Ατσαλα Σήκωσα το Βρακί μου… :)

Μικρή στο Στρατόνι θυμάμαι….

Το μπάνιο ήταν έξω από το σπίτι, δίπλα στην πίσω πόρτα της κουζίνας. Έβγαινες από την κουζίνα σε ένα μπαλκόνι με τζαμαρία και μετά τσουπ στο μπάνιο. Δεν είχε τζάμι το παράθυρο του λουτρού. Πάγωνε το πωπουδάκι σου το χειμώνα.  Τα βράδια εγώ και η αδελφή μου κάναμε την ανάγκη μας σε ένα μεγάλο γιογιό. Ήταν Χειμώνας, βράδυ θυμάμαι, με πολύ κρύο και χιονι. Ο πατέρας μου γύρισε από το κυνήγι κρατώντας από τα πόδια ένα μεγάλο άγριο πουλί . Δεν θυμάμαι τι ήταν. Είχε σπασμένη φτερούγα. Το έβαλε σχεδόν νεκρό στο μπάνιο. Σχεδόν νεκρό και παγωμένο. Όσο κρύο και αν έκανε στην τουαλέτα το πουλί ήταν πιο παγωμένο. Οι γονείς μου πίστεψαν πως δεν θα έβγαζε τη νύχτα.

Ήταν δυνατό πουλί. Από την πρώτη μέρα άρχισε να σαλεύει. Την δεύτερη ήταν όρθιο και την τρίτη το βρήκα να κάθεται σε μια σιδερένια βέργα που έβγαινε χμμ θα ήταν και μισό μέτρο .. από τον τοίχο. Από την πρώτη μέρα όλο τσίσα μου ήθελα. χιχι Ήθελα να δω τι κάνει! Με κοίταζε και το κοίταζα όσο κατουρούσα. Δεν πέρασαν δυο τρεις μέρες όταν ξαφνικά φτερούγισε άτσαλα και βρέθηκε στην κουπαστή του παραθύρου. Θυμάμαι τρόμαξα τόσο που μου κόπηκαν τα τσισάκια μου. Γύρισα και το κοίταξα όμως και ας ένιωθα τα μάτια μου σαν να θέλουν να ξεκολλήσουν από τη θέση τους. Άνοιξε τα φτερά του, τα ζύγιασε… τα μάζεψε και γύρισε πάλι προς τα μέσα. Άτσαλα ξανά πέταξε στην σιδερένια βέργα.

Θυμάμαι σήκωσα το βρακί μου άτσαλα και έτρεξα στη μαμά μου. Της περιέγραψα όπως όπως τι είχε συμβεί. «Δοκιμάζει τις δυνάμεις του» μου είπε και με συμβούλεψε να μην χρησιμοποιώ το μπάνιο πια. Δεν την άκουσα. Κρυφά κάθε μέρα πήγαινα. Στη σιδερένια βέργα αυτό, στη λεκάνη εγώ του μιλούσα, του τραγουδούσα. Πετούσε ξαφνικά μέχρι το παράθυρο. Δεν το φοβόμουν πια. Ο αέρας που δημιουργούσαν τα φτερά του κάθε φορά ήταν και πιο δυνατός. Τον ένιωθα να με χαϊδεύει στα μαλλιά μου … στο μέτωπο.

Μια μέρα, τη μέρα που ένιωσα το πιο όμορφο και δυνατό χάδι του φτερουγοαέρα, ζύγιασε τα φτερά του, με κοίταξε, έβγαλε μια κραυγή… και πέταξε! Έφυγε από το παράθυρο που δεν είχε τζάμι. Πέταξε στον ουρανό και εξαφανίστηκε. Έτρεξα στη μαμά μου .. της είπα ότι το πουλί έφυγε Έφαγα την κατσάδα μου γιατί δεν την είχα ακούσει και μετά μου είπε. «Τα κατάφερε λοιπόν!»

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=Cp5OJdu3CUk[/embedyt]

Αυτό το Σάββατο τα κατάφερα. Γιατί τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα δεν τον λένε Λευτέρη? ε? ε? χαχαχαχαχα

Αυτή την Κυριακή γέλασα τόσο πολύ με ένα φίλο τόσο πολύ μα τόσο πολύ ….

Καληνύχτα Μορεάλη μου .. είσαι πια 100% δική μου 🙂

Η Γελαστή… θύμηση :)

Μου αρέσει να χώνομαι σε μια εγκυκλοπαίδεια. Eρέθισμα και τρέχω σε «τόμους». Ψαχουλεύω και ξεφεύγω από το τικ τακ του χρόνου… Αν δεν με στριγκλίσεις μπορεί να διαβάζω ένα σωρό πραγματάκια.Λιγα όμως καταγράφει ο σκληρός μου… Είναι το ταξίδι που με συναρπάζει και όχι η απομνημόνευση των γνώσεων. Κάποιος να μου εκθέτει τις γνώσεις του Δεν μαθαίνω αλλά… γοητεύομαι από τον πλούτο του !

Δεν είχα ψάξει γιατί μου αρέσει τόσο. Χθές σε μια προσπάθεια να μάθω για τις δεκαοχτουρες έπαθα ένα μικρο αουτσ. Ένιωσα την ΕΛΛΕΙΨΗ της εγκυκλοπαίδειας (52 τόμοι γιαμι γιάμι) που είχαμε στο σπίτι μας.. Τώρα βρίσκεται σε μια κούτα… 

Ομως εδώ υπάρχει ακόμη η εγκυκλοπαίδεια των μαθητικών μου χρόνων.

Εκδόσεις: Παγκόσμια Σύγχρονη Παιδεία

Αποκλειστικότητα για την Ελλάδα και για όλο τον Κόσμο: Αντώνης Δ. Μαλλιάρης – Θεσαλονίκη 1978-79

Η μυρωδιά της με οδήγησε στα θρανία. Θυμήθηκα το λόγο που με έκανε να ξεχνιέμαι με τις ώρες! Ταξίδι διαφυγής από τα υποχρεωτικό διάβασμα και τις σχολικές μου προεργασίες χιχιχιχι Ποιος θα μάλωνε ένα παιδί χωμένο σε μια εγκυκλοπαίδεια… χιχιχιχι

Επιστροφή στο θεματάκι μου που θα είναι σεντόνι…

Αφορμή  ο ακάλυπτος… το περιστέρι στο όνειρό μου.. Στον ακάλυπτο έρχονται πολλά περιστέρια. Για να μην κάθονται στα κάγκελα των μπαλκονιών όλοι οι ένοικοι κάτι έχουν σκαρφιστεί.. Σε ένα από αυτά έχουν δέσει σιντι που εκπέμπουν χρώματα και λάμψεις. Η μαμά μου έχει βάλει καμφορές. Έτσι προσγειώνονται μεν στα κάγκελα αλλά… φρουτ φεύγουν γρήγορα χωρίς να αφήσουν τη «σφραγίδα» τους Τακτικά έρχεται και μια δεκαοχτούρα. Φρουτ φεύγει φρουτ έρχεται μια άλλη φρουτ φεύγει…

Τόμος 4 σελίδα 24:

«Δεκαοχτούρα (στρεπτοπελία ή γελαστή ) Είναι είδος πουλιού της οικογένειας των περιστεριδών, έχει μήκος περίπου 2Ο εκατ. και χρώμα σταχτί. Το κελάηδημά της μοιάζει με το συλλαβισμό του αριθμού δεκαοχτώ. Γι αυτό λέγεται και δεκαοχτούρα ή δεκαχτούρα. Ζει ζευγαρωμένη και φτιάχνει τη φωλιά της με λεπτές ρίζες. Η φωλιά της είναι πολύ άτεχνη και σχεδόν επίπεδη. Για το χτισιμο της προτιμά τα κλαδιά διάφορων δέντρων ύψους 1, 5 μ και πάνω, ιδιαίτερα τα κλαδιά του πουρναριού και του κέδρου. Γύρω στο τέλος του Μάη γεννά δύο αυγά που τα κλωσσάει γύρω στις 20 μέρες Τα μικρά της είναι γυμνά και τρέφονται με το «γάλα» μια παχιά ουσία που σχηματίζεται στον πρόβολο των γονέων της.

Τρέφεται με φρούτα και σπόρους προτιμά τους σπόρους μερικών δημητριακών, ιδιαίτερα του σιταριού. Είναι ενδημικό πουλί και συνηθίζει να ζει κοντά σε αγροτικούς οικισμούς. μάλλον γιατί φοβάται τα αρπαχτικά πουλιά και τις αλεπούδες. Το κρέας του, αν και λιγοστό, είναι πολύ νόστιμο και γι’ αυτό αποτελεί ένα από τα σπάνια κυνήγια. Εξημερώνεται εύκολα και η διατροφή του δεν παρουσιάζει προβλήματα, γι αυτό το βλέπουμε συχνά σε πάρκα και κήπους.»

 

 Αντιγραφή :Τόμος 4 σελίδα 24:

Συμπέρασμα : Εκτός από το μικρό γυμνό ανθρωπάκι που βγαίνει φορώντας μόνο πάνα, ξυπόλητο και παίζει με τα σιντι την ώρα που η μαμά του απλώνει…(παρένθεση έχω ένα μικρό άγχος κάθε φορά που το βλέπω να κοντοστέκεται μόνο του στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα αλλά παραδόξως δεν βγαίνει χωρίς τη μαμά) υπάρχει στον ακάλυπτο κάπου και μια φωλίτσα με δύο γυμνά γελαστάκια πουλάκια της κυρίας γελαστής και του κύριου γελαστού που με επισκέπτονται τακτικά με ένα φρουτ.

Ερώτηση : Σε ποιο σημείο του σώματος του κυρίου και της κυρίας Γελαστού είναι ο πρόλοβος?, Τι είναι αυτό το «γάλα» που βγάζει ΚΑΙ ο κύριος Γελαστός?

 

Σημείωση : υπάρχει και σχετικός μύθος στο γιατί το κελάηδημά  της γελαστής λέει «δεκάαοχτώ»

Κάτι με άδικη κατηγόρια έχει για κλοπή ζυμωμένου ψωμιού. Δεν ξέρω καλά το μύθο για να το μεταφέρω 😦

Από την βόλτα μου στο διαδύκτιο για φωτογραφία της Γελαστής βρήκα και αυτή την πολύ τρυφερή εγγραφή >—Μαύρος Γάτος—< Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή: ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΥΛΙ, ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΤΗ ΕΚΑΝΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΣ ΒΑΛΩ ΜΙΑ ΘΥΜΗΣΗ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΑΝ ΟΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU%5B/embedyt%5D

Περιστερι στο ονειρό μου :)

 

192672-lagrandefamille.jpg

ο πινάκας είναι από μια από τις αίθουσες του κόσμου του Θάνου

Πάμε για το ταξίδι στο χθεσινοβραδινό μου όνειρο

Μιας και η φαντασία μου οργίαζε…

το υποσυνείδητο έφτιαξε εικόνες και μου τις έστειλε…

«Η αδελφή μου είχε ένα περιστέρι. Κόκκινη κορδέλα του φορούσε στο πόδι. Δεμένο για να μην της φύγει. Της το πήρα χωρίς να της ζητήσω την άδεια.

Ήταν ένα περιστέρι άσπρο με λίγο γκρι στα φτερά. Ήρεμο. Ήσυχο. Ζεστό Στα πόδια του εκτός από την κόκκινη κορδέλα είχε και μια μεγάλη τσιχα κολλημένη. Ήταν βράδυ. Το χάιδεψα και το έβαλα κάτω από τη μασχάλη μου. Έπεσα στο κρεββάτι μαζί του. Ξυπνούσα ενώ κοιμόμουν (στο ύπνο μου πάντα) και κοίταζα να ήταν καλά. Φοβόμουν μη το συθλίψω. Κάποια στιγμή (πάντα στον ύπνο μου) με πήρε ο ύπνος βαθιά. Έφτασε το πρωί και πάντα στον ύπνο μου ξύπνησα. Είδα το περιστέρι. Παγωμένο Ψεύτικο. Με τα μάτια του ροζ και ανοιχτά.

Ήταν κοκαλωμένο. Το σώμα του είχε την καμπύλη της μασχάλης μου. Περίεργο, τα πούπουλα ήταν και λίγο υγρά από τον ιδρώτα.

«Πάει το σκότωσα στον ύπνο μου» σκέφτηκα. «Πως το λενε και στην αδελφή μου?»

Έβγαλα την τσίχλα που είχε στα πόδια, άφησα την κορδέλα και βγήκα στο μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο.

Πάντα στο όνειρό μου, ο ακάλυπτος δεν είχε δέντρα πια. Το ερειπωμένο σπίτι ήταν γκρεμισμένο

Όλα τα είχαν ξεριζώσει και μύριζε φρεσκοβρεγμένο χώμα…

Απόρησα για την κατάσταση του ακάλυπτου κοιταξα για μια φορά ακόμη το κοκαλωμένο περιστέρι

και το πέταξα στο χώμα… Επεσε δίπλα σε μια γαρδένια Το μόνο φυτό που ήταν ακόμη εκεί. Δεν το είχα προσέξει πριν. Είχε και ένα ανθισμένο λουλούδι.

Και τότε πάντα στο όνειρό μου το περιστέρι τινάχτηκε. Ξύπνησε. Ενα τιναγμα κάτι σαν.. «σας ξεγέλασα, επιτέλους ελεύθερο…»

Πέταξε από τη μεριά που δεν υπήρχε πια το παλιό σπίτι.

Χάρηκα. Απόρησα. Στενοχωρήθηκα που δεν του έβγαλα και την κόκκινη κορδέλα από το ποδαράκι του.

Λογική εξήγηση ζητούσα πάντα μέσα στον ύπνο μου. Ένας άντρας με μουστάκι που ήταν στο μπαλκόνι μου είπε

«Έκανε την μούμια ε? Το κάνουν αυτό τα περιστέρια όταν θέλουν να ξεφύγουν από κάτι που τα καταπιέζει

Αλήθεια σου λέω το γράφει και στη βίβλο Το περιγράφει αναλυτικά.»

Ξύπνησα και κοίταξα στον ακάλυπτο Και τα δέντρα και το σπίτι ήταν εκεί. Και κάνα δυο περιστέρια κάναν βόλτα.

Καιρό είχα να δω τόσο περίεργο και όμορφο όνειρο και με τέτοια συνοχή

σαν παραμύθι. Δεν ξέρω τι σημαίνει η ξανθιά θεά Ούτε από συμβολισμούς ξέρω

μα… ήθελα να το καταγράψω στη χαρτοκουτα του μυαλού (?) μου για να το θυμαμαι… 🙂

(η μαμα είπε πως περιστέρι και γαρδένια είναι καλό στο ονειρό σου να βλέπεις)

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=zn_rXPpm3B4%5B/embedyt%5D

αυτό το τραγουδι μου αρέσει πολύ!

μα… υπάρχει και αυτό

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=uygwGt5UXLs%5B/embedyt%5D

αυταααα 🙂