Ο Αλήτης στο περβάζι μου :)

Κάθε πόλη έχει και τους δικούς της αλήτες. Η Μορεάλη μου έχει τα σκιουράκια. Μέτα από πέντε χρόνια συνεχίζουν να μου κάνουν εντύπωση. Βέβαια η αλήθεια είναι πως και στην Αθήνα μου έκαναν εντύπωση οι αλήτες της πόλης, ζωάκια που επιμένουν να ζουν με τον καθημερινό κίνδυνο της ασφάλτου. 

Αυτά τα αλητάκια, τα σκιουράκια, είναι η πρώτη ατραξιόν της πόλης. Ήταν οι πρώτοι μου φίλοι. Φυσικά και έχουν ονόματα Ο κύριος Σκιουρος Σπιταλίδης με την σύζυγό του και ο κύριος Σκίουρος Σκιουράκος ιδιοκτήτης της μουσικής συστάδας, τους γνώρισα στις πρώτες μικρές μου εξερευνήσεις της ζούγκλας μου. Ζούγκλα είναι το περιβάλλον που υπάρχει γύρω από την φωλιά μας. 

Αλλάξαμε σπίτι .. έχασα τους φίλους μου. 

 

Η Τζοάννα συνταξιδιώτισσα του λεωφορείου κάθε μέρα έχει για τους αλητάμπουρες που ζουν γύρω από την πολυκατοικία μας … έχει πάντα μια σακουλιτσα με φιστίκια. Κάθε που κατεβαίνουμε από το λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα και την περιμένουν. Με τον καιρό κατάλαβα πως κάθε φορά που περνά λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα μήπως και περάσει η σακούλα με τα φιστίκια της Τζοάννας !!!

Μου έλειπαν οι φίλοι μου, από το προηγούμενο σπίτι, και η αλήθεια είναι πως ζηλεψα όταν η φίλη μου η Ρούλα Καρούλα που μετακόμισε πρόσφατα στο Λονδίνο μου είπε ότι έκανε φίλο τον κύριο Σκίουρο Τράκτερ. Την κοιτά από  το απέναντι πεζούλι, του σφυρά και έρχεται κάτω από το παραθύρι της, του πετά ένα μπισκότο για διαβητικούς χωρίς ζάχαρη, το βουτά και τρέχει πάλι στο πεζούλι, όπου το τρώει ενώ κοιτάζονται για ώρα. Φυσικά και έχω καταλάβει πως έχει δημιουργηθεί ένας μεγάλος έρωτας….. και φυσικά φρόντισε να μου στείλει και φωτογραφία. 

Boys and Noise- tainia fantasias.jpg

 

Μου έλειπαν οι φίλοι μου …μα είναι μεγάλα αλητάκια… ίσως να είναι και οι νονοί της Μορεάλης… 

Τον είδα να περπατά αργά θα έλεγα στην κουπαστή του  μπαλκονιού. Πλησίασα αργά για να μην τον τρομάξω…

Γεια σας...

Γεια σας… 

Τι κάνετε στο μπαλκόνι μου?

Θα μπορούσα να σας πω πως θαυμάζω το όμορφο ντεκολτέ σας ,…μου είπε... αλλά ή αλήθεια είναι πως παίζω κρυφτό… 

Παίζετε κρυφτό? εγώ νόμιζα πως όλη την ημέρα μαζεύετε τροφή! 

Θα μπορούσα να σας πω πως αυτό κάνω, η αλήθεια όμως είναι πως κρύβομαι από μια γκομενίτσα που δεν την γουστάρω!

Χαμογέλασα….Πως σας λένε?

Θα μπορούσα να σου πω πως με θάμπωσες  με το χαμόγελό σου αλλά η αλήθεια είναι πως με λένε Σκίουρο Μπαλκονόγλου…. 

Ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση αλλά αυτό που σε θάμπωσε είναι το φλάς από το κινητό… να ξαναρθεις να σου κάνω επαγγελματική φωτογράφιση με την φωτογραφική μηχανή… 

IMG_20150905_174642.jpg

 

Θα τα ξαναπούμε μορφωνιά…  είπε … 

Χθες τον είδα να περνά από το παράθυρο τρέχοντας …..

Δεν παντρεύομαι σου λέω φώναζε… 

Γεια σου Μάνια …Θα μπορούσα να σου πω… ωραία μπουτίνια και κοιλίτσα και  …αλλά βιάζομαι με κυνηγά πάλι……  

Έπαθα σόκ… Ντυνόμουν … 

Αλήτης μεγάλος, από περβάζι σε περβάζι τρέχει … 

λαλα

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=80qRd-4grqg[/embedyt]

 

 

Έχω νέο φίλο στην ζούγκλα μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Άφωνη η Μορεάλη !!!! :)

Προσπαθούσα να μαζέψω την αίθουσα… η μέρα εξαντλητικά όμορφη. Ότι τα είχα παραδώσει όλα χαρούμενα στις μαμαδές … στη μαμα του Αλέξανδρου έπρεπε να μιλήσω.. να μιλήσω? Ένοιωθα τη φωνή μου σε κάθε λέξη να σπαει να σπάει … όταν μπήκα  στο  αυτοκινήτου… δεν υπήρχε… ένας ψιθύρος αέρα που μόλις πήγαινε να γίνει ήχος … έσπαγε….πως γίνεται να σπάει ο αέρας…

 

Εχασα τη φωνή μου, αφωνία … μέχρι να ξεκουραστεί …το παλιό μου παλτό άρχισε να κάνει πάρτι στο σπίτι,,, απολαμβάνοντας τη σιωπή… Κυριακή πρωί, μου έφτιαξε ένα άπαιχτο πρωινό γεύμα, με κάθισε στο τραπέζι απέναντί του … το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να του χαμογελάω …. καθώς ο ουρανίσκος απολάμβανε τη γεύση του αβοκάντο, η μύτη το γαρμαλιτό του ζεστού καφέ, η ακοή τη σιωπή η όραση την ηλιόλουστη μέρα σα κάδρο στο παράθυρο….Εντεχνο πρωινό Κυριακής

 

Τον ακουγα να μιλά, να κάνει σχέδια για να ψωνίσουμε για το τραπέζι των Ευχαριστιών …. α ναι και για να πάμε πρώτα σε ένα πάρκο που του «γυάλισε»…..

Αφωνη συμφωνούσα με νοήματα η ψιθύρους και όπου διαφωνούσα  μου έλεγε …μη μιλάς δεν κάνει χαχαχαχαα το διασκέδαζε τόσο μα τόσο … φτιάξαμε και κώδικα μέσα στο σπίτι … μια φορά παλαμάκι σημαίνει ναι, δύο φορές όχι … και χειροκρότημα «ελα εδω» … του χτυπούσα να έρθει στο δωμάτιο και φώναζε όλο χάρα …»Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ θα στείλω αμέσως να το πάρουν Ευχαριστώ πολύ …τι θέλεις?»

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=uAQXlRyPIHI[/embedyt]

Προκαλέσαμε την πασχαλίτσα μου για την Ημέρα των Ευχαριστιών να την ευχαριστήσουμε για την βοήθεια της … ετοιμάσαμε το μενού, αποφάσισα να φτιάξω και γλυκό μωσαϊκό .. Η πασχαλίτσα μου είπε ότι έχω την » ασθένεια των δασκάλων» … ωωω ναι είμαι πλέον δασκάλα … η πασχαλίτσα γελούσε… αλλά έτσι και αλλιώς για να μην κάνω κάλο ..ωχ … σε άκουσα … στον μυαλό (?) μου έχω είδη .. τι έλεγα α ναι ως πρόληψη πρέπει χμμμ Ορθή χρήση της φωνής … αποφυγή ουρλιαχτών και δυνατής ομιλίας να μιλώ με κανονική ένταση και φυσική άνεση να μην ψιθυρίζω …. να μην κάνω π.. α όχι αυτό δεν το απαγορεύει … τι έλεγα όμως … η μάλλον τι έγραφα… μια σαλάτα τα έκανα όλα … το μόνο που  ήθελα ήταν άφωνα να φέρω φωτογραφίες από την Κυριακή … έτσι όπως άφωνη απολάμβανα … την ομορφιά μια Κυριακής στη καρδιά του φθινοπώρου…

 

dsc_0378.jpg

μαζί με εμάς και διάφορες φιγούρες … μαζέψαμε όσες μπορούσαμε, σαν ένας καθρέφτης της ζωής

δεν μπορείς να μην βγάλεις φωτογραφίες αυτής της φωτιάς

 

dsc_0338.jpg

 

dsc_0336.jpg

Συγγραφέας,  γλάρος γλυπτό το δέντρο που λαμπαδιάζει από πάθος ..ενας οδοιπόρος … νερό σε έκρηξη ζωής. 

dsc_0401.jpg

Ο κύριος Σκίουρος Βιαστικίδης γνωρίζει πως όπου ναναι θα έρθει ο χειμώνας και

 

 dsc_0425.jpg

πηδάει εδω και κεί να μαζέψει ότι προλάβει σε τροφή …

dsc_0420.jpg

αααα ναι και οι πεταλούδες για την Βιργινία. Συνήθως πετούν με την βοήθεια του αέρα… στους ανέμους ταξιδεύουν εδώ και εκεί ……μα το καλύτερο τους είναι όταν ξαφνικά με τις οδηγίες ενός μικρού παιδιού πετούν χμμμ να όπως εδώ γύρω από μια μαμά

dsc_0390.jpg

εδώ … περιμένουν στην εκκίνηση το σύνθημα με τον κωδικό «αεράκι»

dsc_0533.jpg

ένα ταξίδι ακόμη …

dsc_0360.jpg

και αχμμμ αυτό το φθινόπωρο σαν μικρός αρχαιολόγος ή ρακοσυλλέκτης ή γιατί όχι σκιουρίνα … ανακαλύπτω μικρούς  θησαυρούς ανάμεσα στα πεσμένα φίλα

dsc_0445.jpg

Καληνύχτα Μορεάλη μου σσσσσ άφωνη ……

Η φραντζόλα του Φθινοπώρου.. :)

Παρεξηγημένο αυτό το η φύση διδάσκει. Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να διδαχθούν και βρίσκουν πιο εύκολο να μιμηθούν …χμμμ

 Το μάθημα του φθινοπώρου. Οι νεράιδες στην Μορεάλη αργά και απολαυστικά βγάζουν ένα ένα… τα πέλπα τους… Αρμενίζουν στον αέρα φύλλα διαφόρων σχεδίων και ζεστών χρωμάτων Πιάνουν πρόχειρο  λιμάνι για λίγο, στο πεζοδρόμιο στις σκάλες στους δρόμους στους κήπους.

Κάθε που μπαίνω στο αυτοκίνητο βλέπω στο τζάμι κολλημένα με βρόχινο σάλιο διάφορα φύλλα. Τα κοιτάζω προσεκτικά και όλο και κάποια ιστορία θα διαβάσω πάνω τους.. φαντασία που οργιάζει ή μαμά έλεγε να την εκτονώνω γιατί μια μέρα θα με σκάσει 

Το φθινόπωρο έχει μια βιασύνη μέσα του όπως και η άνοιξη Να κλείσει λογαριασμούς σε αντίθεση με την άνοιξη που όλο και ανοίγει βιαστικά νέα βιβλιάρια.

Ολα γύρω μου κάπου έχουν να πάνε κάτι να προλάβουν πριν η παγωνία ναρκώσει τη φύση.

Η Πασχαλίτσα μου ξεκαρδίστηκε όταν είδε ένα τόσο δα σκιουράκι να κουβαλά αυτή την τεράστια για το μέγεθός του φραντζόλα ψωμί Εμπρός στα έκπληκτα μάτια της την βόλεψε (?) στην άκρη του παραθύρου. Περιμένουμε με αγωνία την συνέχεια της ιστορίας Βασανιστικά ερωτηματικά μας ταλανίζουν. Θα ξανα έρθει ο κύριος Σκίουρος Στουντιάδης στην φρατζόλα του; θα την φάει, θα την σκεπάσει με ξερά κλωνάρια και χόρτα για να την φυλάξει ή θα την πάρει και θα φύγει προς άγνωστη κατεύθυνση;

PICT3169.jpg

Βιαστικά Σκιουράκια που αν δεν τα προσέξεις δεν προσέχουν…

εεε που πας; Να προσέχεις τα αυτοκίνητα και τις δασκάλες!

Εβάλα βόλτα την μικρή μου φωτογραφική για να φέρω τις καθημερινές μου εικόνες.

Εκεί που ξεκουράζεται η ματιά μου.

PICT3171.jpg

PICT3191.jpg

PICT3167.jpg

Καληνύχτα Μορεάλη μου Το φθινόπωρο σου πάει 🙂

Κυνηγώ την Σκιά της Ουράς … :)

Ήθελα πολύ καιρό να γράψω για τον κύριο Σκίουρο Σπιταλίδη. Αφορμή η εγγραφή της Πηλιόλγας μου: Μας φάγανε λάχανο!

Στα δικά μου τώρα. Ο κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης ζει στα δέντρα διπλά στο παράθυρο της κουζίνα. Τον παρατηρώ τακτικά, κυρίως όταν βρίσκομαι στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Κλέβει για ώρα την προσοχή μου καθώς τρέχει με απίστευτη ταχύτητα και ακρίβεια στα κλαδάκια Πολύ τακτικά επισκέπτεται μια.. χμμ… σα φωλιά από κλαδάκια που είχε φτιάξει στη «μασχάλη» δύο κλαδιών. Νόμιζα πως ήταν η φωλιά του…. Ρώτησα και μου είπαν πως δεν είναι φωλιά των σκίουρων αυτά, αλλά μάλλον φωλιές πουλιών.. Οχι οχι φωλιά πουλιών δεν είναι!  Αφού  κόβει φρέσκα κλαδάκια την άνοιξη και επισκευάζει αυτές τις «φωλιές»..

 Δεύτερος χειμώνας. Από το φθινόπωρο ο κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης έχει και σύντροφο! Μια πανέμορφη κυρία Σκιουρίνα Σπιταλίδη.. χιχι κουτσομπολιό χιχιχι

Τι έλεγα … α ναι.. ίσως είναι μικρές αποθήκες τροφής και καρπών. Όταν ο καιρός είναι καλός, ηλιόλουστος και χωρίς ιδιαίτερο κρύο ο κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης (που δεν ξέρω που ακριβώς τελικά μένει) την επισκέπτεται και χμμ ας πούμε την ελέγχει!?.. Κάτι κάνει αλλά δεν καταλαβαίνω…

Διαβάζω εδώ : Σκίουρος – Βικιπαίδεια

μπουρδουκλώνομαι .. άλλα παρατηρώ, άλλα καταλαβαίνω και άλλα τελικά μου λέει η εγκυκλοπαίδεια …

Γιατί να π.χ. Ο κύριος Σκιουρός Σπιταλίδης ζει σχεδόν αρμονικά με την οικογένεια γατών που έχει ο Μεσιέ Τιμπό!

Μάλιστα στο φθινοπωρινό φωτορεπορτάζ(?) που είχα κάνει ο Κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης περνάει βιαστικά μπροστά από μια από τις γάτες…

dsc_0090.jpg

Η Γάτα απλώς .. δεν του δίνει σημασία …

dsc_0104.jpg

Βέβαια οι γάτες του Μεσιέ Τιμπό, δεν κυνηγούν πια! Τρώνε από τα έτοιμα που τους δίνει ο Μεσιέ Τιμπό…

ουφ… μπουρδουκλώνομαι  γιατί η εγκυκλοπαίδεια λέει πως και «Οι σκίουροι μπορούν να εκπαιδευτούν να τρώνε από το χέρι του ανθρώπου. Επειδή μπορούν να αποθηκεύουν στο σώμα τους το παραπανίσιο φαγητό, θα φάνε όσο βρούνε διαθέσιμο. Οι σκίουροι που κατοικούν σε πάρκα και πόλεις μαθαίνουν πως ο άνθρωπος είναι πηγή έτοιμου φαγητού. Ωστόσο, το τάισμα με το χέρι δεν ενδείκνυται καθώς το ζωάκι μπορεί να μεταφέρει μεταδοτικές ασθένειες. Ακόμη, δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τα δάχτυλα από το φαγητό και τα δαγκώματα είναι οδυνηρά.»

…είναι και η εγγραφή της Πηλιόλγας μου που με βασανίζει ...

Πόσο έχουμε ξεφύγει θεέ μου από αυτό που ονομάζουμε «η φύση μας» Ονειρεύομαι πως μπορώ να ακούσω τη Φύση σε μια πόλη, αλλά είμαι βαθιά πια νυχτωμένη. Τρώω από το χέρι κάποιου (μακάρι να ήξερα και από ποιον) … και όσο για κυνήγι ??? μάλλον τη σκιά της ουράς μου κυνηγώ….

ουφ…α… βρίσκομαι σε αυτές τις περίεργες μέρες πάλι της φύσης μου χοχοχοχο γι αυτό και η γκρίνια χοχοχο

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Ιδιοκτήτης Μουσικής Συστάδας … :)

Βόλτες! Μικρές εξερευνήσεις ,δραπετεύσεις. Δεν είναι κάτι νέο … Από την Ελλάδα εξερευνούσα τη φύση γύρω από τη φωλιά μας. Να νιώσω τις αλλαγές της… να πάρω δύναμη και έμπνευση . Οι ενέργειες της Σπιράλ. Διαφορετικά κάθε χρόνο δουλεύει στις εποχές της.  Είναι η δική μου φύση. Η δική μου ζούγκλα.

Τον πρώτο μήνα κάθε εποχής θα ήθελα έως και…

γυμνή να τον καλωσορίσω στη ζούγκλα μου. χαχα ναι είναι και η «δημοσία εκεί» ..ε..είναι και η δική μου ντροπή λίγο …

dsc_0113.jpg

Χθες ήταν μια καλοστημένη μέρα για μια βόλτα. Κρύα, με σύννεφα χοντρά αλλά τρύπια Μπαλώματα είχε το πάπλωμα του ουρανού και ο ήλιος φρόντιζε να τα καλύπτει… Δεν έβαλα μπουφάν! Ήθελα η επιδερμίδα μου να νιώθει την εναλλαγή κρύου και ζέστης, την πιο λεπτή μου μπλούζα έβαλα Κούρδισμα στις ρόγες … Γελάω!!!!… σα ραδιόφωνο με δύο κεντρικά του κουμπιά για να πιάσεις ένα σταθμό, για να δυναμώσεις την ένταση σε ένα τραγούδι…

μμμ και τα σύννεφα φρόντιζαν να ακούει η επιδερμίδα μου τζαζ νότες…

dsc_0114.jpg

Οι ήχοι πανδαισία … Αέρας διευθυντής ορχήστρας. Κάθισα σε παγκάκι. πίσω μου μια συστάδα δέντρων. Πέρασα τα μαλλιά  πίσω από τα αυτάκια μου.. Έκλεισα μάτια .. με την ένταση στην επιδερμίδα να αυξομειώνεται, αφέθηκα στη μουσική των χρωμάτων… Πραγματική μουσική χρωμάτων από τα φύλλα, τους καρπούς τα κλαδιά...

ουπς παραφωνία… εεεε … τι συμβαίνει?

dsc_0122.jpg

 Ταραχοποιός! Πάει όλη η ερωτική εικόνα…

Άρπαξα την φωτογραφική μηχανή, άρχισα να χώνομαι στα δέντρα. Αν φορούσα μπουφανάκι δεν θα με γρατζουνούσαν τα κλαδιά… αν είχα μαζεμένα τα μαλλιά δεν θα μπερδευόντουσαν στα φύλλα.. αουτσ…Όμως να…έτσι έγινα  ένα με τα δέντρα.

dsc_0134.jpg

Κάποιος στο σώμα μου χοροπηδούσε… χμμ από δω λείπει ένας καρπός μου…

dsc_0132.jpg

κάποιος… ..να αυτός που σκαρφαλώνει … αυτός που σε ένα κλαδί μασουλάει …

dsc_0128.jpg

νόμιζα πως με φοβόταν γιατί τον κυνηγούσα … τον έχασα …Στεκόμουν  στο δέντρο από κάτω και κοιτούσα…

 Που κοιτούσα? Διπλά μου ήταν, γαντζωμένος στον κορμό..

«Σκίουρος κύρια μου! Σκίουρος Σκιουράκος .. ιδιοκτήτης της συστάδας δέντρων… απαγορεύονται οι παπαράτσι … Παραδώστε αμέσως τη φωτογραφική μηχανή…»

Τον κοίταξα λάγνα, χαμογέλασα αφοπλιστικά… ταυτόχρονα έβγαζα κρυφά την κάρτα μνήμης από τη φωτογραφική…

«ωωω συγνώμη .. οι φωτογραφίες είναι για προσωπική χρήση και μόνο..»

Η ματιά του ταξίδεψε στο κορμί μου. Στάθηκε για λίγο στο στήθος μου (να δεις που του έμοιαζαν με καρπούς) στάθηκε λίγο στα χείλη μου.. και μετά μετά .. τσουπ… εξαφανίστηκε! Ευτυχώς δεν μου πήρε την φωτογραφική!!!!

κλικ..του φωτογράφισα το πωπουδάκι του για να μάθει..

dsc_0135.jpg

Η φύση είναι τόσο κοντά μας… ακόμη και σε ένα νεράτζι στο πεζοδρόμιο …

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂