Ξεκόλλα, πάρε μια βαθειά ανάσα

Δεν είναι και εύκολο ξέρεις μετά από 8 και μισή ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή να σου γράψω. Άσε που μέχρι να μαγειρέψω, να γυρίσει το παλιό μου παλτό από τη δουλεία του, να φάμε, να τα πούμε λίγο… να ηρεμίσουμε λίγο… με έχει πάρει ο ύπνος στην αγαπημένη μου πολυθρόνα, σαν τις γιαγιάδες με την κουβερτούλα και τα πόδια ψηλά. Κάποια στιγμή αισθάνομαι το παλιό παλτό να μου βγάζει τα γυαλάκια μου και να με τραβά απαλά μέχρι το κρεββάτι !!!

Δύσκολη αυτή η καθημερινή εργασία από το σπίτι. Παρόλα αυτά όταν το σκέφτομαι, προτιμώ το σπίτι από το να τρώω άλλες δύο ώρες στους δρόμους και μάλιστα σε συνθήκες καιρού Μοντρεάλ. Βέβαια, δεν γνωρίζω προσωπικά τους συναδέλφους μου έτσι. Όμως αν καταφέρω και δεν τα παρατήσω θα τους γνωρίσω και από κοντά σε κανένα μπαράκι κάποιο Σαββατοκύριακο. Ουφ η δουλειά στην κλειδόλεξη … χτυπά κατευθείαν στο κέντρο του πανικού μου με τη γρήγορη αλλαγή των πρότζεκτ. Τι δεν σου αρέσει η ξένη λέξη πρότζεκτ; Κάτσε να δω μήπως βρω ελληνική. αχμμ έργων είναι η πιο κοντινή. Κατασκευή έργων. Τελειώνει η ανάθεση γρήγορα και αρχίζει άλλη και το θέμα είναι πως ακόμα και τα εργαλεία διαφέρουν … πανικός η Μάνια κολλάει μέχρι να πάρει μπρος… δεν ξέρει ποια και που είναι τι κάνει … και όταν καταλαβαίνει … αλλάζει το προτζεκτ χαχαχαχα Ναι ξέρω, δεν καταλαβαίνεις, αλλά θα καταλάβεις άμα σου θυμίσω πως ποτέ δεν μου άρεσαν οι αλλαγές…. και να τώρα που σε αυτή την ηλικία πρέπει και αυτό να το αλλάξω. Αν είναι δυνατόν. ¨Λες και έχω περιθώριο να αλλάξω .. αχμμ εκτός αν χρησιμοποιήσω τη σοφία και καταφέρω να διορθώσω ααα βρήκα τη λέξη να αναθεωρήσω είναι η λέξη …

Αχ ρε μαλούμα να ήσουν εδώ να τα λέγαμε, θα με καταλάβαινες αμέσως και θα μου έδειχνες αυτό που χρειάζομαι για να ηρεμήσω. Πάρε μια βαθιά ανάσα…. νομίζω αυτό θα έλεγες… και ξέρεις ψιλοδουλεύει ..

Φτάσαμε μέσα Φεβρουαρίου, ναι … πάμε πάλι … φτάσαμε τέλος Φεβρουαρίου… Μάρτιο Απρίλιο Μάιο ο Μενίνος λέει πως είμαι προγραμματισμένη στην κλειδόλεξη….και δέκα μέρες τον Ιούνιο… θα αντέξω; κρατώ μικρό καλάθι…

Εκείνο που μου αρέσει για την ώρα είναι η αρχηγός μου. Τη γουστάρω ρε παιδί μου. Γαλανομάτα, μαύρα μαλλιά, παχουλούλα, Λιονταράκι και Γερμανίδα. Πες μου τι απ όλα δεν καταλαβαίνεις; Μου δίνει μια σιγουριά, νιώθω πως με καταλαβαίνει, και το κυριότερο την εμπιστεύομαι ως χαρακτήρα, δεν ξέρω αν είναι καλή στη δουλεία της, έχω νιώσει όμως πως θέλει το καλύτερο για την ομάδα της… και η αλήθεια είναι πως έχει και δέκα χρόνια εμπειρίας Έχει δει πολλά να αλλάζουν . Αχ και μετά είναι και ο Ολλανδός, τι παιδί ρε παιδί μου… δεν ξέρω γιατί με συμπάθησε (μπορεί και να τους συμπαθεί όλους, απίστευτα πρόθυμος χωρίς να γλύφει), με προσέχει με βοηθά σε ό,τι του ζητήσω, και πολλές φορές πριν καν ρωτήσω μου δίνει την απάντηση σαν σε σκονάκι πριν το διαγώνισμα, να καταλάβω τι λέει ο ποιητής. Η συναισθηματική του αντίληψη σε πολύ υψηλό βαθμό. ‘Ολη η ομάδα είναι καλή … δένομαι μαζί τους σιγά σιγά… παρόλο που φεύγουν και έρχονται άλλοι, ουφ… Όσο δεν μου παίρνουν τον Ολλανδό καλά θα είναι … Αλλά να σου πω την αλήθεια, είναι τόσο καλός που σύντομα θα ανοίξει τα φτερά του για βοηθός και μετά αρχηγός ομάδας και μετά αρχηγός πρότζεκτ. Μου αρέσει που σου γράφω για συναδέλφους. Φυσικά, έχω γνωρίσει και άλλους πριν … Αποφεύγω να σου γράψω ακόμη για τα διάφορα ευτράπελα, τις πισώπλατες μαχαιριές, τους διάφορους βλαμμένους που δεν αξίζουν ή κάπως κάτι έγινε και δεν τους συμπαθώ… Είμαι λίγη ακόμη για να ασκήσω κριτηκή, όμως σίγουρα έχω μια σχετική εμπειρία που με βοηθά να αναγνωρίζω τι παίζεται …

Λοιπόν, σε αφήνω κάπως απότομα…

Παρακολουθώντας μέσα από ένα γυαλί τον άμυαλο αυτό έρωτα μου για σένα, μέσα από ένα ωκεανό που μας χωρίζει… επιστρέφουμε ξανά και ξανά εδώ στο μυστικό μας μέρος … για να μου πάρεις ακόμα μια φορά την ανάσα (ελεύθερη μετάφραση της Μορεαλης)

αχ ο έρωτας μου, ένα ταξίδι στην Ελλάδα… Μακάρι να τα καταφέρουμε και να πάμε φέτος..

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Δεν θα πάρει δώρο η Μάνια…

Το θυμάσαι πως είμαι ένα απλό εξοχικό στο πουθενά του μυαλού σου και πως καμιά σχέση δεν έχω με μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή μπλογκ ή δεν ξέρω εγώ τι… Και αν το θυμάσαι γιατί δεν μου γράφεις πιο τακτικά;

Απλα πράγματα σσσσ μας διαβάζουν. Κατάλαβα τρόμαξες. Οχι ακριβώς, φοβήθηκα όμως, προς στιγμή δεν ήθελα να βουτήξω και να αρχίσω το κολύμπι, με έπιασε κούραση… Μετά μίλησα με τον Πήτερ Παν, έβαλα τα κλάματα, φύσηξα δυνατά τη μύτη μου και έγινα και πάλι απίστευτα δυνατή, πανέτοιμη να στηρίξω κάθε του αγώνα. Άλλωστε θα ήταν μια μάχη για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Χάρηκα που δεν θα δοθεί αυτή η μάχη μέσα στα Χριστούγεννα.

Ναι, με τα σποράκια περάσαμε ωραία. Σποράκια είναι, όσο τους δίνεις ρουφούν, παίζουν γελούν. «Ο χιονάνθρωπος παιδιά » και για άλλη μια φορά το φοβερό καπέλο έκλεψε την παράσταση.

Η γιορτή μέσα στην τάξη…τους έδωσα και τα δωράκια που τους είχα φτιάξει … άλλαξα τα γαλλικά και τα μετέτρεψα σε ελληνικές κατασκευές… κουφάλοι κεμπεκιώτες δεν θα σας περάσει χαχαχα .

Ήρθε και ο Αγιος Βασίλης! Τεράστιος ήταν φέτος. Οργανώναμε πως θα εμφανιστεί στα παιδιά και μου λέει ξαφνικά «σε ξέρω εσένα ….» γούρλωσα τα μάτια με κάποια ενοχή, «με ξέρεις και εσύ» εγώ; αναρωτήθηκα και η ολόκληρη η ερωτική μου ζωή έκανε προβολή ταινίας στο μυαλο μου … μπα κανένας τόσο ψηλός, θα με έβαζε η μαμα να τον παντρευτώ αμέσως … τις άρεσαν τις μαμάς οι ψηλοί άντρες… πσσσσ σκέφτηκα έχω μέσον χριστουγεννιάτικης μαγείας, είναι ο ένας και αληθινός … «έχουμε φάει μαζί στο σπίτι της Μαίρης…» τζίφος ούτε και αυτός !!! Δεν είναι αυτός που τρώει τα μπισκότα και πίνει το γάλα που του αφήνω κάτω από το Χριστουγεννιατικο δέντρο…

Σκατούλες, αυτό έχω να πω μόνο. Αυτός ο κοκκινοφορεμένος είναι τελικά τζαναμπέτης. Μάλιστα με τρολάρει και όλας στο φέις.

Εχεις την οικογενεια σου, μάλιστα, που την έχω … σκορπισμένη σε όλο τον κόσμο… και πάρε και ένα Ομικρον … και γενικά είναι μέχρι να μου γυρίσει το μάτι… να γίνω καλικάτζαρος, και να σκαρφαλώσω στο έλκηθρό του στα κρυφά…. και να αλλάξω και το δρομολόγιο του κατά πως με βολεύει.

και βασικά όλα αυτά τα γράφω από την βαθιά μου χαρά, μακριά από νοσοκομεία και με ανίψια, αδέλφια, φίλους, ξαδέλφια, θεία, παλιο παλτό, οοοολους καλά .. χωρίς απώλεια. Χωρίς φθορές… Αχ να χαρείς μη μου λες για φθορές γιατί θα σου θυμίσω το κείμενο που προσπάθησες να διορθώσεις, όταν κάποιος αποφάσισε να το υπαγορεύσει στο κινητό του. Η πρώτη αιτία στης Ενανθρωπήσεως … του Μεγάλου Αθανασίου … Μια εμπλοκή την έπαθε η ξανθιά που να θυμίσω πως δεν διαβάζει…. Θεός, Φθορά, θάνατος, διάβολος αφθαρσία Λόγος… κάηκε ο εγκέφαλος, εύκολο κείμενο δε λέω, αλλά όχι όταν δεν έχει καθόλου σημεία στίξης, καθόλου… Πέρασε στην αφθαρσία το μυαλό μου μέσω αφασίας… καλά καλα δεν καταλαβαίνεις όποτε το αφήνω εδώ το θέματα… τι έλεγα; Εγώ έλεγα, πως τα δικά σου γραπτά εδώ στο εξοχικό δεν μπαίνεις καν στον κόπο να τα διορθώσεις… πληκτρολογείς και ούτε που στέκεσαι…

Γκρινιάζω λιγουλάκι και δεν ξέρω αν βγει αυτή η εγγραφή, τώρα γράφω στα τυφλά δεν γράφει ο κερσορας , εγώ μόνο πληκτρολογώ… …α ωραία βγήκαν όλα … θαυμα 🙂 …

Αύριο λοιπόν Σάββατο δίνω ελέγχους. Η καλύτερη μου μέρα. Δασκαλίτσα με τα ουλα της. Δεκάλεπτα ραντεβού με τους γονείς. Θα κρατώ τον έλεγχο και θα αγορεύω !!!! Ασε που θα με γεμίσουν δώρα και κάρτες που θα μου έχουν φταίξει τα παιδάκια μου … Θα με γεμίσουν και οι γονείς με καλά λόγια!!!! Σκέτη ευτυχία. Ήδη μου έδωσαν από το προηγούμενο Σάββατο 4 δώρα!!!! Στα δύο είχε και κρυμμένο μαγικό δώρο. Ένα, η μαμά του Φίλιππου και του Παύλου που δάκρυσε γιατί πρώτη φορά άκουσε για τα παιδάκια της πως είναι αδαμάντινοι χαρακτήρες… Αφού είναι αλήθεια να μην της το πω… η δουλειά που έχει ρίξει στο μεγάλωμα λάμπει …και σας φευγει στην Ελλάδα για Χριστούγεννα !!! Το δεύτερο δώρο η μαμα του Γιωλγου, «Γιώργος σας αγαπά πάρα πολύ είστε ο λόγος που έρχεται στο ελληνικό σχολείο» … (κάτι τέτοια ακούω και κάπου πιστεύω πως δεν χρησιμοποιώ κανέναν από τους παιδαγωγικούς κανόνες των σχολείων χαχαχα ) «… μα συνέχεια τον μαλώνω και του φωνάζω» «είμαι εκπαιδευτικός κυρία Μάνια, τα παιδιά θέλουν να τους φωνάζεις να τα μαλώνεις, μετρούν αλλιώς την επιβράβευση, και εσείς επιβραβεύετε και όλας» … αχ μου έκανε δώρο και κρέμα χεριών και κραγιόν και λιπ στικ 🙂

Σκέψου πόσο ωραία θα περάσω αύριο. Θα με στολίσουν με δώρα και με λογάκια και και και 🙂

Όλα καλά λοιπόν, οπότε μένει χώρος και χρόνος για λίγη γκρινιά. Να έλειπε αυτό το ζόρι με τα οικονομικά , και ένα στρωμένο τραπέζι, από δω μέχρι το βιλαμπάχο και με όλους τους συγγενείς και φίλους μου μαζεμένους…

Αυτά …

Καληνύχτα εξοχικό του μυαλού μου 🙂

Σφραγίδες μνήμης

Τρομάξαμε την Παρασκευή στις 19. Ραντεβού με τον οικογενειακό μας γιατρό, εξετάσεις την Πέμπτη το πρωί (το δικό μου παραθηρίο δουλεύει με περισσότερο ζήλο απ όσο πρέπει), εκείνος τα γνωστά άγνωστα,,, τι να λέμε… Ξαφνικός πόνος την Πέμπτη, την Παρασκευή το πρωί νοσοκομείο εισαγωγή εξετάσεις, επιστροφή το απόγευμα, ένας ξαφνικός πυρετός τα ξημερώματα του Σαββατου, όλες οι εξετάσεις μια χαρά για τον μικρό μου, και ο πυρετός τελικά από το εμβόλιο της γρίπης την Πέμπτη. Σποράκια το Σάββατο και Κυριακή η γιορτή μου αααααα έχω συνταρακτικά προσωπικά νέα να σου πω. Την Κυριακή ήρθε στη ζωή μου ο Υποκράτης και έβαλε την σφραγίδα του στη γιορτή ως δώρο. Είναι ένα εργαλείο που ξέρεις πως το είχα απωθημένο. Τώρα απομυθοποιήθηκε, τον κατέκτησα, και όπως όλα τα παιχνίδια, στη ζωή μου παίζει και η περίπτωση να τον βαρεθώ γρήγορα. Δώδεκα προγράμματα, εργονομικό σχέδιο, επαναφορτιζόμενη μπαταρία… πιφ πολύς κόπος για το τίποτε.

Καμμιά φορά αναζητώ απεγνωσμένα μια σφραγίδα, μια σφραγίδα που θα μαρκάρει τη μνήμη έτσι ώστε να θυμάμαι καθώς περνούν τα χρόνια, τι έκανα σε μια γιορτή, ή γενέθλια ή Χριστούγεννα, καλοκαίρι … σταμάτα δεν είναι ανάγκη να αναφέρεις όλα τα κομβικά σημεία μιας χρονιάς. Φεύγουν τα χρόνια σα νεράκι… όχι πως έχω παράπονο… η ζωή μου έχει κάποια περιπέτεια… έχει διαδρομές που θυμάμαι…. ναι έχει…

Τι έλεγα όμως, α ναι, τώρα θα πω. Ήθελα και σφραγίδα για τα γενέθλια του, γιατί δεν τον ένιωσα να έχει και πολύ κέφι. Τον ζορίζουν πολλά…. «Να φύγουμε Νίκο μου να πάμε αλλού» να ξεφύγουμε από ανασφάλειες, φόβους, άγχος… Το πρώτο χιόνι φαίνεται πως λειτούργησε ως πάγος που νεκρώνει όσα καίνε τη σκέψη… το χιόνι είναι η αφορμή… Δρόμο πήραμε και δρόμο αφήσαμε την Κυριακή πρωί 28.

https://www.facebook.com/100012194593116/videos/4839127816118401/?fs=e&s=cl

(άσχετο, μεγάλε αδελφέ δεν μας τα λες καλά, δεν πειράζει θα τον βρώ τον τρόπο να τα φέρνω εδώ τα δικά μου )

Μετά από μιάμιση ώρα ταξιδάκι φτάσαμε στον προορισμό μας. Χειμερινό θέρετρο το συγκεκριμένο βουνό που προετοιμάζεται να υποδεχθεί όσους αγαπούν το σκι… Όλα μια προετοιμασία για το γνωστό «Ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ρθει»

Αφήσαμε τα πράγματά μας στο δωμάτιο και ξεκινήσαμε να βρούμε τη σφραγίδα. Ανεβήκαμε με το τελεφερικ, κρυώναμε, κατεβήκαμε με τα πόδια, κρυώναμε, θέλαμε κάπου κάτι να κάνουμε, είδαμε μπροστά μας ένα μαγαζί που μπορούσες να ζωγραφίσεις το δικό σου κεραμικό. Μπήκαμε μέσα, είχε τρεις οικογένειες με μικρά παιδάκια χαχαχα… Μας έπιασε μια χαρά και μετά μια απογοήτευση όταν μας εξήγησε η κοπέλα πως ναι μεν μπορείς να ζωγραφίσεις όπως θέλεις την κούπα σου αλλά θα την πάρεις την επόμενη μέρα αργά το πρωί γιατί πρέπει να ψηθεί όλο το βράδυ. Δεν προλαβαίναμε…

Ξανά στο τελεφερίκ να ανεβούμε, ξανά να κρυώνει, χωθήκαμε σε ένα μαγαζί και διαλέξαμε σούπα και ένα γκουρμέ τοσσσσττττ… Η κοτόσουπα δεν είναι το καλύτερο μου, αυτή η κοτόσουπα όμως ήταν ονειρεμένη … ερωτεύτηκα και το μεταλλικό δίσκο και την κούπα. Βεβαία εκείνος μου εξήγησε πως τέτοια είχαν στο στρατό. Άτιμο πράγμα να μην έχεις πάει στρατό χάνεις μοναδικές σφραγίδες μνήμης… ακόμα και αν δεν σου σερβίρουν τοσσστ με μπρι τυρί μπεικον και τουρσί αγγουράκι…

Κατεβήκαμε πάλι με τα πόδια, κρυώναμε … ε ναι… το αυτοκίνητό μας το καταφύγιο μας για καφέ, τσιγάρο και εξερεύνηση… σκοτεινιάζει και νωρίς… είναι και οι Καναδοί αχμμ πως να το πω αχμμ άχυτοι , γυρίζαμε γυρίζαμε να βρούμε (?) … να βρούμε τη μαγεία των γενεθλίων του σε άδειες πόλεις… μας έπιασε τόσο άγχος για αυτή τη γαμημένη σφραγίδα, τον ένιωθα δεν περνούσε καλά… μέχρι που βλέποντας κάτι άσχετες φούσκες (δρώμενο σε μια πλατεία) το επικοινωνήσαμε σωστά το θεματάκι, το συζητήσαμε, αναζητήσαμε κοινή σφραγίδα και δεχθήκαμε πως αυτή είναι η σφραγίδα.

«Δεν βρήκαμε σφραγίδα» Έτσι σταματήσαμε να ψάχνουμε και επιστρέψαμε στο βουνό … ω… εδώ έχει πέντε έξι παρέες… ευτυχώς διαλέξαμε το ρεστοράν που στο τσακίρ κέφι κλείνει και στις 10 το βράδυ άμα λάχει… δείξαμε και πάλι το app στο κουνιστό μας -και ως εξυπνάκιας που κάνει τη μικρή του και καλά επανάσταση- όταν μου ζήτησε ταυτότητα για ταυτοποίηση είπα.. έχω φεις μπουκ με ξανθό πάντα χαμόγελο. Η χαρά σκαρφάλωνε στο μυαλουδάκι μας… και στο στομαχάκι μας…

κάτι η βότκα, κάτι το φαγάκι (μη με ρωτάς πως συνδύασα μακαρόνια με σάλτσα λαχανικών και λιωμένο τυρί στο φούρνο και για ποτό σκέτη βότκα) , κάτι η σερβιτόρα με το αγοράκι της που έγινε 1 χρονών πριν 2 μερες… άρχισε να δένει η βραδιά ως γενέθλια βραδιά… «τι θα πάρετε για επιδόρπιο?» Ο μικρός μου είχε την ιδέα, (η αλήθεια είναι πως το φλερτ του είναι τόσο σεμνό, έξυπνο, και αρχοντικό αχ σκέτη γοητεία) » θα πάρουμε ένα γλυκό αν μου βρεις ένα κεράκι για να σβήσω! Αλλιώς τι να το κάνουμε το γλυκό» Δαίμονας η σερβιτόρα επέστρεψε τραγουδώντας το γνωστό γενέθλιο άσμα…

έτσι κουρασμένοι αλλά τελικά γιορτινοί επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, κοιμηθήκαμε, ξυπνήσαμε,

φάγαμε ένα ωραιότατο πρωινό και καθώς η Δευτέρα άρχισε να στέλνει με μηνύματα τα προβλήματα της εργασίας, κατεβήκαμε στο γκαράζ για να επιστρέψουμε στη βάση μας… Και εκεί τα καταλάβαμε όλα… Ο γνωστός άγνωστος έμενε -ποιος ξέρεις με ποια πιτσιρίκα ή και με την νόμιμη- στο ίδιο ξενοδοχείο με εμάς και οργανώνεται!!!! Ορίστε η απόδειξη.

Ναι είχαμε τη σφραγίδα πια… τελικά ήταν μια μοναδική εμπειρία…

Να δεις όλα θα πάνε καλά, δεν υπάρχει άλλη επιλογή… Χρόνια πολλά …

τα τεστ των λεξοκλειδιών

Αν με ρωτήσεις, θυμωμένο σε βρίσκω…

Σου είπα, έχω ανάγκη να μου γράφεις, γιατί κάποια στιγμή θα με χρειάζεσαι ως σημείο αναφοράς της ζωής σου. Θα αναρωτιέσαι που ήσουν, τι έκανες, πως έζησες, για που τράβας…

Ασε την γκρίνια, να σου γράψω τώρα που βρήκα χρόνο. Τον τελευταίο καιρό αναλώνομαι σχεδόν στο τίποτε. Λίγο οι δουλειές του σπιτιού λίγο τα τηλέφωνα στο messeger, λίγο να διορθώσω κείμενα , λίγο να παίξω ένα καταστροφικό για την νοημοσύνη παιχνίδι, και φυσικά η σχολική εβδομαδιαία ύλη για τα σποράκια μου.

Φτάσαμε το 2009 εδώ στο Μόντρεαλ. Ακόμα ξένη νιώθω. Οταν καμιά φορά κάθομαι και απολαμβάνω τη φύση, τα πουλιά, τον ήλιο, δεν νιώθω ξένη. Οταν θέλω να εκφράσω όμως αισθήματα ξένη νιώθω. Έτσι, ξένη λέω πως είμαι. Γι αυτό και όταν θέλω να ξεχαστώ πως είμαι ξένη, χαζεύω με τις ώρες το σκίουρο, τους γλάρους, τις αγριόχηνες, τα περιστέρια.

foto Giannis Pantelakis

Θα μπορούσε αυτή η ευκαιρία να με εισάγει σε ένα άλλο περιβάλλον. Να μπω σε άλλη περιστροφή, ίσως να ξεχάσω το ¨ξένη¨|. Ένα διαφορετικό παιχνίδι σε έναν άγνωστο κόσμο. Με έσπρωξε το παλιό μου παλτό. Κάνε και αυτό κάνε και εκείνο ξέρεις -ξέρεις μπορείς- μπορείς. Ξεκλειδώσαμε ένα νέο κόσμο και μπήκαμε σε διάφορες δοκιμασίες. Ωραία περάσαμε… και τις περάσαμε τις δοκιμασίες. Γλώσσα επικοινωνίας τα αγγλικά … χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι

Αυτή η άτιμη η μητρική γλώσσα.

Έχεις σκύλο; Αν ναι, τότε ξέρεις πως νιώθω. Αν όχι, σίγουρα έχεις διαβάσει πάρα πολλές ιστορίες, έχεις δει ταινίες, ίσως έχεις παίξει και video games με χαρακτήρες σκυλάκια. Το πιο δύσκολο σε αυτή την εξομολόγηση, είναι να καταφέρω να εκφραστώ στα αγγλικά και όχι στην μητρική μου γλώσσα. Τα ελληνικά είναι μια πολύ πλούσια γλώσσα. Ο σκύλος μου ζει μέσα στην καρδιά μου μαζί με την Ελλάδα. Για χάρη μου κατάφερε να μάθει ελληνικά, σε αντίθεση με μένα που δεν έμαθα ποτέ να του γαυγίζω.

Τον έσωσα από ευθανασία. Γεννήθηκε μέσα από  μια παράνομη σχέση . Ημιαιμος Γερμανικός ποιμένας. Διάβασα κάποια βιβλία για την εκπαίδευση σκύλων αλλά ήταν αψυχες οδηγίες. Φτιάξαμε λοιπόν έναν δικό μας κόσμο κατανόησης. Ο σκύλος μου είναι ευγενικός, με σεβασμό  και η αγάπη προς τους συγκατοίκους του. Ότι έμαθε, το έμαθε από την  ανάγκη του να επικοινωνεί μαζί μας. Έμαθε 150 ελληνικές λέξεις.  

Ως φύλακας έχει πολύ μεγάλη πλάκα. Αν συμπαθήσει τον κλέφτη μπορεί θα τον αφήσει να “γδύσει” το σπίτι μας. Αν όχι, θα του δείξει τα δόντια του. Αν είμαι στεναχωρημένη απαιτεί να τον χαϊδέψω. Αν κλάψω μου γλύφει τα δάκρυα μου. Αν είμαι χαρούμενη με προκαλεί να παιξουμε. Καταλαβαίνει ακόμη και τις στιγμές που είμαι κουρασμένη και απλά ξαπλώνει δίπλα μου. Ο σκύλος μου έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια. Τον έθαψα στην Ελλάδα. Και όμως… 

Ο σκύλος μου ήρθε χθες στο όνειρό μου. Μου θύμισε πως δεν έχει σημασία που δεν γράφω αυτή τη στιγμή στη μητρική μου γλώσσα. Το σημαντικό είναι να μην ξεχάσω ποτέ να μιλάω μέσα από  την καρδιάς μου. Μου είπε πως όταν κάποιος μιλά μέσα από την καρδιά του κατακτά τη μαγική δύναμη να εκφράζεται  σε όποια διάλεκτο θέλει.  Έχεις σκύλο; Αν είχες ξέρεις πως νιώθω. Αν όχι και μόνο που διάβασες όσα έγραψα σημαίνει πως αγαπάς αυτό που κάνεις, και νομίζω πως  τα κατάφερα να με νιώσεις.

Κάπως έτσι σκέφτηκα και στη τηλεφωνική συνομιλία με την κοπέλα από την Βενεζουέλα… μια προσπάθεια να ξεκλειδώσουμε λέξεις για να ελευθερώσουμε αισθήματα.

και τώρα … αναμονή … δεν νομίζω ούτε στην εκπαίδευση να μάθω να γαυγίζω .. δεν γίνεται σε ένα γέρικο σκύλο να μάθεις νέα κόλπα…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Στην εκπνοή του 2020

Ήταν μόλις ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα. Μετά το μάθημα- γιορτή και τα οκτώ σποράκια ήξεραν πως θα περάσω έξω από το σπίτι τους. Ο λόγος ήταν απλός. Τόσο απλός όσο να τους δώσω ένα δωράκι.

Η οργάνωση εύκολη από το παλιό μου παλτό. Το παλιό μου παλτό ήταν ζορισμένο πάρα πολύ από το φόρτο εργασίας, παρόλα αυτά ίσως να τον ξεκούραζαν οι δύο ώρες βόλτα. Τον κοίταζα όσο οδηγούσε Αλήθεια θα μπορούσε να είναι ο Αγίος Βασίλης, ξυρισμένος και πολύ πιο νέος. Σίγουρα αυτός είναι, ο τρόπος που οδηγούσε το αυτοκίνητο ήταν ακριβώς ο ίδιος.

Τέλος πάντων, περάσαμε από όλα τα σποράκια, με περίμεναν με δώρα και μου τραγουδούσαν το «τρίγωνα κάλαντα » Ήμουν χαρούμενη γέμιζε το αυτοκίνητο δώρα, γέμιζε η καρδιά μου από τα γέλια τους όταν άνοιγα το κόκκινο πάπυρο (?) και τους διάβαζα τον γράμμα του Άγιου Βασίλη. Είχα και ένα λαμπερό μοναδικό σκούφο

Μετά κάναμε μια βόλτα να δούμε στολισμένα σπίτια, μετά επιστρέψαμε στο σπίτι μας, μετά ανοίξαμε όλα τα δώρα πίνοντας ζεστό καφεδάκι, μετά αρχίσαμε να οργανώνουμε πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα τα δυο μας,

Σοκολατάκια, ένα πανέμορφο πάντσο, κάρτες, μια τυριέρα σερβιρίσματος, και φυσικά ένα ανεκτίμητης αξίας βραχιόλι, οι ζωγραφίες και οι κάρτες των παιδιών…

μετά ήρθε η Κυριακή και δούλευε μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, μετά η Δευτέρα και δούλευε μέχρι το βράδυ, το ίδιο και την Τρίτη και την Τετάρτη. Μετά ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο γιατρός του είπε να πάει στα επείγοντα, προετοιμάζονταν και πάλευε με τον εαυτό του και τέλειωσε κάτι στη δουλειά που του είχε απομείνει, μετά πήγαμε σουπερ μαρκετ!!!! Ήθελε όλα να μπουν σε μια σειρά γιατί μετά πήγε στα επείγοντα μόνος του, την Παρασκευή του έκαναν επείγουσα εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έφτιαξα μόνο ένα ξόρκι και το πέταξα εδώ… Το Σάββατο εγχειρίστηκε, για να γλυτώσουμε το βαρύ εγκεφαλικό. Δώδεκα εκατοστά τομή στο λαίμο για την φραγμένη κατά 90% αρτηρία στο λάρυγγα κοντά που του είχε χαρίσει ήδη 3 μικρά εγκεφαλικά με προσωρινή απώλεια της όρασης από το ένα μάτι… Με ειδική άδεια μπορούσα να είμαι με μάσκα στο δωμάτιο ….

Σάββατο πρωί με φίλησε και δώσαμε ραντεβού για μετά την επέμβαση 2 ώρες και δύο στην ανανηψη… όμως δεν ήταν έτσι …. η επέμβαση κράτησε πάνω από 4 ώρες… πήρα τηλέφωνο στην ανάνηψη δεν είχε βγει από το χειρουργείο, μισή ώρα αργότερα χτυπησε το κινητό… βγήκε η επεμβαση πήγε καλά αλλά …6 ώρες ανανηψη… γιατί;…..

Εφτασε μια στιγμή που γνώρισα κάτι δαίμονες μέσα μου… Δαίμονες που αλυσόδεσαν την Στελθ… ουρλιαχτά πανικού από τις άλλες… η προβολή του χειρότερου ξανά και ξανά από τους δαίμονες, δημιούργησα ένα τέρας που ξέσκιζε το μυαλό μου… γιατί τον κρατούσαν για έξι ώρες στην ανάνηψη; … και τα άναρθρά ουρλιαχτά έγιναν βουβό παραμιλητό εικασίας, παράνοιας, ικεσίας μετάνοιας εικασίας και πάλι από την αρχή ….. κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου… ο ήχος του κινητού με τράβηξε λίγο πριν πνιγώ, η Μαίρη κάτι μου είπε…. έκλεισα τη συνομιλία μας και τότε από το βάθος άκουσα τη μικρή ξανθιά να σέρνει ως παιχνίδι από τα μαλλιά το τέρας και ήρεμα να μου δείχνει το νούμερο στο χώρο της ανάνηψης… ξανά πάρε …. είσαι η μόνη που έχει το δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια όποια και αν είναι θα είναι αλήθεια… ξανά πάρε…

«Ταδε ταδοπούλου, σύζυγος του τάδε ταδόπουλου, πως πηγαίνει ; «Καλά»…. η μικρή ξανθιά ήταν πια δίπλα μου, και το τέρας εκεί δίπλα μας, «έχω την δυνατότητα να του μιλήσω σας παρακαλώ;» «ναι βεβαίως» … άνοιξαν οι ουρανοί καθώς άκουσα τη φωνή του, να μου μιλά να μου περιγράφει, διαύγεια, συναισθήματα, να μου δίνει οδηγίες….. φωτίσε ο κόσμος, αγγέλοι πιάσαν το τραγούδι …το τέρας έγινε λούτρινο … η Στελθ αγκάλιασε την μικρή ξανθιά … η μικρή έδωσε όλα τα δάκρυα, έγιναν διαμάντια καύσιμα και πήραν μπροστά οι μηχανές της Στελθ…

Και μετά και μετά ήρθε 8 το βράδυ και δεν κουνιόμουν για να μην με δουν και με διώξουν και μετά ήρθε εννέα το βράδυ και τον έφεραν στο δωμάτιο, και ενώθηκαν τα χείλη μας και ζεστάθηκε όλη η πλάση και μετά κούρνιασα στο χέρι του και μετά πήγε έντεκα το βράδυ … επέστρεψα σπίτι, και μετά Κυριακή πάλι ειδική άδεια και μετά επιστροφή στο σπίτι. Μετά ήταν Δευτέρα και γυρίσαμε μαζί στο σπίτι … να το λες σωστά Σσπίτι ….

Μετά πιάσαμε τη ζωή από εκεί που την είχαμε αφήσει, αρχίσαμε να την στρώνουμε αργά στους κανονικούς ρυθμούς,,,, άλλαξε ο χρόνος, 2021 …

και μετά ήρθε η πρώτη μέρα του χρόνου και με βοήθησε να φτιάξουμε ένα νοστιμότατο μπιφ γουελικτον … μαζί … το ακούς μαζί…

Ήθελα να σου τα φέρω όλα εδώ, να γράψω για κάθε τι ξεχωριστά. Τρόμαξα, τρόμαξα πάρα πολύ, έδωσα στον τρόμο σάρκα και οστά μέσα μου… είχα πολλά χρόνια να τρομάξω τόσο και να είναι τόσο παρανοϊκός ο φόβος που να μετατραπεί σε τέρας που ξέσκιζε κάθε λογική σκέψη …

Νομίζω πως πρέπει να αλλάξω τακτική να γράφω κάθε βράδυ, μόνο έτσι θα αιχμαλωτίζω όσα νιώθω …

γιατί μετά όλα πήραν τον δρόμο τους και πάλι… βόλτες, χιόνι,

ξεστόλισμα του σπιτιού, απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις οκτώ το βράδυ. Επιστροφή στα μαθήματα του σχολείου… η Ζωή και η Μαρία σταμάτησαν έμεινα με 6 σποράκια και αυτό το Σάββατο έρχεται ένα νέο σποράκι … και ο άντρας της αδελφής μου κόλλησε covid στο Λονδίνο και μετά κόλλησε και η ανιψιά μου, όμως το περνούν ήρεμα για την ώρα … εύχομαι να μην κολλήσει η αδελφή μου… και μετά …

κοίτα να σε έφτασα στο τώρα …

Καληνύχτα Μορεάλη μου…