Στην εκπνοή του 2020

Ήταν μόλις ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα. Μετά το μάθημα- γιορτή και τα οκτώ σποράκια ήξεραν πως θα περάσω έξω από το σπίτι τους. Ο λόγος ήταν απλός. Τόσο απλός όσο να τους δώσω ένα δωράκι.

Η οργάνωση εύκολη από το παλιό μου παλτό. Το παλιό μου παλτό ήταν ζορισμένο πάρα πολύ από το φόρτο εργασίας, παρόλα αυτά ίσως να τον ξεκούραζαν οι δύο ώρες βόλτα. Τον κοίταζα όσο οδηγούσε Αλήθεια θα μπορούσε να είναι ο Αγίος Βασίλης, ξυρισμένος και πολύ πιο νέος. Σίγουρα αυτός είναι, ο τρόπος που οδηγούσε το αυτοκίνητο ήταν ακριβώς ο ίδιος.

Τέλος πάντων, περάσαμε από όλα τα σποράκια, με περίμεναν με δώρα και μου τραγουδούσαν το «τρίγωνα κάλαντα » Ήμουν χαρούμενη γέμιζε το αυτοκίνητο δώρα, γέμιζε η καρδιά μου από τα γέλια τους όταν άνοιγα το κόκκινο πάπυρο (?) και τους διάβαζα τον γράμμα του Άγιου Βασίλη. Είχα και ένα λαμπερό μοναδικό σκούφο

Μετά κάναμε μια βόλτα να δούμε στολισμένα σπίτια, μετά επιστρέψαμε στο σπίτι μας, μετά ανοίξαμε όλα τα δώρα πίνοντας ζεστό καφεδάκι, μετά αρχίσαμε να οργανώνουμε πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα τα δυο μας,

Σοκολατάκια, ένα πανέμορφο πάντσο, κάρτες, μια τυριέρα σερβιρίσματος, και φυσικά ένα ανεκτίμητης αξίας βραχιόλι, οι ζωγραφίες και οι κάρτες των παιδιών…

μετά ήρθε η Κυριακή και δούλευε μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, μετά η Δευτέρα και δούλευε μέχρι το βράδυ, το ίδιο και την Τρίτη και την Τετάρτη. Μετά ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο γιατρός του είπε να πάει στα επείγοντα, προετοιμάζονταν και πάλευε με τον εαυτό του και τέλειωσε κάτι στη δουλειά που του είχε απομείνει, μετά πήγαμε σουπερ μαρκετ!!!! Ήθελε όλα να μπουν σε μια σειρά γιατί μετά πήγε στα επείγοντα μόνος του, την Παρασκευή του έκαναν επείγουσα εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έφτιαξα μόνο ένα ξόρκι και το πέταξα εδώ… Το Σάββατο εγχειρίστηκε, για να γλυτώσουμε το βαρύ εγκεφαλικό. Δώδεκα εκατοστά τομή στο λαίμο για την φραγμένη κατά 90% αρτηρία στο λάρυγγα κοντά που του είχε χαρίσει ήδη 3 μικρά εγκεφαλικά με προσωρινή απώλεια της όρασης από το ένα μάτι… Με ειδική άδεια μπορούσα να είμαι με μάσκα στο δωμάτιο ….

Σάββατο πρωί με φίλησε και δώσαμε ραντεβού για μετά την επέμβαση 2 ώρες και δύο στην ανανηψη… όμως δεν ήταν έτσι …. η επέμβαση κράτησε πάνω από 4 ώρες… πήρα τηλέφωνο στην ανάνηψη δεν είχε βγει από το χειρουργείο, μισή ώρα αργότερα χτυπησε το κινητό… βγήκε η επεμβαση πήγε καλά αλλά …6 ώρες ανανηψη… γιατί;…..

Εφτασε μια στιγμή που γνώρισα κάτι δαίμονες μέσα μου… Δαίμονες που αλυσόδεσαν την Στελθ… ουρλιαχτά πανικού από τις άλλες… η προβολή του χειρότερου ξανά και ξανά από τους δαίμονες, δημιούργησα ένα τέρας που ξέσκιζε το μυαλό μου… γιατί τον κρατούσαν για έξι ώρες στην ανάνηψη; … και τα άναρθρά ουρλιαχτά έγιναν βουβό παραμιλητό εικασίας, παράνοιας, ικεσίας μετάνοιας εικασίας και πάλι από την αρχή ….. κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου… ο ήχος του κινητού με τράβηξε λίγο πριν πνιγώ, η Μαίρη κάτι μου είπε…. έκλεισα τη συνομιλία μας και τότε από το βάθος άκουσα τη μικρή ξανθιά να σέρνει ως παιχνίδι από τα μαλλιά το τέρας και ήρεμα να μου δείχνει το νούμερο στο χώρο της ανάνηψης… ξανά πάρε …. είσαι η μόνη που έχει το δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια όποια και αν είναι θα είναι αλήθεια… ξανά πάρε…

«Ταδε ταδοπούλου, σύζυγος του τάδε ταδόπουλου, πως πηγαίνει ; «Καλά»…. η μικρή ξανθιά ήταν πια δίπλα μου, και το τέρας εκεί δίπλα μας, «έχω την δυνατότητα να του μιλήσω σας παρακαλώ;» «ναι βεβαίως» … άνοιξαν οι ουρανοί καθώς άκουσα τη φωνή του, να μου μιλά να μου περιγράφει, διαύγεια, συναισθήματα, να μου δίνει οδηγίες….. φωτίσε ο κόσμος, αγγέλοι πιάσαν το τραγούδι …το τέρας έγινε λούτρινο … η Στελθ αγκάλιασε την μικρή ξανθιά … η μικρή έδωσε όλα τα δάκρυα, έγιναν διαμάντια καύσιμα και πήραν μπροστά οι μηχανές της Στελθ…

Και μετά και μετά ήρθε 8 το βράδυ και δεν κουνιόμουν για να μην με δουν και με διώξουν και μετά ήρθε εννέα το βράδυ και τον έφεραν στο δωμάτιο, και ενώθηκαν τα χείλη μας και ζεστάθηκε όλη η πλάση και μετά κούρνιασα στο χέρι του και μετά πήγε έντεκα το βράδυ … επέστρεψα σπίτι, και μετά Κυριακή πάλι ειδική άδεια και μετά επιστροφή στο σπίτι. Μετά ήταν Δευτέρα και γυρίσαμε μαζί στο σπίτι … να το λες σωστά Σσπίτι ….

Μετά πιάσαμε τη ζωή από εκεί που την είχαμε αφήσει, αρχίσαμε να την στρώνουμε αργά στους κανονικούς ρυθμούς,,,, άλλαξε ο χρόνος, 2021 …

και μετά ήρθε η πρώτη μέρα του χρόνου και με βοήθησε να φτιάξουμε ένα νοστιμότατο μπιφ γουελικτον … μαζί … το ακούς μαζί…

Ήθελα να σου τα φέρω όλα εδώ, να γράψω για κάθε τι ξεχωριστά. Τρόμαξα, τρόμαξα πάρα πολύ, έδωσα στον τρόμο σάρκα και οστά μέσα μου… είχα πολλά χρόνια να τρομάξω τόσο και να είναι τόσο παρανοϊκός ο φόβος που να μετατραπεί σε τέρας που ξέσκιζε κάθε λογική σκέψη …

Νομίζω πως πρέπει να αλλάξω τακτική να γράφω κάθε βράδυ, μόνο έτσι θα αιχμαλωτίζω όσα νιώθω …

γιατί μετά όλα πήραν τον δρόμο τους και πάλι… βόλτες, χιόνι,

ξεστόλισμα του σπιτιού, απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις οκτώ το βράδυ. Επιστροφή στα μαθήματα του σχολείου… η Ζωή και η Μαρία σταμάτησαν έμεινα με 6 σποράκια και αυτό το Σάββατο έρχεται ένα νέο σποράκι … και ο άντρας της αδελφής μου κόλλησε covid στο Λονδίνο και μετά κόλλησε και η ανιψιά μου, όμως το περνούν ήρεμα για την ώρα … εύχομαι να μην κολλήσει η αδελφή μου… και μετά …

κοίτα να σε έφτασα στο τώρα …

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

Σπονδή στον Αύγουστο 2020

Και πάνω που ήθελα να γράψω για έναν κύκλο, μια περιπέτεια που έληξε με επιτυχία, φουντώνει ξαφνικά ένας καυγάς. Δύσκολοι οι καυγάδες ζευγαριών που γνωρίζονται και παραμένουν ερωτευμένοι για 40 χρόνια. Ξεστομίζουν διαβολικές σχεδόν θανατηφόρες εκφράσεις.

Ξεπρόβαλε η φίλη, αυτή ντε η ακραία,….. αυτή που αν την αφήναμε θα επέλεγε να πάει στο μπάνιο και να κατεβάσει ότι βρει σε χάπια…. ας πούμε ευτυχώς, την οδηγούν άλλες φίλες μέσα μου … την οδηγούν στο ξέσπασμα δακρύων, στην απάθεια της Στελθ, στην μικρή ξανθιά θεά που έρχεται εδώ να γράψει….

Μια σχιζοφρένεια την διακρίνω. Για όσους δεν με ξέρουν ίσως να με χαρακτήριζαν νευρωτική, τρελή, αυτοκατοστροφική. Όλοι κάπου έχουμε την πετριά μας και εγώ όταν έρχεται η λογική μπορώ να πω  πως με χαρακτηρίζει ως louser για όλα όσα θα μπορούσα να αξιοποιήσω αλλά δεν …

με μια φράση θέλω να πω πως είμαι ένα Δυσκίνητο Καράβι που με τα χρόνια το σκαρί του γεμίζει τρυπούλες  και μπάζει σταγόνες από παντού… και όλο και βαραίνει…

Δυσκίνητη ναι αυτό είμαι …

………..

Έκλεισε λοιπόν ο κύκλος την περιπέτειας  με πολύ θετικά αποτελέσματα για την υγεία του…

Από φθινόπωρο σε φθινόπωρο κάναμε  τις ζόρικες πίστες απλές βόλτες, και τις καθημερινές μικρές απολαύσεις τεράστιες οάσεις ξεκούρασης.

Έγιναν μέσα στο μυαλό μας  σπουδαίες πηγές δύναμης, οι βόλτες με το αυτοκίνητο σε κοντινούς προορισμούς. Ίσως και αυτή να είναι η δύναμη του δυσκίνητου … η αύρα ηρεμίας και σιγουριάς της απλής κίνησης ακόμα και αν δεν υπάρχει ηρεμία ακόμα και αν η σιγουριά είναι τόσο άθραυστη στο βάρος του φορτίου, του άγνωστου προορισμού, του σαθρού εδάφους.

και εκεί στην ουρά του γαϊδάρου, εκεί που φοβάσαι να πιστέψεις πως η επιλογή να αφήνεις τη ζωή να σε οδηγεί χωρίς να την βιάζεις εκεί που αρχίζεις να νιώθεις όλα και πάλι πήγαν πολύ καλά, εκεί να …

Αρκεί ας πούμε, μερικά ψωμάκια τυρί και ζαμπόν από το σούπερ μάρκετ μαζί με την ιδέα να βρούμε ένα ξεχωριστό σημείο για να τα φάμε μέσα στο αυτοκίνητό.

… και η μικρή εξερεύνηση οδηγεί σε ένα νησάκι που κάποιος κάπου κάποτε το έκανε κάτι …

και ο χώρος στάθμευσης μας αποκαλύπτει ένα περίπτερο ναό.

Ο νόμος είναι νόμος, ακόμα και με την πληγή ανοιχτή, ακόμα και αν τα σύννεφα απειλούν για μπόρα….

πρέπει να κατακτηθεί με ένα φιλί ακριβώς κάτω από το κέντρο του…

έφυγε το σήμα στο σύμπαν, είναι δικό μας είσαι καλά ανήκει στην συλλογή μου …

Από Σάββατο σε Σάββατο.. στην ουρά του γαϊδάρου και με την πανδημία να εκφοβίζει τις μεγάλες συγκεντρώσεις…. τσουπ τα γενέθλια μου να αποζητούν την χαρά του μοιράσματος μιας τούρτας.

Σάββατο 15 Αυγούστου…

Φύγαμε για το εξοχική κατοικία της Νεράιδας της λίμνης

Λίγα λουλούδια από τον κήπο το δώρο μου…

τα 55 χρόνια μου ξαπλωμένα σε νοστιμότατη τούρτα…

παρέα … στο σβήσιμο της ημέρας… μια χούφτα άνθρωποι γύρω από ένα υπαίθριο τζάκι…

πεφταστέρια, ευχές… και κάπου βαθιά κρυμμένη η ανάγκη να σφιχτά αγκαλιάσω, αδελφή, κολλητούς, ανίψια που ζουν σε χώρες μακρινές όπως η Αγγλία και η Ελλάδα …

Καληνύχτα με φοβάσαι δεν σε ξέχασες κάνεις…

ααα ξέχασα να γράψω πως ήρθε και ένα κολιμπρί, να μου ευχηθεί και να με αφήσει να το θαυμάσω το έχω σε βίντεο άλλα δεν μπορώ να το φέρω εδώ…

Φωτογράφος και ας πονά ! :)

Πέρασε το Σάββατο, πως πέρασε ? Με εσένα στο κρεββάτι, με εμένα στο κρεββάτι…και με την αγωνία… να επαναλειτουργήσουν όλα φυσιολογικά και πάλι … Πως πέρασε το Σάββατο… δεν ξέρω… κάπου χαμένη στην φωνή σου …

Ξημέρωσε Κυριακή 26 Ιουλίου

6. 33 το πρωί και ένα μικρό κομματάκι μέσα σου που τόσο καιρό δεν το έπαιζαν τα άλλα όργανα, άρχισε πάλι χαρούμενο να παίζει στην ¨παιδική χαρά» !

Φοβάμαι να πω «όλα καλά»… ίσως μου λείπει η σωματική επαφή, να σε αγγίξω να σε μυρίσω, να ευχαριστηθούν όλες μου οι αισθήσεις … να δώσουν σήμα στον εγκέφαλο..

Σήμερα είναι η γιορτή σου … φέρνω εδώ στη χαρτόκουτα του μυαλού μου όσα λογάκια σου έγραψα δημόσια από την χαρά μου… Ξέρεις πως αν πας πίσω σε αυτό το ημερολόγιο είναι όλα καταγεγραμμένα.  Κάτσε να τα φέρω, κάνουν τόση χαρά οι φίλες μου όλες, φάγαμε και ένα παγωτάκι … δεν είχε καλή γέψη όμως … του έλειπε ένα συστατικό… 

«Το φεις μου προτείνει φωτογραφία από πέρσι τέτοια μέρα, μαζί να τραγουδάμε στη γιορτή σου στην Ελλάδα. Θυμάμαι και προηγούμενες χρονιές. Πάρτυ σε παραλίες, στο σπίτι, σε κλαμπ, ή οι δυο μας κρυμμένοι σε μαγικούς καλοκαιρινούς παραδείσους ή στον παράδεισο των Τεμπών στην ιδιαίτερα στοργική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, εκεί να αφήνουμε μια τεράστια λαμπάδα σαν το μπόι σου μαζί με ένα ταπεινό Ευχαριστώ 🙂

Επεισοδιακή η ημέρα της γιορτής σου πάντα, ακόμα και με χρονιές που μας βρήκαν χώρια (;)…εσύ στον Καναδά και εγώ να ετοιμάζω βαλίτσες για μετοίκηση ή να αποχαιρετώ τη μητέρα μου για πάντα.
Φέτος σε βρίσκει στο νοσοκομείο να αναρρώνεις μετά από προγραμματισμένη επέμβαση και εμένα στο σπίτι μας , δέκα λεπτά απόσταση με τους κανονισμούς της πανδημίας να μας απαγορεύουν να είμαστε Μαζί !!! Πόσο αστεία είναι αυτή η απαγόρευση λες και κάτι μπορεί να μας χωρίσει !!! Με συγχρονισμένες τις ανάσες μας, με την τεχνολογία σύμμαχο γιορτάζουμε Μαζί !
Η δύναμη σου θαυμαστή !!! Άλλη μια μάχη της υγείας σου που την κερδίζεις! Με το καλό να επιστρέψεις Σπίτι μας να σε γεμίσω με φιλιά και αγκαλιές ! Για την ώρα σε γεμίζω με Αγάπη !!! Χρόνια πολλά μωρό μου να σαι καλά … αυτά δεν γράφω άλλα … 🙂
φωτογραφία από το δωμάτιο της κλινικής με εσένα πίσω από το τζάμι-φωτογράφος και ας πονά (!) – και εμένα κάπου εκεί … να εκεί σε αυτή την πολυκατοικία να σου χαμογελώ… καθώς πάντα βρίσκεις τρόπο να με κανείς ευτυχισμένη και ευλογημένη … το είπα ε; Δεν γράφω άλλα χαχαχα
Καληνύχτα Παλιό μου παλτό 🙂

Το call girl της επέμβασης :)

Μόνη στο σπίτι… με σένα στη γραμμή…

Το προηγούμενο Σάββατο πήγαμε στην αγαπημένη μας λίμνη να συναντήσουμε την νεραίδα Απλώθηκε το βλέμμα σα λαδιά μέσα στη λίμνη και να γίνει ένα με το πράσινο των δέντρων…

.

Γεμίσαμε καλοκαιρινές ευωδιές, τσαχπίνα μπύρα, ψάρια σε ψησταριά, δυνατή σκορδαλιά, φρέσκα χόρτα από τον κήπο, απολαυστικός καφές … και τέλος πάντων,  όπως έγραψε και το παλιό μου παλτό,

«OK, μπορεί φέτος να μην πήγαμε στην Ελλάδα, αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να χαρούμε το καλοκαίρι… locally! Με αγαπημένους φίλους και πολλές θαλασσινές και ελληνικές γεύσεις, τσιπούρες, σολομό, γαρίδες, σκορδαλιά, χόρτα… κουβεντούλα, ηρεμία και αγάπη. Η ομορφιά και η χαρά της ζωής ζωγραφισμένη σε τέσσερα χαμόγελα. Ευχαριστώ γι αυτό το πολύτιμο δώρο»

Στην εβδομάδα που πέρασε οι φίλες μου έπιασαν η κάθε μία τα πόστα μάχης του μονομάχου. Με αρχηγό τη Στελθ που τώρα τελευταία έχει αποκτήσει μια λοχαγό που δεν μας αρέσει και θα την ξηλώσουμε σιγά σιγά … τι έλεγα .. α ναι,με αρχηγό την Στέλθ που να το πω λίγα παραπάνω νεύρα τα είχε… τι έλεγα όμως … α ναι οι φίλες μου έκαναν διάφορες δουλειές σπιτιού. Όλα να μας περιμένουν μετά την επέμβαση, καθαρά και περιποιημένα.

Η εξέταση για τον covid ήταν μια ήρεμη εμπειρία. Αρκετά οργανωμένοι στο εξεταστικό κέντρο, το παλιό μου παλτό είχε ραντεβού την Τετάρτη, δίπλα του και η μικρή θεά σαν την πορδή, χωρίς να έχει λόγο να κάνει την εξέταση απλά μήπως και χρειαστεί το αποδεικτικό. Τυπική διαδικασία το τέστ, με όλα τα μέσα προφύλαξης. Η μικρή ξανθιά το διασκέδαζε. Όπως στο σχολείο, να περπατά σε γραμμές-ράγες σαν τραινάκι, να υπακούει στα στοπ και σε όλες τις οδηγίες και φυσικά να μένει χαλαρή ακούγοντας την ομορφιά της ήρεμης αναπνοής της… σχεδόν δεν κατάλαβε την λεπτή μπατονέτα σιλικόνης που πέρασε από το ρουθούνι της μέσα στο λαιμό…

Το πιο διασκεδαστικό σε μια ξένη χώρα είναι όταν συναντάς σε διάφορα γραφεία, υπηρεσίες νοσοκομεία, Έλληνες στο προσωπικό. Εκεί αρχίζει να πλέκεται μια όμορφη πάντα σχέση έξτρα στοργής. Κάπως έτσι η μικρή θεά ένιωσε ακόμη πιο άνετα όταν δεν χρειάστηκε να δώσει εξηγήσεις για το «φρεσκούλης» στη διεύθυνση του μέιλ της….

όλα καλά λοιπόν και για το τυπικό του θέματος, αρνητικοί και οι δύο. Άρα και το οριστικό πράσινο φως για την ημέρα και ώρα της χειρουργικής επέμβασης…. μόνο που….κάπου το ξέραμε… σωματικά αυτή τη φορά υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να μην είμαστε…

και δεν είμαστε …. φτάσαμε μαζί μέχρι το χώρο της προετοιμασίας… μιλήσαμε με την νοσοκόμα, γελάσαμε, και έβαλε αυτή την ρόμπα των ασθενών.Λίγη ώρα μετά,με φιλί και λογάκια, δίναμε ραντεβού για αργότερα  …

Μόνη στο σαλονάκι και πάλι, χωρίς αριθμό αυτή τη φορά χωρίς την χαζή οθόνη που δείχνει και καλά την πορεία…. Η Ρουμάνα γκόμενα του παλιού παλτού,  με πλησίασε περίπου 2 ώρες αργότερα.. Ο μονομάχος μου πήγε καλά… περιμένουμε να ξυπνήσει, δεν μπορείτε να το δείτε … ούτε στο δωμάτιο … πολιτική του νοσοκομείου για τις κλινικές που έχουν ασθενείς με χημειοθεραπείες, «απαγορεύονται οι επισκέπτες και συνοδοί»…

Πως να της εξηγήσω … Πρώτη φορά η Στέλθ αποφασίζει ήρεμα να υπακούσει στην προτροπή «Πήγαινε σπίτι να ξεκουραστείς, θα τον φροντίσουμε εμείς » Το δάκρυ που δεν κύλισε ψιθύρισε «αν ήξερες… » Αλλά και πάλι δεν κύλισε, γιατί πια η δύναμη που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα μας έχει αρχίσει να ξεπερνά τα σώματα, ακόμα και αν αυτά έχουν ανάγκη το άγγιγμα ως ποιοτικό εκλεκτό παυσίπονο…

Μόνη στο σπίτι, έκλεισε η πόρτα … έκανα σωστά που έφυγα? Μίση ώρα αργότερα τον άκουσα στο τηλέφωνο. Με ζήτησε με το που αχνοξύπνησε  Με πήραν τηλέφωνο, ..τον άκουσα με άκουσε… συγχρονίσαμε τις ανάσες μας!  Από την ανάνηψη, στο δωμάτιο…φωνή και εικόνα … καλά είναι … διασκεδάζουμε την διαφορετικότητα, με βίντεο κλήσεις με μηνύματα, συγχρονίσαμε τις αισθήσεις μας  … είμαι το κολ γκερλ του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Οι νοσοκόμες της μονάδας ίδιες … τις ξέρουμε,από τον Νοέμβριο, μια από αυτές Ελληνίδα, η μικρή Στεφανία …

κάπως έτσι πέρασε η Παρασκευή 24 Ιουλίου, λίγος ύπνος λίγο κουτσομπολιό… βράδιασε και η φωτογραφία που μου έστειλε από την θέα του δωματίου …πανέμορφη…

παυσίπονα, διάφορα φάρμακα, και η ομορφιά του δωματίου μαγικός σύμμαχος …

και ήρθε το Σάββατο … και μέχρι τώρα που γράφω ακόμη δεν έχουμε την ποθητή κάθαρση …

Σωματικά νιώθω ξεκούραστη, μόνο που ο ύπνος, αν και έχει άπλα, απλά,  δεν έχει την ίδια ποιότητα. Στα ανεπαίσθητα ξυπνήματα χρειάζονται λίγο χρόνο  οι αισθήσεις για να συντονιστούν με τις δικές του…

 

 

 

Ξόρκι για τη σωστή ροή

Ξόρκι 

Από Νοέμβρη σε Ιούλη περιπέτεια

Παίρνω από τα νεύρα μου

τη δύναμη

από τον εγωισμό σου

την ορμή

από την αγάπη μας

την μαγεία

και από την επιστήμη της εμπειρίας

το αποτέλεσμα

όπλα για να κυλά το ποτάμι

όπως του πρέπει

και πάλι