Αντίο Σκούξη μου :(

Εδώ και αρκετό καιρό ήξερα πως αυτή η σκιά με ακολουθεί. Είναι η συνηθισμένη που ακολουθεί όλους μας. Τις περισσότερες φορές βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση, όσο να μην την νιώθουμε. Δεν θέλω να γράφω σε αυτό το εξοχικό του μυαλού μου, σαν να κηρύττω, σε τρίτο πρόσωπο.

Μονολογώ, για αυτή τη σκιά που την βλέπαμε να έρχεται καθώς μιλούσαμε με τον Σπούξη, την περιμέναμε…. πριν μια εβδομάδα διαβάζαμε σε αχνά γράμματα την  ημερομηνία λήξης…

Σάββατο σήμερα, όχι ένα από τα συνηθισμένα της ζωής μου.  Δευτέρα και Τρίτη χώθηκα μέσα στην αίθουσα του σχολείου. Η Στελθ ήταν αποφασισμένη να μην αφήσει ούτε ένα παιχνίδι βρώμικο ή σπασμένο, καθαριότητα, οργάνωση της τάξης, βασική διακόσμηση. Όλες μας την βοηθήσαμε… τι γράφω…, δεν έχουν αξία οι λεπτομέρειες… ίσως αργότερα…

Σάββατο σήμερα, το τρέμουλο της πρώτης μέρας στο σχολείο ήταν εκεί, όμως η εμπειρία των 7 χρόνων, του είχε κλέψει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εξάλλου όλα τα είχα στο σάκο μου, νερό, μαρκαδόρους, μα και τον μυστικό μου ξωτικό …. τον Ιπποπόταμο. 

Δύναμη της τάξης, 14 παιδιά και μια η μικρή ξανθιά θεά 15. Θαύμασα σήμερα την μικρή θεά που  με συνοπτικές διαδικασίες, έκλεψε την εμπιστοσύνη του μπαμπά και της μαμάς, σκότωσε το μικρό τερατάκι της αγωνίας στα μάτια των σπορακίων, έγινε φίλη με όλα όλα τα παιδάκια και το πιο σημαντικό φωτίστηκε όλη η αίθουσα από το γέλιο τους….. Ξεκινά το τραινάκι για την Αλφαβητοχώρα

Θολή βγήκε … θέλει επεξεργασία, μήπως να προσπαθήσω να την φτιάξω λίγο … 

Το έχεις καταλάβει  Στελθ πως αποφεύγεις να δώσεις εντολή στο κέρσορα … μην αναβοσβήνεις κέρσορα μου … γράψε…

Πέθανε ο Σκούξης. Συνέβη σήμερα Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου στις 12 και κάτι το μεσημέρι. Τρεις ώρες αργότερα, μάζευα τα πράγματα μου με την σιγουριά της έμπειρης, μόλις είχαμε τελειώσει την συνάντηση των διδασκάλων, είδα το όνομα του Σπούξη στην οθόνη του κινητού… και η μαύρη σκιά  φώτισε την ματιά μου … Λίγες στιγμές αργότερα η καμπίνα του αυτοκινήτου γέμισε με όλες τις εικόνες από τις περιγραφές του μεγάλου ξαδέλφου. Το παλιό παλτό, εγώ και η φωνή του Σπούξη!

Τι πετώ και τι κρατώ και το φέρνω εδώ, να το ‘χω να το κυττώ ….

Στις τελευταίες του στιγμές άκουσε από το στόμα του Σπούξη, το όνομά μου και πως τον σκέφτομαι. Ο μεγάλος αδελφός είδε τον μικρό του αδελφό νεκρό, με τα μάτια κλειστά και τα χέρια στο στήθος, μάταια αναζητούσε μια κίνηση έστω και ελάχιστη που θα πρόδιδε την ύπαρξη αναπνοής…

Κανονίσαμε ραντεβού να μεθύσουμε….

και η Στέλθ ζήτησε από την Σούζαν να προσέχει το μικρό Σπούξη μιας και αυτός χρόνια τώρα φροντίζει για οοολους τους άλλους.

Περίεργη που είναι αυτή η σκιά, συστατικό της ζωής θα μου πεις και θα σου απαντήσω κόντρα … νιώθω ευλογημένη που κολυμπήσαμε και οι τρεις με βροχή στη λίμνη τότε …. τρία ξαδέλφια με αρκετές άσπρες τρίχες … μα πάντα παιδιά …

 

Αντίο Σπούξη …αιώνια μνήμη

Καληνύχτα ….

Advertisements

Μου τράβηξε την προσοχή !

Θυμάμαι σε κάθε θάνατο που συνάντησα στη ζωή μου, ένα κομμάτι του θρήνου ήταν η κίνηση, πώς να το πω.. ο ρυθμός μέσα από μεθοδικές ενέργειες…. η ταφή, η τροφή, ο ρουχισμός, το ξεκαθάρισμα των ανούσιων από τα ουσιαστικά…. κινήσεις που βοηθούσαν το θρήνο να θρέψει την ελπίδα, την αισιοδοξία και το χαμόγελο… σιγά σιγά.

Από μικρή παρακολουθούσα τις κινήσεις των μεγάλων, τότε δεν ήξερα τι σημαίνει θάνατος και τι ζωή. Ως γνήσια κλαψιάρα όμως ήξερα πως ένα δυνατό φύσημα της μύτης ήταν αρκετό για να με κάνει να σταματήσω να κλαίω…

Τον τελευταίο καιρό όλο προσπαθώ να κρυφτώ για λίγο στην ηρεμία της χαρτόκουτάς μου και όλο με βρίσκουν και με ξεμυαλίζουν διάφορα…

Για τα μεγάλα τραγικά νέα, αφού εξασφάλισα πως όλοι οι φίλοι μου είναι καλά, χώθηκα κάτω από την ομπρέλα οργανισμών της παροικίας. Δεν θέλω όμως να γράψω για αυτό…

Θέλω να γράψω για την συζήτηση που είχα με τον Σπούξη, καθώς ο καρκίνος επέστρεψε και πάλι στο Σκούψη πριν προλάβει να κάνει μεταμόσχευση μυελού (λευχαιμία) και δεν μπορεί να αντέξει άλλη χημειοθεραπεία, οι γιατροί στην Βοστόνη του σύστησαν να μπει σε πειραματικό φάρμακο… σκέφτηκα τον Πέτρο ίσως να είναι ίδια μέθοδος … μάλλον ίδια είναι γιατί κάτι μου έλεγε περί Cd. Χθες με πήραν τηλέφωνο… και οι δύο στο αυτοκίνητο… ο μεγάλος κατάλαβα πως μου ζητούσε να δώσω δύναμη στον μικρό  … άφησα τη μικρή θεά να κελαηδά και να τους ακούω να την πειράζουν… η ουσία είναι πως ο Σκούξης ξεκινά θεραπεία την Δευτέρα.

Χθες μίλησα και με την αδελφή μου στο Λονδίνο. Μετακομίζει σε άλλο σπίτι, οι ενοικιάσεις σπιτιών στο Λονδίνο είναι ένα τεράστιο μπέρδεμα … η ουσία είναι πως η αδελφή μου είχε όρεξη να μιλήσει, και όταν η αδελφή μου μιλά πολύ, είναι γιατί θέλει πολλά χάδια …

Τραβώ το μυαλό (?) από όλα και το φέρνω στο σήμερα. Σήμερα το παλιό μου παλτό έχει τη γιορτή του, αχ αυτό το τάμα … να ναι καλά… μόνο αυτό … Φτάσαμε στο γραφείο με δύο μεγααααλα κουτιά γλυκά, τα έβαλε δίπλα στην καφετέρια και κόλλησε στον τοίχο ένα χαρτί «να με χαίρεστε» … τον άτιμο με κάνει πάντα να γελώ !

Αυτή η φωτογραφία είναι λίγο άσχετη, μου τράβηξαν την προσοχή όμως και ας μην κατάφερα τελικά μέσα στην βιασύνη μου να εστιάσω επάνω τους … βγήκαν λίγο θολά αλλά παραμένουν να είναι ρουμπινάκια της φύσης

Είναι κοντά οκτώ το βράδυ και ακόμη δεν έχει επιστρέψει από την εργασία του… όσο και αν στενοχωριέμαι που ξεπατώνεται, κάπου χαίρομαι που είναι καλά, τόσο καλά ώστε να δημιουργεί μέσα από την εργασία του και να λειτουργεί ως ένας θαυμάσιος πυροσβέστης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σαν μια φακή παραθηρίο

Άρχισα να σε παραμελώ, το γνωρίζω. Μου λείπεις. Με ξέρεις. Φτάνουν μέρες που δεν σταματώ να γράφω να μιλώ και όμως  νιώθω σαν να μην έχω πει τίποτε και σε κανέναν. Τότε σε χρειάζομαι περισσότερο από όλα Την γνωστή αγνωστη χαρτόκουτα του μυαλού μου, να μπω μέσα, να γλυτώσω από τα  λερά πεζοδρόμια μια πόλης που μου με κάνουν να θέλω να εμέσω. Ε ναι ήρθε αυτή, με την δικαιολογία στο στόμα και τον αέρα του ότι δηλώσεις είσαι, η κυρία Λέρα, ωραίο παρατσούκλι. 

Ήθελα να … αλλά δεν μας έγινε η χάρη, να χωθούμε στη οικονομική ηρεμία. Άσε την Λέρα μακριά,  χώσου μέσα στην χαρτόκουτα … Τι έλεγα … α ναι για την πολυλογία που με πιάνει… για την ανάγκη να στιβαχτούν  όλα εδώ μέσα άτακτα, άναρχα,  σε μια χαρτόκουτα. 

Μετά από 12 μέρες ο Σκούξης βγήκε από την εντατική. Υπήρξαν φορές που έχασε την την ανάσα του και μόνο το μηχάνημα τον κρατούσε στη ζωή, υπήρξε στιγμή που έχασε τους χτύπους της καρδιάς του και λίγο πριν ο γιατρός ….. μόνος του βγήκε από το τούνελ, τα κατάφερε. ¨»Μετά από 12 μέρες είμαι πάρα πολύ χαρούμενος μίλησα με τον αδελφό μου», έτσι μου είπε ο Σπουξης σήμερα. 

Ένα περίεργο, δεν ανήκω στην πλειοψηφία των γυναικών, ένα ακόμη περίεργο ένα μικρό τόσα δα παρά θηρίο … τόσα δα σου λέω σαν την φακή μου τρώει τα κόκαλά μου δουλεύοντας υπερωρίες και πρέπει να βρούμε το λόγο. 

Ολα αυτά .. ανακατεμένα, το ξέρω όλα μα όλα εξαφανίζονται όταν βουτάω και κολυμπώ σε αυτό το ουτοπικό πέρα δώθε …  … τότε και μόνο τότε τίποτε μα τίποτε δεν με πονά….. 

Ασχετο λαλά 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=eiDiKwbGfIY[/embedyt]

Καληνύχτα 


 

Χριστούγεννα καρποστάλ :)


Η αλήθεια είναι πως δεν ξεκινήσαμε με τις καλύτερες καιρικές συνθήκες. Κάποιοι ίσως και να ψιθύριζαν να μην φύγουμε. Καλός ο οδηγός, σωστά εξοπλισμένο αυτοκίνητο, υπομονή χωρίς κάτι να μας πιέζει χρονικά, μια βαλίτσα, ένα πάπλωμα, και ένα καλάθι με μπόλικο νερό και ξηρά τροφή. Η τεχνολογία, η εμπειρία, η διάθεση για μια ακόμη περιπέτεια. 

IMG_0721 (2).jpg

Οι οδηγίες από το δωράκι για το πως φτιάχνουμε χιονάνθρωπους ήρθαν την πιο όμορφη στιγμή. Σε αντίθεση με τις υπερβολικές και μάλλον σκόπιμες επιπλήξεις μιας γυναίκας που δυστυχώς έχει μια ατζέντα στοχοποιημένη. Επαναφόρτιση διάθεσης και ο δρόμος μπροστά μας… 

Όλο το ταξίδι δεν ήταν εύκολο όμως τις πρώτες σχεδόν δύο ώρες ήταν η παγοβροχή με έκανε να νιώθω αρκετά περήφανη για το παλιο μου παλτό. Παίζαμε στα σύνορα σα μικρά παιδιά ξεκολλώντας τον χοντρό στρώμα πάγου που αγκάλιαζε την μάσκα του αυτοκινήτου, τους υαλοκαθαριστήρες τους πλαϊνούς καθρέφτες. IMG_0701.jpg

Οικείο ξενοδοχείο, οικείο δωμάτιο και μια τεράστια ανάγκη για ψυχική ξεκούραση. 

IMG_0811.jpg

Συναισθήματα, ο Σπούξης γερός και δυνατός, χαμογελαστός και μάγος. Ξυπνήσαμε στο άνετο κρεββάτι, άνετη ζωή και ο Σκούξης στο κρεββάτι του νοσοκομείου να παλεύει με ένα θηρίο στο αίμα του, δυνατός όσο ποτέ, γλυκός και με μια θετική αύρα. 

IMG-0804.jpg

Το δώρο των Χριστουγέννων αυτών ήταν απλό … μια διαφορετική σούπα ψαριών, ένα ποτό Μανχάταν με μπόλικη αγάπη, ένα αναμμένο τζάκι με τις δύο φιγούρες δύο άγνωστων αγοριών να ζεσταίνουν το δικό τους σώμα και την δική μου καρδιά με λογάκια στα αγγλικά και μικρές λεπτομέρειες της εφηβικής τους ζωής. Ο Εβαν και ο Φίλιπ, ο ένας έχει χόμπι να κατασκευάζει τζιπ καταστρέφοντας άλλα τζιπ. Ο άλλος φτιάχνει τραγούδια και παίζει κιθάρα μέχρι τα δάκτυλά του να ματώνουν. Και οι δύο ανίψια μου, στο κομμάτι της ζωής μου που δεν φρόντισε ο μπαμπάς μου. 

IMG-0806.jpg

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, η ζωή με το παλιό μου παλτό ένα ψωμάκι στρογγυλό με τυρί και σαλάμι. 

Μια βόλτα στο Βοστώνη 

IMG-0780.jpg

IMG_0851.jpg

ύπνος ξεκούραση, αγάπη… χιόνι λευκό απαλό 

IMG_0809.jpg

των Χριστουγέννων γλύκισμα 

IMG_0745.jpg

σπανακόπιτα για την μικρή θεά… 

επιστροφή σε χιονισμένο παγωμένο ηλιόλουστο τοπίο, 

με μια μικρή κατάκτηση που θέλει ξεχωριστή λευκή σελίδα στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 



Πότε θα φύγουμε :)

Την βλέπω με την ζεστή κούπα κακάο, στο παράθυρο μπροστά. Στολισμένο παράθυρο με Χριστουγεννιάτικες κάρτες, ευχές που με τα χρόνια έγιναν στολίδια. Όλα τα παράθυρα ευχές. Νομίζω πως η συλλογή μου από γιορταστικές κάρτες είναι μεγάλη. Στην Αθήνα τις στόλιζα στο μπουφέ, την μιά δίπλα στην άλλη χωρίς να παίρνουν ανάσα και τώρα χωρίς ανάσα είναι σε κάποια από τις κούτες στολιδιών που έμειναν στην Ελλάδα να περιμένουν καρτερικά την στιγμή που ίσως … ίσως φτάσουν στον Καναδά. Στη Μορεάλη έφτιαξα άλλη συλλογή εδώ και … οκτώ χρόνια. Δείχνω στην αέρινη φίλη μου, την μικρή ξανθιά που κάνει χαρούρες για το πρώτο χιόνι. 

IMG_0632.jpg

Διάβαζα κάτι που έγραψε ο πρόεδρος της κοινότητας στην εφημερίδα. σχετικά με το τί είναι ζωή και πως την αντιμετωπίζουν κάποιοι. Αν απαντήσεις τι είναι ζωή απαντάς και τι είναι θάνατος Προσπαθούσε να ορίσει τη ζωή καθώς χανόνταν σε όσα αγαπά. 

Ετοιμάζονται όλοι για τις γιορτές. Αυτή η φάτνη πάντα μου άρεσε.  Το απλό, η ταπεινή γέννηση, η πρώτη ματιά, αθώα θέλει να γνωρίσει ότι βλέπει, αισθάνεται, ακούει, δεν έχει μάθει να αγαπά, άγραφο χαρτί που όμως συγκεντρώνει το ενδιαφέρον του σύμπαντος, σε κάθε δάκρυ του, σε κάθε χαμόγελο του.  

Στολίστηκε το σπίτι, σκαρώσαμε με το παλιό μου παλτό  και ένα ταξίδι. Να φύγουμε. Προορισμός, ο Σκούξης και ο Σπούξης. Ο Σκούξης τελικά δεν ξέφυγε από την λευχαιμία, πριν από λίγες μέρες και μετά από οκτώ μήνες επέστρεψε. Έτσι πρέπει να κάνει νέο κύκλο χημειοθεραπείας και να προετοιμαστεί για μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού. Δεν ξέρω που θα πετύχουμε λοιπόν το  Σκούξη, ίσως στο νοσοκομείο! Ελεύθερο θέμα το πρόγραμμα των γιορτών με μόνο γνωστό τον προορισμό. 

Διάβαζα αυτό το άρθρο του προέδρου της ελληνικής κοινότητας και να πω την αλήθεια δεν έχω καταλάβει ούτε καν τι είναι θάνατος. Από το κοτοπουλάκι που έθαψα κάτω από την τριανταφυλλιά μέχρι το θάνατο της Μάνας του Πατέρα μου, του Βασκουλίνου μου και κάποιων γνωστών μου … όχι δεν έχω καταλάβει, δεν έχω απάντηση…  δεν ψάχνω απάντηση … στριφογυρίζουν διάφορα στο μυαλό (?) μου κάθως κοιτώ την μεγάλη μου συλλογή από στολισμένες ευχές … 

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂