαντάσου και όλο μου το κορμί … Ένιωσα την ηδονή του ξελαφρώματος καθισμένη σε μια λεκάνη. φυσιο-λογικό !!!

Το αποφάσισα, η τουαλέτα έξω από τη φωλιά έχει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον, τόσο το βράδυ που σε καλεί σε μαγικά άγνωστα ηδονικά μονοπάτια, όσο και την αυγή που σε ξυπνά για να καλοδεχθείς ένα άκρως φθινοπωρινό βροχερό τοπίο λίμνης.

Ξυπνήσαμε νωρίς, μαζέψαμε τα πράγματά μας, και εξερευνήσαμε για λίγο την μαρίνα και το χώρο που μας φιλοξένησε…

Η βροχή μαζί μας, έπαιζε σε χαμηλές νότες στα κουπλέ. Στα ρεφρέν τα έδινε όλα με καταρρακτώδεις κορώνες.

Η αγριόχηνα ετοιμάζονταν για το πρωινό της μπάνιο στην άδεια παραλία αλλά …

την συνέλαβα την άτιμη… με το βλέμμα της σχεδίαζε χάρτες για την αποδήμηση της σιγά σιγά

Είχε φτάσει η στιγμή του καφέ, και της εξερεύνησης της λίμνης. Στην προκυμαία δεμένα όλα τα σκάφη

Το password είναι password και καλά θα κάνει να μείνει password για  να μου χαμογελάς με την παιδική σου αταξία και να ξεχνά η ματιά σου  τον κρυμμένο πόνο της απώλειας. Δεν θα το καταλάβω ποτέ!!! Θα μείνει έτσι το passoword να είναι passoword και θα εργασθώ σκληρά για αυτό.

Θα πάμε με το σκάφος σε άλλη όχθη να φάμε.. σχεδόν το μόνο σκάφος μέσα στη λίμνη. Τι σημαίνει βρέχει?, έτσι κάνουμε εμείς στο σόι μας …

Η πυξίδα με γαργαλούσε. Έλα να χαθούμε σε προσκαλώ, σε προκαλώ, φυσικά και μόνο αν καταφέρεις να με καταλάβεις…

Νερό παίρνουν νερό αφήνουν με καπετάνιο τον Σπούξη αργός και μεθοδικός… να του ζητήσω να γκαζώσει να σηκωθεί η μύτη στον ουρανό? μπα…Γαρυφάλλε … Προσοχή μην δημιουργήσουμε κύμα.

Είπαμε η συγκεκριμένη λίμνη είναι Λίμνη,! έχει κώδικα κυκλοφορίας σε στενάκια και περιπολία για την σωστή εφαρμογή ααα ναι έχει και βενζινάδικα !!!

Η λίμνη αχ αυτή η συγκεκριμένη λίμνη …. Όσο έβρεχε τόσο την ερωτευόμουν όσο την ερωτευόμουν τόσο προσκαλούσε το Δία μεταμορφωμένο σε βροχή να της κάνει έρωτα.. Γυμνή από κόσμο, με τις προκυμαίες άδειες να μετρούν την στάθμη της, τις αντοχές της, ..ήξερα πως όσο την προκαλώ τόσο δυνατός θα είναι και ο οργασμός που θα μου προκαλέσει…

Θα καταφέρω να φτάσω άραγε… λυσσασμένα με προκαλούσε με την καλλίγραμμη γύμνια του…

Στο παιχνίδι του φλέρτ, έπρεπε να περάσουμε από το στομαχάκι πρώτα, άρα να κουρσέψουμε.

Πλάκα μου κάνεις; Με δύο τόσο δυνατούς κουρσάρους πεινασμένους οι θησαυροί ήταν δεδομένοι, καλά κρυμμένοι σε γνωστό λημέρι…

Τα άψυχα στροβιλίζονται δίπλα μας για να τους δίνει πνοή η ψυχή μας παίζοντας μαζί τους. Απολαυστικό το κρασί, περισσότερο γιατί από την πρώτη στιγμή έπιασα με την άκρη του ματιού μου, με πόση αγάπη και χαρά το διάλεξε ο μικρός Σπούξης. Ήταν δικό του παιχνίδι, το ήξερα, του είχε δώσει νόημα και πνοή όταν το επέλεγε από τον κατάλογο, όπως ακριβώς τα παιδιά που μπαίνουν σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η μικρή σφραγίδα χαμόγελου για την χαρά του που είμασταν εκεί και παίζαμε με τα παιχνίδια του.

Έτσι όταν θέλησε να μάθει πως παίζεται το παιχνίδι των άψυχων και πως φτάνουν τα μηνύματα στο σύμπαν, απλώς τον έβαλα να κοιτάξει μέσα από αυτό που ο ίδιος είχε διαλέξει -το λευκό φίνο κρασί – και περιέγραψα τις όμορφες ζωγραφιές που έβλεπα ουσιαστικά στα μάτια του…

Του μίλησα για το ευτυχισμένο μπουκάλι κρασί μέσα στον πάγο βολεμένο, σκεπασμένο με πετσέτα… Αδειάζει το «είναι» του στα ποτήρια και μας ευθυμεί …μας γεμίζει … και μετά μένει άδειο…

ποτέ μην πεις στο σύμπαν πως είναι άδειο… θα τρομάξεις με τον απέραντο χώρο που έχει για να απλώνει την ψυχή του… για εκείνον του μιλούσα μόνο που δεν το ήξερα ούτε εγώ ούτε εκείνος…. το κατάλαβα μετά όταν γέλασε μέσα από την καρδιά του… και τον άκουσε το σύμπαν

Η μυστήρια ομορφιά του τοπίου, η δύναμη της βροχής στο παιχνίδι του άσπρου-μαύρου, άντε καλά και η χαρά μου να μπει ένα τόσο όμορφο κομμάτι στη συλλογή των περίπτερων ναών μου, παρότρυναν  το παλιό μου παλτό να μου προτείνει να κάνουμε δικό μας με ένα φιλί στο κέντρο του…Περπατήσαμε τα δυο μας στην προκυμαία δεμένοι με πλεγμένα δάκτυλα για την μυστηριακή τελετή .. το παλιό μου παλτό με ξέρει σαν κάλπικη δεκάρα…

Συγκλονιστικός περίπτερος ναός, ικανός να συλλάβει και να στείλει το μήνυμα της δύναμης του φιλιού μας, με τέλειο εξοπλισμό σκεπής

Ξεκάθαρες οδηγίες χρήσης στο κέντρο του στο πάτωμα …

και στην οροφή εσωτερικά …

Μέσα στο «χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» όμορφη που είναι η θέα…

και μετά και μετά .. πολλά πολλά ευχαριστώ και αγκαλιές … και επιστροφή, με καφέ, σαντουιτσ τραγούδια και βροχή πολύ δυνατή βροχή..

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Η «όμορφη γη» σε Περίπτερους Ναούς και ερωδιούς.

Φυσικά και οι αναμνήσεις των διακοπών  στην Ελλάδα δεν έχουν τελειώσει, έχω ακόμη να μεταφέρω αρκετά στην καληνύχτα μου.

Ο Αύγουστος πέρασε γρήγορα  στο Μόντρεαλ, όλο το καλοκαίρι πέρασε γρήγορα. Ήθελα να κάνω και άλλα όμως ήδη έχω μαζέψει ένα σωρό. Παραγεμισμένο, χοντρό πορτοφόλι με ένα σωρό φωτογραφίες, είμαι πλούσια. Θέε μου πόσο πλούσια είμαι …

Το παλιό παλτό είναι ο ένας Πειρατής, που του αρέσει να βγάζει το χρυσάφι του και να το λιάζει. Χώνεται λοιπόν σε χάρτες και με κάθε ευκαιρία όλο και κάπου πάμε να κουρσέψουμε !

Terrebonne όπως ίσως λέμε «Όμορφη γη»

Η έκπληξη του τοπίου ήταν απίστευτη. Ότι ακριβώς είχαμε ανάγκη καθρεφτίστηκε στα διάπλατα μάτια μας, η Φύση είχε μεγάλα κέφια και μαζί με την Τύχη αποφάσισαν να μας κάνουν δώρο..

Ηταν λέει μια φορά και έναν καιρό η Μασόν …και είχε ένα σπίτι που τώρα είναι πανεπιστήμιο ….

και να ο κήπος της Μασόν, όπου έδινε τις καλοκαιρινές τις δεξιώσεις… τώρα είναι πάρκο

Ενας… Περίπτερος Ναός

Δύο…

Τρείς…. Τρεις δικοί μου όλο δικοί μου περίπτεροι ναοί που σφραγίστηκαν με το φιλί του στα χείλι μου. Τρία φιλιά που έστειλαν το σήμα στο Σύμπαν πως είναι δικοί μου δικοί μου πια ναοί. Τους κούρσεψε για χάρη μου και μόνο

Κάτσαμε στο παγκάκι, ο πίδακας νερού μας τραγουδούσε  όνειρα και σχέδια..

και ο γλάρος πολυλογούσε, μας γέμιζε με πληροφορίες, για να εξερευνήσουμε και την άλλη πλευρά. Αυτό απέναντι πάνω στην γέφυρα είναι βιβλιοθήκη και συνεδριακό κέντρο, ένα μικρό νησί, ένα φράγμα, , μια γέφυρα… τόσες πληροφορίες ….

Για να πω την αλήθεια, στουρνάρι πέρασα τη γέφυρα τούβλο γύρισα. Μόνο την ομορφιά κράτησα ως πληροφορία στο πήγαινε-

έλα….

α ναι …ενδιάμεσα κάτσαμε και σε ένα μπιστρό, Ωραία μουσική, ωραία θέα με το νερό από το φράγμα να αιχμαλωτίζει το φως, ωραίο πότο να ευθυμεί το σώμα, ωραία και η γκαρσόνα να την ερωτευθεί το παλιό μου παλτό!

Ενα τελευταίο δώρο πριν φύγουμε. Ο κύριος Ερωδιός Γεφυρόπουλος, ψυχρός στην παρουσία των ανθρώπων, ήρεμος, τσιμπολογούσε κανένα ψάρι, ελεύθερος, αποχαιρετούσε τον ήλιο και ξεκινούσε μόνο για μένα μια μικρή διάλεξη περί της ύπαρξης…

«Όπως βλέπεις γαλανομάτα μου έχω μακριά πόδια και ράμφος που με βοηθούν πολύ, αφού ζω, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε περιοχές με ρηχά νερά. Θα με βρεις δηλαδή κοντά σε ποτάμια, λίμνες, έλη, δέλτα, θάλασσα, σε υγρά λιβάδια και υγρές καλλιέργειες. Είμαι σαρκοφάγος, τρέφομαι κυρίως με ψάρια. Εντάξει, κάποιοι από μας τρώμε έντομα,  ασπόνδυλα, αμφίβια και μικρά ερπετά. Όταν κυνηγώ χρησιμοποιώ την πολύ καλή όραση μου και γρήγορη κίνηση του λαιμού μου Να έτσι!! Όταν πετώ εναλλάσσω το χτύπημα των φτερών με στιγμές αιώρησης και έχω το λαιμό μου μαζεμένο σε σχήμα S και τα πόδια τεντωμένα. Τώρα δεν έχω κάποιο λόγο να πετάξω για να σου δείξω με παράδειγμα!

Να ξέρεις με λίγες εξαιρέσεις ζούμε και φωλιάζουμε σε αποικίες, χρησιμοποιούμε κυρίως τα δέντρα ή την πυκνή βλάστηση κοντά στο νερό. Δημιουργούμε μονογαμικά ζευγάρια την περίοδο της αναπαραγωγής και στην ανατροφή των μικρών συμμετέχουν και οι δύο γονείς.

Τα είδη που ζουν στις εύκρατες περιοχές είναι μεταναστευτικά. Είμαστε κοσμοπολίτικη οικογένεια και μπορείς να μας συναντήσεις παντού εκτός από την Ανταρκτική, την Αρκτική και σε μεγάλο υψόμετρο στα βουνά. 

Αν πάλι με δεις στο όνειρό σου να ξέρεις  πως αντιπροσωπεύω την αυτονομία, την σταθερότητα και την σχολαστικότητα. Θα αποκτήσεις μεγάλη επιτυχία μέσα από τις προσπάθειές σου. Εναλλακτικά σου δείχνω την ικανότητά σου να ερευνάς και να επεξεργάζεσαι το υποσυνείδητό σου.»

Στο αυτοκίνητο στην επιστροφή ξεχειλίζαμε από χαρά!

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σημείωση: η φωτογραφία μέσα από το Περίπτερο Ναό είναι του παλιού μου παλτού…

 

 

Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός

Από τις ημέρες που μείναμε στην περιοχή του Νιαγάρα, διαλέξαμε την δεύτερη και πιο ηλιόλουστη για να εξερευνήσουμε τις οργανωμένες όχθες λιμνών που έχουν μετατραπεί σε παραλίες για … ας το πούμε κολυμβητές. Θυμάμαι, στις αρχές μου έκανε εντύπωση το αυτονόητο, πολλοί  λίγοι Καναδοι ξέρουν να κολυμπούν, όμως σχεδόν όλοι να κάνουν σκέιτ στο πάγο και σκι στο χιόνι!

Διαλέξαμε την πιο διάσημη παραλία, Crystal Beach και προς μεγάλη έκπληξη μόλις διάβασα πως η άμμος που έχει τόσο μέσα όσο και έξω, είναι φυσική και δημιουργεί μια όμορφη παραλία! Το παλιό μου παλτό λέει πως είμαι ο ορισμός της παραπληροφόρησης… και έχει δίκιο. Δεν ξέρω σε πόσους ανθρώπους είπα πως η άμμος που τόσο πολύ με κούρασε (και με νευρίασε) για να την περπατήσω, την είχαν κουβαλήσει !!! Τι να πω …

Γεμάτη η παραλία, αυτό που λέμε ούτε καρφίτσα, όλοι μια παρέα, εγώ κοίταζα την λίμνη και το παλιό παλτό τους ..»χυμένους λαχταριστούς λουκουμάδες» ξαπλωμένους στα πόδια του, σε απόσταση αναπνοής, μπρος και πίσω του και πλάι του! Η λίμνη τεράστια, μέχρι εκεί που έβλεπα πεεερα στο βάθος, ένα με τον ουρανό. Το νερό κρυστάλλινο, πεντακάθαρο, δροσερό, και ΑνΑλΑτο (δηλαδή χωρίς καθρέφτες για αντικατοπτρισμό χρωμάτων) , με μια φυσική -το τονίζω- φυσική άμμο, ψαράκια μικρά εδώ εκεί και να κολυμπούν λίγο πιο πέρα από τα δακτυλάκια των ποδιών μου… και ένα μεγάλο νεκρό να επιπλέει και κάποιος να το βγάζει έξω….  Από βάθος, κατάσταση λούτσας…όταν άρχισαν τα ποδαράκια μου να μην τον αγγίζουν τον αμμώδη βυθό, είχα φτάσει και στο σκοινί που οριοθετούσε το κομμάτι που επιτρέπονταν να κολυμπήσουμε!!!!

Να μην ξεχάσω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να φέρω τους ακούραστους εργάτες της περιοχής. Οι φυσικοί σκουπιδιάριδες! Τους έβλεπα να πετούν από πάνω μας, χωροφύλακες της παραλίας. Οι προσγειώσεις τους μερικά εκατοστά δίπλα μας, είχαν την σιγουριά του «φίλε εγώ κάνω κουμάντο εδώ, εσύ είσαι επισκέπτης και κοίτα να συμμορφωθείς με την αδιάκριτη παρουσία μου» «πετάς μόνο αποφάγια και αναλαμβάνω να το μαζέψω εγώ» «άι ρε καπετάνιε του γλυκού νερού» ψιθύρισα!!!

Μου έπεσε, λίγα εκατοστά μακρυά από την πολυθρόνα μου, ένα κρακεράκι και μισό, κατά λάθος και περίμενα με τη φωτογραφική. Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός, γνωστός χωροφύλακας δεν έκανε ούτε τρία λεπτά για να συλλάβει την βρωμιά μου. Με κραυγή ειδοποίησε τους άλλους να απομακρυνθούν γιατί το είδε πρώτος…

Πανέμορφος, υγιέστατος, με πούπουλα κατάλευκα στην κοιλιά άλλα και σε γοητευτικές αποχρώσεις του γκρι στην πλάτη, άρπαξε γρήγορα το κρακεράκι στο στόμα … και στην συνέχεια έκανε μερικούς γύρους για να εντοπίσει και το πιο μικρό…

«Λοιπόν, τι με κοιτάς;  Δεν είμαι αξιοθέατο την δουλειά μου κάνω, θα σου πέσει κατά λάθος και αυτό που κρατάς;»

«Ξέρεις πως απαγορεύεται να σε ταΐσω» του είπα …και καταβρόχθισα το καρακεράκι…. άνοιξε τα φτερά του και με μια απίστευτη σιγουριά και επιδεξιότητα πέταξε ανάμεσα από τις καρέκλες!!!

Η άμμος που τελικά ήταν φυσική! με έκανε να γκρινιάζω… μπήκα στο αυτοκίνητο γκρινιαρούλα, μουρμουρίζοντας για τον άνθρωπο που τον πιάνει μια μανία με τις προσομοιώσεις ….  όμως το παλιό μου παλτό μη έχοντας άλλη επιλογή προκειμένου να ξεφύγει (?) έκανε τα μαγικά του. Μια στροφή από δω, μια από κει… και νάτος και πάλι ο Περίπτερος Ναός που είχαμε δει πριν αλλά μου υποσχέθηκε πως θα σταματούσαμε μετά.

Σταματήσαμε λοιπόν στο «μετά»…και ίσως να έπαιρνα και όρκο πως εκεί στην πλατεία είδα και μια νεράιδα Ελιά … να χαϊδεύει με τα φύλλα της τον Περίπτερο Ναό…  μπορεί πάλι και όχι ……

Με τέτοια κορυφή, η κατάκτηση ήταν ζήτημα ενός φιλιού στο κέντρο του.

Με τέτοιο σημείο εσωτερικού κέντρου το σήμα έφυγε ξεκάθαρο, κρυστάλλινο, ηλιόλουστο και λουσμένο σε δροσερό νερό λίμνης

Άλλη μια κατάκτηση περίπτερου ναού !

αχμμ οι φωτογραφίες είναι θολές … κάτι η υγρασία, κάτι η ευκολία του κινητού που όμως θέλει και σταθερό χέρι…

Καληνύχτα εκεί 🙂

 

Κατακτήσεις στο Τυμπανοχωριό !

Στρουμπουλός και πάντα χαμογελαστός τυπικά και ουσιαστικά καλόκαρδος ο Τάσος, προσκαλεί κάθε Έλληνα φίλο του να επισκεφτεί το μαγαζί του. Το ενδιαφέρον είναι πως αμέσως μετά πάντα μονολογεί και έχω κάτι «spare ribs… πωπωπωπω άλλο πράγμα»

Η πρώτη μέρα του Ιουλίου είναι αργία σε όοοολο τον Καναδά εκτός από την επαρχεία του Κεμπέκ που την έχει καθιερώσει ως ημέρα μετακόμισης, για να μπορούν έτσι να δικαιολογούν την αργία και στην επαρχεία τους οι Κεμπεκιώτες. Μάλιστα είναι μια αργία που μεταφέρεται για τους υπαλλήλους όταν πέφτει Κυριακή.

Δύο Ιουλίου 2018, μια καυτή αλλά και τρομερά υγρή ημέρα αργίας! Αποφασίσαμε να δραπετεύσουμε από τις θανατηφόρες προθέσεις του ιδιόμορφου καύσωνα, επιλέγοντας τον δυνατό κλιματισμό του αυτοκινήτου, και την διαδρομή μέχρι την κατοικία των σπερ ριμπς του Τάσου.

Στο Drummonville  δεν είχαμε ξαναπάει. Κάτι παραπάνω από 100 χιλιόμετρα μακρυά από το νησί του Μοντρεάλ  η διαδρομή, περνάς την μεγάλη υγρή νεράιδα όχι από γέφυρα αλλά από τούνελ….

Ενα μικρό δέος χάιδεψε το μυαλό (?) όπως και να το κάνουμε όποιο τούνελ είναι μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο αυξάνει τους χτύπους της καρδιάς….

Μουσική, κουβέντα, πειράγματα και όνειρα… και φτάσαμε στα ονειρεμένα spare ribs του Τάσου…

Ρωτήσαμε πληροφορίες για την πόλη. Ε μας είπαν διάφορα… κρατήσαμε ένα μικρό καλάθι από όσα μας είπαν … η μικρή ξανθιά όμως από τις πρώτες ματιές κατάλαβε πως ήταν μια πολύ όμορφη πόλη … Ασυγκράτητη άρχισε να βγάζει άναρθρες κραυγούλες όταν συνέλαβε η ματιά αυτό τον

Περίπτερο Ναό ! Έπρεπε να γίνει δικός της με κάθε τρόπο… ακόμη και μέσα στο υγρό λιοπύρι

ποιος νοιάζεται για ταμπέλες… ας την βγάλουμε φωτογραφία και την διαβάζουμε μετά … τώρα φίλα με σε αυτό το πανέμορφο ναό που ξεχειλίζει νερό γύρω γύρω

Και πριν πάμε να πάρουμε καφέ (ωχ πρώτα πήραμε καφέ και μετά ξεκινήσαμε την βόλτα στην πόλη, ή το ανάποδο? καλό είναι και έτσι άστο )… σταμάτα σταμάτα εδώ, που το είδα και πριν ..και επειδή ήταν απέναντι δεν σταμάτησες …

Δικό μου …δικό μου και αυτό … κατάκτηση με μόνο όπλο την δύναμη του φιλιού σου… ωραία θέα έχει η νέα μας κατάκτηση

Ο φίλος μας ο Τίμονας πάντα πρόθυμος να εκπληρώσει τις επιθυμίες μας, με το αζημίωτο φυσικά …

Ρουφούσα τη γλύκα και την δροσιά χορτασμένη από τις κατακτήσεις μου, … ναι καταλαβαίνω μπορεί για τους Κεμπεκιώτες να είναι μέγα αξιοθέατο ένα παλιό χωριό... από το 1810 αυτό έχουν από αρχαία, αυτό πουλούν στους τουρίστες αλλά με τόση ζέστη δεν … ε ? δεν ..φτάσαμε, ξέρουμε που πέφτει αλλά δεν … άλλη φορά … το φθινόπωρο …

Ωχ Γιάννη κοίτα… κοίτα ένα από τα σπίτια σου … άσχετο αλλά μου θύμισε βιβλίο της Αγκάθα

 

Πόσο γρήγορα ταξιδεύουν, πόσα γκρίζα μπορούν να γίνουν, πόσο απότομα μπορούν να κρύψουν το φως …

Μια νεροποντή ξεβάφει όλα τα χρώματα ..θολώνουν όλα στην καταιγίδα, μόνος πλοηγός η εμπειρία, το ένστικτο τα σταθερά χέρια στο τιμόνι… ο γόνιμος φόβος… και η {\displaystyle v={\frac {d}{t}}} να προσπερνάς τα χοντρά δάκρυα χωρίς να τα αφήσεις να σε παρασύρουν …

ααα ναι και το λαλά … κάτι σε ιταλικό …ναι θυμάμαι … στα πρώτα μας μπλουζζζζζζ μου ψιθύριζες τους στίχους  … έτρεμα στα χέρια σου όχι από τα λόγια άλλα από την αναπνοή σου στο αυτάκι μου…

 

 

αυτάααα

Κατάκτηση! Καλή Πρωτοχρονιά :)

Επιστροφή. Κάτι σαν την τελευταία μέρα του χρόνου. Θέλεις και δεν θέλεις. Μάλλον περισσότερο δεν θέλαμε να επιστρέψουμε. Ο νέος χρόνος είναι απαιτητικός, σκληρός, όπως ακριβώς η ανατροφή ενός παιδιού.  Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, βρώμικο αυτοκίνητο, χορτασμένοι εμείς, πεινασμένο αυτό. Η διαδρομή χαραγμένη και εμείς απλά αναζητούσαμε ένα βενζινάδικο πάνω σε αυτή τη διαδρομή

img_0883.JPG

Ζεστός ακόμη ο καφές του Σπούξη, καθαρά παράθυρα, χορτασμένο και το αυτοκίνητο μας,  λαμπερός ήλιος, χιονισμένο τοπίο! 

img_0895.JPG

Περνούσαμε από διάφορα χωριά και αναρωτιόμουν με τι ασχολούνται οι άνθρωποι που ζουν σε αυτά. Μικρή κραυγή χάρας, με το που το αντίκρισα.

img_0864.JPG

Ένας περίπτερος χριστουγεννιάτικος ναός, πανέμορφος χιονισμένος με προκαλούσε να τον κατακτήσω. Κατακτάς, πας για άλλα, συλλέγεις και πάλι απ την αρχή …. Περισσότερες πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή με αυτόν τον τόσο όμορφο περίπτερο ναό εδώ Milford&;nbsp;;

Φυσικά σταματήσαμε, με το παλιό μου παλτό να μουρμουρά, εθιμοτυπική μουρμούρα, περισσότερο για να παίξει με την χαρά μου, να την ακούσει να κελαηδά κόντρα στη γκρίνια !

img_0868.JPG

Στους περίπτερους ναούς υπάρχουν σκαλιά, έστω και ένα σκαλί … Ανεβαίνεις και ξαφνικά βρίσκεσαι στο κέντρο. 

img_0869.JPG

Κατακτήσαμε το κέντρο, το σφραγίσαμε με ένα φιλί και ανοίξαμε άπειρους ενεργειακούς κύκλους, τρυπήσαμε το σύμπαν με το φιλί μας, σφραγίσαμε την επιστροφή στο μαζί για ό,τι φέρει η νέα χρονιά …. 

img-0907.JPG

πολικό ψύχος  στο Μόντρεαλ με το θερμόμετρο συνεχώς να πέφτει όσο πλησιάζαμε… 

 

Καλή Πρωτοχρονιά 🙂