Μετέωρη εποχή στα σύνορα !

Είδες που τα λέω όλα σωστά. Βέβαια είναι που είμαι και θεά εκτός από μικρή και ξανθιά. Όπως στα έχω πει η Μετέωρη εποχή είναι η πέμπτη εποχή του χρόνου και έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας εγκυμοσύνης.

Περιμένεις και νιώθεις πως όλα γεμίζουν φουσκώνουν.

΄΄΄΄/.΄’..’΄.,,΄[.

Τι είναι αυτό; Όχι όχι όχι Δεν πάω. Χτυπάει συναγερμός για φωτιά στην πολυκατοικία, τώρα που αποφάσισα να γράψω στη χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου. Πρέπει λέει, σύμφωνα με τους κανονισμούς, να βάλουμε ένα μπουφάν, να αφήσουμε ξεκλείδωτα… και να τρέξουμε σε μια από τις εξόδους, να κατεβούμε τρεις ορόφους σκάλες, να περιμένουμε να έρθει η πυροσβεστική να κάνει έλεγχο… να δει αν και που υπάρχει φωτιά … να την σβήσει και να μας δώσει την άδεια να ανεβουμε και πάλι στα διαμερισματά μας…

Τσου δεν πάω…

Πρώτα από όλα είμαι μαζί με το παλιό μου παλτό άρα το να μου χαμογελάσει κανένας πυροσβέστης το ξεχνάμε (πάει το κίνητρο)… και μετά οκτώ στις δέκα φορές δεν υπάρχει φωτιά …

ουφ…. τουλάχιστον να ντυθώ … μπορεί να χρειαστεί να κατέβουμε τελικά … Ήρθαν και τα ένστολα αγόρια όσο γράφω …. ενώ το δικό μου Αγόρι  θέλει να βάλω τις τσιπούρες στο φούρνο…

ρε στιγμή που διάλεξα να γράψω στο εξοχικό μου… λες και δεν έχω ελεύθερο χρόνο … αααα ξέρω τι θα κάνω,…. πάω να βγάλω μια φωτογραφία … να δω βγάζουν σκάλες και μάνικες… γιατί αν είναι προτιμώ να κατέβω από τις σκάλες υπηρεσίας παρά από την σκάλα πυροσβεστικού !!!! Την σηκώνουν να κατέβω;

Τσου …

Τέλεια τα αρσενικά έφυγαν ήρθαν είδαν… δεν είχαμε φωτιά να σβήσουν .. έφυγαν. Τέσσερα οχήματα έρχονται κάθε φορά… επί πόσους ένστολους είπαμε;;;; … έλα έλα… σταμάτα τις φαντασιώσεις, έφυγαν …

Συμπέρασμα στην μετέωρη εποχή μπορούν να συμβούν άλλα… όχι σαν και αυτά που στην φυσιολογική ροή σου φουσκώνουν διαθέσεις και μυαλά!

Σε φάση καραντίνας, και ήθελα η ξανθιά θέα να φέρω εδώ την βόλτα μου το προηγούμενο Σάββατο. Καταπληκτικός ο καιρός, ήλιος λαμπερός να μας γαργαλά τις πατούσες, ε φτιάξαμε καφέ, χωθήκαμε στο αυτοκίνητο, σε στιλ βάζεις τις αχτίδες βάζω εγώ εγώ το χρώμα της άνοιξης ρε φίλε.  Εκδρομή δεν μπορούμε ακόμα να πάμε, βγαίνουμε κοντά στο σπίτι… Σε οριακή ακτίνα μαρκάραμε τρεις φίλες μου….

Η μία είναι η νεράιδα της Λίμνης, δεν πάει στο εξοχικό της, μένει σπίτι… ή δεύτερη είναι η Κωνσταντίνα μου, συνάδελφος δασκαλίτσα, κάνει διδακτορικό σε πανεπιστήμιο εδώ. Με κυνηγά όποτε με βλέπει με πλαστικό μπουκάλι νερού στο σχολείο, μόνο που κατάλαβε πως το χρησιμοποιώ ως παγούρι 🙂 Η τρίτη ήταν η γνωστή……

αποθήκευση προχείρου…. 

……Πασχαλίτσα ήθελα να γράψω αλλά το παλιό παλτό πεινούσε και ήταν ώρα να μαγειρέψουμε…Ωραίες τσιπούρες, κατεψυγμένες Ελληνικές και όμως πιο νόστιμες από τις φρέσκες που εκτρέφουν εδώ !!!

Έτσι πέρασε το απόγευμα και το βράδυ της Παρασκευής, και ήρθε το Σάββατο, και είπα πριν πάμε σούπερ μάρκετ να δοκιμάσω να βάλω ιατρική μάσκα προστασίας, έχουμε καμιά δεκαριά για ώρα ανάγκης … Τα εποχιακά δεδομένα με οδηγούσαν στο συμπέρασμα πως θα είχε πολύ κόσμο … και όταν φτάνεις στην άνοιξη οι Καναδοί γίνονται απίστευτα απρόσεκτοι, λες και ο ήλιος του ζαβλακώνει ξαφνικά, ΩΩΩ ναι παθαίνουν ηλίαση, γυμνός με μαγιό στον ήλιο ο Καναδός ! Οκτώ βαθμοί Κελσίου…τσουρουφλίζεται το παγωμένο του μυαλό…

Δεν λέω άρχισα να το διασκεδάζω με την μάσκα! Πώς την φοράς, πώς την βγάζεις! Εκπαιδευτικό παιχνίδι το έκανα. Κάτι που έχω ωραία μάτια, κάτι που το χρώμα της υπογράμμιζε το γκριζογάλανο βλέμμα, λίγο το βάψιμο, όσο να πεις σκέπαζε και τα προγούλια, ήρθα και ένιωσα η ξανθιά, όλα τα φώτα στις ματάρες μου!!! Θραύση θα κάνω! Όμως μέσα στο κατάστημα άρχισα να ζορίζομαι … πραγματικά αυτά περί ελευθερίας είναι τζάμπα μαγκιές! Εργαλείο είναι η συγκεκριμένη μάσκα και όχι φίμωτρο κλπ κλπ… και ως εργαλείο το μόνο που θυμάμαι είναι οι δερματίτιδες που έχουν πάθει γιατροί και νοσηλευτές και υγειονομικό προσωπικό που πρώτοι αναγκάστηκαν να τις φορούν για 12-24 ώρες… για δύο μήνες…»Τώρα με την ζέστη και τον ιδρώτα θα είναι πιο ζόρικο για την επιδερμίδα», μου έλεγε μια νοσηλεύτρια…. Χρόνια τώρα δεν μπορώ ούτε τα γυαλιά ηλίου, μία ώρα μέσα στο σουπερ μάρκετ, άρχισα να εκνευρίζομαι…. τέλος πάντων …

τι έλεγα… α ναι έφτασα στο σήμερα!!!

…Ναι ναι ναι, την Κυριακή, δηλαδή σήμερα το πρωί, αποφάσισα πως αν θέλω να ξαναπιάσω κάποιες τυπικές σχέσεις με την ζυγαριά,  πρέπει να βγω από το όνειρο πως σύντομα θα ανοίξει ο βόθρος πολυτελείας που μυρίζει χλωρίνη και θα μπορώ να κολυμπώ στο πέρα και το δώθε του μυαλού (?) μου.

΄Όσο και αν γκρινιάζει το γόνατό μου η μόνη επιλογή είναι το περπάτημα. Εξάλλου μόνο με το αργό περπάτημα στην πόλη μπορείς να ξετρυπώσεις τα πρώτα σημάδια της άνοιξης σε μια πόλη σαν το Μόντρεαλ… Δέκα χρόνια την ανακαλύπτω με διάφορους τρόπους…

Βόλτα λοιπόν, και παρόλο που το παλιό μου παλτό έχει ανώτερο ρυθμό περπατήματος και κάλυψης αποστάσεων, ακολούθησε το δικό μου γιατί η παρέα αλλάζει τα δεδομένα ακόμα και αυτό της γκρίνιας του γονάτου. Γελάω, χρόνια πριν στην Ελλάδα περπατούσαμε διαδρομές ίσες με Τέρμα Πατήσια -Χολαργός!

Έτσι πέρασα τα σύνορα του μετέωρου, στο οριακό, με παυσίπονο στο περπάτημα 3 χιλιομέτρων. Το app ζωγραφίζοντας την διαδρομή καταμετρούσε βήματα, χιλιόμετρα, ώρα, ως γνήσιος προσκεκλημένος ρουφιάνος χαχα (μην ακούσω κανέναν να λέει πως με την παρακάτω φωτογραφία εκθέτω προσωπικά μου δεδομένα σε ένα άγνωστο εξοχικό οπτικών ινών γιατί θα τον τσακίσω )

Εξερεύνηση των δέντρων, αυτών των ψηλών γυμνών Νεράιδων που επέζησαν από την ωμή ψυχρή βία του Χειμώνα και τώρα αρχίζουν να φουσκώνουν αναζητώντας την ενδυμασία της αναγέννησης. Αυτό το δέντρο είναι γεμάτο άσπρα τεράστια μπουμπούκια… Αυτό το δέντρο, που δεν ξέρω πως το λένε, είναι η σοπράνο της άνοιξης…. Σε λίγες μέρες θα είναι όλα ανοιχτά, σίγουρα είναι το ανθοδοχείο των γιγάντων αόρατων μάγων της φύσης.

Παράλληλα οι γηραιότερες Νεράιδες, συνειδητοποιούν τους ακροτηριασμούς τους…ξύλα στη γη πεσμένα, άλλα και ξεσκισμένοι κορμοί που θα μετατραπούν σε φωλιές, καθώς μια νεαρή Νεράιδα αγκαλιάζει την σοφία του άκαρπου πια κορμιού

Το επόμενο ξύλινο κορμί … στέκει εκεί, με το πείσμα του ανθρώπου που θέλει να ξεχωρίσει έγινε μοντέλο, με την έμπνευση του ανθρώπου πήρε  μορφή και  συμμετέχει σε διάφορες εικαστικές εκφράσεις των εποχών. Σύντομα θα τον δούμε με φυτεμένα λουλούδια γύρω του από τους κηπουρούς της πόλης. Το φθινόπωρο θα γίνει Χαουλινιάτικος … κλπ κλπ…Εδώ στέκει μετέωρος …

Οι κηπουροί του Μόντρεαλ κάθε χρόνο βάζουν χρώμα στο πράσινο των πάρκων και των νησίδων … κάτω από το αυστηρό βλέμμα του κυρίου Σκίουρου Παρκόγλου… ωπ να τος… βιαστικός και πεινασμένος…δεν έχει χορτάσει ακόμη, δεν έχει όρεξη η ματαιοδοξία του για στήσιμο στο φακό …

Άσχετη αφηρημένη τέχνη φωτογραφίας, πρωτοβουλία του κινητού μου χωμένο μέσα στο σουτιέν! Περπατούσα και φωτογράφιζε από μόνο την επιδερμίδα μου.

Τουλίπες που ανθίζουν- βολβοί δωρεά της Ολλανδίας- και τεράστιες γλάστρες που περιμένουν τους κηπουρούς της πόλης …

Περνάμε το πρώτο πάρκο, διασχίζουμε το δεύτερο και φωτογραφίζω την επιγραφή του τρίτου… Το παλιό μου παλτό διαβάζει, ακούω και λιγουρεύομαι το παγκάκι πιο κάτω …

Ναι, σίγουρα περάσαμε στην άνοιξη. Δεν είναι τα λουλούδια που σιγά σιγά φυτεύουν σε πάρκα και σε κήπους… ζουμπούλια???

μαλούμα … μου θυμίζουν το μπαλκόνι της μαλούμας … αυτό που αποχαιρετούσα πριν ξεκινήσω το ταξίδι για Καναδά … δέκα χρόνια πριν … … πότε πέρασαν; «Πέρασαν, ρώτα και μένα» γκρινάζει το γονατό μου….

τι έλεγα; α ναι περάσαμε στην Άνοιξη, μου το τραγουδά ο πρώτος «κλέφτης» στο γκαζόν, αυτόν που θα τον αποκεφαλίσουν σε λίγο καιρό, σε μια γενοκτονία «κλεφτών»… γεμίζει ο τόπος από κίτρινες πιτσίλες στο πράσινο. Τις κουρεύουν πριν … φφφφφφ ελευθερωθούν για να ριζώσουν αλλού…να το λες σωστά, είναι γκαζόν και όχι χορτάρι άγριο!!!

Α να και αυτό είναι αγριολούλουδο νομίζω… λίγα τα ψωμιά σου, ότι δεν εξημερώνεται δεν έχει θέση για πολύ σε μια πολιτισμένη πόλη όσο πολυπολισμιτική και αν είναι…

 

Μεγάλη βγαίνει η εγγραφή την κλείνω … ωραία πέρασα…. διακόπηκε το γράψιμο από ένα πυροσβεστικό όχημα και σβήνει με έναν από τους κρουνούς της πόλης στην ανάγκη της για Χρώμα Άνοιξης …

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂

 

 

 

 

 

Ο Αλήτης στο περβάζι μου :)

Κάθε πόλη έχει και τους δικούς της αλήτες. Η Μορεάλη μου έχει τα σκιουράκια. Μέτα από πέντε χρόνια συνεχίζουν να μου κάνουν εντύπωση. Βέβαια η αλήθεια είναι πως και στην Αθήνα μου έκαναν εντύπωση οι αλήτες της πόλης, ζωάκια που επιμένουν να ζουν με τον καθημερινό κίνδυνο της ασφάλτου. 

Αυτά τα αλητάκια, τα σκιουράκια, είναι η πρώτη ατραξιόν της πόλης. Ήταν οι πρώτοι μου φίλοι. Φυσικά και έχουν ονόματα Ο κύριος Σκιουρος Σπιταλίδης με την σύζυγό του και ο κύριος Σκίουρος Σκιουράκος ιδιοκτήτης της μουσικής συστάδας, τους γνώρισα στις πρώτες μικρές μου εξερευνήσεις της ζούγκλας μου. Ζούγκλα είναι το περιβάλλον που υπάρχει γύρω από την φωλιά μας. 

Αλλάξαμε σπίτι .. έχασα τους φίλους μου. 

 

Η Τζοάννα συνταξιδιώτισσα του λεωφορείου κάθε μέρα έχει για τους αλητάμπουρες που ζουν γύρω από την πολυκατοικία μας … έχει πάντα μια σακουλιτσα με φιστίκια. Κάθε που κατεβαίνουμε από το λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα και την περιμένουν. Με τον καιρό κατάλαβα πως κάθε φορά που περνά λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα μήπως και περάσει η σακούλα με τα φιστίκια της Τζοάννας !!!

Μου έλειπαν οι φίλοι μου, από το προηγούμενο σπίτι, και η αλήθεια είναι πως ζηλεψα όταν η φίλη μου η Ρούλα Καρούλα που μετακόμισε πρόσφατα στο Λονδίνο μου είπε ότι έκανε φίλο τον κύριο Σκίουρο Τράκτερ. Την κοιτά από  το απέναντι πεζούλι, του σφυρά και έρχεται κάτω από το παραθύρι της, του πετά ένα μπισκότο για διαβητικούς χωρίς ζάχαρη, το βουτά και τρέχει πάλι στο πεζούλι, όπου το τρώει ενώ κοιτάζονται για ώρα. Φυσικά και έχω καταλάβει πως έχει δημιουργηθεί ένας μεγάλος έρωτας….. και φυσικά φρόντισε να μου στείλει και φωτογραφία. 

Boys and Noise- tainia fantasias.jpg

 

Μου έλειπαν οι φίλοι μου …μα είναι μεγάλα αλητάκια… ίσως να είναι και οι νονοί της Μορεάλης… 

Τον είδα να περπατά αργά θα έλεγα στην κουπαστή του  μπαλκονιού. Πλησίασα αργά για να μην τον τρομάξω…

Γεια σας...

Γεια σας… 

Τι κάνετε στο μπαλκόνι μου?

Θα μπορούσα να σας πω πως θαυμάζω το όμορφο ντεκολτέ σας ,…μου είπε... αλλά ή αλήθεια είναι πως παίζω κρυφτό… 

Παίζετε κρυφτό? εγώ νόμιζα πως όλη την ημέρα μαζεύετε τροφή! 

Θα μπορούσα να σας πω πως αυτό κάνω, η αλήθεια όμως είναι πως κρύβομαι από μια γκομενίτσα που δεν την γουστάρω!

Χαμογέλασα….Πως σας λένε?

Θα μπορούσα να σου πω πως με θάμπωσες  με το χαμόγελό σου αλλά η αλήθεια είναι πως με λένε Σκίουρο Μπαλκονόγλου…. 

Ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση αλλά αυτό που σε θάμπωσε είναι το φλάς από το κινητό… να ξαναρθεις να σου κάνω επαγγελματική φωτογράφιση με την φωτογραφική μηχανή… 

IMG_20150905_174642.jpg

 

Θα τα ξαναπούμε μορφωνιά…  είπε … 

Χθες τον είδα να περνά από το παράθυρο τρέχοντας …..

Δεν παντρεύομαι σου λέω φώναζε… 

Γεια σου Μάνια …Θα μπορούσα να σου πω… ωραία μπουτίνια και κοιλίτσα και  …αλλά βιάζομαι με κυνηγά πάλι……  

Έπαθα σόκ… Ντυνόμουν … 

Αλήτης μεγάλος, από περβάζι σε περβάζι τρέχει … 

λαλα

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=80qRd-4grqg[/embedyt]

 

 

Έχω νέο φίλο στην ζούγκλα μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Άφωνη η Μορεάλη !!!! :)

Προσπαθούσα να μαζέψω την αίθουσα… η μέρα εξαντλητικά όμορφη. Ότι τα είχα παραδώσει όλα χαρούμενα στις μαμαδές … στη μαμα του Αλέξανδρου έπρεπε να μιλήσω.. να μιλήσω? Ένοιωθα τη φωνή μου σε κάθε λέξη να σπαει να σπάει … όταν μπήκα  στο  αυτοκινήτου… δεν υπήρχε… ένας ψιθύρος αέρα που μόλις πήγαινε να γίνει ήχος … έσπαγε….πως γίνεται να σπάει ο αέρας…

 

Εχασα τη φωνή μου, αφωνία … μέχρι να ξεκουραστεί …το παλιό μου παλτό άρχισε να κάνει πάρτι στο σπίτι,,, απολαμβάνοντας τη σιωπή… Κυριακή πρωί, μου έφτιαξε ένα άπαιχτο πρωινό γεύμα, με κάθισε στο τραπέζι απέναντί του … το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να του χαμογελάω …. καθώς ο ουρανίσκος απολάμβανε τη γεύση του αβοκάντο, η μύτη το γαρμαλιτό του ζεστού καφέ, η ακοή τη σιωπή η όραση την ηλιόλουστη μέρα σα κάδρο στο παράθυρο….Εντεχνο πρωινό Κυριακής

 

Τον ακουγα να μιλά, να κάνει σχέδια για να ψωνίσουμε για το τραπέζι των Ευχαριστιών …. α ναι και για να πάμε πρώτα σε ένα πάρκο που του «γυάλισε»…..

Αφωνη συμφωνούσα με νοήματα η ψιθύρους και όπου διαφωνούσα  μου έλεγε …μη μιλάς δεν κάνει χαχαχαχαα το διασκέδαζε τόσο μα τόσο … φτιάξαμε και κώδικα μέσα στο σπίτι … μια φορά παλαμάκι σημαίνει ναι, δύο φορές όχι … και χειροκρότημα «ελα εδω» … του χτυπούσα να έρθει στο δωμάτιο και φώναζε όλο χάρα …»Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ θα στείλω αμέσως να το πάρουν Ευχαριστώ πολύ …τι θέλεις?»

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=uAQXlRyPIHI[/embedyt]

Προκαλέσαμε την πασχαλίτσα μου για την Ημέρα των Ευχαριστιών να την ευχαριστήσουμε για την βοήθεια της … ετοιμάσαμε το μενού, αποφάσισα να φτιάξω και γλυκό μωσαϊκό .. Η πασχαλίτσα μου είπε ότι έχω την » ασθένεια των δασκάλων» … ωωω ναι είμαι πλέον δασκάλα … η πασχαλίτσα γελούσε… αλλά έτσι και αλλιώς για να μην κάνω κάλο ..ωχ … σε άκουσα … στον μυαλό (?) μου έχω είδη .. τι έλεγα α ναι ως πρόληψη πρέπει χμμμ Ορθή χρήση της φωνής … αποφυγή ουρλιαχτών και δυνατής ομιλίας να μιλώ με κανονική ένταση και φυσική άνεση να μην ψιθυρίζω …. να μην κάνω π.. α όχι αυτό δεν το απαγορεύει … τι έλεγα όμως … η μάλλον τι έγραφα… μια σαλάτα τα έκανα όλα … το μόνο που  ήθελα ήταν άφωνα να φέρω φωτογραφίες από την Κυριακή … έτσι όπως άφωνη απολάμβανα … την ομορφιά μια Κυριακής στη καρδιά του φθινοπώρου…

 

dsc_0378.jpg

μαζί με εμάς και διάφορες φιγούρες … μαζέψαμε όσες μπορούσαμε, σαν ένας καθρέφτης της ζωής

δεν μπορείς να μην βγάλεις φωτογραφίες αυτής της φωτιάς

 

dsc_0338.jpg

 

dsc_0336.jpg

Συγγραφέας,  γλάρος γλυπτό το δέντρο που λαμπαδιάζει από πάθος ..ενας οδοιπόρος … νερό σε έκρηξη ζωής. 

dsc_0401.jpg

Ο κύριος Σκίουρος Βιαστικίδης γνωρίζει πως όπου ναναι θα έρθει ο χειμώνας και

 

 dsc_0425.jpg

πηδάει εδω και κεί να μαζέψει ότι προλάβει σε τροφή …

dsc_0420.jpg

αααα ναι και οι πεταλούδες για την Βιργινία. Συνήθως πετούν με την βοήθεια του αέρα… στους ανέμους ταξιδεύουν εδώ και εκεί ……μα το καλύτερο τους είναι όταν ξαφνικά με τις οδηγίες ενός μικρού παιδιού πετούν χμμμ να όπως εδώ γύρω από μια μαμά

dsc_0390.jpg

εδώ … περιμένουν στην εκκίνηση το σύνθημα με τον κωδικό «αεράκι»

dsc_0533.jpg

ένα ταξίδι ακόμη …

dsc_0360.jpg

και αχμμμ αυτό το φθινόπωρο σαν μικρός αρχαιολόγος ή ρακοσυλλέκτης ή γιατί όχι σκιουρίνα … ανακαλύπτω μικρούς  θησαυρούς ανάμεσα στα πεσμένα φίλα

dsc_0445.jpg

Καληνύχτα Μορεάλη μου σσσσσ άφωνη ……

Η φραντζόλα του Φθινοπώρου.. :)

Παρεξηγημένο αυτό το η φύση διδάσκει. Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να διδαχθούν και βρίσκουν πιο εύκολο να μιμηθούν …χμμμ

 Το μάθημα του φθινοπώρου. Οι νεράιδες στην Μορεάλη αργά και απολαυστικά βγάζουν ένα ένα… τα πέλπα τους… Αρμενίζουν στον αέρα φύλλα διαφόρων σχεδίων και ζεστών χρωμάτων Πιάνουν πρόχειρο  λιμάνι για λίγο, στο πεζοδρόμιο στις σκάλες στους δρόμους στους κήπους.

Κάθε που μπαίνω στο αυτοκίνητο βλέπω στο τζάμι κολλημένα με βρόχινο σάλιο διάφορα φύλλα. Τα κοιτάζω προσεκτικά και όλο και κάποια ιστορία θα διαβάσω πάνω τους.. φαντασία που οργιάζει ή μαμά έλεγε να την εκτονώνω γιατί μια μέρα θα με σκάσει 

Το φθινόπωρο έχει μια βιασύνη μέσα του όπως και η άνοιξη Να κλείσει λογαριασμούς σε αντίθεση με την άνοιξη που όλο και ανοίγει βιαστικά νέα βιβλιάρια.

Ολα γύρω μου κάπου έχουν να πάνε κάτι να προλάβουν πριν η παγωνία ναρκώσει τη φύση.

Η Πασχαλίτσα μου ξεκαρδίστηκε όταν είδε ένα τόσο δα σκιουράκι να κουβαλά αυτή την τεράστια για το μέγεθός του φραντζόλα ψωμί Εμπρός στα έκπληκτα μάτια της την βόλεψε (?) στην άκρη του παραθύρου. Περιμένουμε με αγωνία την συνέχεια της ιστορίας Βασανιστικά ερωτηματικά μας ταλανίζουν. Θα ξανα έρθει ο κύριος Σκίουρος Στουντιάδης στην φρατζόλα του; θα την φάει, θα την σκεπάσει με ξερά κλωνάρια και χόρτα για να την φυλάξει ή θα την πάρει και θα φύγει προς άγνωστη κατεύθυνση;

PICT3169.jpg

Βιαστικά Σκιουράκια που αν δεν τα προσέξεις δεν προσέχουν…

εεε που πας; Να προσέχεις τα αυτοκίνητα και τις δασκάλες!

Εβάλα βόλτα την μικρή μου φωτογραφική για να φέρω τις καθημερινές μου εικόνες.

Εκεί που ξεκουράζεται η ματιά μου.

PICT3171.jpg

PICT3191.jpg

PICT3167.jpg

Καληνύχτα Μορεάλη μου Το φθινόπωρο σου πάει 🙂

Κυνηγώ την Σκιά της Ουράς … :)

Ήθελα πολύ καιρό να γράψω για τον κύριο Σκίουρο Σπιταλίδη. Αφορμή η εγγραφή της Πηλιόλγας μου: Μας φάγανε λάχανο!

Στα δικά μου τώρα. Ο κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης ζει στα δέντρα διπλά στο παράθυρο της κουζίνα. Τον παρατηρώ τακτικά, κυρίως όταν βρίσκομαι στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Κλέβει για ώρα την προσοχή μου καθώς τρέχει με απίστευτη ταχύτητα και ακρίβεια στα κλαδάκια Πολύ τακτικά επισκέπτεται μια.. χμμ… σα φωλιά από κλαδάκια που είχε φτιάξει στη «μασχάλη» δύο κλαδιών. Νόμιζα πως ήταν η φωλιά του…. Ρώτησα και μου είπαν πως δεν είναι φωλιά των σκίουρων αυτά, αλλά μάλλον φωλιές πουλιών.. Οχι οχι φωλιά πουλιών δεν είναι!  Αφού  κόβει φρέσκα κλαδάκια την άνοιξη και επισκευάζει αυτές τις «φωλιές»..

 Δεύτερος χειμώνας. Από το φθινόπωρο ο κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης έχει και σύντροφο! Μια πανέμορφη κυρία Σκιουρίνα Σπιταλίδη.. χιχι κουτσομπολιό χιχιχι

Τι έλεγα … α ναι.. ίσως είναι μικρές αποθήκες τροφής και καρπών. Όταν ο καιρός είναι καλός, ηλιόλουστος και χωρίς ιδιαίτερο κρύο ο κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης (που δεν ξέρω που ακριβώς τελικά μένει) την επισκέπτεται και χμμ ας πούμε την ελέγχει!?.. Κάτι κάνει αλλά δεν καταλαβαίνω…

Διαβάζω εδώ : Σκίουρος – Βικιπαίδεια

μπουρδουκλώνομαι .. άλλα παρατηρώ, άλλα καταλαβαίνω και άλλα τελικά μου λέει η εγκυκλοπαίδεια …

Γιατί να π.χ. Ο κύριος Σκιουρός Σπιταλίδης ζει σχεδόν αρμονικά με την οικογένεια γατών που έχει ο Μεσιέ Τιμπό!

Μάλιστα στο φθινοπωρινό φωτορεπορτάζ(?) που είχα κάνει ο Κύριος Σκίουρος Σπιταλίδης περνάει βιαστικά μπροστά από μια από τις γάτες…

dsc_0090.jpg

Η Γάτα απλώς .. δεν του δίνει σημασία …

dsc_0104.jpg

Βέβαια οι γάτες του Μεσιέ Τιμπό, δεν κυνηγούν πια! Τρώνε από τα έτοιμα που τους δίνει ο Μεσιέ Τιμπό…

ουφ… μπουρδουκλώνομαι  γιατί η εγκυκλοπαίδεια λέει πως και «Οι σκίουροι μπορούν να εκπαιδευτούν να τρώνε από το χέρι του ανθρώπου. Επειδή μπορούν να αποθηκεύουν στο σώμα τους το παραπανίσιο φαγητό, θα φάνε όσο βρούνε διαθέσιμο. Οι σκίουροι που κατοικούν σε πάρκα και πόλεις μαθαίνουν πως ο άνθρωπος είναι πηγή έτοιμου φαγητού. Ωστόσο, το τάισμα με το χέρι δεν ενδείκνυται καθώς το ζωάκι μπορεί να μεταφέρει μεταδοτικές ασθένειες. Ακόμη, δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τα δάχτυλα από το φαγητό και τα δαγκώματα είναι οδυνηρά.»

…είναι και η εγγραφή της Πηλιόλγας μου που με βασανίζει ...

Πόσο έχουμε ξεφύγει θεέ μου από αυτό που ονομάζουμε «η φύση μας» Ονειρεύομαι πως μπορώ να ακούσω τη Φύση σε μια πόλη, αλλά είμαι βαθιά πια νυχτωμένη. Τρώω από το χέρι κάποιου (μακάρι να ήξερα και από ποιον) … και όσο για κυνήγι ??? μάλλον τη σκιά της ουράς μου κυνηγώ….

ουφ…α… βρίσκομαι σε αυτές τις περίεργες μέρες πάλι της φύσης μου χοχοχοχο γι αυτό και η γκρίνια χοχοχο

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂