Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Advertisements

Όχι που θα μου την φέρεις πρώτος!

Σήμερα ξέρω, από το πρωί με κυνηγάς, ακόμη και την ώρα που πλάθω μπιφτέκια προσπαθείς να δώσεις το ρυθμό με ξυλιές στον πωπωπωπω μου. Το βράδυ είναι σίγουρο θα μου φέρεις σοκολατάκια όμως κάθε μέρα σε κάθε ευκαιρία παίζεις με τα φώτα του αυτοκινήτου σου, για να γυρίζω να παγώνω σα λαγουδάκι και εσύ να γελάς στη χαρά των ματιών μου. 

Μου αρέσει να σου μαγειρεύω, να γυρίζω στο σπίτι και εσύ να έχεις βρει χρόνο να μαζέψεις την κουζίνα, μου αρέσει να σου φτιάχνω το ταπεράκι σου με το γεύμα σου στη δουλειά … μου αρέσει που όλα αυτά τα κάνουμε σα να μην μεγαλώσαμε πότε, κάθε μέρα στο όνομα του έρωτα. Μου αρέσει που έχουμε βάλει δήθεν αδιάφορα τον Ερωτα να τσακώνεται με τον θάνατο για να χαιρόμαστε εμείς κάθε δευτερόλεπτο της ζωής. 

Σήμερα θα μου φέρεις σοκολατάκια  από την μεγάλη σοκολατοκαρδιά που έχει φυτρώσει λόγω της ημέρας 

αλλα σε πρόλαβα, με το που θα ανοίξεις πεινασμένος να φας … θα σε περιμένει το αγαπημένο σου τρίπατο σαντούιτσ με τονο μαγιονέζα φρέσκο κρεμμυδάκι και ντομάτα … μόνο που … 

ε λόγω της ημέρας θα έχει πάνω του μια καρδιά από την ντοματοκαρδιά!!! Φέρνω το ντοκουμέντο εδώ στο εξοχικό του μυαλού μου, σε λίγο λίγο θα πεινάσεις. Ο Έρωτας περνά από το στομάχι !!!  

Καλή όρεξη …  

IMG-0983.JPG

Ας είναι Ευλογημένη :)

Σαν Ρέμο 2017 … η αλήθεια είναι πως δεν είναι ένας διαγωνισμός … είναι ένα πανέμορφο φεστιβάλ… το τραγούδι αυτό για μένα είναι το τραγούδι του φετινού φεστιβάλ και ας πήρε στον τελικό την δεύτερη θέση !

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=u6fbLKY6IfI[/embedyt]

Ας Είναι Ευλογημένη

Έχω κάνει τόσα πολλά λάθη στη ζωή μου
Ποιος ξέρει πόσα περισσότερα θα κάνω
Σε αυτό το σύντομο και ατελείωτο διάλειμμα
Έτσι,πολλές φορές είπα ότι λυπόμουν τόσες άλλες δεν το έκανα

 
Αυτός είναι ένας αγώνας που επιλέγει από μόνος του τον προορισμό του
Τόσες πολλές αναμνήσεις χάθηκαν στον χρόνο
Τόσες πολλές φορές γύρισα την κλεψύδρα μου ανάποδα
Αυτός ο χρόνος δεν είναι άμμος αλλά η ζωή σου που φεύγει,που φεύγει

 
Ρεφρέν:
Ας είναι ευλογημένη!
Δεν έχει σημασία πόσο ανόητη και περίπλοκη μπορεί να φανεί,η ζωή είναι τέλεια
Δεν έχει σημασία πόσο ασυνεπής και πεισματάρα φαίνεται, αν πέσεις θα σε περιμένει
Είμαστε εμείς που μαθαίνουμε πως να την κρατήσουμε σφιχτά
Να την κρατήσουμε σφιχτά

 
Είμαστε η αιωνιότητα,είμαστε βήματα,είμαστε ιστορίες
Είμαστε τα παιδιά της δικής μας αλήθειας
Και αν είναι αλήθεια ότι υπάρχει ένας Θεός πάνω που δεν μας εγκαταλείπει ποτέ
Γενηθήτω το θέλημά Σου, τώρα

 
Σε αυτή την κίνηση των άσκοπων βλεμμάτων
Σε αυτά τα θαμπά χαμόγελα στο δρόμο
Τόσες πολλές φορές καταριόμαστε αυτή τη ζωή
Ελπίζοντας ενάντια στην ελπίδα,το έχουμε ήδη καταλάβει
Δεν είναι αρκετό, δεν είναι αρκετό

 
Ρεφρέν:
Ας είναι ευλογημένη!
Δεν έχει σημασία πόσο ανόητη και περίπλοκη μπορεί να φανεί,η ζωή είναι τέλεια
Δεν έχει σημασία πόσο ασυνεπής και πεισματάρα φαίνεται, αν πέσεις θα σε περιμένει
Είμαστε εμείς που μαθαίνουμε πως να την κρατήσουμε σφιχτά
Να την κρατήσουμε σφιχτά

 
Για αυτούς που βρίσκουν το δικό τους θάρρος
Για αυτούς που γεννιούνται κάθε μέρα,ξεκινώντας
Για αυτούς που πάντα αγωνίζονται και πονούν
Κανείς εδώ δεν είναι διαφορετικός,κανείς δεν είναι καλύτερος

 
Για αυτούς που τα έχουν χάσει όλα και γυρνούν στο μηδέν
Γιατί τίποτα δεν έχει τελειώσει όταν ζεις αληθινά
Για αυτούς που μένουν μόνοι τους,κρέμονται στη σιωπή
Για αυτούς που δίνουν την αγάπη που κρατούν μέσα τους

 
Ας είναι ευλογημένη!
Δεν έχει σημασία πόσο ανόητη και περίπλοκη μπορεί να φανεί,η ζωή είναι τέλεια
Δεν έχει σημασία πόσο ασυνεπής και πεισματάρα φαίνεται, αν πέσεις θα σε περιμένει
Είμαστε εμείς που μαθαίνουμε πως να την κρατήσουμε σφιχτά
Να την κρατήσουμε σφιχτά

 
Ας είναι ευλογημένη..

Πως φωταγωγούμε μια πόλη :)

Έλεγα λοιπόν από την προηγουμένη εγγραφή στο εξοχικό του μυαλού μου, πως η πόλη έχει ένα πανέμορφο μπαλκόνι. Ένα πανέμορφο σημείο που έχουμε επισκεφτεί αρκετές φορές χειμώνα καλοκαίρι. Βουναλάκι με κάτι σπίτια … αχμμμ  φτωχών ανθρώπων στο πλήθος τους. Αφού μάλιστα κάποια στιγμή όταν πτωχύνω και εγώ θα αγοράσω ένα σπιτάκι που το έχω βάλει στο μάτι και στην καρδιά μου από την πρώτη στιγμή που το είδα… ακόμη πωλείται λόγω….φτώχειας….

Επανάληψη φωτογραφίας του σπιτιού μήπως κάποιος θέλει να μου κάνει ένα δώρο και έχει μπλοκάρει το μυαλό του….

dsc_0888.jpg

Τι έλεγα α ναι …το μπαλκόνι… στα πράσινα …

dsc_0878.jpg

 

στα λευκά ….

dsc_0476.jpg

και έφτασε η στιγμή να το κάνω δικό μου. Βραδάκι λίγο μέτα την δύση του ήλιου… το παλίο μου παλτό μου  αγόρασε μια πολύ νόστιμη τούρτα,

11888535_10153614676778291_7084555980224862486_o.jpg

 σε ισοθερμικό βάλαμε αναψυκτικά, κουταλάκια, πιατάκια, ποτηράκια Έτοιμοι για βραδινό πικ νικ γενεθλίων στο μπαλκόνι της Μορεάλης μου.

Μαζευτήκαμε μια παρέα δεκαπέντε ατόμων. Αγαπημένα πρόσωπα που γνώρισα εδώ στο Μόντρεαλ. Σακούλες χρωματιστές με όμορφα δώρα και κάρτες γραμμένες από μικρούς και μεγάλους της παρέας. Δωράκια, φουλάρια, μπιζού, μαράκες απο την Κούβα, μια πολύ όμορφη ιστορία που μου έφερε η Πασχαλίτσα παρέα με ένα μινιόν, ένα «φτηνό ραντεβού¨» χαχαχαχα  και και και … ένα πρόβατο!

Το όνομά του κύριος Παϊδάκης φυσικά, καθότι ήρθε στην οικογένεια των λουτρινών μου την εποχή που το παλιό μου παλτό έχει σπασμένο το πλευρό του. 

dsc_0502.jpg

Ήμουν σίγουρη πως θα καταφέρναμε να φωταγωγήσουμε την πόλη.  Η ιδέα ήταν τόσο απλή 

ανάβουμε τα κεράκια της τούρτας τοποθετώντας τα στη σωστή σειρά 

11879011_10153614681968291_5992209179519355118_o.jpg

 

καιιιιιι όλες αυτές οι τόσο όμορφες συνηθισμένες στιγμές γενεθλίων ανάβουν τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων Η Μορεάλη μου φωτίστηκε … 

Λίγο πριν φύγουν κοι οι τελευταίοι φίλοι μου ο πεντάχρονος Χάρης ένιωσε έτοιμος να παρει στα χέρια του την βαριά φωτογραφική μηχανή.. Φωνάξαμε να πατήσει το κουμπί με ΔΥΝΑΜΗ με δύναμη…. Μας έβαλε στο κάδρο και μετά πάτησε με ΔΥΝΑΜΗ κλικ Είδαμε το φακό να …. ήμασταν σίγουροι ….μας είχε απογειώσει …

11900146_10153614618918291_5287769551631027830_o.jpg

γνωστούς αλλά και άγνωστους ολούθε …

Πανέμορφη βραδυά γεννεθλίων και φέτος 

Καληνύχτα Μπακλόνι της Μορεάλης μου !!!

 

Το αγόρι θέλει Θάλασσα ! :)

Το παλιο μου παλτό το είχε βάλει πείσμα …απόψε το αγόρι θέλει θάλασσα (?)… Ε δεν είναι και εύκολο.  σε μια ήπειρο τόσο μεγάλη άντε να φτάσεις σε κάποια παραλία… 

Το αυτοκίνητό μας ήταν πάντα ο καλύτερος μας φίλος. Ειδικά στις διακοπές μας είναι … ίσως και να είναι οι διακοπές μας 


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=aYNasLHWJyM[/embedyt]


Εξι ώρες δρόμος… το ακρωτήρι του μπακαλιάρου. Σαν ένα δαχτυλάκι που γίνεται γάζτος …προσπαθεί να κρατήσει τον άγριο ωκεανό, να τον κρατήσει τόσο όσο για τον γνωρίσουν οι άνθρωποι… Λατρεύω την μεσόγειο θάλασσα …δεν έχω γνωρίσει την άλλη της πλευρά… σαν τον ευατό μου, τον γνωρίζω από την καλή … τον λατρεύω, τον αναβαθμίζω, τον καλλωπίζω…ευκολάκι στις αγκαλιές…  η ανάποδη πλευρά αυτόματα αποκτά την ίδια αναβάθμιση, αγριεύει …δυσκολακι στις αγκαλιές….  …σε παραλία της Μεσογείου  νιώθω την ηρεμία ενός παιδιου όταν τρώει ένα παγωτάκι … σε παραλία λίμνης νιώθω… την ηρεμία της τεμπελιάς….πως θα νιώσω σε παραλία ενός Ωκεανού? 

Ετοιμαζόμαστε… εγώ την βαλίτσα μας, την αύρα μας ..εκείνος τα άλλα … φωτογραφικές λαπ τοπ.. κάμερες…χάρτες πυξίδες ….

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για την ενός μηνός περιπέτεια μέχρι να φτάσουμε στο παρά πέντε του ταξιδιού… 

Το παλιο παλτό μου όμως  ..χωρίς πολυλογίες την κατέγραψε …

σε πρόλογο….

mockup (1)j.jpg

κύριως θέμα… 

mockupj.jpg

και επίλογο

mockup (2)j.jpg

Νομίζω πως κάπως έτσι τα πάντα είναι στη ζωή …γιατί όχι και οι διακοπές !!! 

πότε φευγουμε είπε??? αυριο και εγώ γράφω για θάλασσες  …θα πάρουμε και βαλίτσα παρακαλώ?.. μια χάρα!!!!