Νέο Άρθρο :)

Νέο Άρθρο Νέος Χρόνος. Άγραφο λευκό χαρτί. Δεν θέλω να ξεγελαστώ. Το DNA του χαρτιού έχει προκαθοριστεί, από τις προηγούμενες χρονιές. Ξεκινώ με κάποια δεδομένα, καταστάσεις που δεν μπορούν να αλλάξουν. Σίγουρα μπορεί να βελτιωθεί η ποιότητα όμως του μελανιού, η ωριμότητα λόγου, οι στόχοι, η πνοή των ονείρων… και μια ακούραστη πένα …

Αλλαγή του χρόνου, μαζί, σε πιάνει νοσταλγία, προσπαθώ να σε κρατήσω να μην μου κατρακυλήσεις στο χθες από τις σπρωξιές που δίνει το σήμερα. Πρώτη είδηση,  από το μοναδικό πνευματικό μας παιδί. Η Σήλια είπε Ναι στην πρόταση γάμου που της έκανε ο Ανδρέας! Διάλεξε να το ανακοινώσει πρώτα σε μας … Περίμενε να αλλάξει ο χρόνος και στη Μορεάλη,  για να μας δώσει την χαρά της πρώτης χαρμόσυνης είδησης.

Το χθες άρχισε να ψιθυρίζει όλα όσα στερείσαι εδώ, το σήμερα σου έβγαζε τη γλώσσα και…και ο νέος χρόνος; Ο νέος χρόνος πένα που ζητά την δύναμη σου να την βουτήξεις στο μελάνι …

Ένιωσα την ψυχική σου κούραση(ασθένειες, οικονομικές πιέσεις, κοινωνικές και επαγγελματικές συναναστροφές, ξενιτειά), να αφουγκράζεται τις προσπάθειες μου για να την ταΐσω, να αναζητά το φιλί μου για να ξεδιψάσει και την αγκαλιά μου για να κουρνιάσει… γύρω γύρω σου μαύροι εφιάλτες μα η νύχτα σου έφτιαχνε πολλές πολλές νιφάδες … το μυαλό σου αρνήθηκε πεισματικά την λήθη Μορφέα…και σαν ξημέρωσε, πρώτη μέρα του χρόνου, γλίστρησες από το κρεββάτι, μικρό παιδί που βλέπει για πρώτη φορά χιόνι … η διέξοδός σου, η έμπνευση σου… καφές στο θερμός, τέσσερις ρόδες, και η αυτοσυγκέντρωση του μονομάχου…

 

Η πρώτη ημέρα της νέας δεκαετίας είναι άσπρη! Άσπρη μέρα. Γαλήνια, αγνή, περιμένει όπως ο καμβάς, να απλώσουμε πάνω της τα χρώματά μας: Αισιοδοξία, αγάπη, δύναμη ψυχής, φιλία, συντροφικότητα, κατανόηση, ανιδιοτέλεια, καλοσύνη. Ας δημιουργήσουμε έναν καλύτερο και ομορφότερο κόσμο.

Π.Π.

Επέστρεψες με ένα σωρό μικρούς καθρέφτες του θησαυρού σου…

Ένα παιδί που αναζητά το χρώμα..

.

Ένας μικρός δημιουργός στο πρώτο του άγαλμα

Ένας έφηβος που διασκεδάζει τις απαγορεύσεις

Ένας ερωτευμένος που αναγνωρίζει τη μορφή της παντού

Ένας διαβάτης της ζωής που ξαποσταίνει

Ένας ενημερωμένος ονειροπόλος

… Σε φωτογραφίζω μέσα από τις φωτογραφίες σου, για να θυμάσαι πόσο ξεχωριστή, άριστη ποιότητα χαρτιού είσαι 🙂

Βάζω την πένα, βάζεις το μελάνι;

Εμείς είμαστε οι Φύλακες Άγγελοι..

… κάτι κάτι μου λείπει…

… η Στελθ νομίζει πως χωρίς την δική της δύναμη, δεξιοτεχνία και οξυδέρκεια  τίποτε δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε… η αλήθεια όμως είναι πως η βοήθεια των άγνωστων περαστικών ορισμένες φορές είναι τόσο ουσιαστική που μοιάζει με αυτή του φύλακα Άγγελου.

Το πιστεύω! Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μου, βέβαια δεν επεμβαίνουν τακτικά, δεν επεμβαίνουν όταν νομίζω πως έχω χάσει τις δυνάμεις μου σωματικές ή ψυχικές, επεμβαίνουν όταν πραγματικά τις έχω χάσει ακόμα και αν νομίζω πως δεν τις έχω χάσει. Έτσι καμιά φορά μπερδεύομαι, γιατί μπορεί να αναζητήσω έναν και να μην παρουσιαστεί, ή να με γλυτώσει από κάτι κάποιος χωρίς να το καταλάβω. Τέλος πάντων με μια φράση -γιατί το κούρασα το θεματάκι- με μια φράση λοιπόν… Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μας….

Αναμονή η ώρας της επέμβασης, εκεί που το παλιό μου παλτό ήταν ένα νούμερο σε μια τηλεόραση… ουσιαστικά ένα χρονόμετρο που δεν μου έδινε καμιά πληροφορία, και σκοπό είχε να νανουρίζει όλους όσους περίμεναν…

το πρώτο ήταν το δικό του νούμερο…

εκεί στην αναμονή είχα πραγματική ανάγκη κάτι…μπορεί η μικρή ξανθιά να ήθελε ένα γλυκάκι, εγώ ένα καφέ … αλλά η Στελθ διψούσε για πληροφορίες… αγρίμι σκέτο…

Η Μαίρη ήρθε με έναν καφέ και ένα γλυκάκι… και καθώς ρουφούσα βουλημικά τον ζεστό καφέ… τσουπ να και ένας φύλακας άγγελος. Μια φίλη της Μαίρης, Ελληνίδα και αυτή… «Τι θέλεις εδώ Μαίρη» «έχω έρθει για την φίλη μου εδώ, ο άντρας της είναι στο χειρουργείο.»

Με κοίταξε, το χαμόγελό της έφτασε μέχρι τα αυτιά, της έδωσα τα στοιχεία και μου είπε «θα ρωτήσω, με το που θα μάθω κάτι θα έρθω αμέσως να σε ενημερώσω, είμαι η διευθύντρια της εντατικής. Σκοπός μας ο άντρας σου να μην φτάσει ποτέ στο τμήμα μου!» … γελάσαμε, ανταλλάξαμε για λίγο διάφορες προσωπικές πληροφορίες χαιρέτησε ευγενικά και επέστρεψε στο πόστο της. Αυτή η τυχαία συνάντηση με ηρέμησε…έπαιξε το ρόλο του «δεν έχουμε νέα, άρα όλα καλά … αν κάτι δεν πάει καλά τότε θα το μάθουμε και μάλιστα γρήγορα» …. έτσι και έγινε … πρώτα ήρθε η χειρουργός να μου πει πως όλα πήγαν καλά … και μετά … μετάααα πέρασε χαμογελαστή η Αντζυ να μου πει … «τα έμαθες ε? όλα πήγαν καλά»

Το βράδυ γύρω στις 9 αρχίσαμε να ηρεμούμε στο δωμάτιο. Η απογευματινή νοσοκόμα η Βικτωρία, μου υποσχέθηκε πως κάτι θα προσπαθούσε να κάνει…δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από κοντά του… Κάπως έτσι συνάντησα τον έρωτα. Δεν ξέρω, ίσως ο Αι Βασίλης να είναι Αϊτινός…   «που βρέθηκε αυτή η πολυθρόνα;» «Μου την έφερε ο Σαντα Κλαους» έλεγα. Φυσικά και κανείς δεν υποπτεύονταν τον Αϊτινό φίλο μου, που όπως μου εξήγησε καμιά σχέση δεν είχε με θρησκείες, άθεος, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το καλό του ταλαιπωρημένου του λαού.

αχμμμ υποσχέθηκα στην ΜαΓία μου να γράψω για τον μεγάλο αυτό έρωτα ξεχωριστά …γι αυτό και δεν συνεχίζω….

……………………….

Πέρασαν, ένας τρελός στροβιλισμός που τώρα καταλαγιάζει καθώς είμαστε από τις 9 Δεκεμβρίου στη φωλιά μας, ο πρώτος γύρος, ο πιο δύσκολος τελείωσε, τώρα συγκεντρώνουμε δυνάμεις, επουλώνουμε πληγές, για να πάμε και στον δεύτερο γύρω….

Στολίσαμε τη φωλιά μας φτιάξαμε και τα δωράκια για τα σποράκια μου… τον έβλεπα να με βοηθά … ναι σιγά σιγά πατούσαμε και πάλι τα πόδια μας στη Γη…

Γύρισα στα καθήκοντά μου ως δασκαλίτσα… δυο Σάββατα είχα λείψει..  Ο τρόμος με περίμενε … αλίμονο τα σποράκια δεν ήξεραν το τραγούδι… δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα τελευταίο Σάββατο πριν την γιορτή! …. Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, παραμονή, εφιάλτες με ξυπνούσαν… έβλεπα την καταστροφή της επόμενης μέρας…κανένα μα κανένα σποράκι δεν ήξερε το τραγούδι… μπέρδευαν στίχους και έλεγαν της 28ης Οκτωβρίου!!!

Σάββατο πρωί δεν ήθελα να πάω σχολείο … στην τάξη ζήτησα με τρόμο να μου πουν το τραγούδι …. άρχισαν να κελαηδούν με κέφι ….

Μην ξέρετε γιατί…. χαίρεται η καρδιά μας

μην ξέρετε γιατί … γελούν τα προσωπά μας… 

το δικό μου πρόσωπο γελούσε πιο πολύ από όλα … ήξεραν όλο μα όλο το τραγούδι… δεν χρειάζονταν καμιά πρόβα… η παντομίμα των χεριών μου δούλευε τέλεια για να τους θυμίζει την σειρά των στοίχων… Ετσι την υπόλοιπη ώρα πριν την γιορτή, γεμίζαμε με χαρά τα κόκκινα τσουβαλάκια μας, με χαρά και με γλυφιτζούρια γιατί… μα γιατί …

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει, 

σαν πέρσι φέτος πάλι 

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει 

γλυκά με το τσουβάλι… 

αυτή ήταν η τελευταία στροφή κόλαφος… και την είχαν μάθει άριστα…

Είπαμε το τραγούδι μας με τόση χαρά στη γιορτή… και μετά ξεχύθηκαν στην τεράστια αίθουσα να μοιράσουν με το τσουβαλάκι τους το καθένα τα γλυφιτζούρια!!!

Τα περισσότερα πήγαν στους γονείς τους… άλλα πιο θαρραλέα πήγαν και σε άλλους… και μόλις φώναξα «τραινάκι» … έτρεξαν βολίδα στις θέσεις τους!!

Ναι μου είχαν κάνει όλα τα χατίρια … ήταν η στιγμή που ένιωσα πως όλοι οι φύλακες Άγγελοι του κόσμου … για άλλη μια φορά τράβηξαν την ψυχή μου από την μέγγενη του τρόμου … τι λέω … το σωστό είναι .. να ξυπνήσουμε … ο νέος χρόνος να μη βρει κανένα παιδί πεινασμένο, δαρμένο, βιασμένο, νεκρό … ουφ… εμείς είμαστε οι φύλακες άγγελοι … φτιάχνω τη λίστα μου, κάπου συνεχίζω να κάνω το ίδιο λάθος, γι αυτό και υποφέρουν τόσα παιδιά στη Γη… ουφ… μακάρι να μπορέσω το 2020 να σώσω ένα ένα από τους τόσους αστερίες που έχουν ξεβραστεί στην παραλία της ζωής…

ουφ… ξέφυγα…. και αντε να με καταλάβει κανένας τι λέω…

αλλαγή παραγράφου … τι έλεγα…

ααα ναι .. πρέπει να το γράψω και αυτό …

έκανα και μια πατάτα….. Είχα δώσει στο Σωτήρη μια στροφή από ένα ποίημα και στην Δωροθέα την δεύτερη στροφή… κάπου μπερδεύτηκα, και … έδωσα και στην Νέλλη-Αλεξία την δεύτερη στροφή… 😦 Ένα το μικρόφωνο, έγινε ένα μπέρδεμα… αντί να το πουν μαζί το είπε μόνο η Δωροθέα.

Η μαμά της Νέλλης Αλεξίας με μάλωσε… «κάναμε τόση προσπάθεια να το μάθει, περιμέναμε με αγωνία να το ακούσουμε «… Είναι η δεύτερη φορά στα τόσα χρόνια που είμαι φάουλ… ζήτησα συγνώμη … με ξαναμάλωσε λίγο γιατί είναι δασκάλα, μου εξήγησε την ψυχολογία του παιδιού… ουφ… .. ζήτησα και πάλι συγγνώμη,

… έκανα πατάτα… 😦

Γέμισα δώρα από τους γονείς και ευχές … ο μπαμπάς της Νέλλης Αλεξίας μου είχε γράψει (πριν την πατάτα) σε κάρτα …

η μικρή ξανθιά, αν και ακόμα φοβισμένη, κοιτά στην ντουλάπα τι θα βάλει στο Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν στο σπίτι της Μαίρης…

Κοιτάζω την Φάτνη …κάπου ένα παιδί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Η αντοχή της ασπίδας!

Τα επικίνδυνα πέρασαν και τώρα τα δύσκολα γίνονται όλα και πιο βατά πάντα άγνωστα μονοπάτια αλλά μακριά από γκρεμούς.

Το παλιό μου παλτό τέλειο σερνικό που δίνει μάχη με όπλο την αισιοδοξία. Μπορώ να πω πως όλη η περιπέτεια με τρόμαξε. Με τρόμαξε το γεγονός πως η Στελθ ξεπέρασε τις δυνάμεις της και βρέθηκε να τρέμει από κούραση. Με τρόμαξε το γεγονός πως όλες μου οι φίλες μια μια γινόντουσαν ράκος και έμενα μόνη… Πιο πολύ με τρόμαξε η επιπλοκή που μας γύρισε άρον άρον στο νοσοκομείο… με ασθενοφόρο στα επείγοντα…λίγες ώρες μετά την επιστροφή μας στο σπίτι μετά από 4 νύχτες. Η επιστροφή της επιστροφής ω… επιστροφή!!! Για να επιστρέψουμε στην χειρουργική κλινική του νοσοκομείου έπρεπε να περάσουμε δυστυχώς από τα επείγοντα για να οριστεί η εισαγωγή.   Τα επείγοντα, μια πύλη δυνατών πόνων, μια αρένα επιβίωσης όπου συναντάς τα πάντα. Μείναμε 24 ώρες και ο δυσκολότερος αγώνας ήταν ο βλάκας νοσοκόμος…. Η βλακεία δεν παλεύεται… η μόνη λύση είναι να την αποφύγεις όσο μπορείς …και να προσέχεις μην κάνεις εσύ τελικά μεγαλύτερη βλακεία

Δεν θέλω να κάνω βόλτες στην μπλογκογειτονιά. Θέλω μόνο να γράψω, εγωιστικά να γράψω για έναν αγώνα που έδωσα ως «ο άνθρωπος στο σαλονάκι». Επαναλαμβάνω, την επέμβαση, τον πόνο, την απότομη αλλαγή δεδομένων, την μάχη την δίνει το παλιό μου παλτό. Απλά συμπάσχω…\

Επαναλαμβάνω λοιπόν, τα επικίνδυνα που ίσως απείλησαν τη ζωή του πέρασαν. Πέρασαν χωρίς να δείξουν τα κοφτερά τους δόντια.  Πέρασαν χωρίς πυρετούς, ακόμη και στην επιπλοκή περάσαμε και ίσα που αγγίξαμε τα επικίνδυνα…

Μένει αυτός ο ηλίθιος φόβος, μήπως κάτι δεν επουλώσει σωστά… πονάει ακόμα … δύσκολη επούλωση… η μικρή ξανθιά εξακολουθεί να είναι τρομοκρατημένη, η ρομαντική χαμογέλα στην αγκαλιά του, η Στέλθ κάπου προσπαθεί να ανακτήσει δυνάμεις… χωρίς βέβαια να έχει και πολύ χρόνο, καθώς έχει και τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή των σπορακίων αυτό το Σάββατο. Δυο Σάββατα έμεινα μακριά τους και … το τραγούδι δεν το ξέρουν … ελπίζω σε ένα θαύμα …

Τι έλεγα… έλεγα πως έμεινα εγώ με το εγώ μου για να φτιάξω ξόρκι επούλωσης

ξόρκι επούλωσης

Παίρνω φρεσκάδα από το χαμόγελό σου

τροφή σωστή για την θρέψη

ζητώ υπομονή δώρο να κάνω στο χρόνο

αντοχή στην ασπίδα του κορμιού 

φωτεινές λύσεις κόντρα στην ευαισθησία

 

Σημείωση, η μικρή ξανθιά στόλισε την φωλίτσα…

 

 

 

Ξόρκι με μέτωπα ενωμένα :)

Μόνο μη μου πάθεις κάτι… εσύ να μην μου πάθεις κάτι….Το Εσύ γίνεται κοινώς παρανομαστής του εμείς….

Δευτέρα πριν την Παρασκευή. Προετοιμασία, γέμισε του Σαββάτου και της Κυριακής προμήθειες η φωλιά μας. Όλα μαζί στροβιλίζονται αυτή την εβδομάδα, σακίδιο,  ραντεβού, γενέθλια, καθαρτικό, επέμβαση… κάποιοι ιστοί αράχνης στο σπίτι, οι καθρέφτες φιγουράρουν τις μουτζούρες τους με το φως. Η Στελθ μαζεύει διαμάντια για καύσιμα, η γκρινιάρα όλο σκόνες βλέπει χωρίς να καθαρίζει, η μικρή ξανθιά σκέφτεται τι παιχνίδι θα βάλει στο σάκο και αν θα στολίσει από τώρα και πως έχει και τους ελέγχους για τα σποράκια, η παστέλ απολαμβάνει την ηρεμία στο αίμα περιόδου,…τις αφήνω στην τρέλα τους…  όταν ενώνονται τα κούτελα μας η δύναμη τα νικά όλα …

Συλλέγω τα υλικά για το ξόρκι…

Ο,τι  συμβεί 

μαζί στο ραντεβού του 

ό,τι συμβεί

μαζί στη γέννηση του

λόγια πηγαίνουμε 

μαθηματικά αντιστοιχούμε

σε τόξο κύκλου 

όλες οι προθέσεις στο βαίνω της Παρασκευής

επέμβασης ταξίδι ό,τι συμβεί

τα μέτωπα μας ενωμένα

 

 

Είμαι απλά ένα εργαλείο :)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, έλα να ζεσταθούμε λίγο στη χαρτόκουτα του μυαλού(?) μου. Είσαι το εργαλείο μου το ξέρεις …και που λες και που λες

Η μικρή ξανθιά ονειρεύεται ταξίδι, έχει βρει την αφορμή που φτερουγίζει μέσα στην καρδιά της. Η Στελθ από την άλλη, προσπαθεί να καταστρώσει στρατηγικά σχέδια για τις μάχες που έρχονται. Αναζητά διαμαντένια καύσιμα από τα μάτια μας«πρέπει να είμαστε για όλα προετοιμασμένες το έχετε καταλάβει;». Καμιά από τις φίλες μου δεν απάντα, εκτός από την μικρή ξανθιά. «..ναι πρέπει να αγοράσω νυχτικά και να σουλουπωθώ γενικά γιατί συγνώμη δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά άμα δεν το έχετε καταλάβει, στην Αθήνα που θα πάω, όταν όλες οι περιπέτειες θα έχουν τελειώσουν,  δεν έχω που να μείνω πια!!! Θα πρέπει να σκεφτούμε μια μόνιμη βάση και μετά να μου αγοράσετε ένα μικρό σακίδιο για να κοιμάμαι κάθε βράδυ και σε άλλη φίλη μου ή εραστή μου! « Την κοιτάμε όλες με το βλέμμα της αγελάδας, αποσβολωμένες. Την αφήνουμε να πολυλογεί,  προστατευμένη από το δριμύ ψύχος των καιρικών συνθηκών της Μορεάλης.

Καμιά μας δεν ξέρει πως να επιβιώνει σε αυτές τις συνθήκες (εκτός από την μικρή θεά), και η  ουσία είναι πως δεν γνωρίζουμε ακόμη τις συνθήκες.

Αγγίζω την ευτυχισμένη του ύπαρξη, χαμένος μέσα στην οργάνωση του 3ου τηλεΜαραθωνίου της ερανικής επιτροπής, κόβει, ράβει, τρέχει !! Άντε να περάσει και αυτή η εβδομάδα …. τι να πω … εγώ ένα απλό εργαλείο είμαι…

Πως το κάνει ? Έχει πανέμορφα κουτάκια μέσα του. Εκεί τακτοποιεί όλους τους προβληματισμούς προκειμένου να βρίσκει την δύναμη να αισιοδοξεί. Εμάς, εμένα με έχει στο πιο άνετο και ακριβό κουτάκι. Δεν ξέρω τι ακριβώς γράφει απ έξω. Όμως κάθε φορά που ανοίγει το καπάκι, πρέπει να κάνω τα πάντα για να νικήσω τον πανικό.

Μου αρέσει που χιονίζει, και όσο και αν όλες οι φίλες μου νιώθουν παγωμένες (εκτός από την μικρή θεά ), η Στελθ δυναμώνει ως άλλη  βασίλισσα των πάγων.

Μια ακόμη άσχετη ουσία είναι πως όταν οι  οδοντογλυφίδες έπεσαν στο πάτωμα, σκορπίστηκαν στην κουζίνα. Σκυμμένη (δεν ήταν καθόλου ερωτική πόζα μην σου μπαίνουν ιδέες… άντε καλά λίγο ήταν ) άρχισα να τις μαζεύω με έναν ελαφρύ εκνευρισμό. Δεν τις πετώ, θα τις κρατήσω ως υλικό για τις κατασκευές με τα σποράκια μου, κάπου θα χρησιμεύσουν. Ακούμπησα το μικρό βαζάκι στο γραφείο, λίγη ώρα αργότερα τις παρέσυρα και πάλι… Πόσο τυχερή ήμουν που δεν έπεσαν για δεύτερη φορά στο πάτωμα!

Λίγη ώρα αργότερα τις είχα ξαναρίξει, αυτή τη φορά και πάλι στο πάτωμα «Δεν μπορεί…. είναι σημάδι» είπα φοβερά εκνευρισμένη και άρχισα αποκρυπτογραφώ(?) τα διάφορα σχήματα έτσι όπως ήταν φύρδην μίγδην στο πάτωμα… Τι θέλουν άραγε να μου πουν … προσπαθούσα να φιλοσοφήσω τη ζωή, ώσπου ήρθε η αποκάλυψη … «τι θέλουν να σου πουν ηλίθια, τόσες φορές σου έπεσαν, δεν καταλαβαίνεις πως πρέπει να τις προστατεύσεις, να βρεις έστω ένα καπάκι!!!!» Έτσι είναι, αυτές οι οδοντογλυφίδες γεννήθηκαν για να πέφτουν στο πάτωμα, μέχρι να …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂