Καμένη φωτογραφία :)

Αυτό, αυτό ακριβώς επιζητούν όλες οι φίλες μου καθώς η Μορεάλη βγήκε από τον χειμώνα. Την μέρα που ο ήλιος θα με πάρει στην αγκαλιά του και θα με κάνει να γουργουρίζω. Λαμπερή μέρα, ζέστη τόσο όσο…

Φόρεσα μπλούζα κοντομάνικη και το  πείραμα σήμερα πέτυχε. Κρύωνα λίγο στους διαδρόμους του σχολείου. Έβλεπα τον ήλιο από τα μεγάλα παράθυρα ένιωθα την επιδερμίδα μου να τον επιζητά απεγνωσμένα σχεδόν…ίσως … και ναι τελικά ο ήλιος έξω …έξω ήταν πιο ζεστά.

Αρκετές φορές δεν γράφω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου τα σημαντικά, γράφω τα μικρά και ασήμαντα. Πολλές φορές όταν η ζωή με βλέπει μέσα στο πείσμα να πιέζομαι …παίρνει στα χέρια της τα γκέμια, οδηγεί εκείνη. Η κυρία Δέσποινα έπαθε πνευμονία, από την μια μέρα στην άλλη βρέθηκε στο νοσοκομείο. Αναρρώνει μια χαρά, τα κατάφερε, από την μια μέρα στην άλλη!  Δυνατός οργανισμός, ήμουν σίγουρη! Όμως μάλλον δεν θα της ξανακάνω καθημερινή παρέα. Ο γιος, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι γιατροί φαίνεται πως συστήνουν πια την λύση του γηροκομείου. Τις περισσότερες φορές, ειδικά οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν κρίνουν τον ασθενή, αλλά τον περίγυρο…έτσι  εκεί θα έχει φροντίδα όλο το 24ωρο… Μάλλον, δεν ξέρω ακόμη …αυτό που ξέρω είναι πως η ζωή μου έδωσε με το ζόρι πίσω τα απογεύματα μου… όσο και αν έχω αντίθετη άποψη, η ζωή επιμένει πως τα χρειάζομαι… Η ζωή μου με προστατεύει …απίστευτο αλλά πάντα αυτό νιώθω.

Αφέθηκα… έκλεισα τα μάτια σήμερα στο φως …κουρασμένη μετά το σχολείο…  αφέθηκα στα χέρια του παλιού μου παλτού … και αυτό με σεργιάνησε στις λαμπερές ηλιαχτίδες. Τόσο μα τόσο λαμπερές που κατάφεραν, να τυφλώσουν τον φακό … Ξέρεις μικρή μου τι σου δείχνει μια καμένη φωτογραφία; Το απλό, το φως δεν το συλλαμβάνει η ματιά…το συλλαμβάνει η επιδερμίδα…

Παρόλα αυτά κατάφερα να φέρω δύο φωτογραφίες που ….

IMG-1223

συλλαμβάνουν αυτό ακριβώς που παθαίνει η επιδερμίδα ….

IMG-1235

Καληνύχτα ανοιξιάτικη Μορεάλη μου 🙂

ωωω λαλά… για τη ζωή

Advertisements

Τα λουλούδια είναι γκουρμεδιά !!!

Χαρούμενη πριν από λίγες μέρες έβγαλα μια φωτογραφία με τα πρώτα λουλουδάκια που είδα στην Μορεάλη μου. Όλο χαρά τα έφερα εδώ! Χαμογελώ γιατί στην Ελλάδα γίνεται χαμός, οργιάζει η φύση με αγριολούλουδα, ανθοκομικές εκθέσεις και και το μαγιάτικο στεφάνι!

Φέρνω εδώ την κυρια Μαρμότα Ντροπαλίδου. Συναντηθήκαμε πριν κάτι χρόνια καλοκαίρι σε ένα από τα πάρκα της Μορεάλης.

Η μαρμότα της κυρα Δέσποινας δεν έχει λίγο καιρό που ξύπνησε, ακόμη δεν έχουμε συστηθεί για να μπορέσω να την ρωτήσω το όνομά της. Πεινασμένη αναζητά τροφή και τα λουλουδάκια είναι γκουρμεδιά σε μια πόλη που ακόμη παλεύει να ξυπνήσει την Άνοιξη Σήμερα, λίγο πριν φτάσω στην εξώπορτα …άφαντα τα λουλουδάκια…Καλό μήνα καλή χώνεψη !  

Η κυρά Δέσποινα, η συνομήλικη(έτσι με βλέπει)  ενενηντάχρονη φιλενάδα μου, στα νιάτα της αγαπούσε πολύ τον κήπο της, Μπροστά από το σπίτι φύτευε λουλούδια και πίσω λαχανικά. Δεν ξέρω πότε ακριβώς αφησε την κηπουρική, πάντως οι βολβοί δίνουν ακόμη τουλίπες!  Βέβαια ας μην ξεχνάμε την πεινασμένη μαρμότα

Σήμερα η φιλενάδα μου με ξάφνιασε… της είπα πως με πονά το στομάχι μου… Μιλήσαμε λίγο για τους λόγους της δυσπεψίας μου. Είχε περάσει πάνω από μια ώρα όταν ξαφνικά με ρώτησε, Συνεχίζει να σε πονά το στομάχι σου?  Έκπληξη! …καλά κάνω και δεν της λέω τα γκομενικά μου… και να ξαφνικά τα θυμηθεί με με όλες τις λεπτομέρειες??? παπαπα δεν είναι για να εμπιστεύεσαι την γομολάστιχα της ασθένεια της … Εκπληξη και οι συμβουλές που μου έδωσε μήπως και νιώσω καλύτερα.  Μπερδεύομαι με το φίλτρο που χρησιμοποιεί … καταλαβαίνω πως στις πολύ έντονες καταστάσεις ο εγκέφαλός της βρίσκει διαδρομές…

Ο γιος φαίνεται αρκετά κουρασμένος(ορισμένες φορές με νευριάζει) , νιώθω χαρούμενη όμως γιατί η κυρία Δέσποινα θα παραμείνει στο σπίτι της για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμα … κάπου βοήθησα και εγώ σε αυτή την απόφαση του γιου της…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂 

Ο Αλήτης στο περβάζι μου :)

Κάθε πόλη έχει και τους δικούς της αλήτες. Η Μορεάλη μου έχει τα σκιουράκια. Μέτα από πέντε χρόνια συνεχίζουν να μου κάνουν εντύπωση. Βέβαια η αλήθεια είναι πως και στην Αθήνα μου έκαναν εντύπωση οι αλήτες της πόλης, ζωάκια που επιμένουν να ζουν με τον καθημερινό κίνδυνο της ασφάλτου. 

Αυτά τα αλητάκια, τα σκιουράκια, είναι η πρώτη ατραξιόν της πόλης. Ήταν οι πρώτοι μου φίλοι. Φυσικά και έχουν ονόματα Ο κύριος Σκιουρος Σπιταλίδης με την σύζυγό του και ο κύριος Σκίουρος Σκιουράκος ιδιοκτήτης της μουσικής συστάδας, τους γνώρισα στις πρώτες μικρές μου εξερευνήσεις της ζούγκλας μου. Ζούγκλα είναι το περιβάλλον που υπάρχει γύρω από την φωλιά μας. 

Αλλάξαμε σπίτι .. έχασα τους φίλους μου. 

 

Η Τζοάννα συνταξιδιώτισσα του λεωφορείου κάθε μέρα έχει για τους αλητάμπουρες που ζουν γύρω από την πολυκατοικία μας … έχει πάντα μια σακουλιτσα με φιστίκια. Κάθε που κατεβαίνουμε από το λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα και την περιμένουν. Με τον καιρό κατάλαβα πως κάθε φορά που περνά λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα μήπως και περάσει η σακούλα με τα φιστίκια της Τζοάννας !!!

Μου έλειπαν οι φίλοι μου, από το προηγούμενο σπίτι, και η αλήθεια είναι πως ζηλεψα όταν η φίλη μου η Ρούλα Καρούλα που μετακόμισε πρόσφατα στο Λονδίνο μου είπε ότι έκανε φίλο τον κύριο Σκίουρο Τράκτερ. Την κοιτά από  το απέναντι πεζούλι, του σφυρά και έρχεται κάτω από το παραθύρι της, του πετά ένα μπισκότο για διαβητικούς χωρίς ζάχαρη, το βουτά και τρέχει πάλι στο πεζούλι, όπου το τρώει ενώ κοιτάζονται για ώρα. Φυσικά και έχω καταλάβει πως έχει δημιουργηθεί ένας μεγάλος έρωτας….. και φυσικά φρόντισε να μου στείλει και φωτογραφία. 

Boys and Noise- tainia fantasias.jpg

 

Μου έλειπαν οι φίλοι μου …μα είναι μεγάλα αλητάκια… ίσως να είναι και οι νονοί της Μορεάλης… 

Τον είδα να περπατά αργά θα έλεγα στην κουπαστή του  μπαλκονιού. Πλησίασα αργά για να μην τον τρομάξω…

Γεια σας...

Γεια σας… 

Τι κάνετε στο μπαλκόνι μου?

Θα μπορούσα να σας πω πως θαυμάζω το όμορφο ντεκολτέ σας ,…μου είπε... αλλά ή αλήθεια είναι πως παίζω κρυφτό… 

Παίζετε κρυφτό? εγώ νόμιζα πως όλη την ημέρα μαζεύετε τροφή! 

Θα μπορούσα να σας πω πως αυτό κάνω, η αλήθεια όμως είναι πως κρύβομαι από μια γκομενίτσα που δεν την γουστάρω!

Χαμογέλασα….Πως σας λένε?

Θα μπορούσα να σου πω πως με θάμπωσες  με το χαμόγελό σου αλλά η αλήθεια είναι πως με λένε Σκίουρο Μπαλκονόγλου…. 

Ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση αλλά αυτό που σε θάμπωσε είναι το φλάς από το κινητό… να ξαναρθεις να σου κάνω επαγγελματική φωτογράφιση με την φωτογραφική μηχανή… 

IMG_20150905_174642.jpg

 

Θα τα ξαναπούμε μορφωνιά…  είπε … 

Χθες τον είδα να περνά από το παράθυρο τρέχοντας …..

Δεν παντρεύομαι σου λέω φώναζε… 

Γεια σου Μάνια …Θα μπορούσα να σου πω… ωραία μπουτίνια και κοιλίτσα και  …αλλά βιάζομαι με κυνηγά πάλι……  

Έπαθα σόκ… Ντυνόμουν … 

Αλήτης μεγάλος, από περβάζι σε περβάζι τρέχει … 

λαλα

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=80qRd-4grqg[/embedyt]

 

 

Έχω νέο φίλο στην ζούγκλα μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Ζητείται Ντοματογιατρός!!! :)

Αρε γιαγιαμάνια α… χάθηκε να μου δώσεις το ταλέντο σου …αυτό που έχωνες ένα ξύλο στη γή και έβγαζε φύλλα….

Πάμε στην χωρα της ντοματιάς μου…Μια ιστορία που με πονά …ουφ…

 

 

αχ… η ιστορία της είναι απλή … δυο πανέμορφες ιέρειες  … η μια είναι το διαμαντάκι που ήρθε από τα μισά της χρόνιας ως νηπιαγωγός στα προ-νήπια στο σχολείο και μαζί καταπλήξαμε τα πλήθη στις γιορτές χαχαχα… αχμμμ τι έλεγα… α ναι δυο πανέμορφες ιέρειες λοιπόν ήρθαν πριν από αχμμμ σχεδόν δύο μήνες και μου έφεραν μια τόσο δα ντοματιά…. 

dsc_0213.JPG

Είχε οδηγίες δεν λέω… απλες οδηγίες …κυρίως να την αγαπώ … 

αλλά είπαμε … σε μένα την έφεραν… μάλλον την έσκασα με την αγάπη μου…

 

πριν από λίγο καιρό κατάφερε να τεντωθεί

dsc_0299.JPG

 

και από τότε … θέριεψε… ζούγκλα … περήφανη την έβαλα πριν από λίγες μέρες και σε μεγάλη γλάστρα….

dsc_0529.JPG

όμως παρατήρησα πως…να

πριν την βάλω στην μεγάλη την γλάστρα παρατήρησα πως έχει βγάλει αυτα τα άσπρα στίγματα 

dsc_0525.JPG

ωωωω εντάξυ θα πω την αλήθεια … κάποια στιγμή της προσθεσα λίγο χώμα  .όταν ήταν ακόμη στο γλαστράκι … τι να πω μπορεί και να είχε λίγο τσιμέντο μέσα … ήταν από παλιά γλάστρα που υπήρχε στο μπαλκόνι και την είχαν κάνει σταχτοδοχείο τι? βλακεία μου … ε το έκανα τώρα… ήταν η μέρα που άλλαξα το ρόζ λουλουδάκι και το αβάλα σε μεγαλύτερη με το ίδιο χώμα .. όχι μόνο δεν έχει ροζ λουλούδια αλλά ούτε πράσινα φύλλα … Πάει το λουλουδάκι … με μια θεαματική κίνηση αλλαγής γλάστρας το σκότωσα!!!! Το ποτίζω ακόμη … 

 

 … αλλά για την ντοματιά …έχω πεισμώσει … είναι τόσο μικρούλα…ελπίζω με το νέο χώμα που αγόρασα να τα καταφέρει… 

μίλησα και στις ιέρειες, περήφανη που θέριεψε και έχει γίνει …σκέτη ζούγκλα …. με κοίταξαν … και και …

μου έστειλαν δικές τους φωτογραφίες για το πως έγιναν οι δικές τους ντοματιες… 

20150713_142843.jpg

 

δεν έχω να πω κάτι …

  20150713_142802.jpg

 

 

Καληνύχτα Ντοματιά μου, θα τα καταφέρεις είμαι σίγουρη

 

lala asxeto

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=mp89bQnYxko[/embedyt]

 

 

Η Εύφορη Γη Μέσα μας :)

Η εύφορη γη δεν είναι τίποτε άλλο από ένα γόνιμα παθιασμένο πλάσμα. Τρελαίνομαι από χαρά όταν οι φίλοι μου  δημιουργούν πανέμορφες εκρήξεις  με την ευφορία τους Η εύφορη γη που έχει ο καθένας μέσα μας είναι κάτι ασύλληπτα πολύτιμο μοναδικό  Αν το βάλεις σε θησαυροφυλάκιο για να το προστατεύσεις το πιο πιθανό είναι να μην σου καρποφορήσει ποτέ…. Μια εύφορη γη ένα παθιασμένο πλάσμα…το δικό μας προσωπικό μας γόνιμο πλασματάκι αχμμ ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις φιλοσοφίες…

Το παιχνίδι ξεκίνησε αυθόρμητα σε μια συζήτηση που είχαμε με τον Γιάννη μας…

Τι κάνεις Γιάννη ? (κουκιά σπέρνω… αμ δε )

έβαλα λαχανικά, πήρα και μια βουκαμβίλια, έχω ένα μπαλκόνι με γλάστρες, έφτιαξα και έναν κηπάκο, έχω τριανταφυλλιές …κάποιος μου κλέβει τα τριαντάφυλλα και έχω νευριασει τρομερά… εσύ?

Εγω … έχω… μια ροδιά, έχω έναν Αλεξανδρινό μάλλον ψεύτικο, έχω ένα φύλλο που δεν ξέρω τι ακριβώς επιδιώκει να κάνει στη ζωή του μεγαλώνοντας … αααα μου έφεραν μια τόση δα ντοματιά που σύντομα από στιγμή σε στιμή θα αρχίσω την παραγωγή σε ντοματάκια… ααα και ένα γλαστράκι με κάτι ροζαλια λουλούδια …

Γελουσα, θεώρησα πως η προοδός  ήταν αλματώδης αν σκεφτεί κανείς πως αυτό …που η γιαγιά Μάνια έχωνε στη γη ένα ξύλο και της έβγαινε δεντρό όχι μόνο δεν το έχω αλλά … και ξαναβαλα τα γέλια…

Γιάννη μου Ελα να παίξουμε Ένα παιχνίδι ευφορίας χαχαχα στο μπλόγκ μου..που θεματολογικά είναι ένας αχταρμάς..

Γιάννη στείλε φωτογραφίες … 

και έστειλε ο καψερός, δεν μπορούσε και να ξεφύγει…

2015-06-15 (3).jpg

αχα… μάλιστα … κάτσε να φέρω και την δική μου

DSC_0213.jpg

το συμπέρασμα είναι εμφανές.. έχω καλύτερη ……φωτογραφική μηχανή …όμως …

ο Γιάννης μου έστειλε και αυτό ..

2015-06-15 (5).jpg

και μπορεί εγώ να κατέβασα στην «μάχη» την ροδιά του …του σαλονιού μου…

DSC_0210.jpg

 

ήταν όμως εμφανές και πάλι πως… μόνο ένας καταστροφέας θα μπορούσε να μου προσφέρει τις υπηρεσίες του…Ο Αρης, μια κουταβένια αλητοφάτσα που περιμάζεψε ο Γιάννης, μικρό τόσο δα και τώρα …λίγο πριν την εφηβεία …

ωωω ναι καλέ μου Αρη ότι κόκκαλο μπορείς να φανταστείς είναι κάπου θαμμένο …σκάψε σκάψε…

2015-06-10A (3).jpg

και όσο έσκαβε το κουταβοπρωτοπαλίκαρο ….ο Γιάννης μου φυσούσε και ξεφυσουσε και άντε πάλι φύτευε…. έγω άρχισα να κάνω επενδύσεις ..

Παρατήρησα πως ο Αλεξανδρινός είχε βγάλει κάτι μικρά φυλλαράκια έτσι πήρα την μεγάλη απόφαση να τον βάλω σε μεγαλύτερη γλάστρα … και τσουπ ξεπετάχτηκε…

DSC_0212.jpg

το φύλλο  … ακόμη δεν έχει αποφασίσει τι θα γίνει …

αλλά συνεχίζει να μεγαλώνει

ζούγκλα

DSC_0219.jpg

και το λουλούδι μου … το πέταξα έξω μετά από ώριμη σκέψη

και άρχισε να γίνεται πιο φούξια

DSC_0214.jpg

Ήταν ολοφάνερο!! η φωτογραφική μου μηχανή ήταν δαιμονισμένα καλύτερη…

όμως… δεν είχα υπολογίσει πως κόντρα στη καταστροφική φύση του Αρη χεχεχε ..

υπήρχε το μεράκι του Γιάννη …

100_1809.jpg

Το μεράκι του Γιάννη … γελούσε με την καρδιά του…

και έβαζε πετρούλες σε δικές του συνθέσεις παλιού κουτιού…

100_1810.jpg

επιτέλους άκουσα την συμβουλή του και κόλλησα την μικρή ντοματιά μου στο τζάμι ….

ήλιος … ωωωω ναι … η μικρή μου ντοματιά σα να τεντώθηκε, ξύπνησε… δεν νομίζετε?

DSC_0299.jpg

Γιάννη μου για στείλε τώρα φωτογραφίες…

τι να κάνει ο καψερός  ξανά ‘στειλε…

100_1833.jpg

100_1830.jpg

100_1831.jpg

100_1829.jpg

και τώρα μπορείτε να μου πείτε καθώς είναι πια εμφανές …

δεν έχει τελικά και ο Γιάννης καλή φωτογραφική μηχανή?

 Καλημέρα εκεί 🙂