Είμαι απλά ένα εργαλείο :)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, έλα να ζεσταθούμε λίγο στη χαρτόκουτα του μυαλού(?) μου. Είσαι το εργαλείο μου το ξέρεις …και που λες και που λες

Η μικρή ξανθιά ονειρεύεται ταξίδι, έχει βρει την αφορμή που φτερουγίζει μέσα στην καρδιά της. Η Στελθ από την άλλη, προσπαθεί να καταστρώσει στρατηγικά σχέδια για τις μάχες που έρχονται. Αναζητά διαμαντένια καύσιμα από τα μάτια μας«πρέπει να είμαστε για όλα προετοιμασμένες το έχετε καταλάβει;». Καμιά από τις φίλες μου δεν απάντα, εκτός από την μικρή ξανθιά. «..ναι πρέπει να αγοράσω νυχτικά και να σουλουπωθώ γενικά γιατί συγνώμη δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά άμα δεν το έχετε καταλάβει, στην Αθήνα που θα πάω, όταν όλες οι περιπέτειες θα έχουν τελειώσουν,  δεν έχω που να μείνω πια!!! Θα πρέπει να σκεφτούμε μια μόνιμη βάση και μετά να μου αγοράσετε ένα μικρό σακίδιο για να κοιμάμαι κάθε βράδυ και σε άλλη φίλη μου ή εραστή μου! « Την κοιτάμε όλες με το βλέμμα της αγελάδας, αποσβολωμένες. Την αφήνουμε να πολυλογεί,  προστατευμένη από το δριμύ ψύχος των καιρικών συνθηκών της Μορεάλης.

Καμιά μας δεν ξέρει πως να επιβιώνει σε αυτές τις συνθήκες (εκτός από την μικρή θεά), και η  ουσία είναι πως δεν γνωρίζουμε ακόμη τις συνθήκες.

Αγγίζω την ευτυχισμένη του ύπαρξη, χαμένος μέσα στην οργάνωση του 3ου τηλεΜαραθωνίου της ερανικής επιτροπής, κόβει, ράβει, τρέχει !! Άντε να περάσει και αυτή η εβδομάδα …. τι να πω … εγώ ένα απλό εργαλείο είμαι…

Πως το κάνει ? Έχει πανέμορφα κουτάκια μέσα του. Εκεί τακτοποιεί όλους τους προβληματισμούς προκειμένου να βρίσκει την δύναμη να αισιοδοξεί. Εμάς, εμένα με έχει στο πιο άνετο και ακριβό κουτάκι. Δεν ξέρω τι ακριβώς γράφει απ έξω. Όμως κάθε φορά που ανοίγει το καπάκι, πρέπει να κάνω τα πάντα για να νικήσω τον πανικό.

Μου αρέσει που χιονίζει, και όσο και αν όλες οι φίλες μου νιώθουν παγωμένες (εκτός από την μικρή θεά ), η Στελθ δυναμώνει ως άλλη  βασίλισσα των πάγων.

Μια ακόμη άσχετη ουσία είναι πως όταν οι  οδοντογλυφίδες έπεσαν στο πάτωμα, σκορπίστηκαν στην κουζίνα. Σκυμμένη (δεν ήταν καθόλου ερωτική πόζα μην σου μπαίνουν ιδέες… άντε καλά λίγο ήταν ) άρχισα να τις μαζεύω με έναν ελαφρύ εκνευρισμό. Δεν τις πετώ, θα τις κρατήσω ως υλικό για τις κατασκευές με τα σποράκια μου, κάπου θα χρησιμεύσουν. Ακούμπησα το μικρό βαζάκι στο γραφείο, λίγη ώρα αργότερα τις παρέσυρα και πάλι… Πόσο τυχερή ήμουν που δεν έπεσαν για δεύτερη φορά στο πάτωμα!

Λίγη ώρα αργότερα τις είχα ξαναρίξει, αυτή τη φορά και πάλι στο πάτωμα «Δεν μπορεί…. είναι σημάδι» είπα φοβερά εκνευρισμένη και άρχισα αποκρυπτογραφώ(?) τα διάφορα σχήματα έτσι όπως ήταν φύρδην μίγδην στο πάτωμα… Τι θέλουν άραγε να μου πουν … προσπαθούσα να φιλοσοφήσω τη ζωή, ώσπου ήρθε η αποκάλυψη … «τι θέλουν να σου πουν ηλίθια, τόσες φορές σου έπεσαν, δεν καταλαβαίνεις πως πρέπει να τις προστατεύσεις, να βρεις έστω ένα καπάκι!!!!» Έτσι είναι, αυτές οι οδοντογλυφίδες γεννήθηκαν για να πέφτουν στο πάτωμα, μέχρι να …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Advertisements

Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Έχω μια ζεστή ζεστή Κοιλιά :)

Όλα έχουν μια φυσική αταξία στο μυαλό (?) μου. Στην χαρτόκουτα ζητούν να μπουν σε μια τάξη. Δεν μπορώ να συγκρατήσω ακριβώς τη σκέψη, από την μια στιγμή στην άλλη αλλάζει ο τρόπος που εκφράζεται. Δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που αλλάζουν και τα θέματα αν και  στην κυτταρόπλαση (δική μου λέξη) μένουν τα ίδια. Η Ρουμάνα είχε δίκιο να βάζει ερωτήματα όψης. Ο κάβουρας επέστρεψε, πιο τρελός συνθέτει νέους κανόνες αφανισμού. Προετοιμάζω τον μονομάχο μου, τον έναν και μοναδικό. Ξυπνούν δαίμονες… Με το νέο χρόνο θα μπούμε σε μια διαδρομή γεμάτη στροφές, κλειστές απρόσμενες, ανώμαλος δρόμος,  … καθόλου μα καθόλου φιλικός.

Μια μια σκέψεις μου, ελάτε και κάντε ένα κόπο να μπείτε στη σειρά. Οι μόνιμες μπορείτε να πάτε να μαγειρέψετε, ότι θέλετε, η κουζίνα στην διάθεση σας, σάμπως και ξέρετε να μαγεύετε χωρίς εμένα;

Οι υπόλοιπες στο σαλόνι παρακαλώ. Η ιστορία των Χριστουγέννων ξεκινά με την γιορτή στο σχολείο. Η κυρία Γρίπη, ανακατώστρα μεγάλη, κατάφερε να μου κλέψει 3 παιδιά την Μαρία, τον Γιάννη και τον Αριστοτέλη, όμως ήρθαν (ευτυχώς) Χρήστος, ο Ιάσονας και η Καλλίστα Ηγετικές μορφές 🙂 Μέσα στην τάξη πριν την παρουσίαση, τα μικρά μου αδιαφορούσαν για τις  πρόβες του τραγουδιού. Τραγουδούσαν βαριετσημένα… ασε μας κυρά μου το ξέρουμε το τραγούδι, δώσε μας κάτι άλλο διψάμε «τραγούδι, Ξεδίψασαν με  τα κουδουνάκια, που τους πρόσθετα με παραμάνα,  στα μαύρα σκουφιά τους. Γουργούριζαν κρυφογελώντας για την άσπρη διακριτική μπογιά στα μαγουλάκια και την πορτοκαλί κουκίδα στην μυτούλα τους. Μπήκαν αμέσως στην σειρά για να τους βάλω τα ομοιόμορφα  κόκκινα κασκόλ, ενώ πήραν σοβαρά το ρόλο τους με το μπαστούνι. Έβαλα το καπέλο μου, κόκκινο κασκόλ, μπαστούνι και εγώ… τι να περιγράψω ένιωθα τόσο όμορφα …

Κορυφαία στιγμή, ο Λεωνίδας! Πάγωσε μπροστά στο μικρόφωνο. Το ήξερα από τις πρόβες, ήθελε να μιλήσει στο μικρόφωνο, αλλά ήταν τελείως αδιάβαστος… κανονικά δεν θα έπρεπε, πολλά δεν θα έπρεπε αν ήμουν σωστή δασκάλα… Είχα Προσπαθήσει να το μάθει, δεν τα κατάφερα…

Στο μικρόφωνο μπροστά, παγωμένος με περίμενε…

Άρχισα να ψιθυρίζω δυνατά και να επαναλαμβάνει στο μικρόφωνο

Είμαι ο Λεωνίδας

Είμαι ο Λεωνίδας

και έχω

και έχω

μια ζεστή ζεστή Καρδιά

μια ζεστή ζεστή Κοιλιά

Να την λοιπόν και η αταξία που έδωσε αυτόν τον τόσο διαφορετικό τόνο. Θυμήθηκα τον θείο μου ……με έβαζε να τραγουδώ το «χωρίς δεκάρα … πως θα βάλουμε στεφάνι στον βελιγιαννη) και εγώ νόμιζα πως θαύμαζε την φωνή μου μέχρι που κάποια χρονιά μεγάλωσα…. !!!

Τι έλεγα α ναι για τη γιορτή…

Σαν όνειρο κύλισαν όλα. Οι έλεγχοι, η λάμψη στα ματάκια από τα δώρα. Τα δώρα μου, όπως πάντα σε όμορφες σακούλες, με το πιο πολύτιμο η  αύρα των ψιθύρων από γονείς  «ναι ναι είναι όντως η καλύτερη δασκάλα την είχαν και τα δικά μου στο νηπιαγωγείο». Τραβούσα από τα πόδια τον εγωισμό να τον προσγειώσω, μα η χαρά του έβαζε φτερά…. Φορτωμένη βρέθηκα στο γραφείο του προέδρου, γελούσαν και τα μουστάκια του… «έχουμε και μια νηπιαγωγό, άστα, όλοι μιλούν για αυτή, χάλια δουλειά κάνει, σκεφτόμαστε να την διώξουμε !!!! » Ναι ε? τι μου λέτε? Είναι τόσο διάσημη !!!

Πλήρης, ευτυχισμένη, στραγγισμένη, άνοιξα τα δωράκια μου στο σπίτι, τόσες ευχές τόσες κρέμες, τόσα σαπουνάκια, σοκολατάκια, μπισκότα κρασί… και ένας περίεργος τύπος, σίγουρα σοφός μάγος των γιορτών ….

Ένοιωσα η  μεγαλύτερη κλέφτρα όλων των εποχών και δεν θέλω να το αναλύσω αυτό!

Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά πάνω στην στροφή, σχεδιάσαμε σύντομο ταξιδάκι προς Nashua… Φεύγουμε την Κυριακή, επιστρέφουμε την πρώτη μέρα του χρόνου …

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Γνωρίζω το Τέρας του Νυστεριού!

Την προηγούμενη Πέμπτη γνώρισα το Τέρας που θα αγγίξει την πεταλούδα στο λαιμό μου.  Είναι αρκετά ακατάδεκτος, αλαζόνας, καριερίστας, ατρόμητος, αρπακτικό, αδίστακτος. Έχει δηλαδή όλα τα προσόντα ενός χειρουργού. Έτσι πρέπει να είναι κάθε τέρας που κρατά νυστέρι, να έχει την ακρίβεια του ψυχρού εκτελεστή! Το όνομα του δόκτορας ΧάΙερ …  και μόνο ως επίθετο έχει μια δύναμη.

Στη μικρή ξανθιά θεά άρεσε ο βοηθός του, ένας Ιταλός νεαρός,  αρκετά κυνικός, όταν της ψηλάφιζε το λαιμουδάκι. Τελικά δεν την άφησε να δει από την κάμερα τις πανέμορφες φωνητικές της χορδές. παρόλο που κάθισε ήρεμη μέχρι να της περάσει την κάμερα από το ρουθούνι. Οι φωνητικές χορδές λειτουργούν άψογα … τσ τα αυτό έλειπε!!! Γενικά το διασκέδασε η μικρή μου, χωρίς να πονέσει καθόλου.  Ο μικρός Ιταλός σίγουρος θεός όσο ήταν μόνος στο δωμάτιο, φυσικά όταν αργότερα μπήκε με το Τέρας, ήταν μαζεμένος και απόλυτα υποταγμένος στις οδηγίες του μέντορά του.

 Καθισμένη πάνω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, σε ένα θρόνο, με  τρία (φυσικά το παλιό παλτό ανίκητος φρουρός) σερνικά να ασχολούνται  με το κορμί μου.!  Ιδιαίτερη, μοναδική, η πιο κυνική, η πιο αλαζονική από όλους, η κυρίαρχος του ουτοπικού παιχνιδιού, της αθανασίας .ΕΓΩ  Ακούω, συμβουλεύομαι αλλά αποφασίζω μόνο Εγώ. Το Τέρας τα είπε λίγο μπερδεμένα, παρόλο που ζωγράφισε την  πεταλούδα, τον όζο στο ένα  φτερό και τον παραθυρεοειδή που είναι πρησμένος στην απέναντι πλευρά, η μικρή ξανθιά πρόσεχε ιδιαίτερα από που περνούν τα δύο νεύρα που δίνουν τις εντολές στις φωνητικές χορδές..

«Θέλω να έχω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ για να ξέρω τι θα συναντήσω όταν θα είμαι εκεί , υπάρχει μια εξέταση που έχει ανακαλυφθεί εδώ και ένα μόλις χρόνο, Βιογενετική βιοψία! Γίνεται στις ΗΠΑ καλύπτεται από το καναδικό ασφαλιστικό σύστημα και θέλω να την κάνεις πριν προχωρήσουμε » 

είπε στα αγγλικά το Τέρας του Νυστεριού.  …

Μισόλογα…με μπερδεύουν τα μισόλογα,, η εξέταση θα δείξει πόσο τεμπέλης ή επιθετικός είναι ο καρκίνος! Βεβαία το αν ήταν τελικά καρκίνος ή όχι θα το μάθουμε σίγουρα μετά την επέμβαση.  Αρα αν κατάλαβα καλά ψάχνουμε την ταχύτητα αύξησης του όζου… ή όχι … αχμμμ Το τέρας κυνηγά την πεταλούδα και αναρωτιέται μήπως θα πρέπει να την καρφώσει όλη στην συλλογή του… Καλό μου τέρας αυτό θα το συζητήσεις με την Νεράιδα των αδένων! ….

Αναρωτιέμαι… ακόμα αναρωτιέμαι…

Κοιτάζω το παλιό μου παλτό…σε αγαπώ ….

λαλα…

ααααα Ναι πριν από λίγες μέρες στην παρέα οφείλω να ομολογήσω πως προστέθηκε και η «μη μου άπτου«, η γνήσια φαρφουρένια θεά που αναγνωρίζει ανά τον κόσμο όσους έχουν υποστεί βλάβη! Κοίταξε το χέρι της, με το ηλιοβασίλεμα που της ζωγράφισε ο φλεβοκαθετήρας  την Δευτέρα… ευτυχώς είχε ξεπρηστεί αρκετά… Ο γνωστός Βλαξ, που της έκανε την εξέταση για τους παραθυρεοειδείς… έσπρωχνε από δω και από κει την βελόνα. Δεν εννοούσε να καταλάβει … το απλό … δεν είχε ανοίξει την βαλβίδα!!!

ωωωω ναι … ξέχασα να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Την Δευτέρα έκανα μια εξέταση για να δούμε τα παραθηρία μου . Έλαμπα εσωτερικά σε κάθε διαδρομή, κάθε μονοπάτι. Ένα μαγικό δάσος ή απλά σα μια πυγολαμπίδα. Όλη η μαγεία του κορμιού μου φωτισμένη με πυρηνική δύναμη (ο βλαξ κατάφερε να μου βάλει το υγρό)…. Έκλεισα τα μάτια και ακούνητη όση ώρα με φωτογράφιζαν, ταξίδευα τραγουδώντας από μέσα μου τραγούδια…..

Έτσι μέχρι στιγμής έχω στον θυρεοειδή μου αδένα  έναν όζο 2 εκατοστά και κάτι ψηλά (40% ύποπτο για καρκίνο)στην αριστερή κάτω πλευρά του, και ένα πρησμένο παραθυρεοειδή στην κάτω δεξιά πλευρά, που θα χρειαστεί να κάνουμε και άλλη εξέταση

Πάμε να κάνουμε και άλλες εξετάσεις λοιπόν, και θα ξαναδώ το τέρας του νυστεριού ξανά μανά …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Ο λόγος του μεταξιού «Ακου τι μου λέει»

Έχουμε έκτακτη συνέλευση. Η πρόσκληση χορού απλή και λιτή. Φοράμε όλες μας μεταξωτό μακρύ νυχτικό με ένα μεγάλο σκίσιμο στο πλάι , σε μια απόχρωση του μπλε, ένα ποτήρι πικροδάφνη τόσο γλυκιά όσο δεν πάει και λικνιζόμαστε στις αισθήσεις μας/////όλες … μα όλες ακόμη και εσύ κοπελιά που πιστεύεις πως δεν ταιριάζει στο παχουλό κορμί σου αυτό το νυχτικό … τι έλεγα… α ναι ..  Η ατζέντα των θεμάτων που ζητούν ένα χορό πλούσια, μα με κοινό παρανομαστή την υπέρβαση.
Η υπέρβαση μεταξένιες μου υπάρξεις,  έχει όλα τα καλά του κόσμου αρκεί να φοράς αόρατα γάντια ειδικά για τα γκέμια της. Αλλιώς, υπάρχει μεγάλη περίπτωση να σε ακρωτηριάσει.
Φίνο μετάξι λοιπόν η αόρατη κλωστή που δένει τις ψυχές μεταξύ τους, και καλό θα είναι στις υπερβάσεις να προσέχουμε να μην σπάσουμε ποτέ αυτές τις κλωστές. Είναι το αίτιο … αλλά ας μην το φιλοσοφήσουμε γιατί ακριβώς επειδή είναι αόρατες, είναι αποδεδειγμένο  πως είναι και παραπάνω από μια, ενώ σιγουράκι,  πως στην ζωή μας υπάρχει τουλάχιστον μια …
Σε μία εβδομάδα αρχίζουν τα σχολεία, σε μια εβδομάδα θα συναντήσω την νεράιδα των αδένων … σήμερα έδωσα αίμα για εξετάσεις και μάλιστα ένα από τα μπουκαλάκια το έβαλαν αμέσως στον πάγο …
Βρέχω τα χείλη μου με πικροδάφνη
«άκου τι μου λέει» στην υγεία μας
Λογάκια
There goes my heart beating
‘Cause you are the reason
I’m losing my sleep
Please come back now
There goes my mind racing
And you are the reason
That I’m still breathing
I’m hopeless now
I’d climb every mountain
And swim every ocean
Just to be with you
And fix what I’ve broken
Oh, ’cause I need you to see
That you are the reason
There goes my hand shaking
And you are the reason
My heart keeps bleeding
I need you now
If I could turn back the clock
I’d make sure the light defeated the dark
I’d spend every hour, of every day
Keeping you safe
And I’d climb every mountain
And swim every ocean
Just to be with you
And fix what I’ve broken
Oh, ’cause I need you to see
That you are the reason, oh
(I don’t wanna fight no more)
(I don’t
Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂