Η Μυτούλα της Άνοιξης :- )

Άνοιξη λοιπόν, όπως το περίμενα. Γρήγορη ανυπόμονη απαιτητική. Σε ένα παιχνίδι θα το έλεγα γκαστερικό. Οργανώνει ληστείες για να κλέψει αμύθητους θησαυρούς χρωμάτων σχεδίων . Χτίζει σε περιοχές την δική της ιστορία, Ξεμυαλίζει τον ήλιο δωροδοκώντας με γοργόνες στρουμπουλές που βουτούν στο γαλάζιο ουρανό.

Αυθόρμητη η Άνοιξη, απλά δηλώνει πως διασκεδάζει, πως γελά με το παιχνίδι της. Πέφτει σαν χείμαρρος στο άγνωστο παλικάρι και εκείνος θαρρείς και είναι έτοιμος να της δώσει τα πάντα για μια και μόνο νύχτα μαζί της, έτσι για την εμπειρία. Την πιάνουν ντροπές και βάζει τα δυνατά της για να γεμίσει την πλάση όλη με λουλούδια… Θέλει τόσο πολύ να κατακτήσει αυτή την Μυτούλα, που θα μυρίσει τα λουλούδια της, έτσι του κλέβει το μυστικό του χαμόγελού του. Άλλωστε, κούνα την μυτούλα σου … και θα δεις … πάντα σου έρχεται ένα απρόσμενο χαμόγελο στα χείλη.

Η Άνοιξη στο Μόντρεαλ, τόσο μα τόσο πολυλογού και βιαστική. Με μιας όλα ανθίζουν στην πόλη.

Προσπαθώ και εγώ να της κλέψω με μερικά κλικ φωτογραφιών την ομορφιά της. Λες και μπορώ να τα καταφέρνω … μεγαλώνω…

Αυτό, αυτό αυτό το δέντρο που μου έκανε εντύπωση όταν ήρθα έμαθα μόλις φέτος το όνομά του …  Πόσο περήφανοι νιώθω με τους φίλους μου. Λέγεται Μαγνόλια !

Επιτέλους η γυμνή νεράιδα μπροστά από το διαμέρισμα έβγαλε φυλλαράκια, Ο κύρος Σκίουρος Μπακονόγλου ως συνήθως με παίρνει μάτι και φέτος από το πεζούλι του παραθύρου μου καθώς γδύνομαι … βιαστικά ρίχνει μια ματιά και τρέχει τρέχει πεινασμένος…

Φέτος το μπαλκόνι μας έχει μια ξεχωριστή νότα. Ένα χαλί πράσινο, ψεύτικο χλοοτάπητα

Και πριν το καταλάβω μέσα σε ένα μήνα άνοιξη φτάνει το καλοκαίρι με θερμοκρασίες γύρω στους 30 βαθμούς κελσίου…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Μετέωρη εποχή στα σύνορα !

Είδες που τα λέω όλα σωστά. Βέβαια είναι που είμαι και θεά εκτός από μικρή και ξανθιά. Όπως στα έχω πει η Μετέωρη εποχή είναι η πέμπτη εποχή του χρόνου και έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας εγκυμοσύνης.

Περιμένεις και νιώθεις πως όλα γεμίζουν φουσκώνουν.

΄΄΄΄/.΄’..’΄.,,΄[.

Τι είναι αυτό; Όχι όχι όχι Δεν πάω. Χτυπάει συναγερμός για φωτιά στην πολυκατοικία, τώρα που αποφάσισα να γράψω στη χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου. Πρέπει λέει, σύμφωνα με τους κανονισμούς, να βάλουμε ένα μπουφάν, να αφήσουμε ξεκλείδωτα… και να τρέξουμε σε μια από τις εξόδους, να κατεβούμε τρεις ορόφους σκάλες, να περιμένουμε να έρθει η πυροσβεστική να κάνει έλεγχο… να δει αν και που υπάρχει φωτιά … να την σβήσει και να μας δώσει την άδεια να ανεβουμε και πάλι στα διαμερισματά μας…

Τσου δεν πάω…

Πρώτα από όλα είμαι μαζί με το παλιό μου παλτό άρα το να μου χαμογελάσει κανένας πυροσβέστης το ξεχνάμε (πάει το κίνητρο)… και μετά οκτώ στις δέκα φορές δεν υπάρχει φωτιά …

ουφ…. τουλάχιστον να ντυθώ … μπορεί να χρειαστεί να κατέβουμε τελικά … Ήρθαν και τα ένστολα αγόρια όσο γράφω …. ενώ το δικό μου Αγόρι  θέλει να βάλω τις τσιπούρες στο φούρνο…

ρε στιγμή που διάλεξα να γράψω στο εξοχικό μου… λες και δεν έχω ελεύθερο χρόνο … αααα ξέρω τι θα κάνω,…. πάω να βγάλω μια φωτογραφία … να δω βγάζουν σκάλες και μάνικες… γιατί αν είναι προτιμώ να κατέβω από τις σκάλες υπηρεσίας παρά από την σκάλα πυροσβεστικού !!!! Την σηκώνουν να κατέβω;

Τσου …

Τέλεια τα αρσενικά έφυγαν ήρθαν είδαν… δεν είχαμε φωτιά να σβήσουν .. έφυγαν. Τέσσερα οχήματα έρχονται κάθε φορά… επί πόσους ένστολους είπαμε;;;; … έλα έλα… σταμάτα τις φαντασιώσεις, έφυγαν …

Συμπέρασμα στην μετέωρη εποχή μπορούν να συμβούν άλλα… όχι σαν και αυτά που στην φυσιολογική ροή σου φουσκώνουν διαθέσεις και μυαλά!

Σε φάση καραντίνας, και ήθελα η ξανθιά θέα να φέρω εδώ την βόλτα μου το προηγούμενο Σάββατο. Καταπληκτικός ο καιρός, ήλιος λαμπερός να μας γαργαλά τις πατούσες, ε φτιάξαμε καφέ, χωθήκαμε στο αυτοκίνητο, σε στιλ βάζεις τις αχτίδες βάζω εγώ εγώ το χρώμα της άνοιξης ρε φίλε.  Εκδρομή δεν μπορούμε ακόμα να πάμε, βγαίνουμε κοντά στο σπίτι… Σε οριακή ακτίνα μαρκάραμε τρεις φίλες μου….

Η μία είναι η νεράιδα της Λίμνης, δεν πάει στο εξοχικό της, μένει σπίτι… ή δεύτερη είναι η Κωνσταντίνα μου, συνάδελφος δασκαλίτσα, κάνει διδακτορικό σε πανεπιστήμιο εδώ. Με κυνηγά όποτε με βλέπει με πλαστικό μπουκάλι νερού στο σχολείο, μόνο που κατάλαβε πως το χρησιμοποιώ ως παγούρι 🙂 Η τρίτη ήταν η γνωστή……

αποθήκευση προχείρου…. 

……Πασχαλίτσα ήθελα να γράψω αλλά το παλιό παλτό πεινούσε και ήταν ώρα να μαγειρέψουμε…Ωραίες τσιπούρες, κατεψυγμένες Ελληνικές και όμως πιο νόστιμες από τις φρέσκες που εκτρέφουν εδώ !!!

Έτσι πέρασε το απόγευμα και το βράδυ της Παρασκευής, και ήρθε το Σάββατο, και είπα πριν πάμε σούπερ μάρκετ να δοκιμάσω να βάλω ιατρική μάσκα προστασίας, έχουμε καμιά δεκαριά για ώρα ανάγκης … Τα εποχιακά δεδομένα με οδηγούσαν στο συμπέρασμα πως θα είχε πολύ κόσμο … και όταν φτάνεις στην άνοιξη οι Καναδοί γίνονται απίστευτα απρόσεκτοι, λες και ο ήλιος του ζαβλακώνει ξαφνικά, ΩΩΩ ναι παθαίνουν ηλίαση, γυμνός με μαγιό στον ήλιο ο Καναδός ! Οκτώ βαθμοί Κελσίου…τσουρουφλίζεται το παγωμένο του μυαλό…

Δεν λέω άρχισα να το διασκεδάζω με την μάσκα! Πώς την φοράς, πώς την βγάζεις! Εκπαιδευτικό παιχνίδι το έκανα. Κάτι που έχω ωραία μάτια, κάτι που το χρώμα της υπογράμμιζε το γκριζογάλανο βλέμμα, λίγο το βάψιμο, όσο να πεις σκέπαζε και τα προγούλια, ήρθα και ένιωσα η ξανθιά, όλα τα φώτα στις ματάρες μου!!! Θραύση θα κάνω! Όμως μέσα στο κατάστημα άρχισα να ζορίζομαι … πραγματικά αυτά περί ελευθερίας είναι τζάμπα μαγκιές! Εργαλείο είναι η συγκεκριμένη μάσκα και όχι φίμωτρο κλπ κλπ… και ως εργαλείο το μόνο που θυμάμαι είναι οι δερματίτιδες που έχουν πάθει γιατροί και νοσηλευτές και υγειονομικό προσωπικό που πρώτοι αναγκάστηκαν να τις φορούν για 12-24 ώρες… για δύο μήνες…»Τώρα με την ζέστη και τον ιδρώτα θα είναι πιο ζόρικο για την επιδερμίδα», μου έλεγε μια νοσηλεύτρια…. Χρόνια τώρα δεν μπορώ ούτε τα γυαλιά ηλίου, μία ώρα μέσα στο σουπερ μάρκετ, άρχισα να εκνευρίζομαι…. τέλος πάντων …

τι έλεγα… α ναι έφτασα στο σήμερα!!!

…Ναι ναι ναι, την Κυριακή, δηλαδή σήμερα το πρωί, αποφάσισα πως αν θέλω να ξαναπιάσω κάποιες τυπικές σχέσεις με την ζυγαριά,  πρέπει να βγω από το όνειρο πως σύντομα θα ανοίξει ο βόθρος πολυτελείας που μυρίζει χλωρίνη και θα μπορώ να κολυμπώ στο πέρα και το δώθε του μυαλού (?) μου.

΄Όσο και αν γκρινιάζει το γόνατό μου η μόνη επιλογή είναι το περπάτημα. Εξάλλου μόνο με το αργό περπάτημα στην πόλη μπορείς να ξετρυπώσεις τα πρώτα σημάδια της άνοιξης σε μια πόλη σαν το Μόντρεαλ… Δέκα χρόνια την ανακαλύπτω με διάφορους τρόπους…

Βόλτα λοιπόν, και παρόλο που το παλιό μου παλτό έχει ανώτερο ρυθμό περπατήματος και κάλυψης αποστάσεων, ακολούθησε το δικό μου γιατί η παρέα αλλάζει τα δεδομένα ακόμα και αυτό της γκρίνιας του γονάτου. Γελάω, χρόνια πριν στην Ελλάδα περπατούσαμε διαδρομές ίσες με Τέρμα Πατήσια -Χολαργός!

Έτσι πέρασα τα σύνορα του μετέωρου, στο οριακό, με παυσίπονο στο περπάτημα 3 χιλιομέτρων. Το app ζωγραφίζοντας την διαδρομή καταμετρούσε βήματα, χιλιόμετρα, ώρα, ως γνήσιος προσκεκλημένος ρουφιάνος χαχα (μην ακούσω κανέναν να λέει πως με την παρακάτω φωτογραφία εκθέτω προσωπικά μου δεδομένα σε ένα άγνωστο εξοχικό οπτικών ινών γιατί θα τον τσακίσω )

Εξερεύνηση των δέντρων, αυτών των ψηλών γυμνών Νεράιδων που επέζησαν από την ωμή ψυχρή βία του Χειμώνα και τώρα αρχίζουν να φουσκώνουν αναζητώντας την ενδυμασία της αναγέννησης. Αυτό το δέντρο είναι γεμάτο άσπρα τεράστια μπουμπούκια… Αυτό το δέντρο, που δεν ξέρω πως το λένε, είναι η σοπράνο της άνοιξης…. Σε λίγες μέρες θα είναι όλα ανοιχτά, σίγουρα είναι το ανθοδοχείο των γιγάντων αόρατων μάγων της φύσης.

Παράλληλα οι γηραιότερες Νεράιδες, συνειδητοποιούν τους ακροτηριασμούς τους…ξύλα στη γη πεσμένα, άλλα και ξεσκισμένοι κορμοί που θα μετατραπούν σε φωλιές, καθώς μια νεαρή Νεράιδα αγκαλιάζει την σοφία του άκαρπου πια κορμιού

Το επόμενο ξύλινο κορμί … στέκει εκεί, με το πείσμα του ανθρώπου που θέλει να ξεχωρίσει έγινε μοντέλο, με την έμπνευση του ανθρώπου πήρε  μορφή και  συμμετέχει σε διάφορες εικαστικές εκφράσεις των εποχών. Σύντομα θα τον δούμε με φυτεμένα λουλούδια γύρω του από τους κηπουρούς της πόλης. Το φθινόπωρο θα γίνει Χαουλινιάτικος … κλπ κλπ…Εδώ στέκει μετέωρος …

Οι κηπουροί του Μόντρεαλ κάθε χρόνο βάζουν χρώμα στο πράσινο των πάρκων και των νησίδων … κάτω από το αυστηρό βλέμμα του κυρίου Σκίουρου Παρκόγλου… ωπ να τος… βιαστικός και πεινασμένος…δεν έχει χορτάσει ακόμη, δεν έχει όρεξη η ματαιοδοξία του για στήσιμο στο φακό …

Άσχετη αφηρημένη τέχνη φωτογραφίας, πρωτοβουλία του κινητού μου χωμένο μέσα στο σουτιέν! Περπατούσα και φωτογράφιζε από μόνο την επιδερμίδα μου.

Τουλίπες που ανθίζουν- βολβοί δωρεά της Ολλανδίας- και τεράστιες γλάστρες που περιμένουν τους κηπουρούς της πόλης …

Περνάμε το πρώτο πάρκο, διασχίζουμε το δεύτερο και φωτογραφίζω την επιγραφή του τρίτου… Το παλιό μου παλτό διαβάζει, ακούω και λιγουρεύομαι το παγκάκι πιο κάτω …

Ναι, σίγουρα περάσαμε στην άνοιξη. Δεν είναι τα λουλούδια που σιγά σιγά φυτεύουν σε πάρκα και σε κήπους… ζουμπούλια???

μαλούμα … μου θυμίζουν το μπαλκόνι της μαλούμας … αυτό που αποχαιρετούσα πριν ξεκινήσω το ταξίδι για Καναδά … δέκα χρόνια πριν … … πότε πέρασαν; «Πέρασαν, ρώτα και μένα» γκρινάζει το γονατό μου….

τι έλεγα; α ναι περάσαμε στην Άνοιξη, μου το τραγουδά ο πρώτος «κλέφτης» στο γκαζόν, αυτόν που θα τον αποκεφαλίσουν σε λίγο καιρό, σε μια γενοκτονία «κλεφτών»… γεμίζει ο τόπος από κίτρινες πιτσίλες στο πράσινο. Τις κουρεύουν πριν … φφφφφφ ελευθερωθούν για να ριζώσουν αλλού…να το λες σωστά, είναι γκαζόν και όχι χορτάρι άγριο!!!

Α να και αυτό είναι αγριολούλουδο νομίζω… λίγα τα ψωμιά σου, ότι δεν εξημερώνεται δεν έχει θέση για πολύ σε μια πολιτισμένη πόλη όσο πολυπολισμιτική και αν είναι…

 

Μεγάλη βγαίνει η εγγραφή την κλείνω … ωραία πέρασα…. διακόπηκε το γράψιμο από ένα πυροσβεστικό όχημα και σβήνει με έναν από τους κρουνούς της πόλης στην ανάγκη της για Χρώμα Άνοιξης …

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂

 

 

 

 

 

Καμένη φωτογραφία :)

Αυτό, αυτό ακριβώς επιζητούν όλες οι φίλες μου καθώς η Μορεάλη βγήκε από τον χειμώνα. Την μέρα που ο ήλιος θα με πάρει στην αγκαλιά του και θα με κάνει να γουργουρίζω. Λαμπερή μέρα, ζέστη τόσο όσο…

Φόρεσα μπλούζα κοντομάνικη και το  πείραμα σήμερα πέτυχε. Κρύωνα λίγο στους διαδρόμους του σχολείου. Έβλεπα τον ήλιο από τα μεγάλα παράθυρα ένιωθα την επιδερμίδα μου να τον επιζητά απεγνωσμένα σχεδόν…ίσως … και ναι τελικά ο ήλιος έξω …έξω ήταν πιο ζεστά.

Αρκετές φορές δεν γράφω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου τα σημαντικά, γράφω τα μικρά και ασήμαντα. Πολλές φορές όταν η ζωή με βλέπει μέσα στο πείσμα να πιέζομαι …παίρνει στα χέρια της τα γκέμια, οδηγεί εκείνη. Η κυρία Δέσποινα έπαθε πνευμονία, από την μια μέρα στην άλλη βρέθηκε στο νοσοκομείο. Αναρρώνει μια χαρά, τα κατάφερε, από την μια μέρα στην άλλη!  Δυνατός οργανισμός, ήμουν σίγουρη! Όμως μάλλον δεν θα της ξανακάνω καθημερινή παρέα. Ο γιος, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι γιατροί φαίνεται πως συστήνουν πια την λύση του γηροκομείου. Τις περισσότερες φορές, ειδικά οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν κρίνουν τον ασθενή, αλλά τον περίγυρο…έτσι  εκεί θα έχει φροντίδα όλο το 24ωρο… Μάλλον, δεν ξέρω ακόμη …αυτό που ξέρω είναι πως η ζωή μου έδωσε με το ζόρι πίσω τα απογεύματα μου… όσο και αν έχω αντίθετη άποψη, η ζωή επιμένει πως τα χρειάζομαι… Η ζωή μου με προστατεύει …απίστευτο αλλά πάντα αυτό νιώθω.

Αφέθηκα… έκλεισα τα μάτια σήμερα στο φως …κουρασμένη μετά το σχολείο…  αφέθηκα στα χέρια του παλιού μου παλτού … και αυτό με σεργιάνησε στις λαμπερές ηλιαχτίδες. Τόσο μα τόσο λαμπερές που κατάφεραν, να τυφλώσουν τον φακό … Ξέρεις μικρή μου τι σου δείχνει μια καμένη φωτογραφία; Το απλό, το φως δεν το συλλαμβάνει η ματιά…το συλλαμβάνει η επιδερμίδα…

Παρόλα αυτά κατάφερα να φέρω δύο φωτογραφίες που ….

IMG-1223

συλλαμβάνουν αυτό ακριβώς που παθαίνει η επιδερμίδα ….

IMG-1235

Καληνύχτα ανοιξιάτικη Μορεάλη μου 🙂

ωωω λαλά… για τη ζωή

Τα λουλούδια είναι γκουρμεδιά !!!

Χαρούμενη πριν από λίγες μέρες έβγαλα μια φωτογραφία με τα πρώτα λουλουδάκια που είδα στην Μορεάλη μου. Όλο χαρά τα έφερα εδώ! Χαμογελώ γιατί στην Ελλάδα γίνεται χαμός, οργιάζει η φύση με αγριολούλουδα, ανθοκομικές εκθέσεις και και το μαγιάτικο στεφάνι!

Φέρνω εδώ την κυρια Μαρμότα Ντροπαλίδου. Συναντηθήκαμε πριν κάτι χρόνια καλοκαίρι σε ένα από τα πάρκα της Μορεάλης.

Η μαρμότα της κυρα Δέσποινας δεν έχει λίγο καιρό που ξύπνησε, ακόμη δεν έχουμε συστηθεί για να μπορέσω να την ρωτήσω το όνομά της. Πεινασμένη αναζητά τροφή και τα λουλουδάκια είναι γκουρμεδιά σε μια πόλη που ακόμη παλεύει να ξυπνήσει την Άνοιξη Σήμερα, λίγο πριν φτάσω στην εξώπορτα …άφαντα τα λουλουδάκια…Καλό μήνα καλή χώνεψη !  

Η κυρά Δέσποινα, η συνομήλικη(έτσι με βλέπει)  ενενηντάχρονη φιλενάδα μου, στα νιάτα της αγαπούσε πολύ τον κήπο της, Μπροστά από το σπίτι φύτευε λουλούδια και πίσω λαχανικά. Δεν ξέρω πότε ακριβώς αφησε την κηπουρική, πάντως οι βολβοί δίνουν ακόμη τουλίπες!  Βέβαια ας μην ξεχνάμε την πεινασμένη μαρμότα

Σήμερα η φιλενάδα μου με ξάφνιασε… της είπα πως με πονά το στομάχι μου… Μιλήσαμε λίγο για τους λόγους της δυσπεψίας μου. Είχε περάσει πάνω από μια ώρα όταν ξαφνικά με ρώτησε, Συνεχίζει να σε πονά το στομάχι σου?  Έκπληξη! …καλά κάνω και δεν της λέω τα γκομενικά μου… και να ξαφνικά τα θυμηθεί με με όλες τις λεπτομέρειες??? παπαπα δεν είναι για να εμπιστεύεσαι την γομολάστιχα της ασθένεια της … Εκπληξη και οι συμβουλές που μου έδωσε μήπως και νιώσω καλύτερα.  Μπερδεύομαι με το φίλτρο που χρησιμοποιεί … καταλαβαίνω πως στις πολύ έντονες καταστάσεις ο εγκέφαλός της βρίσκει διαδρομές…

Ο γιος φαίνεται αρκετά κουρασμένος(ορισμένες φορές με νευριάζει) , νιώθω χαρούμενη όμως γιατί η κυρία Δέσποινα θα παραμείνει στο σπίτι της για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμα … κάπου βοήθησα και εγώ σε αυτή την απόφαση του γιου της…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂 

Ο Αλήτης στο περβάζι μου :)

Κάθε πόλη έχει και τους δικούς της αλήτες. Η Μορεάλη μου έχει τα σκιουράκια. Μέτα από πέντε χρόνια συνεχίζουν να μου κάνουν εντύπωση. Βέβαια η αλήθεια είναι πως και στην Αθήνα μου έκαναν εντύπωση οι αλήτες της πόλης, ζωάκια που επιμένουν να ζουν με τον καθημερινό κίνδυνο της ασφάλτου. 

Αυτά τα αλητάκια, τα σκιουράκια, είναι η πρώτη ατραξιόν της πόλης. Ήταν οι πρώτοι μου φίλοι. Φυσικά και έχουν ονόματα Ο κύριος Σκιουρος Σπιταλίδης με την σύζυγό του και ο κύριος Σκίουρος Σκιουράκος ιδιοκτήτης της μουσικής συστάδας, τους γνώρισα στις πρώτες μικρές μου εξερευνήσεις της ζούγκλας μου. Ζούγκλα είναι το περιβάλλον που υπάρχει γύρω από την φωλιά μας. 

Αλλάξαμε σπίτι .. έχασα τους φίλους μου. 

 

Η Τζοάννα συνταξιδιώτισσα του λεωφορείου κάθε μέρα έχει για τους αλητάμπουρες που ζουν γύρω από την πολυκατοικία μας … έχει πάντα μια σακουλιτσα με φιστίκια. Κάθε που κατεβαίνουμε από το λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα και την περιμένουν. Με τον καιρό κατάλαβα πως κάθε φορά που περνά λεωφορείο κατεβαίνουν από τα δέντρα μήπως και περάσει η σακούλα με τα φιστίκια της Τζοάννας !!!

Μου έλειπαν οι φίλοι μου, από το προηγούμενο σπίτι, και η αλήθεια είναι πως ζηλεψα όταν η φίλη μου η Ρούλα Καρούλα που μετακόμισε πρόσφατα στο Λονδίνο μου είπε ότι έκανε φίλο τον κύριο Σκίουρο Τράκτερ. Την κοιτά από  το απέναντι πεζούλι, του σφυρά και έρχεται κάτω από το παραθύρι της, του πετά ένα μπισκότο για διαβητικούς χωρίς ζάχαρη, το βουτά και τρέχει πάλι στο πεζούλι, όπου το τρώει ενώ κοιτάζονται για ώρα. Φυσικά και έχω καταλάβει πως έχει δημιουργηθεί ένας μεγάλος έρωτας….. και φυσικά φρόντισε να μου στείλει και φωτογραφία. 

Boys and Noise- tainia fantasias.jpg

 

Μου έλειπαν οι φίλοι μου …μα είναι μεγάλα αλητάκια… ίσως να είναι και οι νονοί της Μορεάλης… 

Τον είδα να περπατά αργά θα έλεγα στην κουπαστή του  μπαλκονιού. Πλησίασα αργά για να μην τον τρομάξω…

Γεια σας...

Γεια σας… 

Τι κάνετε στο μπαλκόνι μου?

Θα μπορούσα να σας πω πως θαυμάζω το όμορφο ντεκολτέ σας ,…μου είπε... αλλά ή αλήθεια είναι πως παίζω κρυφτό… 

Παίζετε κρυφτό? εγώ νόμιζα πως όλη την ημέρα μαζεύετε τροφή! 

Θα μπορούσα να σας πω πως αυτό κάνω, η αλήθεια όμως είναι πως κρύβομαι από μια γκομενίτσα που δεν την γουστάρω!

Χαμογέλασα….Πως σας λένε?

Θα μπορούσα να σου πω πως με θάμπωσες  με το χαμόγελό σου αλλά η αλήθεια είναι πως με λένε Σκίουρο Μπαλκονόγλου…. 

Ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση αλλά αυτό που σε θάμπωσε είναι το φλάς από το κινητό… να ξαναρθεις να σου κάνω επαγγελματική φωτογράφιση με την φωτογραφική μηχανή… 

IMG_20150905_174642.jpg

 

Θα τα ξαναπούμε μορφωνιά…  είπε … 

Χθες τον είδα να περνά από το παράθυρο τρέχοντας …..

Δεν παντρεύομαι σου λέω φώναζε… 

Γεια σου Μάνια …Θα μπορούσα να σου πω… ωραία μπουτίνια και κοιλίτσα και  …αλλά βιάζομαι με κυνηγά πάλι……  

Έπαθα σόκ… Ντυνόμουν … 

Αλήτης μεγάλος, από περβάζι σε περβάζι τρέχει … 

λαλα

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=80qRd-4grqg[/embedyt]

 

 

Έχω νέο φίλο στην ζούγκλα μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂