Κόκκινο κουμπάκι :)

Εδώ και πολύ καιρό είναι εκεί. κόκκινο και στρουμπουλό. Ένα πανέμορφο και πανίσχυρο κουμπάκι.

Πότε χρησιμοποιούμε το κόκκινο ως χρώμα; Ένα χρώμα ας πούμε σε μια παιδική ζωγραφιά ξεμπροστιάζει τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού ή ένα κομματάκι του.

Είναι κόκκινο λοιπόν και με προκαλεί αυτό το κουμπάκι, το τόσο όμορφο και στρουμπουλό. Θα μπορούσε κάποιος να το πατήσει και μετά να πάει να ξαπλώσει…. να χουχουλιάσει… μόνος με τις σκέψεις του.  Το στόπ στα σταυροδρόμια είναι κόκκινο, τα παλιά κουδούνια της πυροσβεστικής … θα μου πεις κόκκινα είναι και τα τριαντάφυλλα αλλά και οι παπαρούνες και τόσα άλλα λουλούδια.

Κόκκινο είναι και το κουμπί της απόρριψης ή της αποδοχής πως δεν γνωρίζεις ή πως γνωρίζεις πως δεν ισχύει ….βέβαια αυτό συνοδεύεται με ένα Χ …

Τι έχεις; ….

Δεν ξέρω… ξέρεις αλλά δεν θέλεις να γράψεις…. ναι διαβάζουν δεν βλέπεις….εσύ τους προσκάλεσες να διαβάζουν … μικρές είμασταν οι δυο μας μόνο … και είχαμε και έναν άσχετο φόβο μήπως και κάποιος μας διαβάσει…. ήταν φόβος και χαρά…ναι και κάναμε κατάχρηση της χαράς. …

όπα … νέα λεξούλα? Κατάχρηση!!! Μήπως να προσέξεις λίγο τις παρέες σου? Γιατί ? επειδή μου δείχνουν πως κατά βάθος δεν κάνω καμιά κατάχρηση εκτός από το φαγητό… έλα δεν τρως πολύ… όχι δεν τρώω … μπορώ και κοροϊδεύω την βουλιμία μου αρκετές φορές…. άρα ούτε και αυτό… λες να κάνω μόνο κατάχρηση ζωής; Λέω πως αερολογείς..

Για να δω τι μου έφερες… σου έφερα αυτό που μου είπε ο πήτερ παν, οι καταχρήσεις κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, πιο ευχάριστη και πιο υποφερτή…

Σου είπε και πιο υποφερτή? ναι … και δεν το ρώτησες γιατί είπε πως η ζωή είναι ανυπόφορη ? Δεν πρόλαβα είχε 6 λέει και μια τάση να με ξεπετάξει …..

Το κόκκινο κουμπακι παρόλα αυτά δεν ξέρω που κολλάει …. το τόσο όμορφο και τσουμπωτό.

Μάλλον έχει να κάνει με δήλωση το πατάς και δηλώνεις πως δεν αντέχεις άλλο…

Να υποφέρεις  ή να μην υποφέρεις….

εμ έλα ντε …..Θέλεις να δηλώσεις μήπως κάτι?

Ναι αλλά γυρνάω γύρω μου και όλο και κάποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη να δηλώσει κάτι ..

Θα φέρεις τραγούδι ;  ναι νέο λάλα… του αρέσει

. Να σε ρωτήσω γιατί δεν γράφεις λίγο πιο βατά ….. οκ

Φέτος το πάσχα ήταν διαφορετικό λίγο … όχι πολύ… δεν άλλαξε κάτι …

μόνο που κυνηγήσαμε ένα αρνάκι να το πιάσουμε και να του παρουμε το μπουτάκι του και τα συκώτια του. Κάτι αυτό που ήταν έξυπνο κάτι ο κορονοιος που έχει περιορίσει τις αναζητήσεις μας γενικά … δεν το βρίκαμε…

έτσι έφτιαξα για πρώτη φορά μαγειρίτσα με μανιτάρια !!!

και τα αυγά κατακόκκινα χωρίς ούτε μια πιτσίλα

και ο κύριος Αρνι χαμογελάστος και κρυμμένος με τους άλλους φίλους μου…

πιο κατανοητά αυτά …

έτσι νομίζω

<Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour

Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….

 

Η γλύκα της Κρέμας Καρεμελέ :)

ΤΙς περισσότερες φορές όταν δεν παίζω για να κερδίσω, κερδίζω. Ετσι έγινε και με την κρέμα καραμελέ μου. Η Κρέμα Καραμελέ εκτός του ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου γλυκά, είναι και μια φίλη που γνώρισα στη Μορεάλη. Δηλαδή αυτή με γνώρισε πρώτη και δεν με άλλαζε με τίποτε, εκεί κολλημένη στην αύρα ήρθε όλο και πιο κοντά.

Μεγάλωνε σιγά σιγά η χαρά μου για αυτή την Κρέμα Καραμελέ που έχει μια φωνή…αχμμ το παλιό παλτό την λέει στεντόρεια. Τι έλεγα όμως α ναι … δεν πίστευε πως θα κερδίσει, δηλαδή όχι αυτή ο άντρας της και όμως κέρδισε. Ο άντρας της όχι αυτή…αυτή είναι πάντα κερδισμένη και πάντα με ένα μεγάλο πόθο να είναι συνέχεια καλοκαίρι και να μένει όλη μέρα κοντά στη θάλασσα.

Τι έλεγα όμως… α ναι έλεγα πως ο άντρας της κέρδισε, είχε όμως πολύ δουλεία και έτσι αναλάβαμε εμείς να τους τα πάμε τα κέρδη.  Η θερμοκρασία και ο δείκτης δυσφορίας στα κόκκινα, το αυτοκίνητο μικρή όαση. Μισή ώρα δρόμος και φτάσαμε στο κορβέτ, που κυρίως σερβίρει σε Γάλλους. Έρχονται, τρώνε στα γρήγορα την μισή μερίδα του Νιονιου και φεύγουν με την άλλη μισή για το σπίτι. Τεράστιες οι μερίδες του Νιόνιου

Χαρές, φιλιά, αγκαλιές… και στο τέλος η αγαπημένη μου κρέμα καραμελέ. Με ένα φιλαράκι μέντα φρέσκο από τον κήπο της….αλλά η συνταγή και η εκτέλεση του Νιόνιου

Ο δρόμος της επιστροφής ήταν να τον πιείς στο ποτήρι. Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, όπου και αν έστρεφα την ματιά μου όλες οι πινελιές στα πάρκα αλλά και στον δρόμο είχαν θαρρείς την γλύκα της κρέμας καραμελέ…

Το ένιωσε το παλιό μου παλτό και …. και έστρεψε το τιμόνι στην παλιά μας γειτονιά Στη γειτονιά όπου γνωρισα και αγάπησα την Μορεάλη μου. Περνούσαμε τους δρόμους και η γλύκα χτυπούσε κόκκινο. Φτάσαμε στο αγαπημένο μου στο πρώτο Μιμ Χόρτονς. Απολαυστικός καφές …όχι δεν είναι ο φραπέ …είναι ο ….ο… ο κάτι δεν θυμάμαι … Είδα το παλιο μου παλτό να τον φέρνει … πως πέρασαν δέκα χρόνια στη Μορέαλη μου … πως έφτασα να έχω νοσταλγικές εικόνες από την πρώτη μου γειτονιά? ποια ήμουν, ποια είμαι και πόσο έχει αλλάξει η γεύση μου? Σκέφτομαι εικόνες της τελευταίας μου γειτονιάς στην Ελλάδα… αναζητώ την γλύκα και όχι σα να έχω ξεχάσει τη γλύκα της γευσης αυτής… νομίζω πως  ξεχνάω ….

Φρενάρω…φρενάρω γιατί είναι  δεύτερη φορά που έχω βάλει αυτή την μάσκα μαλλιών, και έβαλα και λάδι … πάω να λουστώ …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Τα λουλούδια είναι γκουρμεδιά !!!

Χαρούμενη πριν από λίγες μέρες έβγαλα μια φωτογραφία με τα πρώτα λουλουδάκια που είδα στην Μορεάλη μου. Όλο χαρά τα έφερα εδώ! Χαμογελώ γιατί στην Ελλάδα γίνεται χαμός, οργιάζει η φύση με αγριολούλουδα, ανθοκομικές εκθέσεις και και το μαγιάτικο στεφάνι!

Φέρνω εδώ την κυρια Μαρμότα Ντροπαλίδου. Συναντηθήκαμε πριν κάτι χρόνια καλοκαίρι σε ένα από τα πάρκα της Μορεάλης.

Η μαρμότα της κυρα Δέσποινας δεν έχει λίγο καιρό που ξύπνησε, ακόμη δεν έχουμε συστηθεί για να μπορέσω να την ρωτήσω το όνομά της. Πεινασμένη αναζητά τροφή και τα λουλουδάκια είναι γκουρμεδιά σε μια πόλη που ακόμη παλεύει να ξυπνήσει την Άνοιξη Σήμερα, λίγο πριν φτάσω στην εξώπορτα …άφαντα τα λουλουδάκια…Καλό μήνα καλή χώνεψη !  

Η κυρά Δέσποινα, η συνομήλικη(έτσι με βλέπει)  ενενηντάχρονη φιλενάδα μου, στα νιάτα της αγαπούσε πολύ τον κήπο της, Μπροστά από το σπίτι φύτευε λουλούδια και πίσω λαχανικά. Δεν ξέρω πότε ακριβώς αφησε την κηπουρική, πάντως οι βολβοί δίνουν ακόμη τουλίπες!  Βέβαια ας μην ξεχνάμε την πεινασμένη μαρμότα

Σήμερα η φιλενάδα μου με ξάφνιασε… της είπα πως με πονά το στομάχι μου… Μιλήσαμε λίγο για τους λόγους της δυσπεψίας μου. Είχε περάσει πάνω από μια ώρα όταν ξαφνικά με ρώτησε, Συνεχίζει να σε πονά το στομάχι σου?  Έκπληξη! …καλά κάνω και δεν της λέω τα γκομενικά μου… και να ξαφνικά τα θυμηθεί με με όλες τις λεπτομέρειες??? παπαπα δεν είναι για να εμπιστεύεσαι την γομολάστιχα της ασθένεια της … Εκπληξη και οι συμβουλές που μου έδωσε μήπως και νιώσω καλύτερα.  Μπερδεύομαι με το φίλτρο που χρησιμοποιεί … καταλαβαίνω πως στις πολύ έντονες καταστάσεις ο εγκέφαλός της βρίσκει διαδρομές…

Ο γιος φαίνεται αρκετά κουρασμένος(ορισμένες φορές με νευριάζει) , νιώθω χαρούμενη όμως γιατί η κυρία Δέσποινα θα παραμείνει στο σπίτι της για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμα … κάπου βοήθησα και εγώ σε αυτή την απόφαση του γιου της…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂