Σφραγίδες μνήμης

Τρομάξαμε την Παρασκευή στις 19. Ραντεβού με τον οικογενειακό μας γιατρό, εξετάσεις την Πέμπτη το πρωί (το δικό μου παραθηρίο δουλεύει με περισσότερο ζήλο απ όσο πρέπει), εκείνος τα γνωστά άγνωστα,,, τι να λέμε… Ξαφνικός πόνος την Πέμπτη, την Παρασκευή το πρωί νοσοκομείο εισαγωγή εξετάσεις, επιστροφή το απόγευμα, ένας ξαφνικός πυρετός τα ξημερώματα του Σαββατου, όλες οι εξετάσεις μια χαρά για τον μικρό μου, και ο πυρετός τελικά από το εμβόλιο της γρίπης την Πέμπτη. Σποράκια το Σάββατο και Κυριακή η γιορτή μου αααααα έχω συνταρακτικά προσωπικά νέα να σου πω. Την Κυριακή ήρθε στη ζωή μου ο Υποκράτης και έβαλε την σφραγίδα του στη γιορτή ως δώρο. Είναι ένα εργαλείο που ξέρεις πως το είχα απωθημένο. Τώρα απομυθοποιήθηκε, τον κατέκτησα, και όπως όλα τα παιχνίδια, στη ζωή μου παίζει και η περίπτωση να τον βαρεθώ γρήγορα. Δώδεκα προγράμματα, εργονομικό σχέδιο, επαναφορτιζόμενη μπαταρία… πιφ πολύς κόπος για το τίποτε.

Καμμιά φορά αναζητώ απεγνωσμένα μια σφραγίδα, μια σφραγίδα που θα μαρκάρει τη μνήμη έτσι ώστε να θυμάμαι καθώς περνούν τα χρόνια, τι έκανα σε μια γιορτή, ή γενέθλια ή Χριστούγεννα, καλοκαίρι … σταμάτα δεν είναι ανάγκη να αναφέρεις όλα τα κομβικά σημεία μιας χρονιάς. Φεύγουν τα χρόνια σα νεράκι… όχι πως έχω παράπονο… η ζωή μου έχει κάποια περιπέτεια… έχει διαδρομές που θυμάμαι…. ναι έχει…

Τι έλεγα όμως, α ναι, τώρα θα πω. Ήθελα και σφραγίδα για τα γενέθλια του, γιατί δεν τον ένιωσα να έχει και πολύ κέφι. Τον ζορίζουν πολλά…. «Να φύγουμε Νίκο μου να πάμε αλλού» να ξεφύγουμε από ανασφάλειες, φόβους, άγχος… Το πρώτο χιόνι φαίνεται πως λειτούργησε ως πάγος που νεκρώνει όσα καίνε τη σκέψη… το χιόνι είναι η αφορμή… Δρόμο πήραμε και δρόμο αφήσαμε την Κυριακή πρωί 28.

https://www.facebook.com/100012194593116/videos/4839127816118401/?fs=e&s=cl

(άσχετο, μεγάλε αδελφέ δεν μας τα λες καλά, δεν πειράζει θα τον βρώ τον τρόπο να τα φέρνω εδώ τα δικά μου )

Μετά από μιάμιση ώρα ταξιδάκι φτάσαμε στον προορισμό μας. Χειμερινό θέρετρο το συγκεκριμένο βουνό που προετοιμάζεται να υποδεχθεί όσους αγαπούν το σκι… Όλα μια προετοιμασία για το γνωστό «Ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ρθει»

Αφήσαμε τα πράγματά μας στο δωμάτιο και ξεκινήσαμε να βρούμε τη σφραγίδα. Ανεβήκαμε με το τελεφερικ, κρυώναμε, κατεβήκαμε με τα πόδια, κρυώναμε, θέλαμε κάπου κάτι να κάνουμε, είδαμε μπροστά μας ένα μαγαζί που μπορούσες να ζωγραφίσεις το δικό σου κεραμικό. Μπήκαμε μέσα, είχε τρεις οικογένειες με μικρά παιδάκια χαχαχα… Μας έπιασε μια χαρά και μετά μια απογοήτευση όταν μας εξήγησε η κοπέλα πως ναι μεν μπορείς να ζωγραφίσεις όπως θέλεις την κούπα σου αλλά θα την πάρεις την επόμενη μέρα αργά το πρωί γιατί πρέπει να ψηθεί όλο το βράδυ. Δεν προλαβαίναμε…

Ξανά στο τελεφερίκ να ανεβούμε, ξανά να κρυώνει, χωθήκαμε σε ένα μαγαζί και διαλέξαμε σούπα και ένα γκουρμέ τοσσσσττττ… Η κοτόσουπα δεν είναι το καλύτερο μου, αυτή η κοτόσουπα όμως ήταν ονειρεμένη … ερωτεύτηκα και το μεταλλικό δίσκο και την κούπα. Βεβαία εκείνος μου εξήγησε πως τέτοια είχαν στο στρατό. Άτιμο πράγμα να μην έχεις πάει στρατό χάνεις μοναδικές σφραγίδες μνήμης… ακόμα και αν δεν σου σερβίρουν τοσσστ με μπρι τυρί μπεικον και τουρσί αγγουράκι…

Κατεβήκαμε πάλι με τα πόδια, κρυώναμε … ε ναι… το αυτοκίνητό μας το καταφύγιο μας για καφέ, τσιγάρο και εξερεύνηση… σκοτεινιάζει και νωρίς… είναι και οι Καναδοί αχμμ πως να το πω αχμμ άχυτοι , γυρίζαμε γυρίζαμε να βρούμε (?) … να βρούμε τη μαγεία των γενεθλίων του σε άδειες πόλεις… μας έπιασε τόσο άγχος για αυτή τη γαμημένη σφραγίδα, τον ένιωθα δεν περνούσε καλά… μέχρι που βλέποντας κάτι άσχετες φούσκες (δρώμενο σε μια πλατεία) το επικοινωνήσαμε σωστά το θεματάκι, το συζητήσαμε, αναζητήσαμε κοινή σφραγίδα και δεχθήκαμε πως αυτή είναι η σφραγίδα.

«Δεν βρήκαμε σφραγίδα» Έτσι σταματήσαμε να ψάχνουμε και επιστρέψαμε στο βουνό … ω… εδώ έχει πέντε έξι παρέες… ευτυχώς διαλέξαμε το ρεστοράν που στο τσακίρ κέφι κλείνει και στις 10 το βράδυ άμα λάχει… δείξαμε και πάλι το app στο κουνιστό μας -και ως εξυπνάκιας που κάνει τη μικρή του και καλά επανάσταση- όταν μου ζήτησε ταυτότητα για ταυτοποίηση είπα.. έχω φεις μπουκ με ξανθό πάντα χαμόγελο. Η χαρά σκαρφάλωνε στο μυαλουδάκι μας… και στο στομαχάκι μας…

κάτι η βότκα, κάτι το φαγάκι (μη με ρωτάς πως συνδύασα μακαρόνια με σάλτσα λαχανικών και λιωμένο τυρί στο φούρνο και για ποτό σκέτη βότκα) , κάτι η σερβιτόρα με το αγοράκι της που έγινε 1 χρονών πριν 2 μερες… άρχισε να δένει η βραδιά ως γενέθλια βραδιά… «τι θα πάρετε για επιδόρπιο?» Ο μικρός μου είχε την ιδέα, (η αλήθεια είναι πως το φλερτ του είναι τόσο σεμνό, έξυπνο, και αρχοντικό αχ σκέτη γοητεία) » θα πάρουμε ένα γλυκό αν μου βρεις ένα κεράκι για να σβήσω! Αλλιώς τι να το κάνουμε το γλυκό» Δαίμονας η σερβιτόρα επέστρεψε τραγουδώντας το γνωστό γενέθλιο άσμα…

έτσι κουρασμένοι αλλά τελικά γιορτινοί επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, κοιμηθήκαμε, ξυπνήσαμε,

φάγαμε ένα ωραιότατο πρωινό και καθώς η Δευτέρα άρχισε να στέλνει με μηνύματα τα προβλήματα της εργασίας, κατεβήκαμε στο γκαράζ για να επιστρέψουμε στη βάση μας… Και εκεί τα καταλάβαμε όλα… Ο γνωστός άγνωστος έμενε -ποιος ξέρεις με ποια πιτσιρίκα ή και με την νόμιμη- στο ίδιο ξενοδοχείο με εμάς και οργανώνεται!!!! Ορίστε η απόδειξη.

Ναι είχαμε τη σφραγίδα πια… τελικά ήταν μια μοναδική εμπειρία…

Να δεις όλα θα πάνε καλά, δεν υπάρχει άλλη επιλογή… Χρόνια πολλά …

τα τεστ των λεξοκλειδιών

Αν με ρωτήσεις, θυμωμένο σε βρίσκω…

Σου είπα, έχω ανάγκη να μου γράφεις, γιατί κάποια στιγμή θα με χρειάζεσαι ως σημείο αναφοράς της ζωής σου. Θα αναρωτιέσαι που ήσουν, τι έκανες, πως έζησες, για που τράβας…

Ασε την γκρίνια, να σου γράψω τώρα που βρήκα χρόνο. Τον τελευταίο καιρό αναλώνομαι σχεδόν στο τίποτε. Λίγο οι δουλειές του σπιτιού λίγο τα τηλέφωνα στο messeger, λίγο να διορθώσω κείμενα , λίγο να παίξω ένα καταστροφικό για την νοημοσύνη παιχνίδι, και φυσικά η σχολική εβδομαδιαία ύλη για τα σποράκια μου.

Φτάσαμε το 2009 εδώ στο Μόντρεαλ. Ακόμα ξένη νιώθω. Οταν καμιά φορά κάθομαι και απολαμβάνω τη φύση, τα πουλιά, τον ήλιο, δεν νιώθω ξένη. Οταν θέλω να εκφράσω όμως αισθήματα ξένη νιώθω. Έτσι, ξένη λέω πως είμαι. Γι αυτό και όταν θέλω να ξεχαστώ πως είμαι ξένη, χαζεύω με τις ώρες το σκίουρο, τους γλάρους, τις αγριόχηνες, τα περιστέρια.

foto Giannis Pantelakis

Θα μπορούσε αυτή η ευκαιρία να με εισάγει σε ένα άλλο περιβάλλον. Να μπω σε άλλη περιστροφή, ίσως να ξεχάσω το ¨ξένη¨|. Ένα διαφορετικό παιχνίδι σε έναν άγνωστο κόσμο. Με έσπρωξε το παλιό μου παλτό. Κάνε και αυτό κάνε και εκείνο ξέρεις -ξέρεις μπορείς- μπορείς. Ξεκλειδώσαμε ένα νέο κόσμο και μπήκαμε σε διάφορες δοκιμασίες. Ωραία περάσαμε… και τις περάσαμε τις δοκιμασίες. Γλώσσα επικοινωνίας τα αγγλικά … χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι

Αυτή η άτιμη η μητρική γλώσσα.

Έχεις σκύλο; Αν ναι, τότε ξέρεις πως νιώθω. Αν όχι, σίγουρα έχεις διαβάσει πάρα πολλές ιστορίες, έχεις δει ταινίες, ίσως έχεις παίξει και video games με χαρακτήρες σκυλάκια. Το πιο δύσκολο σε αυτή την εξομολόγηση, είναι να καταφέρω να εκφραστώ στα αγγλικά και όχι στην μητρική μου γλώσσα. Τα ελληνικά είναι μια πολύ πλούσια γλώσσα. Ο σκύλος μου ζει μέσα στην καρδιά μου μαζί με την Ελλάδα. Για χάρη μου κατάφερε να μάθει ελληνικά, σε αντίθεση με μένα που δεν έμαθα ποτέ να του γαυγίζω.

Τον έσωσα από ευθανασία. Γεννήθηκε μέσα από  μια παράνομη σχέση . Ημιαιμος Γερμανικός ποιμένας. Διάβασα κάποια βιβλία για την εκπαίδευση σκύλων αλλά ήταν αψυχες οδηγίες. Φτιάξαμε λοιπόν έναν δικό μας κόσμο κατανόησης. Ο σκύλος μου είναι ευγενικός, με σεβασμό  και η αγάπη προς τους συγκατοίκους του. Ότι έμαθε, το έμαθε από την  ανάγκη του να επικοινωνεί μαζί μας. Έμαθε 150 ελληνικές λέξεις.  

Ως φύλακας έχει πολύ μεγάλη πλάκα. Αν συμπαθήσει τον κλέφτη μπορεί θα τον αφήσει να “γδύσει” το σπίτι μας. Αν όχι, θα του δείξει τα δόντια του. Αν είμαι στεναχωρημένη απαιτεί να τον χαϊδέψω. Αν κλάψω μου γλύφει τα δάκρυα μου. Αν είμαι χαρούμενη με προκαλεί να παιξουμε. Καταλαβαίνει ακόμη και τις στιγμές που είμαι κουρασμένη και απλά ξαπλώνει δίπλα μου. Ο σκύλος μου έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια. Τον έθαψα στην Ελλάδα. Και όμως… 

Ο σκύλος μου ήρθε χθες στο όνειρό μου. Μου θύμισε πως δεν έχει σημασία που δεν γράφω αυτή τη στιγμή στη μητρική μου γλώσσα. Το σημαντικό είναι να μην ξεχάσω ποτέ να μιλάω μέσα από  την καρδιάς μου. Μου είπε πως όταν κάποιος μιλά μέσα από την καρδιά του κατακτά τη μαγική δύναμη να εκφράζεται  σε όποια διάλεκτο θέλει.  Έχεις σκύλο; Αν είχες ξέρεις πως νιώθω. Αν όχι και μόνο που διάβασες όσα έγραψα σημαίνει πως αγαπάς αυτό που κάνεις, και νομίζω πως  τα κατάφερα να με νιώσεις.

Κάπως έτσι σκέφτηκα και στη τηλεφωνική συνομιλία με την κοπέλα από την Βενεζουέλα… μια προσπάθεια να ξεκλειδώσουμε λέξεις για να ελευθερώσουμε αισθήματα.

και τώρα … αναμονή … δεν νομίζω ούτε στην εκπαίδευση να μάθω να γαυγίζω .. δεν γίνεται σε ένα γέρικο σκύλο να μάθεις νέα κόλπα…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Στην εκπνοή του 2020

Ήταν μόλις ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα. Μετά το μάθημα- γιορτή και τα οκτώ σποράκια ήξεραν πως θα περάσω έξω από το σπίτι τους. Ο λόγος ήταν απλός. Τόσο απλός όσο να τους δώσω ένα δωράκι.

Η οργάνωση εύκολη από το παλιό μου παλτό. Το παλιό μου παλτό ήταν ζορισμένο πάρα πολύ από το φόρτο εργασίας, παρόλα αυτά ίσως να τον ξεκούραζαν οι δύο ώρες βόλτα. Τον κοίταζα όσο οδηγούσε Αλήθεια θα μπορούσε να είναι ο Αγίος Βασίλης, ξυρισμένος και πολύ πιο νέος. Σίγουρα αυτός είναι, ο τρόπος που οδηγούσε το αυτοκίνητο ήταν ακριβώς ο ίδιος.

Τέλος πάντων, περάσαμε από όλα τα σποράκια, με περίμεναν με δώρα και μου τραγουδούσαν το «τρίγωνα κάλαντα » Ήμουν χαρούμενη γέμιζε το αυτοκίνητο δώρα, γέμιζε η καρδιά μου από τα γέλια τους όταν άνοιγα το κόκκινο πάπυρο (?) και τους διάβαζα τον γράμμα του Άγιου Βασίλη. Είχα και ένα λαμπερό μοναδικό σκούφο

Μετά κάναμε μια βόλτα να δούμε στολισμένα σπίτια, μετά επιστρέψαμε στο σπίτι μας, μετά ανοίξαμε όλα τα δώρα πίνοντας ζεστό καφεδάκι, μετά αρχίσαμε να οργανώνουμε πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα τα δυο μας,

Σοκολατάκια, ένα πανέμορφο πάντσο, κάρτες, μια τυριέρα σερβιρίσματος, και φυσικά ένα ανεκτίμητης αξίας βραχιόλι, οι ζωγραφίες και οι κάρτες των παιδιών…

μετά ήρθε η Κυριακή και δούλευε μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, μετά η Δευτέρα και δούλευε μέχρι το βράδυ, το ίδιο και την Τρίτη και την Τετάρτη. Μετά ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο γιατρός του είπε να πάει στα επείγοντα, προετοιμάζονταν και πάλευε με τον εαυτό του και τέλειωσε κάτι στη δουλειά που του είχε απομείνει, μετά πήγαμε σουπερ μαρκετ!!!! Ήθελε όλα να μπουν σε μια σειρά γιατί μετά πήγε στα επείγοντα μόνος του, την Παρασκευή του έκαναν επείγουσα εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έφτιαξα μόνο ένα ξόρκι και το πέταξα εδώ… Το Σάββατο εγχειρίστηκε, για να γλυτώσουμε το βαρύ εγκεφαλικό. Δώδεκα εκατοστά τομή στο λαίμο για την φραγμένη κατά 90% αρτηρία στο λάρυγγα κοντά που του είχε χαρίσει ήδη 3 μικρά εγκεφαλικά με προσωρινή απώλεια της όρασης από το ένα μάτι… Με ειδική άδεια μπορούσα να είμαι με μάσκα στο δωμάτιο ….

Σάββατο πρωί με φίλησε και δώσαμε ραντεβού για μετά την επέμβαση 2 ώρες και δύο στην ανανηψη… όμως δεν ήταν έτσι …. η επέμβαση κράτησε πάνω από 4 ώρες… πήρα τηλέφωνο στην ανάνηψη δεν είχε βγει από το χειρουργείο, μισή ώρα αργότερα χτυπησε το κινητό… βγήκε η επεμβαση πήγε καλά αλλά …6 ώρες ανανηψη… γιατί;…..

Εφτασε μια στιγμή που γνώρισα κάτι δαίμονες μέσα μου… Δαίμονες που αλυσόδεσαν την Στελθ… ουρλιαχτά πανικού από τις άλλες… η προβολή του χειρότερου ξανά και ξανά από τους δαίμονες, δημιούργησα ένα τέρας που ξέσκιζε το μυαλό μου… γιατί τον κρατούσαν για έξι ώρες στην ανάνηψη; … και τα άναρθρά ουρλιαχτά έγιναν βουβό παραμιλητό εικασίας, παράνοιας, ικεσίας μετάνοιας εικασίας και πάλι από την αρχή ….. κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου… ο ήχος του κινητού με τράβηξε λίγο πριν πνιγώ, η Μαίρη κάτι μου είπε…. έκλεισα τη συνομιλία μας και τότε από το βάθος άκουσα τη μικρή ξανθιά να σέρνει ως παιχνίδι από τα μαλλιά το τέρας και ήρεμα να μου δείχνει το νούμερο στο χώρο της ανάνηψης… ξανά πάρε …. είσαι η μόνη που έχει το δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια όποια και αν είναι θα είναι αλήθεια… ξανά πάρε…

«Ταδε ταδοπούλου, σύζυγος του τάδε ταδόπουλου, πως πηγαίνει ; «Καλά»…. η μικρή ξανθιά ήταν πια δίπλα μου, και το τέρας εκεί δίπλα μας, «έχω την δυνατότητα να του μιλήσω σας παρακαλώ;» «ναι βεβαίως» … άνοιξαν οι ουρανοί καθώς άκουσα τη φωνή του, να μου μιλά να μου περιγράφει, διαύγεια, συναισθήματα, να μου δίνει οδηγίες….. φωτίσε ο κόσμος, αγγέλοι πιάσαν το τραγούδι …το τέρας έγινε λούτρινο … η Στελθ αγκάλιασε την μικρή ξανθιά … η μικρή έδωσε όλα τα δάκρυα, έγιναν διαμάντια καύσιμα και πήραν μπροστά οι μηχανές της Στελθ…

Και μετά και μετά ήρθε 8 το βράδυ και δεν κουνιόμουν για να μην με δουν και με διώξουν και μετά ήρθε εννέα το βράδυ και τον έφεραν στο δωμάτιο, και ενώθηκαν τα χείλη μας και ζεστάθηκε όλη η πλάση και μετά κούρνιασα στο χέρι του και μετά πήγε έντεκα το βράδυ … επέστρεψα σπίτι, και μετά Κυριακή πάλι ειδική άδεια και μετά επιστροφή στο σπίτι. Μετά ήταν Δευτέρα και γυρίσαμε μαζί στο σπίτι … να το λες σωστά Σσπίτι ….

Μετά πιάσαμε τη ζωή από εκεί που την είχαμε αφήσει, αρχίσαμε να την στρώνουμε αργά στους κανονικούς ρυθμούς,,,, άλλαξε ο χρόνος, 2021 …

και μετά ήρθε η πρώτη μέρα του χρόνου και με βοήθησε να φτιάξουμε ένα νοστιμότατο μπιφ γουελικτον … μαζί … το ακούς μαζί…

Ήθελα να σου τα φέρω όλα εδώ, να γράψω για κάθε τι ξεχωριστά. Τρόμαξα, τρόμαξα πάρα πολύ, έδωσα στον τρόμο σάρκα και οστά μέσα μου… είχα πολλά χρόνια να τρομάξω τόσο και να είναι τόσο παρανοϊκός ο φόβος που να μετατραπεί σε τέρας που ξέσκιζε κάθε λογική σκέψη …

Νομίζω πως πρέπει να αλλάξω τακτική να γράφω κάθε βράδυ, μόνο έτσι θα αιχμαλωτίζω όσα νιώθω …

γιατί μετά όλα πήραν τον δρόμο τους και πάλι… βόλτες, χιόνι,

ξεστόλισμα του σπιτιού, απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις οκτώ το βράδυ. Επιστροφή στα μαθήματα του σχολείου… η Ζωή και η Μαρία σταμάτησαν έμεινα με 6 σποράκια και αυτό το Σάββατο έρχεται ένα νέο σποράκι … και ο άντρας της αδελφής μου κόλλησε covid στο Λονδίνο και μετά κόλλησε και η ανιψιά μου, όμως το περνούν ήρεμα για την ώρα … εύχομαι να μην κολλήσει η αδελφή μου… και μετά …

κοίτα να σε έφτασα στο τώρα …

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

Το ξόρκι της αρτηρίας

Από το ρυζόχαρτο παίρνω το χάρτη

από τυχαίο το τυχερό

και από αυτό το αστέρι οδηγό

πάμε να ανοίξουμε το δρόμο

στο έργο τούτο ακρίβεια και εμπειρία νυστεριού

στην αρτηρία της διαδρομής ομαλή ροή

για μια ομαλή πορεία παρακαλώ

και δύναμη αγάπης στα χείλη σου αφήνω

Αύριο όπως πάντα μαζί

Φώτα κάμερα… πάμε :)

Μου έλειψες….

-και εσύ μου έλειψες … άλλαξαν όλα εδώ στο εξοχικό του μυαλού μου. Νέα συστήματα, κάτι σαν αναβάθμιση.

-Δεν μου αρέσει..

-ούτε και μένα αλλά θα το συνηθίσεις, πόσες φορές στη ζωή σου δεν σου άρεσε κάτι στην αρχή και μετά σου άρεσε;

-Πάρα πολλές φορές, τόσες που δεν μπορώ να τις μετρήσω αλλά με μια διαφορά ! Μετά από λίγο καιρό είναι πως να στο πω,, αγάπησα, δεν άρχισε να μου αρέσει έτσι γιατί συνήθισα.

-Τέλος πάντων πες το όπως θέλεις. Θα το αγαπήσεις και αυτό.

-Μα είναι τόσο άδειο.

-Έτσι σου φαίνεται έχει πολλές περισσότερες δυνατότητες …

-δεν τις θέλω…. και να σου πω και κάτι; Αυτές, οι όλο και περισσότερες δυνατότητες, έγιναν αφορμή να μην έρχομαι εδώ αυθόρμητα να γράφω. Έγινες τόπος έκθεσης, να φέρω φωτογραφίες να φέρω τραγούδια να αλλάξω γραμματοσειρές … να προσέξω συντακτικό, ορθογραφικά, να να … μπήκαν οι αυθόρμητες ξανθές μου σκέψεις σε εργαστήριο καλλωπισμού . Τώρα είναι όλα άσπρα, σαν άγραφο χαρτί … φαινομενική απλότητα. Αμα δεν αρχίσω να ψάχνω … θα μείνει έτσι απλό κείμενο, χύμα αυθορμητισμός…

-Αυτό θέλεις ;;

-Ναι αυτό νιώθω πως έχω ανάγκη, βέβαια δεν βλέπω πως θα ταξινομήσω θα κατηγοριοποιήσω … αλλά και πάλι δεν το έχω ανάγκη. Να γράψω θέλω … να σου πω…

-πες λοιπόν ….

-Το σπίτι είναι κάπως κρύο. Μεσημέρι Πέμπτης. Ηλιόλουστη μέρα. Στα χρώματα του φθινοπώρου της Μορεάλης. Φυσάει λίγο. Το μπαλκόνι έχει χαλάκι με κίτρινα φύλλα Μηδέν βαθμούς τη νύχτα θα έχουμε σήμερα. Πως φέρνουν μια φωτογραφία;

-Αρχισες; ακόμη δεν ξεκίνησες να λες και σου δημιουργήθηκε η ανάγκη της αιχμαλωσίας της φαντασίας σε κλικ φωτογραφίας.

-Απλή ερώτηση έκανα ….

-Δεν χρειάζεσαι φωτογραφίες ….γράφεις και η εικόνα του μπαλκονιού έρχεται στο μυαλό μου…

-Ναι … τώρα… όμως όταν περασουν τα χρονια …σσσ ψάχνω…

-μην ψάχνεις σε παρακαλώ. Γράψε μόνο. Αυτό θέλω μονο εγώ. Να σε διαβάσω… να κυνηγά ο κέρσορας τη σκέψη και μόνο και όχι τον τρόπο έκφρασης.

-Είχα τρομερό άγχος την προηγουμενη εβδομαδα. Δασκαλιτσα σε πέντε σποράκια αλλά με κάμερα. Δεν είχα το εργαλείο της τάξης… τον κόσμο μου… καταλαβαίνεις έτσι…δεν μου άρεσε καν η εικόνα «παιδάκια μπροστά σε υπολογιστή» ποια εγώ να κάνω κάτι τέτοιο! Γιατί …γιατί γιατί;;;; Την Παρασκευή το βράδυ ένιωθα να γίνεται χίλια κομμάτια όλο μου το είναι. Είχα κάνει πρόβες με την Πασχαλίτσα αλλά … όλα άγνωστα. Τίποτε δεν μου άρεσε. Τίποτε δεν το είχα στην κατοχή του μυαλού μου, είχα προετοιμάσει όλα όσα έπρεπε αλλά … κάτσε να πάω για τσισάκια μισό λεπτό. Ωραία. Λοιπόν κάπως έτσι ηρέμησα λίγο, ουρλιάζοντας στο παλιό παλτό. Βράχνιασε η φωνή μου από τη ένταση της φωνής… να με πήγε πως θα χάσω και το όπλο της φωνής μου και έτσι κουλουριαστηκα στα κρεββάτι μέχρι να έρθει το πρωί του Σαββατου. Ψυχρή, σαν στρατιώτης που τον πάνε στο αποσπασμα έκανα όλες τις προετοιμάσίες και οκτώ και σαραντα πέντε ανοιξα την κάμερα και περίμενα.

Πρώτη ήρθε η Δωροθέα. Πέρσι την είχα σποράκι στο προνήπιο. Η χαρά της που με έβλεπε το κάτι άλλο. Λιονταράκι πολυλογου με ροζ μεγάλα ακουστικά χαχαχαχχα το γυαλί δεν την εμπόδιζε σε τίποτε… ούτε και μένα…ήρθαν και τα άλλα σποράκια

τρεις ώρες, δύο διαλλείματα … αρχηγός της μικρής αγέλης πεινασμένων χαρούμενων πλασμάτων. Το μόνο που μου έμενε είναι να τα ταϊζω συνέχεια !

-Δούλεψε το ένστικτο σου ε?

-ναι ναι … δούλεψε το ένστικό μου μάλλον … και η αγάπη για αυτό που κάνω. Όλα πήγαν καλά …

-:) είδες μικρή μου ξανθιά θεά;;; Δεν συνηθίζεις, δεν σου αρέσει, απλά συγκέντρωση σε αυτό που πραγματικά αγαπάς … Αν θες δες πως δουλεύει τώρα και αυτό νέο περιβάλλον εγγραφών … φέρε τον ιπποπόταμο σου

ωωωω άλλα κόλπα χαχαχαχα και τώρα ετικέτες?

-ωραία… βρήκες και τις ετικέτες … και τώρα πως διορθώνεις που έβαλες δύο φορές την ίδια φωτογραφία στο σλάιτ ; ουφ….ευτυχώς το βρήκες ! φαντάζεσαι να ανέβαζες μια από τις σετσι που έχεις χαχαχαχα όλα καλά

-Καλά περάσαμε μου έλειψες 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου καλή σχολική χρονιά