Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός

Από τις ημέρες που μείναμε στην περιοχή του Νιαγάρα, διαλέξαμε την δεύτερη και πιο ηλιόλουστη για να εξερευνήσουμε τις οργανωμένες όχθες λιμνών που έχουν μετατραπεί σε παραλίες για … ας το πούμε κολυμβητές. Θυμάμαι, στις αρχές μου έκανε εντύπωση το αυτονόητο, πολλοί  λίγοι Καναδοι ξέρουν να κολυμπούν, όμως σχεδόν όλοι να κάνουν σκέιτ στο πάγο και σκι στο χιόνι!

Διαλέξαμε την πιο διάσημη παραλία, Crystal Beach και προς μεγάλη έκπληξη μόλις διάβασα πως η άμμος που έχει τόσο μέσα όσο και έξω, είναι φυσική και δημιουργεί μια όμορφη παραλία! Το παλιό μου παλτό λέει πως είμαι ο ορισμός της παραπληροφόρησης… και έχει δίκιο. Δεν ξέρω σε πόσους ανθρώπους είπα πως η άμμος που τόσο πολύ με κούρασε (και με νευρίασε) για να την περπατήσω, την είχαν κουβαλήσει !!! Τι να πω …

Γεμάτη η παραλία, αυτό που λέμε ούτε καρφίτσα, όλοι μια παρέα, εγώ κοίταζα την λίμνη και το παλιό παλτό τους ..»χυμένους λαχταριστούς λουκουμάδες» ξαπλωμένους στα πόδια του, σε απόσταση αναπνοής, μπρος και πίσω του και πλάι του! Η λίμνη τεράστια, μέχρι εκεί που έβλεπα πεεερα στο βάθος, ένα με τον ουρανό. Το νερό κρυστάλλινο, πεντακάθαρο, δροσερό, και ΑνΑλΑτο (δηλαδή χωρίς καθρέφτες για αντικατοπτρισμό χρωμάτων) , με μια φυσική -το τονίζω- φυσική άμμο, ψαράκια μικρά εδώ εκεί και να κολυμπούν λίγο πιο πέρα από τα δακτυλάκια των ποδιών μου… και ένα μεγάλο νεκρό να επιπλέει και κάποιος να το βγάζει έξω….  Από βάθος, κατάσταση λούτσας…όταν άρχισαν τα ποδαράκια μου να μην τον αγγίζουν τον αμμώδη βυθό, είχα φτάσει και στο σκοινί που οριοθετούσε το κομμάτι που επιτρέπονταν να κολυμπήσουμε!!!!

Να μην ξεχάσω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να φέρω τους ακούραστους εργάτες της περιοχής. Οι φυσικοί σκουπιδιάριδες! Τους έβλεπα να πετούν από πάνω μας, χωροφύλακες της παραλίας. Οι προσγειώσεις τους μερικά εκατοστά δίπλα μας, είχαν την σιγουριά του «φίλε εγώ κάνω κουμάντο εδώ, εσύ είσαι επισκέπτης και κοίτα να συμμορφωθείς με την αδιάκριτη παρουσία μου» «πετάς μόνο αποφάγια και αναλαμβάνω να το μαζέψω εγώ» «άι ρε καπετάνιε του γλυκού νερού» ψιθύρισα!!!

Μου έπεσε, λίγα εκατοστά μακρυά από την πολυθρόνα μου, ένα κρακεράκι και μισό, κατά λάθος και περίμενα με τη φωτογραφική. Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός, γνωστός χωροφύλακας δεν έκανε ούτε τρία λεπτά για να συλλάβει την βρωμιά μου. Με κραυγή ειδοποίησε τους άλλους να απομακρυνθούν γιατί το είδε πρώτος…

Πανέμορφος, υγιέστατος, με πούπουλα κατάλευκα στην κοιλιά άλλα και σε γοητευτικές αποχρώσεις του γκρι στην πλάτη, άρπαξε γρήγορα το κρακεράκι στο στόμα … και στην συνέχεια έκανε μερικούς γύρους για να εντοπίσει και το πιο μικρό…

«Λοιπόν, τι με κοιτάς;  Δεν είμαι αξιοθέατο την δουλειά μου κάνω, θα σου πέσει κατά λάθος και αυτό που κρατάς;»

«Ξέρεις πως απαγορεύεται να σε ταΐσω» του είπα …και καταβρόχθισα το καρακεράκι…. άνοιξε τα φτερά του και με μια απίστευτη σιγουριά και επιδεξιότητα πέταξε ανάμεσα από τις καρέκλες!!!

Η άμμος που τελικά ήταν φυσική! με έκανε να γκρινιάζω… μπήκα στο αυτοκίνητο γκρινιαρούλα, μουρμουρίζοντας για τον άνθρωπο που τον πιάνει μια μανία με τις προσομοιώσεις ….  όμως το παλιό μου παλτό μη έχοντας άλλη επιλογή προκειμένου να ξεφύγει (?) έκανε τα μαγικά του. Μια στροφή από δω, μια από κει… και νάτος και πάλι ο Περίπτερος Ναός που είχαμε δει πριν αλλά μου υποσχέθηκε πως θα σταματούσαμε μετά.

Σταματήσαμε λοιπόν στο «μετά»…και ίσως να έπαιρνα και όρκο πως εκεί στην πλατεία είδα και μια νεράιδα Ελιά … να χαϊδεύει με τα φύλλα της τον Περίπτερο Ναό…  μπορεί πάλι και όχι ……

Με τέτοια κορυφή, η κατάκτηση ήταν ζήτημα ενός φιλιού στο κέντρο του.

Με τέτοιο σημείο εσωτερικού κέντρου το σήμα έφυγε ξεκάθαρο, κρυστάλλινο, ηλιόλουστο και λουσμένο σε δροσερό νερό λίμνης

Άλλη μια κατάκτηση περίπτερου ναού !

αχμμ οι φωτογραφίες είναι θολές … κάτι η υγρασία, κάτι η ευκολία του κινητού που όμως θέλει και σταθερό χέρι…

Καληνύχτα εκεί 🙂

 

Advertisements

Κατακτήσεις στο Τυμπανοχωριό !

Στρουμπουλός και πάντα χαμογελαστός τυπικά και ουσιαστικά καλόκαρδος ο Τάσος, προσκαλεί κάθε Έλληνα φίλο του να επισκεφτεί το μαγαζί του. Το ενδιαφέρον είναι πως αμέσως μετά πάντα μονολογεί και έχω κάτι «spare ribs… πωπωπωπω άλλο πράγμα»

Η πρώτη μέρα του Ιουλίου είναι αργία σε όοοολο τον Καναδά εκτός από την επαρχεία του Κεμπέκ που την έχει καθιερώσει ως ημέρα μετακόμισης, για να μπορούν έτσι να δικαιολογούν την αργία και στην επαρχεία τους οι Κεμπεκιώτες. Μάλιστα είναι μια αργία που μεταφέρεται για τους υπαλλήλους όταν πέφτει Κυριακή.

Δύο Ιουλίου 2018, μια καυτή αλλά και τρομερά υγρή ημέρα αργίας! Αποφασίσαμε να δραπετεύσουμε από τις θανατηφόρες προθέσεις του ιδιόμορφου καύσωνα, επιλέγοντας τον δυνατό κλιματισμό του αυτοκινήτου, και την διαδρομή μέχρι την κατοικία των σπερ ριμπς του Τάσου.

Στο Drummonville  δεν είχαμε ξαναπάει. Κάτι παραπάνω από 100 χιλιόμετρα μακρυά από το νησί του Μοντρεάλ  η διαδρομή, περνάς την μεγάλη υγρή νεράιδα όχι από γέφυρα αλλά από τούνελ….

Ενα μικρό δέος χάιδεψε το μυαλό (?) όπως και να το κάνουμε όποιο τούνελ είναι μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο αυξάνει τους χτύπους της καρδιάς….

Μουσική, κουβέντα, πειράγματα και όνειρα… και φτάσαμε στα ονειρεμένα spare ribs του Τάσου…

Ρωτήσαμε πληροφορίες για την πόλη. Ε μας είπαν διάφορα… κρατήσαμε ένα μικρό καλάθι από όσα μας είπαν … η μικρή ξανθιά όμως από τις πρώτες ματιές κατάλαβε πως ήταν μια πολύ όμορφη πόλη … Ασυγκράτητη άρχισε να βγάζει άναρθρες κραυγούλες όταν συνέλαβε η ματιά αυτό τον

Περίπτερο Ναό ! Έπρεπε να γίνει δικός της με κάθε τρόπο… ακόμη και μέσα στο υγρό λιοπύρι

ποιος νοιάζεται για ταμπέλες… ας την βγάλουμε φωτογραφία και την διαβάζουμε μετά … τώρα φίλα με σε αυτό το πανέμορφο ναό που ξεχειλίζει νερό γύρω γύρω

Και πριν πάμε να πάρουμε καφέ (ωχ πρώτα πήραμε καφέ και μετά ξεκινήσαμε την βόλτα στην πόλη, ή το ανάποδο? καλό είναι και έτσι άστο )… σταμάτα σταμάτα εδώ, που το είδα και πριν ..και επειδή ήταν απέναντι δεν σταμάτησες …

Δικό μου …δικό μου και αυτό … κατάκτηση με μόνο όπλο την δύναμη του φιλιού σου… ωραία θέα έχει η νέα μας κατάκτηση

Ο φίλος μας ο Τίμονας πάντα πρόθυμος να εκπληρώσει τις επιθυμίες μας, με το αζημίωτο φυσικά …

Ρουφούσα τη γλύκα και την δροσιά χορτασμένη από τις κατακτήσεις μου, … ναι καταλαβαίνω μπορεί για τους Κεμπεκιώτες να είναι μέγα αξιοθέατο ένα παλιό χωριό... από το 1810 αυτό έχουν από αρχαία, αυτό πουλούν στους τουρίστες αλλά με τόση ζέστη δεν … ε ? δεν ..φτάσαμε, ξέρουμε που πέφτει αλλά δεν … άλλη φορά … το φθινόπωρο …

Ωχ Γιάννη κοίτα… κοίτα ένα από τα σπίτια σου … άσχετο αλλά μου θύμισε βιβλίο της Αγκάθα

 

Πόσο γρήγορα ταξιδεύουν, πόσα γκρίζα μπορούν να γίνουν, πόσο απότομα μπορούν να κρύψουν το φως …

Μια νεροποντή ξεβάφει όλα τα χρώματα ..θολώνουν όλα στην καταιγίδα, μόνος πλοηγός η εμπειρία, το ένστικτο τα σταθερά χέρια στο τιμόνι… ο γόνιμος φόβος… και η {\displaystyle v={\frac {d}{t}}} να προσπερνάς τα χοντρά δάκρυα χωρίς να τα αφήσεις να σε παρασύρουν …

ααα ναι και το λαλά … κάτι σε ιταλικό …ναι θυμάμαι … στα πρώτα μας μπλουζζζζζζ μου ψιθύριζες τους στίχους  … έτρεμα στα χέρια σου όχι από τα λόγια άλλα από την αναπνοή σου στο αυτάκι μου…

 

 

αυτάααα

Κατάκτηση! Καλή Πρωτοχρονιά :)

Επιστροφή. Κάτι σαν την τελευταία μέρα του χρόνου. Θέλεις και δεν θέλεις. Μάλλον περισσότερο δεν θέλαμε να επιστρέψουμε. Ο νέος χρόνος είναι απαιτητικός, σκληρός, όπως ακριβώς η ανατροφή ενός παιδιού.  Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, βρώμικο αυτοκίνητο, χορτασμένοι εμείς, πεινασμένο αυτό. Η διαδρομή χαραγμένη και εμείς απλά αναζητούσαμε ένα βενζινάδικο πάνω σε αυτή τη διαδρομή

img_0883.JPG

Ζεστός ακόμη ο καφές του Σπούξη, καθαρά παράθυρα, χορτασμένο και το αυτοκίνητο μας,  λαμπερός ήλιος, χιονισμένο τοπίο! 

img_0895.JPG

Περνούσαμε από διάφορα χωριά και αναρωτιόμουν με τι ασχολούνται οι άνθρωποι που ζουν σε αυτά. Μικρή κραυγή χάρας, με το που το αντίκρισα.

img_0864.JPG

Ένας περίπτερος χριστουγεννιάτικος ναός, πανέμορφος χιονισμένος με προκαλούσε να τον κατακτήσω. Κατακτάς, πας για άλλα, συλλέγεις και πάλι απ την αρχή …. Περισσότερες πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή με αυτόν τον τόσο όμορφο περίπτερο ναό εδώ Milford&;nbsp;;

Φυσικά σταματήσαμε, με το παλιό μου παλτό να μουρμουρά, εθιμοτυπική μουρμούρα, περισσότερο για να παίξει με την χαρά μου, να την ακούσει να κελαηδά κόντρα στη γκρίνια !

img_0868.JPG

Στους περίπτερους ναούς υπάρχουν σκαλιά, έστω και ένα σκαλί … Ανεβαίνεις και ξαφνικά βρίσκεσαι στο κέντρο. 

img_0869.JPG

Κατακτήσαμε το κέντρο, το σφραγίσαμε με ένα φιλί και ανοίξαμε άπειρους ενεργειακούς κύκλους, τρυπήσαμε το σύμπαν με το φιλί μας, σφραγίσαμε την επιστροφή στο μαζί για ό,τι φέρει η νέα χρονιά …. 

img-0907.JPG

πολικό ψύχος  στο Μόντρεαλ με το θερμόμετρο συνεχώς να πέφτει όσο πλησιάζαμε… 

 

Καλή Πρωτοχρονιά 🙂

 

Βόλτα σιωπής για την επόμενη εποχή :)

Στην εκπνοή του φθινοπώρου, πάμε στο δάσος (Parc-nature du Cap-Saint-Jacques) μικρή εκδρομή. Καλαθάκι με ψωμάκια μπέιγκελ που αγκαλιάζουν αυγό βραστό και τυρί, δύο πανάνες, λίγους ξηρούς καρπούς, νερό, άνετα παπούτσια, έναν λύκο παλιό παλτό να με προσέχει και μια φωτογραφική μηχανή. Όχι δεν θέλω κάτι άλλο, είμαι ευτυχισμένη. Κυριακή ίσως από τις τελευταίες που η θερμοκρασία φλερτάρει με την ζεστασιά των 10 βαθμών πάνω από το μηδέν. Πόσο μου αρέσει να περπατώ μαζί του να μου κρατά το χέρι και να με φιλά με πάθος κάθε που νιώθει πως κρυώνω λίγο. 

dsc_0732.jpg

 

Φυσικά και πάμε για την κατάκτηση του περίπτερου ναού. Σφραγίζεται με το φιλί μας, ως δικός μου και αυτός στην συλλογή μου. 

dsc_0783.jpg

 

Να κάτσουμε να φάμε…πόση σιωπή κρύβει ένα δάσος όταν προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα, για την επόμενη εποχή. Ούτε ένα πουλί δεν κελαϊδά…μα καλά ούτε ένα σκιουράκι; α να ένα εκει μακριά…φαίνεται πιο απόμακρο από τα σκιουράκια της πόλης.

 dsc_0803.jpg

Να περπατήσουμε πολύ πολύ, να κουραστούμε σέρνω τα πόδια μου.

dsc_0811.jpg

 

 Ήχος από μαράκες, ξεραμένα φύλλα πεσμένα, νεράιδες ψηλόλιγνες σχεδόν γυμνές χορεύουν γύρω μας… 

Το μονοπάτι του λύκου, εδώ απαγορεύεται να περάσει αυτοκίνητο, πεζός, ποδήλατο. Δηλαδή απαγορεύονται οι τουρίστες. Σίγουρα θα είναι γεμάτο ζώακια, μόνιμοι κάτοικοι. 

dsc_0816.jpg

 

Η κοκκινοσκουφίτσα επιτρέπεται να περάσει; Χαμογελώ, έχω το λύκο μου παλιό παλτό να με ζεσταίνει, να αιχμαλωτίζει ομορφιές, όπως προσφέρονται, λίγο πριν πέσουν στη γη, σε πιατέλα 

dsc_0799.jpg

να του χορεύω και να θαυμάζουμε μαζί ένα γλυπτό της φύσης, χορεύτρια ξύλινη νεράϊδα σε contemporary dance

dsc_0842.jpg

 

και μετά και μετά πάμε στις όχθες της λίμνης να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα ….

 

 

 

«Μου αρέσει να οδηγώ και να ακούω μουσική» :)

Δευτέρα. 27 Ιουλίου,

Η καλή κυρία στο όμορφο σπιτάκι ήταν πρόθυμη να μας απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μας σχετικά με το «ακρωτήρι του μπακαλιάρου»

Μας έδωσε έναν πρόχειρο χάρτη από μια εφημερίδα. 

dsc_0064.jpg

 

Η πρώτη ερώτηση ήταν σχετική με τις παραλίες… Χαμός! Δυο πράγματα συγκρατήσαμε 

1. Όπως κοιτάμε τον χάρτη στην κάτω πλευρά η θάλασσα είναι ζεστή γιατί έρχεται από την Φλώριδα, πάνω πλευρά η θάλασσα είναι μια κρύα και μια ζεστή ανάλογα με τις ορέξεις του καιρού και η δεξιά πλευρά το νερό είναι πάντα κρύο γιατί έρχεται κατευθείαν από τον Ατλαντικό. 

2. Οι παραλίες κοστίζουν, δηλαδή το πάρκιν. Στις περισσότερες παραλίες μέχρι τις 4 με 5 το απόγευμα το πάρκιν χρεώνεται με την ημέρα. 

… άσχετο … η μαγισσούλα στο σπιτάκι … κατάλαβε αμέσως πως είμαι θέα ..και μυστικά μου σημείωσε στον χάρτη το μεγάλο θησαυροφυλάκιο. Μια παραλία μόνο με κοχύλια …πας και βουτάς όσα θέλεις… 

Η δεύτερη ερώτηση ήταν σχετική με τα αξιοθέατα. 

1. Μια κρουαζιέρα 3 ωρών, βόλτα στον Ατλαντικό για να δεις και να φωτογραφίσεις φάλαινες, δελφίνια… αν είσαι τυχερός

2. Ένα Ωκεανογραφικό κέντρο (ένα από τα καλύτερα του κόσμου)

3. Το σημείο-σταθμός  από όπου ο Γ. Μαρκόνι έστειλε με σήματα μορς το πρώτο κείμενο 48 λέξεων στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Κορνουάλη -σταθμός 

Αστραψαν τα ματάκια μας… το μικρόβιο του ραδιοφώνου άρχισε να μας γαργαλά. Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από το τελευταίο Αφήσαμε τα άλλα δύο για…. επόμενες διακοπές …μην παραμορφωθώ και κάψω το σκληρό μου η ξανθιά … 

Φυσικά  για όλες τις σχετικές ιστορικές πληροφορίες φέρνω πηγές :

Marconi’s Wellfleet (Cape Cod) Wireless – Stormfax»

The Original WiFi, Born On Cape Cod In 1903 | WGBH News

Μαρκόνι, ο μάγος των κυμάτων

το τελευταίο λιγκ έχει μια πανέμορφη συνέντευξη του που δόθηκε στην Κέιτ Κάριου για την εφημερίδα «Νιού Γιορκ Τρίμπιουν» και δημοσιεύτηκε στις 14 Απριλίου 1912

Ο Μάγος των Κυμάτων λοιπόν. Δεν ξέρω αν ιστορικά και επιστημονικά υπάρχουν διαφωνίες για πρωτιές και άλλα πολλά, η ουσία είναι πως ο Μαρκόνι ήταν Μάγος … 

Μαγικά χέρια που ένωναν και έδιναν ζωή … πομπός και δέκτης ..σήματα που ταξίδευαν με κύματα … 

Βάλαμε στο gps την διεύθυνση σε λίγη ώρα με την βοήθεια ενός δορυφόρου θα μας πήγαινε εκεί που γεννήθηκε κάποιος σημαντικός προγονός του. 

dsc_0166.jpg

 

Τεχνολογία λοιπόν… φτάσαμε… Η βροχή είχε σταματήσει, ο ήλιος σχετικά ντροπαλός πίσω από σύννεφα κρυμμένος. Φροντισμένος χώρος, παραδομένη γη όμως στην λύσσα του Ωκεανού. Θαρρείς πως ο Ατλαντικός δεν φαίνεται να συγχώρεσε τον Μαρκόνι που κατάφερε να τον ξεπεράσει και να επικοινωνήσει με την Ευρώπη… Αργά άλλα σταθερά τρώει το ακρωτήρι… Το ακριβές σημείο είναι σχεδόν παρελθόν …

Μαζεύω κομματάκια βράχου…τα αρπάζω σχεδόν μέσα από το στόμα του Ατλαντικού. 

dsc_0269.jpg

 

Παίζουμε σα τα μικρά παιδιά … εικονολήπτης εκείνος και εγώ σε ρόλο ξερόλας τηλεπαρουσιάστριας δίνω το ρεπορτάζ… Γελάμε με τις ανακρίβειες και την προσπάθεια της ξανθιάς να καλύψει την ημιμάθεια της … 

Βγάζουμε μια φωτογραφία του σημείου που έχει απομείνει… 

dsc_0185.jpg

 

Περιπτερος ναός …περπατάμε προς τα εκεί και διαβάζουμε την ιστορία …  με φιλά  ακριβώς στο κέντρο …στέλνουμε δύναμη στο σύμπαν. Οπως είπε ο Μαρκόνι «Η φαντασία συναντά το άπειρο και μπορεί να ανακαλύψει τρομακτικές δυνατότητες.»

Ιδιαίτερος περίπτερος ναός… 

dsc_0203.jpg

 

 

Κοιτάζουμε τον γκρεμό εκεί …δυο κουκκίδες….ε είναι άνθρωποι που περπατούν στην παραλία … έτσι για να υπάρχει μια αναφορά μεγεθών…Κοιτάζουμε τον Ωκεανό ….κάπου εκεί … χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μένουν αγαπημένα μας πρόσωπα… με φιλά…. μέχρι να φτάσει η τεχνολογία στην ανακάλυψη να φιλάς και να σε φιλά πίσω κάποιος που είναι στην άλλη άκρη της γης . Να ανταλλάσσονται όλες οι πληροφορίες αλλά και τα συναισθήματα έχουμε καιρό ακόμη …  (νομίζω)

dsc_0251.jpg

 

¨Ομορφο φυτό που μου τραβά την προσοχή με την πολυχρωμία του…

dsc_0245.jpg

 

μια κυρία μου λεει πως μόνο στο cape cod φυτρώνει αλλά έχει ξεχάσει το όνομά του… 

Μένω να κυνηγώ με την βιντεοκάμερα ενα τεράστιο σκαθάρι… 

skathari.jpg

 

dsc_0281.jpg

 

Μου φέρνει μια ακόμη πληροφορία για τον χώρο  … 

Μια ακόμη κεραία…από περιβαλλοντολόγους που κάνουν έρευνες σε αποδημητικά πουλιά και νυχτερίδες ..κουβαλούν έναν πομπό και στέλνουν πληροφορίες για το πως μετακινούνται και που… 

Με την ματά του μέσα από το φακό στο ίδιο χώρο ανακαλύπτει και αυτό…

dsc_0297.jpg

 

 

Ωρα να μπούμε στο αυτοκίνητο … 

ανοιγουμε το ραδιόφωνο… 

παίζει ένα τραγούδι που μας αρέσει… 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=Mk7-GRWq7wA[/embedyt]

 

 

 η ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία χωρίς σύνορα χωρίς όρια … 

ενα φιλί 

καληνύχτα διακοπές μου 🙂