Απαλά απαλά να μου το πεις

Απαλά απαλά να μου το πεις λοιπόν, και ίσως στο αυτάκι μου για να μην τρομάξω στην είδηση πως έκλεισα τα 56 χρόνια ζωής. Πέρασαν μάλιστα και δέκα μέρες ακόμα. Σε αυτό το μπαλκόνι τα γιορτάσαμε με τις αγαπημένες μου γεύσεις, τορτελίνια σπανακοπιτάκια παγωτάκι …

Τα ξέρω όλα όσα θέλεις να μου πεις που θα με βοηθήσουν να μην τρομάζω και για το 56 και για το 65 μετά από μόλις δέκα χρόνια. Επίσης όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη βλέπω μια γυναικάρα που περνάει η μπογιά της άνετα σε άντρες μικρότερης ηλικίας, και αν σκεφτώ και τον διαθέσιμο εραστή ηλικίας μόλις 35 χρονών (που επιζητά μια εμπειρία) μάλλον ακόμα έχω χρόνο για να παίζω με τα σερνικά και τις ορέξεις τους! Φυσικά αυτό είναι ένα κοινό πάλι μυστικό όλων των ώριμων γυναικών που επιλέγουν να παίζουν ακόμα το παιχνίδι της γοητείας.

Το παιχνίδι της γοητείας δυστυχώς όχι μόνο δεν έχει ηλικία αλλά μένει σχεδόν αδιάφορο (είδες γράφω σχεδόν… ) σε φίλτρα, πλαστικές, καλλίγραμμα σώματα, δροσερές επιδερμίδες… το παιχνίδι της γοητείας είναι γέννημα θρέμμα μυαλού…από κούνια λοιπόν τρέφεται με αυθεντική φαντασία μυαλού. Επίσης το παιχνίδι της γοητείας θέλει τουλάχιστον δύο….

Γιατί όσο και αν με βλέπω στον καθρέφτη, δεν θα μπορούσα ποτέ να νιώσω ζωντανή τη γυναικάρα μέσα μου αν δεν είχα τον γοητευτικό ταίρι μου να σταματά το αυτοκίνητο ξαφνικά, και δεχόμενος την πρόκληση να βγαίνει στη βροχή και να με τραβά και μένα έξω για να … φιληθούμε στη βροχή… ερωτικά φιλιά και τρελά γέλια … τρελά γέλια και ερωτικά φιλιά…

Συνέβη μόλις χθες, καθώς σιγά σιγά μπαίνει το φθινόπωρο στη Μορεάλη. Μια κουβερτούλα τη θέλεις, όπως και έναν ζεστό καφέ μετά από παγωτάκι. Έντονα χρώματα στο ξέπλυμα της βροχής, κύττα τα φύλλα των δέντρων αρχίζουν να κιτρινίζουν….

Απαλά απαλά να μου το πεις πως ενώ νόμιζα πως έχει τελειώσει η περίοδος μου εκείνη μου χτυπά ακόμη την πόρτα που και που… γιατί δεν με τρομάζει, περισσότερο με νευριάζει που δεν μπορώ να πάω στη πισίνα. Ναι ναι επιτέλους άνοιξε η πισίνα και πάλι, ως δώρο γενεθλίων, αλλά και για να προλάβει μήπως και γλιτώσουμε κάποιοι από την ψυχασθένεια.

Η λογική μου είναι μια πολύ κομψή όμορφη πανέξυπνη κυρία, που είναι σε θέση ακόμη να κρίνει το ορθό από το γελοίο, και το να δείχνω ως εμβολιασμένη το πιστοποιητικό σε κιου αρ κοουντ στο κινητό μου άλλα μαζί με μια ταυτότητα για ταυτοπροσωπία (χαχαχα χάκερς σας λατρεύω), στον κάθε άγνωστο στην είσοδο εστιατορίου (για να πεισθεί αυτός που δεν γουστάρει να εμβολιασθεί αλλά γουστάρει τα εστιατόρια και να με χρησιμοποιείς ως μοχλό (ζήλια ψώρα ) ) ε ναι είναι γελοιότητα για να μην πω ότι προσβάλει σοβαρά την δημόσια ψυχική υγεία !!!, ….αντίθετα το να είμαι εμβολιασμένη ως εκπαιδευτικός το θεωρώ ορθό και αν έχω το μυαλό του ψεκασμένου και δεν μπορώ να καταλάβω τη λογική μάλλον δεν κάνω για εκπαιδευτικός. Παράλληλα θεωρώ γελοίο καμιά φαρμακευτική εταιρεία να μην μπορεί να μου απαντήσει ακόμα για πόσο καιρό είμαι σχετικά προστατευμένη από τον ιό όπως το λέει σε άλλα εμβόλια. Τέλος θεωρώ γελοιότητα να τρέχω να κάνω τρίτη δόση εμβολίου για τις μεταλλάξεις… μεγάλη γελοιότητα … και βαριέμαι να γράψω γιατί.. και πάλι όμως η απάντηση βρίσκεται στα άλλα εμβόλια. Τέλος η λογική μου μου λέει πως όσοι έχουν χαμηλό ανοσοποιητικό και βαρύ ιατρικό ιστορικό απλά θα πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες του γιατρού τους και μόνο καθώς οι γενικότητες τις περισσότερες φορές φοβίζουν και κατά βάση είναι γελοιότητες.

Έχετε δει το γιατρό σας, την έκφραση που παίρνει όταν του λέτε … γιατρέ διάβασα σε κάποιο άρθρο στο διαδίκτυο… όχι όχι την επόμενη φορά παρατηρήστε τον σας παρακαλώ χαχκξάλσκδξφαοςιεξφ… ήρωας !!!

Σιγά σιγά μαζευόμαστε στις αίθουσες, οι εγγραφές έχουν αρχίσει και το νηπιαγωγείο μάλλον θα γνωρίσει μεγάλες δόξες φέτος.

Απαλά απαλά να μου το λες πως έρχεται φθινόπωρο… όχι γιατί δεν το νιώθω αλλά γιατί μου λείπει η γοητεία της Ελλάδας.

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Παγωμένο μελάκι :)

Τα έγραψες και ξέχασες να τα δημοσιεύσεις?

Ναι κάτι συνέβει και δεν πρόλαβα να φέρω τις φωτογραφίες!

Οκ βρες τις φωτογραφίες, γράψε και κάτι για τον έρωτα και πάτα δημοσίευση μικρή μου 🙂

Ε ναι, είναι καλά η αδελφή μου και όλα καλά, Και το παλιό παλτό καλά είναι. Μπήκαμε σε ευθεία μικρή μου ξανθιά. Μπορείς να κάνεις βόλτες και να χορεύεις με παγοπέδιλα στο παγωμένο μελάκι του μυαλού (?) σου.

Δώσαμε ελέγχους το προηγούμενο Σάββατο 30 Ιανουαρίου. Όλα τα σποράκια Αλφα. Ηλεκτρονικά στάλθηκαν στους γονείς και την τελευταία ώρα, σε δεκάλεπτο τηλεδιάλογο με κάθε γονέα. Υπομονή και αγάπη θέλουν τα σποράκια αχμμ και φως. Χωρίς φως, δεν παίρνουν θάρρος, δεν φτερουγίζει η καρδιά τους, δεν γοητεύονται.

Για τον μικρό μου Σωκράτη το σύμπαν έκανε μια μικρή συνομωσία Η αδελφή του πήρε τον έλεγχό της από το καθημερινό σχολείο με καλούς βαθμούς και στο σπίτι έγινε μια μικρή γιορτή. Ο μικρός μου καθώς πηγαίνει τις καθημερινές προνήπιο δεν πήρε έλεγχο. Τον έπιασε το παράπονο, έκλαιγε, και τη στιγμή που έκλαιγε ήρθε ειδοποίηση στο κινητό της μαμάς, πως η κυρία Μάνια από το Σαββατιανό σχολείο έστειλε έλεγχο για τον Σωκράτη. Αυτό ήταν, το κλικ για να νιώσει πως αυτό που κάνουμε κάθε Σάββατο είναι σχολείο χαχαχαχα και η κυρία Μάνια δασκάλα. Στο μάθημα που κάναμε ο Σωκράτης παρακολουθούσε και το βασικό όταν τον ρώταγα κάτι προσπαθούσε να απαντήσει.

Και την Παρασκευή ήρθε η σειρά μου να λιώσω… – παρακαλώ – γειας κυρία Μάνια – ποιος είναι – είμαι ο Σωκράτης ….!!! Τι κάνεις Σωκράτη μου; – Είμαι καλά εσύ; – Καλά είμαι. – Γιατί με πήρες τηλέφωνο, θέλεις κάτι; -Ναι, κάνω τις ασκήσεις μου !! -Μπράβο Σωκράτη είσαι πολύ καλός μαθητής !

Η μαμά του μου εξήγησε πως εκεί που έκαναν μια επανάληψη τις ημέρες τις εβδομάδας στα Ελληνικά, ο Σωκράτης της ζήτησε να με πάρει τηλέφωνο γιατί θέλει να μου πει κάτι!!! χαχαχαχαχα Φυσικά και η μαμά έχει ένα άγχος που έχει μεταδώσει στα παιδιά για να είναι καλοί μαθητές και φυσικά τα παιδιά έχουν αγχωθεί. Όμως ένα κομμάτι μέσα μου χάρηκε με αυτό το τηλεφώνημα. Πρώι πρωί ένα σποράκι μου κελαηδούσε !!

Κρύο πολύ κρύο στη Μορεάλη μου. Ο Φεβρουάριος θα φέρει ακόμη πιο πολύ. Μου λείπει η εκτόνωση της γυμναστικής, το κολύμπι. Μετά από μια σειρά περιπετειών επιστρέφω στην γκρίνια, αυτή που μουρμουρά που δεν κάνει μάθημα τα Σάββατα σε αίθουσα, που δεν είναι ανοιχτή η πισίνα, που δεν πάει σε συγκεντρώσεις, γιορτές, που δεν συναντιέται με φίλους για καφεδάκι…. Θα περάσει… ναι θα περάσει … Πάμε βόλτα. Αυτοκινητάδα… αρκετός κόσμος κάνει αυτοκινητάδες… από απόσταση, βουβοί, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία απολαμβάνει, τοπία, γεύσεις, τραγούδια, βιβλία …

Και σκάει ο ήλιος στον παγωμένο ποταμό … και ο φάρος επιτέλους νιώθει πως οι άνθρωποι που τον κατασκεύασαν δεν αντιλαμβάνονται μόνο την τρομερή χρησιμότητα του, βιώνουν, νοιώθουν πως είναι να είσαι υποχρεωμένος να στέκεσαι εκεί φρουρός μέρα νύχτα…πως λέγεται; Μοναδικός… όχι ακριβώς υπάρχουν και άλλοι, διαφορετικός … όχι ακριβώς… άσε τη σκέψη σου να χορεύεις στον πάγο μελιού… α … Σπουδαίος; Ίσως να την ψάξουμε τι λεξούλα αυτή αλλά ούτε και αυτή είναι … μουδιασμένος; περίπου…

Μην το σκέφτεσαι … πες το … ανάπηρος … χαχαχα πιστεύεις πως ένας φάρος μπορεί να νιώθει ανάπηρος … ενδιαφέρον αλλά νομίζω πως έχει αρχίσει να σε ρουφά μια μαύρη τρύπα ορμονικών ταχτιντρί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Ημέρα των ερωτευμένων λέει σήμερα … κάπου διαβάσαμε πως πουλούν λουκουμάδες σε μορφή μπουκέτου χαχαχα

Το εκλέρ και η τούρτα του Νοεμβρίου

Και που λες χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου στις 21 Νοεμβρίου που είχα τη γιορτή μου αγοράσαμε εκλερ και μιλφέιγ… και με καφεδάκι για συντροφιά συζητήσαμε για να βρούμε που βρισκόμαστε. Την εμφάνιση της έκανε μια ανάγκη για εξομολόγηση, μπορώ να πω πως πόνεσε άλλα ήταν σαν ένα σάπιο δόντι που πονούσε και ξεριζώθηκε. Έμεινε μια μικρή τρυπούλα που άρχισε να αιμορραγεί, όμως όταν έχεις έναν άνθρωπο που σε λατρεύει, βρίσκει την δύναμη της ίασης μέσα του κατανοεί την αδυναμία αυτή της απόλυτης ίασης, αυτή της συγχώρεσης . Έτσι η γιορτή βρήκε το νόημα της και το εκλέρ την πραγματική γλύκα του.

Και βρέθηκε από μόνη της η δύναμη και στόλισα με χριστουγεννιάτικα παιχνίδια το σπίτι στις 27 Νοεμβρίου μια μέρα πριν τα γενέθλια του παλιού μου παλτού. Παρέα με μια φύση που είναι στη εποχή της εσωστρέφειας της. Άδειασαν τα δέντρα τα κλαδιά στέκουν αποφασισμένα με τις ρίζες τους δυνατές.

Η όμορφη αναγκαία εσωστρέφεια, που το μόνο που επιζητά είναι η εσωτερική δύναμη για να αντέξει την παγωνιά του χειμώνα και γιατί όχι να γελάσει με το παραμύθι του ηλεκτρισμού που πυρακτώνει μικρά ελάσματα για να ζεστάνει το βλέμμα. Δύο σειρές φωτάκια. Μια αγκαλιάζει την ψεύτικη γιρλάντα στην ξύλινη μπαλκονόπορτα και μια σειρά μπλέκεται στα κλαδιά ενός μικρού δέντρου στο υπνοδωμάτιο.

Αυτό το δεντράκι που όταν σβήνουν τα πορτατίφ μένει λαμπερό για να μας θυμίζει τα πρώτα Χριστούγεννα στη Μορεάλη αλλά και τα βράδια της παιδικής μας ηλικίας που μας αφήναν οι γονείς να μας παίρνει ο ύπνος στο πάτωμα δίπλα στη Φάτνη. Όσο ενθουσιασμένη και αν ήμουν τότε μικρούλα,, σήμερα που ζωγραφίζω όλη την εικόνα που έβλεπε η μαμά μου αισθάνομαι τους χτύπους της καρδιά της και το φωτεινό της κρυφό χαμόγελό της πραγματικό αστέρι στην κορυφή του δέντρου. Αχ μαμά… σκέφτομαι πως και τώρα που μας βλέπεις στο διπλό κρεββάτι με το παλιό μου παλτό δίπλα σε ρόλο «αρκουδάκι» να κοιτάζω τα φωτάκια και τα στολίδια του δέντρου το ίδιο χαμόγελο έχεις … και λάμπεις στο δικό σου γαλαξία. Ναι μίλησα με την Αγγελικούλα το Σάββατο το μεσημέρι Είχε κόψει την δική της τούρτα και με γέμισε με τα νέα της. Φυσικά ξέρεις μου έκανε και την σχετική πλάκα .. μα και εσύ πήγες και την γέννησες την ίδια μέρα με το παλιο μου παλτό … έτσι για να με τυραννούν … ή μήπως και τα καταφέρουν να με συγκεντρώσουν, σοβαρέψουν, συμμαζέψουν

Το «αρκουδάκι μου» μεγάλωσε, έσβησε με απόλυτο σεβασμό στο έθιμο, τα κεράκια που κοσμούσαν την νοστιμότατη τούρτα. Και το σύμπαν του το ανταπέδωσε. Λεπτά αργότερα και ενώ ετοιμαζόμασταν να τσακίσουμε τα δύο μοναδικά κομμάτια που κόψαμε από τη τούρτα …. νασου τα ανήψια μας Τρείς νεαρές γυναίκες σαν τα κρύα τα νερά σε βίντεο κλήση από την Ελλάδα ώρα 3 τα ξημερώματα εκεί!!!! Μια ώρα και … βίντεο κλήση να τις απολαμβάνουμε να μας λένε για τις σπουδές τους, τις μουσικές τους περιπλανήσεις άλλα και τα… γκομενικά τους. Κλείσαμε και η τούρτα σα να είχε μοιραστεί… δεν φάνταζε τόσο μεγάλη και ας έχει μείνει ακόμα στο ψυγείο.

…. εκείνο που θέλω να σου πω είναι πως νιώθω τη φύση να κρυφογελά. Κάτσε να έρθει το χιόνι και οι παγωμένες ξάστερες νύχτες και θα σου πω εγώ τι πάει να πει ψυχρή λάμψη δύνατης εσωστρέφειας. Έτσι την ακούω να ψιθυρίζει μέσα μου….

και εγώ το μόνο που βρίσκω τη δύναμη να της απαντήσω είναι, να μας αφήσει ήρεμους αυτά τα Χριστούγεννα χωρίς περιπέτειες, ας χιονίσει όσο θέλει, αυτό που θέλουμε εμείς είναι να περάσουμε στον νέο χρόνο χωρίς πόνους, πληγές, ράμματα τοξικά απόβλητα κοινωνίας και λαβωμένα φτερά αγγέλων.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Τι μου είπες πως κάνει ο φόβος; Ξέχασα …

Από αναβολή σε  αναβολή έρχομαι και εξαφανίζομαι.

Ξεκίνησε ο Σεπτέμβριος φορτωμένος με αυτή τη γλύκα της που λατρεύω. Το άνοιγμα των Σαββατιανών σχολειών. Γίνομαι μέλι η μικρή θεά στη σκέψη της όμορφης αυτής απασχόλησης. Σοκαρισμένη βέβαια, 5 ώρες μάσκα και προσωπίδα … ιδέες, προτάσεις από δω και από κει,

Πέντε Σεπτεμβρίου παίζουμε, κάνουμε φωτογράφιση, σε ένα πάρκο τι σημασία έχει … σημασία έχει που λειτουργούμε ως ερωτευμένα σχολιαρόπαιδα, ποζάρουμε ο ένας στον άλλον … θαυμάζει ο ένας τον άλλον … Κάπου εκεί και ο κύριος Σκίουρος Μοντέλος…

 

μας παρακολουθεί και ξεσηκώνει πόζες για την επόμενη φωτογράφισή του. Πρώτη φορά συνάντησα σκιουράκι που μόλις κατάλαβε πως τον φωτογραφίζω, κοντοστάθηκε και πόζαρε ως σουπερ έμπειρο μοντέλο.

Αναβολή έναρξης των Σαββατιανών σχολείων για το πρώτο Σάββατο του Οκτωβρίου. Προσπαθώ να κάνω εικόνα  στη σκέψη μου την έννοια της φούσκας μέσα στην οποία θα λειτουργεί η τάξη μου ώστε να οργανωθώ Με βάση τις εγγραφές θα έχω περίπου 15 σποράκια. Νιώθω το βάρος της ευθύνης. Μπούρδες, πταίσμα μπρος σε αυτά που φορτώνουμε στα παιδιά. Τα παιδιά δεν πρέπει να φορούν μάσκα. Τελεία και παύλα.

Από κει και πέρα στα δικά μας εδώ, τα παροικιακά… τα Σαββατιάνα παλεύουν να ανοίξουν αλλά … Οι φοβίες. Αχ αυτές οι φοβίες του Έλληνα. Είναι τρυπούλες. Τέτοιες τρυπούλες αναζητούν ο φθόνος, ο εγωισμός, το μίσος. Βρίσκει η χρόνια αντιπαλότητα την ευκαιρία και μαζί με την αναποφασιστικότητα … γιγαντώνει την  ευθυνοφοβία, ανθρωπάκια που φωνασκούν και έχουν άποψη ενώ στην ουσία άγονται και φέρονται από τις φοβίες τους….

και εκεί που πάει να χωθεί σε κάποια τρυπούλα φόβου μου (πως τελικά θα καταφέρουν και δεν θα ανοίξουν τα σαββατιανά) ο θυμός… ξαφνικά ,

Δεν φοβάμαι έρωτα μου όσο έχω εσένα δεν φοβάμαι τίποτε γιατί πως να το κάνουμε ξαφνικά μου ανακοινώνεις πως διαβάζεις Ινδική Φιλοσοφία. Με κάθε λεπτομέρεια αρχίζεις να μου περιγράφεις τις ανώτερες και κατώτερες αξίες… σε ακούω υπνωτισμένη,

με γουργουρίζει ο ήλιος και να με γαργαλά η φωνή σου στα αυτάκια μου…. εκεί στην Oka 

Εκεί οι μηχανόβιοι αράζουν μαζί με άλλους …

… φυσικά και έχουμε ξαναπάει… έχουμε βγάλει πολλές όμορφες φωτογραφίες

….Αυτή τη φορά προσέχω  κάτι που προσπαθεί να αγγίξει τον Ουρανό

«Στα παπούτσια τα παλιά μας» τι και ποιος και γιατί και πότε και που …. Καβαλάμε και εμείς το παγκάκι …

… και απολαμβάνουμε διάφορα της φύσης κάδρα ….

τι μου είπες πως κάνει ο φόβος? ξέχασα χαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σεσημασμένοι «Σουκουτσαρκαδώροι «

και που λες και που λες φυσάει σήμερα Οι κλέφτες της φύσης κάνουν πάρτι. Έτσι και αλλιώς δεν γνωρίζουν από πρόστιμα. Και για νόμους έχουν μόνο την προίκα του ενστίκτου που το έδωσες η φύση.

Κλέφτες και εμείς, εγώ κατά κύριο λόγο αλλά και το παλιό μου παλτό. Σεσημασμένοι, γνωστοί με το όνομα οι «Σουκουτσαρκαδώροι «, χτυπάμε κάθε Σ/Κ σε μέρη που μας επιτρέπει, ο νόμος, η τσέπη, οι αντοχές… λεία μας ότι χορταίνει τις αισθήσεις μας.

Φυσάει, φυσάει δυνατά, που σημαίνει πως αυτό που φυλάκισα έχει πια καβαλήσει το Φφφφ και κάπου πετάει …

Φυσικά και ο μεγάλος κουρσάρος είναι το παλιό μου παλτό. Με βουτά από το χέρι, με βάζει στο αυτοκίνητο, διαβάζει έναν χάρτη, όπου του κάτσει η ματιά φρενάρει και ξεκινάμε την έρευνα για τους θησαυρούς .Το προ προ ΣΚ πρώτη φώναξα , εδώ εδώ !!!

Φυσικά η επιγραφή δεν είχε κανένα ενδιαφέρον, με ξέρεις! Ναι πως το κατάλαβες; Περίπτερος Ναός, προκλητικός, μου έβγαλε τη γλώσσα!

Δεν ήξερα πως υπάρχει με άσπρο τρίχωμα. Πως σε λένε;; «Σκίουρο Αλπίνο» μου απάντησε και στη φωνή του ένιωσα το δισταγμό από την έκπληξη της εμφάνισής του. Συγγνώμη δεν σε κατακρίνω, απλά μου κάνεις εντύπωση. Έτσι ένιωσα μια φορά και εγώ όταν περπατούσα σε μια περιοχή της Νέας Υόρκης που έμεναν μαύροι, ξαφνικά μια αφράτη άσπρη άσπρη και ξανθιά … ξέπλυμα-αλπίνο….ένιωσα βλέμματα να με καρφώνουν άγρια, άλλα να σου πω ούτε που μου πέρασε από το μυαλό πως η αστυνομία θα με προστάτευε. Όπως και να το κάνουμε σε μια πόλη που όλοι έχουν όπλα, ο άοπλος ίσως είναι ο μόνος που θα γλυτώσει εκτός βέβαια αν τον χτυπήσει αδέσποτη. Γενικά η ατμόσφαιρα έχει γεμίσει με αδέσποτες ! Οι περισσότεροι διαθέτουν όπλα και αναζητούν λαίμαργα την ευκαιρία για να δρέψουν

Ουπς ξέφυγα. Το μόνο που έχω να σου ανακοινώσω κύριε Σκίουρε Αλπίνε είναι πως σε λίγα λεπτά αυτός ο περίπτερος ναός θα μου ανήκει!

Ενα σήμα στο σύμπαν θα στείλουμε και θα κατοχυρωθεί στην ύπαρξή μας. Αρκεί να σταθώ  ακριβώς στο κέντρο όταν με φιλά, απαλά στα χείλη ξανά και ξανά μέχρι χαθεί ο χρόνος, ώστε να φεύγει το σήμα στο σύμπαν…

… ακούω ότι  μου λες… αλλά τα ίδια και τα ίδια! Που είναι η είδηση. Αμ την έχασα στην επιστροφή… Κοίταζα τις φωτογραφίες και δεν πρόλαβα να βγάλω φωτογραφία το τεράστιο κόρακα που τσιμπολογούσε, στη μέση της διασταύρωσης, τη σχεδόν σαπισμένη σάρκα ενός σκίουρου, θύμα της βίας των αυτοκινήτων.

Πόσο περίεργο, ο κόρακας σταμάτησε σχεδόν την κυκλοφορία.

Είναι ανάγκη να σου φέρω εξοχικό του μυαλού μου και το προηγούμενο ΣΚ. Έρχεται το επόμενο, δηλαδή τώρα κτυπά το κουδούνι. Πριν το ντριν

ΣΚ λοιπόν πρώτο Ιουνίου. Η βροχή με τον ήλιο στον ουρανό. Φλέρτ στο φλέρτ την κατάφερε ο μπαγάσας και άνοιξε τα τσουμπωτά της σύννεφα. Έτσι και εμείς στην διαδρομή αλλάξαμε σχέδια διαφυγής και …

Δεν είναι άλογο είναι Αγάπη! Και αγάπη είναι να κάνει δύο φορές τον κύκλο μια μικρής πλατείας με το αυτοκίνητο για να προλάβω να βγάλω το άλογο !

Φυσικά και δεν κατάλαβα ούτε μπόρεσα να βρω για πιο λόγο αυτός ο πλαστικός Πήγασος κοσμούσε την μικρή πλατεία….

Επίσης, μπορεί η ματιά μας να συνέλαβε ένα μονοπάτι δίπλα σε συνοικιακό δρόμο, να γουργούρισα λίγο στο όμορφο λουλουδάκι κοντά στο πεζοδρόμιο

Τι όμορφο που είσαι αλήθεια ….

.. όμως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως ξαφνικά θα περνούσαμε σε έναν φιλόξενο κόσμο δάσους …

που θα κατέληγε σε μια παραλία, ένα μικρό κόλπο….

 

για να συνεχίσει παράλληλα … με το ταξιδιάρικο νερό …..

Περπατούσαμε, ήρεμα, φιλιόμασταν και κλέβαμε, οξυγόνο και διακριτικές παρουσίες ανδρών που ψάρευαν με καλάμι …

Μας αγκάλιασαν τα δέντρα με τα κλαδιά τους, και τα φύλλα μας ψιθύριζαν μυστικά του αέρα ….. Η ηρεμία ήταν διάχυτη, ένα δάσος που αγκάλιαζε με αγάπη όσα παιδιά δέντρα του δεν άντεξαν τη λύσσα του χειμώνα…

Όσα δέντρα ριζώνουν στις όχθες παλεύουν κάθε χρόνια με τα φουσκωμένα νερά. Διεκδικούν την ιδιοκτησίας του δάσους Χρόνια αντέχουν μέχρι που φτάνει η στιγμή …. Θαυμάζω τις απίστευτα τεράστιες ρίζες … και όμως δεν άντεξαν χωρίς το έδαφος… «οι ρίζες θέλουν έδαφος» αυτό είναι το συμπέρασμα και ότι κατάλαβες κατάλαβες…

Θα μπορούσαμε να περπατάμε και άλλο και άλλο, ο τεράστιος κορμός μας έβαλε σε σκέψεις …

ήταν και η μία … δυο ξεχασμένες σταγόνες…

ααα ναι ήταν και το ξωτικό που μου τράβηξε την προσοχή … καθώς έδεσε μέσα στο τόσο πράσινο την κόκκινη κορδέλα του….

και στην κορυφή του τόσο ταπεινού μικρού κορμού … να και το κουδουνάκι ντιν ντιν.. «να γυρίσετε σιγά σιγά, μόνο μην ξεχνάτε να κάνετε στάσεις στο μονοπάτι μας … το δάσος χρειάζεται τα φιλιά σας, τα πειράγματα σας, τις αγκαλιές σας όπως εσείς χρειάζεστε το οξυγόνο! » μου ψιθύρισε το καμπανάκι …

επιστροφή…. με όλα όσα υποσχέθηκα στο κουδουνάκι του ξωτικού … χαρά που πήρε! Μέχρι και το μάτι μου έκλεισε από το σπίτι του…

και με αυτά και αυτά και άλλα πολλά φτάσαμε πάλι στην είσοδο του δάσους…

…. όταν με χαϊδεύουν απαλά νιώθω πως είναι σαν να με αποδέχονται ως μαγισσούλα, έστω και ξιπασμένη, γι αυτό άφησα τελευταία αυτή τη φωτογραφία ….

Έφτασε αυτό το ΣΚ 🙂