Νόρα

Δεν φανταζόμουν πως θα ένιωθα τέτοια αμηχανία για να σου γράψω για αυτή τη μεγάλη χαρά μου. Θέλω να είναι μια από τις ομορφότερες εγγραφές μου. Η αλήθεια είναι πως όλες οι γραφές μου, σε αυτό το ημερολόγιο, για τα ανήψια μου ξεχειλίζουν από ενθουσιασμό, υπερηφάνεια, αγάπη, Θεέ μου πόση αγάπη.

Κόπηκαν απότομα οι σχέσεις μας όταν ήρθα πριν από 13 χρόνια στο Μοντρεάλ. Αχ αυτή η ετικέτα Ανιψάκια, την ψαχούλευα πριν από λίγες μέρες… Από όσο αποδεικνύεται οι δεσμοί ήταν δυνατοί, και όπου έσπαγαν μερικές κλωστές από το σκοινί, έτρεχαν οι θεσμοφύλακες, τα αδέλφια μας…. τους θύμιζαν ιστορίες,

Αλήθεια το γράφω, οι σχέσεις μας στα πρώτα χρονιά της ζωής τους ήταν πολύ έντονες, γεμάτες παιχνίδια, τρέλες, δώρα, αγκαλιές, τραγούδια, σοβαρές συζητήσεις…. Μετά τα αφήσαμε στην Ελλάδα και σήμερα είναι μοιρασμένα σε Ελλάδα και Αγγλία.

Πάμε όμως στη Νόρα την κόρη της αδελφής μου… και στο νέο που θέλω να σου γράψω…

και που λές και που λες

Όταν η αδελφή μου μετακόμισε Λονδίνο δυσκόλεψε λίγο περισσότερο η επικοινωνία μου με τα μικρά μου, που καθόλου μικρά δεν είναι πια όμως για μένα πάντα μάλλον θα είναι … Η Νορίτα μου πριν μπει στο κολλέγιο είχε αποφασίσει να γίνει δικηγόρος… και φυσικά εγώ κατάφερα πέρσι να γίνω η πρώτη της πελάτης χαχαχαχα και φέρνω εδώ τον απολαυστικό διάλογο

5/23/21, 2:58 PM

You sent

Επειδή η μαμά είναι μεγάλος απατεώνας που δεν τις αρέσουν οι αγκαλιές και τα φιλιά, να ξέρεις πως της έχω δώσει εντολή να κάνει σε εσένα στον Ιωσηφ και τον μπαμπά από μία αγκαλιά και να σας δώσει από ένα φιλί! Σε ορίζω δικηγόρο μου ώστε να παρακολουθήσεις τη διαδικασία και να προστατέψεις τα δικαιώματα μου ως θεία !!! Να προσθέσω πως η εν λόγω απατεώνας συμφώνησε να εκτελέσει την εντολή μου !!!! Αν δεν το κάνει θα πρέπει να δεχθεί τις συνέπειες του νόμου Χαχαχαχα

Σε αγαπώ πολύ η θεία σου 🙂

5/26/21, 1:22 PM

Nora

Καλησπέρα πελάτισσα μου. Συγγνώμη για την καθυστέρηση. Η εν λόγω απατεώνας αυτή τη φορά δεν διέπραξε κάποιο έγκλημα αφού ήρθε και μου έδωσε το φιλάκι και την αγκαλίτσα από εσένα την Κυριακή μόλις κλείστε το τηλέφωνο. Αυτή τη φορά δεν θα μπορέσουμε να την κυνηγήσουμε για κάποιο έγκλημα δυστυχώς. Αλλά το μόνιμο μαρτύριο της είναι ότι εγώ έχω γίνει κολιτσιδα, βδελααααα. Όλο αγκαλίτσες της κάνω μουχαχαχαχα😈😈

😆

Και εγώ σε αγαπώ πολυυυ 🙃

❤️

5/26/21, 1:45 PM

You sent

Θα ήθελα σε παρακαλώ να διασταυρώσουμε πως παρέδωσε και στον Ιωσήφ και στον μπαμπά !!! Όπως καταλαβαίνεις καταλαβαίνω πως η τακτική Κολιτσίδα που ακολουθείς είναι άκρως σωφρονιστική αλλά πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι κατά βάθος είναι πολύ μεγάλος απατεώνας χαχαχαχα

Παρακαλώ Επιβεβαιώστε !!!! Χαχαχαχα

😆

6/3/21, 8:48 AM

Nora

Μετά από extensive investigation I have concluded οτι η κατηγορουμενη έχει παραδόσει τα φιλάκια και τις αγκαλίτσες και στους δύο!!

❤️

6/3/21, 9:31 AM

You sent

Μας ξέφυγε αυτή τη φορά !!! Δεν πειράζει, την επόμενη φορά χεχεχε Συνέχισε την τακτική κολιτσιδα !!! Και τώρα η αμοιβή σου φιλακιααααααααα

6/4/21, 4:12 AM

Nora

Χάχα ναι θα την πιάσουμε!! Ευχαριστώ και ανταποδιδω❤️

Κλαίω για όσα δεν έζησα μαζί τους, και τώρα … τώρα η μικρή μου Νόρα πέρασε με Α star σε πανεπιστήμιο του Λονδίνου για να σπουδάσει Δικηγόρος και να πραγματοποιήσει το όνειρό της.

Μιλήσαμε και χθες με την αδελφή μου. Διαμάντια μεγάλωσε η αδελφή μου με τον άντρα της… και εγώ κλαίω γιατί και ο Ιωσήφ έχει πάει ψηλά, και η Νόρα μου τώρα …

Δεν θα μπορέσουν να έρθουν Ελλάδα, δεν θα μπορέσω να πάω Λονδίνο να τους δω έστω μια μέρα, έχω να τους συναντήσω από κοντά από το 2014. Είναι σίγουρο πως η τεχνολογία έχει κάνει θαύματα αλλά σκέψου μέχρι και η αδελφή μου έχει αρχίσει να νιώθει την έλλειψη … Τέλος πάντων αυτό που ήθελα να σου γράψω μαμά μου είναι πως ένιωσα μια χαρά διαφορετική από όλες τις άλλες χαρές!!!!

άσχετο… κάνω μια γρήγορη βουτιά στην ετικέτα ανηψια να βρω κάποιες που έχω γράψει για την Νόρα … να χω να διαβάζω Νόρα, αχ αυτή είναι τέλεια: Νόρα, Νόρα και αυτό έχει Νόρα

α και αυτή αυτή και αν είναι Νόρα :

Σταματώ εδώ, γιατί μετά την τελευταία εγγραφή που διάβασα έχω πεθάνει στα γέλια χαχαχαχαχ

Το νανούρισμά μας

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Ο στόχος Δύο Σεπτεμβρίου :)

Θέλω να συγκεντρωθώ λίγο και να γράψω. Αν αρχίσω τις βόλτες στα μπλόγκς των φίλων μου θα περάσει η ώρα και δεν θα μπορέσω να σου φέρω όπως θέλω τα νέα.

Με τη μικρή μου Σέτα, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μετά το άνοιγμα των Σαββατιανών, τέλος Σεπτεμβρίου. Θα κρατήσουμε μια ώρα την εβδομάδα μαζί τον χειμώνα.

Με την κλειδόλεξη το τερμάτισα στο άγχος. Είναι εντυπωσιακό, τελείως άγνωστη αυτή η Μάνια που μεταμορφώνομαι σε κάθε κάλεσμα αυτής της εταιρείας για εργασία, δυσκολεύομαι να της δώσω όνομα. Πρώτα απ όλα είναι ικανή να βραχυκυκλώνει – μπλοκάρει τη Στελθ. Η μικρή ξανθιά θεά κρατιέται στη ζωή με τεχνητή αναπνοή μέχρι να καταφέρουμε να την ξυπνήσουμε από τον λήθαργο και όλες οι άλλες φίλες μου κρύβονται σε κρυψώνες άγνωστες, στον παλάτι του βυθού μου. Μένω μόνη αβοήθητη από κάθε στοιχείο του χαρακτήρα μου ή έτσι νομίζω. Μένει μόνο ο εγκέφαλος που καίγεται στην κυριολεξία, προσπαθώντας να ικανοποιήσει σε ανεξέλεγκτη ταχύτητα τη βασική εντολή «πρέπει.» Όλα αυτά είχαν μπει σε μερικό έλεγχο με την τελευταία ομάδα εργασίας, με την οποία μειναμε και 4 μήνες μέχρι Μάιο μαζί και μετά διακοπή

Τέλος Ιουλίου με κάλεσαν σε ένα πρότζεκτ 7 ημερών Τη δεύτερη μέρα της εργασίας μου ένιωσα το κεφάλι μου να τρέμει πέρα δώθε χωρίς να μπορώ να το σταματήσω. Καταλαβαίνεις πως ένιωσε το παλιό παλτό. Έτσι αναγκάστηκα να δηλώσω ασθένεια, και μετά να αποχωρήσω από αυτό το πρότζεκτ. Έχασα μιας εβδομάδος χρήματα…. Βίωσα την αποτυχία του εγκεφάλου μου να ξεπεράσει κάθε ανασφάλεια, αδυναμία χαρακτήρα, εγωισμού… παρέδωσα τα όπλα. Με τις λίγες δυνάμεις που μου επέμειναν προσπάθησα να μην παραιτηθώ τελείως από την εταιρεία, μια εταιρεία που αυτό την εποχή των αδειών και των σπουδαστών που έχουν επισκεφτεί τις πατρίδες τους, έχει πέσει στην ανάγκη μου… που να σου εξηγώ, δε θα καταλάβεις… Με κατάλαβε όμως το παλιό μου παλτό, με κατάλαβε και μία Ελληνίδα συνάδελφος που της έτυχε να είναι μόνιμη σε μια ομάδα, η οποία μου επιβεβαίωσε το μπάχαλο που επικρατεί, όποτε βρήκα τη μικρή σπίθα μέσα μου να μην παραιτηθώ. Βέβαια, αυτό είχε ως αποτέλεσμα λίγες εβδομάδες αργότερα να με φωνάξουν σε ένα άλλο πρότζεκτ ευτυχώς 4 ημερών… αυτή τη φορά άντεξα γιατί τουλάχιστον είχα κάποια εργαλεία που ήξερα και έναν αρχηγό που ξυπνούσαμε και κοιμόμασταν στον ίδιο τόπο…. Δεν ξέρω ακόμα τι θα αποφασίσω-αντέξω το χειμώνα. Τη χρειάζομαι αυτή τη δουλειά, όσο αντέξω…

Μη με κοιτάς, έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το αγαπημένο μας θέμα. ΕΛΛΑΔΑ.

Βγάλαμε εισιτήρια, δύο εβδομάδες μαζί με το παλιό μου παλτό και μία μόνη μου στην πατρίδα, ότι προλάβουμε, με το πιο σημαντικό γεγονός ο γάμος του Ντορόν . Τρεις εβδομάδες Ελλάδα. Μέχρι να μπούμε στο αεροπλάνο έχουμε αρκετά κουτάκια που πρέπει να τσεκάρουμε, οριακό η παραλαβή του ανανεωμένου διαβατηρίου του παλιού μου παλτού. Το τελευταίο κομματάκι στο παζλ. Ένα παζλ με σκορπισμένα, από τον τυφώνα της πανδημίας, τα κομμάτια εδώ και εκεί. Οι ανανεώσεις στα ταξιδιωτικά μας έγγραφα φέτος ήταν ένα σταυρόλεξο για δυνατούς σε υπομονή, επιμονή και πείσμα λύτες. Το παλιό μου παλτό ήθελε να το λύσουμε μαζί, να εκπληρώσει την επιθυμία μας να φύγουμε μαζί, να φτάσουμε μαζί και να μου κάνει και δώρο μια εβδομάδα μόνη μου στην Ελλάδα. Πιστεύω πως το παλιό μου παλτό με αγαπά πιο πολύ απ όσο τ αγαπώ. Το πιστεύω βαθειά μέσα μου αυτό. Όπου νιώθω πως με ρουφά μια κινούμενη άμμος εκείνος έχει τη δύναμη να μας τραβά και τους δύο έξω… Ότι μα ότι του πω, όσο και αν τον τυραννώ αντέχει… Πιστεύει πως η σχέση μας είναι πάρα πολύ σπάνια, και χθες που τον ρώτησα πιο είναι το μυστικό αυτής της σπάνιας σχέσης μου είπε.. «το ότι δεν μιλάω» … Καταλαβαίνεις με έστειλε αδιάβαστη χαχαχαχαχα

Μουδιασμένοι και οι δύο γι αυτό το ταξίδι, υπήρξαν φορές που νιώσαμε πως δεν θέλουμε τελικά να το κάνουμε. Ακόμα και τώρα δεν έχουμε καταφέρει να νιώσουμε τη χαρά. Και αυτό γιατί έχουμε τα δύο Χ που σε κυνηγούν χρόνος, χρήμα. Το σύστημα κατάφερε να τα κάνει συνεταιράκια αυτά τα δύο για να κρύψουν το μεγάλο αγαθό, την Υγεία και να δημιουργήσουν ενοχές όταν σκορπάς κάτι που δεν είναι δικό σου. Τίποτε υλικό δεν είναι δικό μου όπως και τίποτε δεν ανήκει σε κανέναν, τίποτε δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου, μπορείς να αφήσεις μόνο κληρονομιές στην επόμενη γενιά. Δύσκολη συζήτηση αυτή, γιατί σκέφτομαι όσα η Ιστορία μου φόρτωσε στην εφηβεία, όσα κατάφερα να κουβαλήσω, όσα μου έσπασαν, όσα συναρμολόγησα λάθος, όσα δεν κατάφερα να άλλαξω… Τίποτε δεν ήταν ποτέ δικό μου από αυτά που κληρονόμησα, ακόμα και η Υγεία που τόσο πολύ προσπαθούν να κρύψουν και να κατασπαράξουν ο χρόνος και το χρήμα. Ναι, σε καταλαβαίνω, ξέφυγα πάλι και δεν με καταλαβαίνεις ή σε κουράζω. Ατέρμονη η σκέψη μου σε τέτοια μονοπάτια, και όσο πιο βαθειά η άγνοιά μου , τόσο πιο πολλά τα κατεστραμμένα και βουλιάζω … στη ματαιότητα των ενοχών.

Ας χαρούμε λοιπόν. Επιλογή είναι η χαρά και ας μην είναι η σωστή επιλογή, η πρέπουσα η… δεν ξέρω και εγώ τι άλλο που φωλιάζει και ταΐζει ότι τοξικό βρίσκει μέσα μου.

Ας οργανώσουμε μια μεγάλη χαρά που μέσα της θα έχει όσες περισσότερες μικρές χαρές χωράει.

Το ταξίδι στην Ελλάδα φέτος περιλαμβάνει.

  1. Γάμος της Ανιψιάς μου. Συμμετοχή σε διάφορες δραστηριότητες πριν την τελετή.
  2. Να δούμε τα αδέλφια του παλιού μου παλτού, τη βαφτιστήρα μας.
  3. Να δούμε τη μοναδική στη ζωή θεία μας
  4. Να πάμε στους τάφους των γονιών μας
  5. Να δούμε τους φίλους μας
  6. Να δω τους φίλους μου, να δει τους φίλους του
  7. Να χαρούμε λίγο τη θάλασσα και τον καιρό της Ελλάδας.
  8. Να πάρουμε παλιά φωτογραφικά άλμπουμ από τις κούτες
  9. Να κάνουμε μια μπλογκοσυνάντηση. (συνδετικός κρίκος Γιάννης Πιτ )

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σε αναμμένα κάρβουνα

Πρέπει να το φέρω στο εξοχικό μου. Θυμάμαι την πρώτη φορά που στάθηκα σε ουρά εδώ στη Μορεάλη. Χαμογελούσα με τη σύγκριση σε αντίστοιχη θέση σε μια υπηρεσία στην Αθήνα. Υπομονετικοί άνθρωποι, ευγενικοί, λοβοτομημένοι. Με τα χρόνια συνήθισα σε αυτό το είδος πολιτισμένου κόσμου, που περιμένει υπομονετικά να εξυπηρετηθεί. Η επαναφορά, μετά από τα δύο χρόνια της λεγόμενης πανδημίας, δεν ξύπνησε μόνο τους ανθρώπους αλλά και μια κρατική μηχανή που είχε σκουριάσει για τα καλά.

Υπηρεσία διαβατηρίων, νέα διαβατήρια, ανανέωση διαβατηρίων, μια ουρά από δω έως το βιλαμπάχο. Κάθεσαι στην ώρα σήμερα και εξυπηρετείσαι μετά από τρεις μέρες. Επιστρατεύτηκε εξοπλισμός κάμπινγκ για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της αναμονής. Πριν από 20 μέρες, άνθρωποι περίμεναν για ανανέωση διαβατηρίου μέχρι και μερικές ώρες πριν πετάξουν. Θα μπορούσες να το πεις και αμέλεια, δύο χρόνια δεν υπήρχε λόγος να βιαστείς να ανανεώσεις το διαβατήριο σου, για την ακρίβεια απέφευγες έστω και να το κοιτάξεις για να αποφύγεις την απειλή της κατάθλιψης από τις απαγορεύσεις. Φυσικά, ποιος ο λόγος να βγάλεις το πρώτο διαβατήριο του παιδιού σου… Μπερδεμένα στα γράφω. Η ουσία είναι πως αν βγάλεις το εισιτήριο και φτάσεις μέχρι τον υπάλληλο (η αναμονή στην ουρά είναι μια γεμάτη ημέρα) θα σου ανανεώσει το διαβατήριο την ίδια ήμερα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τις κάρτες μονίμων κατοίκων εξωτερικού, σαν τη δική μου που χρειάζεται ανανέωση, το ομολογώ έληξε τον Νοέμβριο και αθώα στείλαμε το φάκελο για ανανέωση στις δύο Ιουνίου. Ακόμα δεν τον έχουν ανοίξει καν. Ούτε συζήτηση να το διακινδυνεύσω και να βγάλω ένα εισιτήριο που δεν θα μπορώ να χρησιμοποιήσω με μια εταιρεία που πετά μέχρι τον Οκτώβριο.

Δεν θα σε κουράσω άλλο. Δεν θέλω να αναλωθώ στους λόγους, η πανδημία έδωσε κάποια μαθήματα στους εργαζόμενους. Έμαθαν να δουλεύουν από το σπίτι, έχουν το δικαίωμα να κάτσουν σπίτι αν νιώσουν λίγο κάπως μια αδιαθεσία, αποζημιώθηκαν γενναία γιατί έχασαν τη δουλειά τους ξαφνικά. Από την άλλη αεροπορικές εταιρείες, δεν έχουν υπαλλήλους και πτήσεις εξαφανίζονται από τον πίνακα αναχωρήσεων, αφήνοντας τους ταξιδιώτες στα κρύα του λουτρού… Όχι δεν θέλω να αναλωθώ σε πολιτικές και κοινωνικές αναλύσεις….

Επιστρέφω στον μικρόκοσμό μου ¨’Καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα.’ Αυτό λέω σε κάθε φίλο μου, όλοι οι φίλοι μου ξέρουν την πικρή μικρή μου ιστορία για το φετινό μου ταξίδι στην Ελλάδα. Το θέμα είναι πως το παλιό μου παλτό μπορεί να βγάλει εισιτήριο και να πάει και να ανανεώσει το διαβατήριο του. Αλλά δεν θέλει να το κάνει χωρίς εμένα. Δεν θέλει, να σκέφτεται το ενδεχόμενο να πάει μόνος του στην Ελλάδα. Κατά τη γνώμη μου θα αναγκαστεί τελευταία στιγμή να βγάλει εισιτήριο και να ταξιδέψει μόνος. Από την άλλη εκείνος κρυφά πιστεύει σε ένα θαύμα και μας ονειρεύεται μαζί στην Ελλάδα. Αυτό το «κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα» με βασανίζει. «Δεν με χωρά ο τόπος» «πέσαν έξω τα καράβια μου» και διάφορες άλλες ελληνικές φράσεις παροιμιακές. Βέβαια, ακόμα δεν έχουμε παίξει το τελευταίο μας χαρτί που λέγεται «τέλη Αυγούστου» Ο λόγος που θέλω να βρισκόμαστε στην Ελλάδα τις πρώτες δύο εβδομάδες του Σεπτεμβρίου είναι γιατί παντρεύεται το Ντορόν.

Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί, με κάθε ευκαιρία, θέλω να ταξιδέψω στην Ελλάδα. Λες και θα ξαναπιάσω τη ζωή μου από το σημείο που την άφησα πριν από 12 χρόνια. Όμως, να το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι πως… δεν θα δω τη μητέρα μου. Η μητέρα μου είναι παντού και πουθενά πια. Δεν θα δω επίσης την αδελφή μου. Τι νομίζω, λοιπόν, πως θα βρω στην Ελλάδα, που δεν το έχω εδώ; Σε νιώθω να γελάς γιατί ξέρεις πως τα έχεις όλα εδώ στη Μορεάλη, ίσως και κάτι παραπάνω απ όσα είχες. Να δεχθώ πως σου λείπει η καλύτερη φίλη σου.. ναι αυτή σίγουρα σου λείπει…. αυτή που δεν χρειάζεται να καταβάλεις καμιά προσπάθεια να σε καταλάβει, μαζί της δεν έχεις καν την ανάγκη να σε καταλάβει, απλώνεται με μιας διάχυτη η ατμόσφαιρα ψυχαγωγίας, γέλιου, διασκέδασης.

Το κούρασες το θεματάκι, κλείσε την εγγραφή όπως όπως…. αφού δεν σου πάει καρδιά, για ένα τέτοιο χαζό θέμα, να φτιάξεις ξόρκι. Υπάρχουν ένα σωρό δαίμονες που τους τρέχουν τα σάλια να κατασπαράξουν τη ζωή σου και για την ώρα φαίνεται πως με επιτυχία τους βγάζεις τη γλώσσα χωρίς να βρεθείς στο σημείο να πρέπει να τους πολεμήσεις με ξόρκι. Οπότε μικρή μου και να μην πας Ελλάδα, δεν είναι κάτι που πρέπει να τρώει την καρδούλα σου… είναι η αταξία των δαιμόνων γύρω σου, που κατά βάση … πώς το είπαμε… α ναι τους τρέχουν τα σάλια.

Νιώθεις καλύτερα το νιώθω… Μη ξεχάσεις να φέρεις το φεγγάρι τις επόμενες ημέρες. Είναι υπέροχο.

Καληνύχτα Μορεάλη μου όλα είναι υπέροχα 🙂

άσχετο λαλα χαχαχα

Ενα ρομποτάκι σε θέση αναμονής

Δεν έχεις έμπνευση; Όχι ακριβώς, νιώθω πως δεν έχω ένα γεγονός, να το καταγράψω και να αρχίσουμε την κουβέντα μας. Δεν είναι απαραίτητο το γεγονός. Νιώθω πως η ζωή είναι άμμος που γλίστρα ανούσια από τα χέρια μου. Πρέπει να ψάξω για τα κοχύλια του καλοκαιριού, αυτά που θα μπορέσω να τα βάλω στο αυτί μου και θα με συναρπάσουν με τους ήχους τους. Μέχρι τώρα, ένα μόνο έχω τσακώσει. Η μαμά της Σέτας μου είπε. Την Παρασκευή ήρθε η Σέτα κρατώντας τα τετράδια της και μου είπε. «Μαμά θέλω να με βοηθήσεις να προετοιμαστώ. Αύριο θα έρθει η κυρία Μάνια και θέλω να τα ξέρω όλα». Ναι, αυτό είναι όντως ένα όμορφο κοχύλι. Τρεις ώρες την εβδομάδα κρατώ αυτό το κοχύλι στα χέρια μου.

και μετά το χάος… Κάποιες δουλειές στο σπίτι, κολύμπι στην πισίνα, τηλέφωνα και μηνύματα από Ελλάδα… Δεν είναι άσχημα, δεν βρίσκω όμως κάποια αξιόλογη ουσία…

Πριν από τρεις μέρες τα έγραψα αυτά χωρίς να κλείσω τον κύκλο της σκέψης μου. Πιστεύω πως είναι κάποια έντονα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογικής μου διάθεσης που έχουν να κάνουν, το πιο πιθανό, με ένα άγριο παιχνίδι ορμονών, παρατράγουδα της εμμηνόπαυσης. Τώρα που σου γράφω νιώθω κάπως καλύτερα. Στην προσπάθεια μου να ξεφύγω λίγο, άλλαξα ή προσπάθησα να αλλάξω λίγο την οπτική μου γωνία. Ξέρω πολύ καλά πως αν αφήσω τη φαντασία μου να εξερευνά το ανούσιο θα με οδηγήσει σε …. σε αυτό που με οδήγησε πριν από λίγες μέρες και ας το πούμε με τρόμαξε, για να μην γράψω πως υπάρχει περίπτωση να μου άρεσε….

Μέσα στο αυτοκίνητο, στη θέση του συνοδηγού. Στο εσωτερικό γκαράζ της πολυκατοικίας, σταματημένο το αυτοκίνητο μπροστά από το ανσασέρ. Το χέρι μου περασμένο στη ζώνη ασφαλείας, έτοιμη να την απασφαλίσω. Η ρουτίνα υπαγόρευε: πως βγαίνουμε από το αυτοκίνητο, μαζί με το παλιο παλτό, τοποθετούμε τις σακούλες με τα καλούδια του σουπερ μάρκετ σε ένα καροτσάκι, και στη συνέχεια , περιμένω το παλιό μου παλτό να παρκάρει το αυτοκίνητο στη θέση μας στο γκαράζ και μετά να έρθει στο ανσασέρ να ανεβούμε στο διαμέρισμά μας, να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, να να να…. ένα σωρό πραγματάκια που κάνουμε κάθε Σαββατοκύριακο μαζί.

Το χέρι μου περασμένο στη ζώνη ασφαλείας, το κορμί μου ακίνητο, αφή όσφρηση ακοή όραση όλες οι αισθήσεις άψογες να καταγράφονται από τον εγκέφαλο… και ένας εγκέφαλος να μην δίνει καμιά εντολή για την παραμικρή κίνηση, παρά μόνο να καταγράφει αυτό το γεγονός, πως δεν δίνει εντολή.

Δεν ήθελε να δώσει εντολή, όταν τον ρωτούσα γιατί, απλά δεν ήξερε γιατί, όταν τον ρωτούσα που έχει το πρόβλημα δεν ήξερε. Ένιωθα τη ζώνη στα χέρια μου, ένιωθα το κορμί μου, καρφωμένο το βλέμμα στο ανοιχτό παράθυρο χωρίς έβλεπα αλλά χωρίς καμιά εντολή να αλλάξω πλάνο, άκουγα το παλιό μου παλτό να μονολογεί διάφορα, και δεν έδινα εντολή να τον φωνάξω να έρθει κοντά μου. Το μόνο που έκανα ήταν να παρακαλώ από μέσα μου να έρθει να με ξεκολλήσει (:). Να έρθει στο οπτικό μου πεδίο, να δω το πρόσωπό του, να με αγγίξει το χέρι του…

Λίγα λεπτά αργότερα, μπήκε στο αυτοκίνητο. Μάνια….Μάνια μου… , Μάνια συμβαίνει κάτι…. τον άκουγα αλλά δεν έδινα την εντολή να γυρίσω το κεφάλι μου να τον δω. Τον άκουγα αλλά δεν έδινα εντολή να του πω μια κουβέντα… έστω «δεν είμαι καλά» … και ξαφνικά με άγγιξε… άγγιξε το χέρι μου … Ένα άγγιγμα απαλό που τελικά με ξύπνησε … Γύρισα τον κοίταξα, και του μίλησα.

Του περιέγραψα ήρεμα από τι με έβγαλε, ήρεμος και εκείνος χωρίς πανικό μου είπε… Είναι μια μικρή κρίση πανικού…. πέρασε…

Το θέμα μου είναι πως τόσο εκείνη τη στιγμή όσο και τώρα που το καταγράφω υπάρχει ένα μικρό κομμάτι μέσα μου που του άρεσε εκεί … του άρεσε αυτή η φυλακή… Το ανούσιο οποιασδήποτε κίνησης, δεν έχουμε κανένα δύσκολο πρόβλημα που να ζητά την άμεση επέμβαση μας… ένα ρομποτάκι σε θέση αναμονής, με μόνη λειτουργία τα ζωτικά όργανα, πνευμόνια, καρδιά… Ξέρετε σε αυτά που ο εγκέφαλός την εξουσία.

Εκπτώσεις και πήγα και αγόρασα ένα νέο μαγιό, στο παλιό έχει φαγωθεί κάθε ελαστικότητά του από το χλώριο, εκπτώσεις και πήρα και ρουχαλάκια, ένα παντελόνι κάτι όμορφες καλοκαιρινές μπλουζές…

Βρήκα και την κάρτα των μέσων μαζικής μεταφοράς, λέω να της περάσω έναν αριθμό διαδρομών.

Το Σάββατο η μικρή με εξέπληξε ευχάριστα, διαβασμένη… και όχι από τη μητέρα της… μόνης της αναβαθμίζει τα ελληνικά της.

Και σήμερα Κυριακή, μια στιγμή στο μπαλκόνι, πήρα το χρόνο μου να απολαύσω την ομορφιά του δέντρου, του ήλιου, των ταξιδιάρικων μικρών σύννεφων, των χρωμάτων του Κυριακάτικου πρωινού μας.

Μικρά βήματα, λίγο ανούσια αλλά όσο να το πεις έχουν μια ομορφιά…

…. κάπως έτσι βλέπω, μια κάποια ουσία στις δουλειές του σπιτιού, προσφορά στο παλίο μου παλτό που έρχεται κουρασμένο και πάντα πεινασμένο, ανακούφιση και σωματική άσκηση η στο κολύμπι… και χαρά που έχω ανοιχτή επικοινωνία με τους φίλους μου στην Ελλαδα…

Καμιά φορά η ομορφιά μπορεί να είναι ένα χαλί για να κρύψουμε τα σκουπίδια …

Ο βολβός της απόλυτης αγάπης.

Τώρα που άνοιξες θέλω να κοιτάξω προσεκτικά λίγο μέσα σου… τι περίεργο που είναι το μέσα ενός λουλουδιού….

Αυτό είπα την ώρα που φωτογράφισα την τουλίπα που ορθάνοιχτη στόλιζε το σαλόνι μας. Αυτή την τουλίπα μαζί με άλλες 14 τη συνοδεύει μια όμορφη μικρή ιστορία, μια μικρή εκδρομή..

Το προ προηγούμενο Σαββατοκύριακο ήταν από αυτά που λέμε τριήμερα. VICTORIA DAY 23 Mαΐου. Οι τουλίπες στον Καναδά είναι δεμένες με Ιστορικά γεγονότα.

Έτσι από τότε που ήρθα στον Καναδά άρχισαν σιγά σιγά να μπαίνουν στη ζωή μου, με μικρές εκδρομές σε άγνωστες για μένα πόλεις, κυρίως στην πρωτεύουσα την Οτάβα. Γνώρισα και αγάπησα αυτή την πόλη, ίσως σε κάποιες στιγμές σκεφτήκαμε μέχρι και να πάμε να μείνουμε εκεί. Ένα παραθυράκι που ακόμη δεν έχει σφραγιστεί και μας φέρνει φρέσκο αεράκι κάθε τόσο που … να ας πούμε τώρα με τον νέο νόμο 96 που ψηφίστηκε στην επαρχεία του Κεμπέκ, ένα νόμο που έχει να κάνει με τις γλώσσες και τη διαμάχη που υπάρχει ανάμεσα στην αγγλική και στην γαλλική. Μια διαμάχη που και αυτή έχει μεγάλη ιστορία. Για αυτά όμως μπορεί να ενημερωθεί κάποιος σίγουρα όχι από το εξοχικό μου.

Εκδρομές και άνοιξη. Ωραίο πράγμα. Σχεδιάζεις κάτι και μετά κοιτάς τις καιρικές συνθήκες ή σε βρίσκουν ξαφνικά διαφορετικές καιρικές συνθήκες. Το Σάββατο μετά το σχολείο, βγαίνοντας από ένα μαγαζί, είδα μέσα σε ένα αυτοκινήτο ένα όμορφο σκυλάκι που κάθονταν και χάζευε στην αγκαλιά ενός κυρίου. Του χτύπησα παιχνιδιάρικα το τζάμι, το παράθυρο άνοιξε και έπιασα κουβέντα πρώτα με το σκυλάκι και μετά με τον κύριο… Ένα από τα πράγματα, που πάντα με ξαφνιάζουν ευχάριστα στη Μορεάλη, είναι όταν ανακαλύπτω μέσα από μια τυχαία συζήτητη πως ο άγνωστος ή η αγνωστή είναι από την Ελλάδα. Δύο στα δύο, γιατί νωρίτερα και ο φαρμακοποιός που μας εξυπηρέτησε Έλληνας και αυτός. Σε αυτές τις στιγμές συναντάς το οικείο στην καρδιά σου ξαφνικά, που ανοίγει και σκορπά ευωδιές που αναγνωρίζεις ως αχμμ και μητρικές θα έλεγα, μητρική γλώσσα, μητρικό χαμόγελο, ελευθερία στην κίνηση του σώματος… ένα ξεμούδιασμα αισθήσεων… Ναι, όταν δεν είσαι στην πατρίδα σου νιώθεις ένα αόριστο μούδιασμα.. ένα μούδιασμα που με τα χρόνια … άστο αυτό το μονοπάτι μικρή μου ξανθιά, άλλο θέλουμε να γράψουμε… Διακοπή της συζήτησης και των χαδιών με το σκυλάκι γιατί … γιατί ο ουρανός έγινε μαύρος… και ένας ξαφνικός αέρας άρχισε να στροβιλίζει τη σκόνη, τα μάτια μου άρχισαν να πονούν από ξαφνικά ραπίσματα.. το κινητό άρχισε να ουρλιάζει αλερτ, μπήκαμε στο αυτοκίνητο μας… όμως δεν κράτησε πολύ … σε άλλες περιοχές κατέστρεψε…

Περίεργο, στο σαλόνι μας χτύπησε ως ένας ξαφνικός εκνευρισμένος δαίμονας… μας άγγιξε σα να ήθελε να μας χωρίσει … δεν τα κατάφερε, όπως δεν τα καταφέρνει ποτέ χρόνια τώρα…

Ήρεμη η Κυριακή, γλυκιά μελαγχολική έτοιμη για εκδρομή…

Νομίζω πως δεν θα κουραστώ να περιγράφω πόσο μου αρέσει να είμαι δίπλα του, να οδηγεί, να μιλάμε, να μου γκρινιάζει γιατί γράφω κάτι στο κινητό μου σε κάποιον, να ακούμε μουσική, να γκρινιάζω γιατί θέλω τσισάκια, να γκρινιάζει γιατί πεινάει, να με φροντίζει ως μια εύθραυστη σπάνια πορσελάνη… να χαίρεται όταν ανακαλύπτει πως στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου έχει και για μένα αδιάβροχο…

Από αυτή την εκδρομή έμαθα πως να κόβω τουλίπες…. Έχουν σύντομη ζωή οι τουλίπες όμως έχουν κρυμμένα όλα τα μυστικά τους στο βολβό τους. Η αποταμιευτική αξία της τουλίπας συγκεκριμένα έχει την μαγική αξία της απόλυτης αγάπης.

Ουπς, το παλιό μου παλτό ξερίζωσε μια τουλίπα με το βολβό της. Τη βάλαμε μαζί με τις άλλες στο δοχείο που μας είχαν δώσει…

Μετά την διάλεξε τυχαία, και μαζί με κάποιες ακόμα τις προσφέραμε στη Νεράιδα της λίμνης (στη μαίρη και στον γεράσιμο παιδί μου που πήγαμε μετα την εκδορμή για καφέ) Χάρηκε τόσο η Νεράιδα της λίμνης, θα τον φυτέψει τον βολβό είπε…

βολβός, αποταμιευτική αξία απόλυτης αγάπης… αυτό είναι το παλίο μου παλτό…

Καληνύχτα Μορεάλη μου…