Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….

 

Advertisements

Η γλύκα της Κρέμας Καρεμελέ :)

ΤΙς περισσότερες φορές όταν δεν παίζω για να κερδίσω, κερδίζω. Ετσι έγινε και με την κρέμα καραμελέ μου. Η Κρέμα Καραμελέ εκτός του ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου γλυκά, είναι και μια φίλη που γνώρισα στη Μορεάλη. Δηλαδή αυτή με γνώρισε πρώτη και δεν με άλλαζε με τίποτε, εκεί κολλημένη στην αύρα ήρθε όλο και πιο κοντά.

Μεγάλωνε σιγά σιγά η χαρά μου για αυτή την Κρέμα Καραμελέ που έχει μια φωνή…αχμμ το παλιό παλτό την λέει στεντόρεια. Τι έλεγα όμως α ναι … δεν πίστευε πως θα κερδίσει, δηλαδή όχι αυτή ο άντρας της και όμως κέρδισε. Ο άντρας της όχι αυτή…αυτή είναι πάντα κερδισμένη και πάντα με ένα μεγάλο πόθο να είναι συνέχεια καλοκαίρι και να μένει όλη μέρα κοντά στη θάλασσα.

Τι έλεγα όμως… α ναι έλεγα πως ο άντρας της κέρδισε, είχε όμως πολύ δουλεία και έτσι αναλάβαμε εμείς να τους τα πάμε τα κέρδη.  Η θερμοκρασία και ο δείκτης δυσφορίας στα κόκκινα, το αυτοκίνητο μικρή όαση. Μισή ώρα δρόμος και φτάσαμε στο κορβέτ, που κυρίως σερβίρει σε Γάλλους. Έρχονται, τρώνε στα γρήγορα την μισή μερίδα του Νιονιου και φεύγουν με την άλλη μισή για το σπίτι. Τεράστιες οι μερίδες του Νιόνιου

Χαρές, φιλιά, αγκαλιές… και στο τέλος η αγαπημένη μου κρέμα καραμελέ. Με ένα φιλαράκι μέντα φρέσκο από τον κήπο της….αλλά η συνταγή και η εκτέλεση του Νιόνιου

Ο δρόμος της επιστροφής ήταν να τον πιείς στο ποτήρι. Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, όπου και αν έστρεφα την ματιά μου όλες οι πινελιές στα πάρκα αλλά και στον δρόμο είχαν θαρρείς την γλύκα της κρέμας καραμελέ…

Το ένιωσε το παλιό μου παλτό και …. και έστρεψε το τιμόνι στην παλιά μας γειτονιά Στη γειτονιά όπου γνωρισα και αγάπησα την Μορεάλη μου. Περνούσαμε τους δρόμους και η γλύκα χτυπούσε κόκκινο. Φτάσαμε στο αγαπημένο μου στο πρώτο Μιμ Χόρτονς. Απολαυστικός καφές …όχι δεν είναι ο φραπέ …είναι ο ….ο… ο κάτι δεν θυμάμαι … Είδα το παλιο μου παλτό να τον φέρνει … πως πέρασαν δέκα χρόνια στη Μορέαλη μου … πως έφτασα να έχω νοσταλγικές εικόνες από την πρώτη μου γειτονιά? ποια ήμουν, ποια είμαι και πόσο έχει αλλάξει η γεύση μου? Σκέφτομαι εικόνες της τελευταίας μου γειτονιάς στην Ελλάδα… αναζητώ την γλύκα και όχι σα να έχω ξεχάσει τη γλύκα της γευσης αυτής… νομίζω πως  ξεχνάω ….

Φρενάρω…φρενάρω γιατί είναι  δεύτερη φορά που έχω βάλει αυτή την μάσκα μαλλιών, και έβαλα και λάδι … πάω να λουστώ …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Τα λουλούδια είναι γκουρμεδιά !!!

Χαρούμενη πριν από λίγες μέρες έβγαλα μια φωτογραφία με τα πρώτα λουλουδάκια που είδα στην Μορεάλη μου. Όλο χαρά τα έφερα εδώ! Χαμογελώ γιατί στην Ελλάδα γίνεται χαμός, οργιάζει η φύση με αγριολούλουδα, ανθοκομικές εκθέσεις και και το μαγιάτικο στεφάνι!

Φέρνω εδώ την κυρια Μαρμότα Ντροπαλίδου. Συναντηθήκαμε πριν κάτι χρόνια καλοκαίρι σε ένα από τα πάρκα της Μορεάλης.

Η μαρμότα της κυρα Δέσποινας δεν έχει λίγο καιρό που ξύπνησε, ακόμη δεν έχουμε συστηθεί για να μπορέσω να την ρωτήσω το όνομά της. Πεινασμένη αναζητά τροφή και τα λουλουδάκια είναι γκουρμεδιά σε μια πόλη που ακόμη παλεύει να ξυπνήσει την Άνοιξη Σήμερα, λίγο πριν φτάσω στην εξώπορτα …άφαντα τα λουλουδάκια…Καλό μήνα καλή χώνεψη !  

Η κυρά Δέσποινα, η συνομήλικη(έτσι με βλέπει)  ενενηντάχρονη φιλενάδα μου, στα νιάτα της αγαπούσε πολύ τον κήπο της, Μπροστά από το σπίτι φύτευε λουλούδια και πίσω λαχανικά. Δεν ξέρω πότε ακριβώς αφησε την κηπουρική, πάντως οι βολβοί δίνουν ακόμη τουλίπες!  Βέβαια ας μην ξεχνάμε την πεινασμένη μαρμότα

Σήμερα η φιλενάδα μου με ξάφνιασε… της είπα πως με πονά το στομάχι μου… Μιλήσαμε λίγο για τους λόγους της δυσπεψίας μου. Είχε περάσει πάνω από μια ώρα όταν ξαφνικά με ρώτησε, Συνεχίζει να σε πονά το στομάχι σου?  Έκπληξη! …καλά κάνω και δεν της λέω τα γκομενικά μου… και να ξαφνικά τα θυμηθεί με με όλες τις λεπτομέρειες??? παπαπα δεν είναι για να εμπιστεύεσαι την γομολάστιχα της ασθένεια της … Εκπληξη και οι συμβουλές που μου έδωσε μήπως και νιώσω καλύτερα.  Μπερδεύομαι με το φίλτρο που χρησιμοποιεί … καταλαβαίνω πως στις πολύ έντονες καταστάσεις ο εγκέφαλός της βρίσκει διαδρομές…

Ο γιος φαίνεται αρκετά κουρασμένος(ορισμένες φορές με νευριάζει) , νιώθω χαρούμενη όμως γιατί η κυρία Δέσποινα θα παραμείνει στο σπίτι της για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμα … κάπου βοήθησα και εγώ σε αυτή την απόφαση του γιου της…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂 

Στα τρία μέτρα μακρυά μου !

Έρχεται και ζητά συγνώμη. Παραδέχεται πως συμπεριφέρθηκε, ανέντιμα και ζητά συγνώμη. Και από ποιον την ζητά? Από μένα! Μάλιστα… 

Ναι αλλά εγώ Εγώ …  δεν νοιώθω πως πλήγωσες το Εγώ Μου για να βρω τώρα την δύναμη να σε συγχωρήσω. Εμένα κάνε με ότι θέλεις, μου την έχεις κάνει δύο φορές την κουτσουκέλα σου!  Δύο φορές μου φέρθηκες ανέντιμα, και τις δύο φορές, στα έχωσα άγρια, φώναξα, ούρλιαξα και σου έδειξα τα δόντια μου. Μα δεν σε πείραξα, σε άφησα δίπλα μου, τόσο όσο να κάνουμε παρέα… να λέμε και καμιά μαλακία. Και έρχεσαι ξερόλας, λασπολόγος, λαμόγιο και πάνω από όλα ηλίθιος μαμιάς της γειτονιάς και μου ξεκινάς πόλεμο …την πέφτεις άγρια και προσπαθείς να ξεσκίσεις το πανέμορφο αθώο κουταβάκι μου, απόδειξη δύο γρατζούνιες!  Αυτό ήταν τέρμα.. στα τρία μέτρα από μένα μακρΥά! Δεν υπάρχει περίπτωση να σου δώσω άλλη ευκαιρία  και αυτό όχι για το δικό σου καλό, αλλά για δικό μου …διότι ένας θεός ξέρει πως συγκρατήθηκα και δεν σε τσάκισα σα κλαράκι . Την επόμενη όμως φορά άπλα… «θα σε ξεσκίσω» … μακρυά λοιπόν, στα τρία μέτρα, και αν δεν το καταλαβαίνεις εσύ θα σου το μάθω εγώ…. 

Δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσω να με κάνεις δολοφόνο. Σε έχω ήδη συγχωρήσει, όμως θα το ξανακάνεις είμαι σίγουρη!!! 

αυτάααα 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂 

Χιονίζει του ψιθύρισα :)

Χειμωνιάζει και πάλι στην Μορεάλη μου. Άλλη μια χρονιά που δεν κατάφερα το καλοκαίρι να ξεγλιστρήσω από αυτή την ήπειρο Οι πρώτες νυφάδες κάνουν αισθητή την ύπαρξή τους. Δεν θέλω να διορθώσω αυτό το ορθογραφικό λάθος … Θέλω να περάσει και αυτή η εβδομάδα, νομίζω πως μετά από αυτή την εβδομάδα θα καταφέρω να ξεφύγω από τα νύχια αρνητικών αρπαχτικών. 

Χθες Σάββατο είχα  μια πολύ καλή μέρα στο σχολείο με τα σποράκια. Το τραγούδι που επιλέξαμε «τρίγωνα κάλαντα» φαίνεται να τους αρέσει πολύ, τώρα μένει να βρω το εύρημα της σκηνικής παρουσίας που θα δώσει το κάτι παραπάνω … 

 

Σηκώθηκα για τσισάκια είδα τις μικρές νεράιδες να χορεύουν και να ξαπλώνουν αποκαμωμένες πάνω στα κλαδιά του  γυμνού δέντρου….. να τις φέρω στο εξοχικό του μυαλού (?) σκέφτηκα … κλικ… 

 

IMG-0588.jpg

Γύρισα γρήγορα στο κρεββάτι, πήρα αγκαλιά το παλιο μου παλτό, γουργούρισε λογάκια μέσα στον ύπνο του, χιονίζει του ψιθύρισα …και εκείνος βολεύτηκε στα χάδια μου  … η φαντασία μου άρχισε να πλάθει Και πάλι χειμωνιάτικες μικρές αποδράσεις. Φέτος ονειρεύομαι να καταφέρουμε κάθε Κυριακή να επιλέγουμε ένα κοντινό χιονισμένο προορισμό .. 

 

Νιώθω τη ζωή μου να μικραίνει, 

νομίζω πως αυτό είναι ωφέλιμο για μένα.