Το ξόρκι της αρτηρίας

Από το ρυζόχαρτο παίρνω το χάρτη

από τυχαίο το τυχερό

και από αυτό το αστέρι οδηγό

πάμε να ανοίξουμε το δρόμο

στο έργο τούτο ακρίβεια και εμπειρία νυστεριού

στην αρτηρία της διαδρομής ομαλή ροή

για μια ομαλή πορεία παρακαλώ

και δύναμη αγάπης στα χείλη σου αφήνω

Αύριο όπως πάντα μαζί

Στολισμένο παλιό Μοντρεάλ

Η μικρή χαρά μου, να βγαίνουμε το Σαββατοκύριακο για καφέ. Απλή διαδικασία, μέσα από το αυτοκίνητο αγοράζουμε καφεδάκι από τον κύριο Τίμωνα Χόρτον, και μετά πάμε και παρκάρουμε κάπου … για να τον απολαύσουμε. Με λίγα λόγια κάνουμε το αυτοκίνητο κινητή καφετέρια και μάλιστα πριβέ.

Και που λες εξοχικό του μυαλού μου, την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στο κέντρο της Μορεάλης. Η αλήθεια είναι πως δεν μας έκανε εντύπωση ο στολισμός στο κέντρο της πόλης, παρόλο που είχε στολισμένο δέντρο και διάφορα άλλα ….Μας μάγεψε όμως το παλιό Μόντρεαλ. Παλιά κτίρια με σοκάκια στο τότε λιμάνι της πόλης.

Στολισμός ομοιόμορφος, προσεγμένος, ψυχρός αλλά με μια ζεστασιά φινέτσας….

Κρύα νύχτα, χωρίς χιόνι αλλά με έναν αέρα να μας παγώνει τις μυτούλες μας.

Αν και μπορούσαμε να καθίσουμε για λίγο στις ξύλινες πολυθρόνες, παρόλο που καθώς όλα ήταν κλειστά κυκλοφορούσαν λίγοι άνθρωποι έτσι για να περιπλανηθούν… τι γράφω χαχαχαχα ασύντακτο τελείως … τι έλεγα ή τι θέλω να καταγράψω.

Θέλω να καταγράψω τη μικρή μου χαρά. Μου αρέσουν οι διακοσμήσεις, κυρίως οι Χριστουγεννιάτικες. Σπίτια μέσα και έξω, δέντρα, δρόμοι, πλατείες… γίνονται μικρές αφορμές που προσκαλούν διάφορα καλικαντζαράκια για να τα ξεγελάσουν να τα ξελογιάσουν..

Διασκεδάζουν τις εντυπώσεις … βγαίνει ένα επιφώνημα τύπου ααααα και ανάμεσα στο ο και στο ι μπαίνει κρυφά μια αόρατη νότα αναστεναγμού από τα μέσα μας…

Οδηγούσε πέρα δώθε να βρει το σημείο … για να στήσουμε την αυτοκινούμενη καφετέρια μας… Ένα δρομάκι του έκλεισε το μάτι! Απέναντί μας μια ξύλινη εξέδρα με κουπαστή και θέα στο ποτάμι.

Θέλαμε να αγγίξουμε την κουπαστή, να βγάλουμε δύο τρείς βρε παιδί μου φωτογραφίες…

Επιτακτική όμως η ανάγκη για φιλιά, ο μόνος σίγουρος τρόπος να ζεσταθούν χείλη, μυτούλα, μάγουλα ….

ω άρχισε να κουνά ή μήπως μου ζαλίστηκες και έβγαλες αυτή τη ψαγμένη φωτογραφία…

Απόλαυση ο ζεστός καφές λίγο μετά μέσα στο αυτοκίνητο… και τα φιλιά μας για να ζεσταθούμε…

Και να … αυτό που θέλω πω είναι πως καθώς στην επιστροφή έβγαλα αυτή τη φωτογραφία… και ήθελα να πω πως για μια στιγμή νόμιζα πως έβλεπα το Βόρειο Σέλλας …. λες… πες πες λες αυτό εκεί στον ουρανό να ήταν …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Το εκλέρ και η τούρτα του Νοεμβρίου

Και που λες χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου στις 21 Νοεμβρίου που είχα τη γιορτή μου αγοράσαμε εκλερ και μιλφέιγ… και με καφεδάκι για συντροφιά συζητήσαμε για να βρούμε που βρισκόμαστε. Την εμφάνιση της έκανε μια ανάγκη για εξομολόγηση, μπορώ να πω πως πόνεσε άλλα ήταν σαν ένα σάπιο δόντι που πονούσε και ξεριζώθηκε. Έμεινε μια μικρή τρυπούλα που άρχισε να αιμορραγεί, όμως όταν έχεις έναν άνθρωπο που σε λατρεύει, βρίσκει την δύναμη της ίασης μέσα του κατανοεί την αδυναμία αυτή της απόλυτης ίασης, αυτή της συγχώρεσης . Έτσι η γιορτή βρήκε το νόημα της και το εκλέρ την πραγματική γλύκα του.

Και βρέθηκε από μόνη της η δύναμη και στόλισα με χριστουγεννιάτικα παιχνίδια το σπίτι στις 27 Νοεμβρίου μια μέρα πριν τα γενέθλια του παλιού μου παλτού. Παρέα με μια φύση που είναι στη εποχή της εσωστρέφειας της. Άδειασαν τα δέντρα τα κλαδιά στέκουν αποφασισμένα με τις ρίζες τους δυνατές.

Η όμορφη αναγκαία εσωστρέφεια, που το μόνο που επιζητά είναι η εσωτερική δύναμη για να αντέξει την παγωνιά του χειμώνα και γιατί όχι να γελάσει με το παραμύθι του ηλεκτρισμού που πυρακτώνει μικρά ελάσματα για να ζεστάνει το βλέμμα. Δύο σειρές φωτάκια. Μια αγκαλιάζει την ψεύτικη γιρλάντα στην ξύλινη μπαλκονόπορτα και μια σειρά μπλέκεται στα κλαδιά ενός μικρού δέντρου στο υπνοδωμάτιο.

Αυτό το δεντράκι που όταν σβήνουν τα πορτατίφ μένει λαμπερό για να μας θυμίζει τα πρώτα Χριστούγεννα στη Μορεάλη αλλά και τα βράδια της παιδικής μας ηλικίας που μας αφήναν οι γονείς να μας παίρνει ο ύπνος στο πάτωμα δίπλα στη Φάτνη. Όσο ενθουσιασμένη και αν ήμουν τότε μικρούλα,, σήμερα που ζωγραφίζω όλη την εικόνα που έβλεπε η μαμά μου αισθάνομαι τους χτύπους της καρδιά της και το φωτεινό της κρυφό χαμόγελό της πραγματικό αστέρι στην κορυφή του δέντρου. Αχ μαμά… σκέφτομαι πως και τώρα που μας βλέπεις στο διπλό κρεββάτι με το παλιό μου παλτό δίπλα σε ρόλο «αρκουδάκι» να κοιτάζω τα φωτάκια και τα στολίδια του δέντρου το ίδιο χαμόγελο έχεις … και λάμπεις στο δικό σου γαλαξία. Ναι μίλησα με την Αγγελικούλα το Σάββατο το μεσημέρι Είχε κόψει την δική της τούρτα και με γέμισε με τα νέα της. Φυσικά ξέρεις μου έκανε και την σχετική πλάκα .. μα και εσύ πήγες και την γέννησες την ίδια μέρα με το παλιο μου παλτό … έτσι για να με τυραννούν … ή μήπως και τα καταφέρουν να με συγκεντρώσουν, σοβαρέψουν, συμμαζέψουν

Το «αρκουδάκι μου» μεγάλωσε, έσβησε με απόλυτο σεβασμό στο έθιμο, τα κεράκια που κοσμούσαν την νοστιμότατη τούρτα. Και το σύμπαν του το ανταπέδωσε. Λεπτά αργότερα και ενώ ετοιμαζόμασταν να τσακίσουμε τα δύο μοναδικά κομμάτια που κόψαμε από τη τούρτα …. νασου τα ανήψια μας Τρείς νεαρές γυναίκες σαν τα κρύα τα νερά σε βίντεο κλήση από την Ελλάδα ώρα 3 τα ξημερώματα εκεί!!!! Μια ώρα και … βίντεο κλήση να τις απολαμβάνουμε να μας λένε για τις σπουδές τους, τις μουσικές τους περιπλανήσεις άλλα και τα… γκομενικά τους. Κλείσαμε και η τούρτα σα να είχε μοιραστεί… δεν φάνταζε τόσο μεγάλη και ας έχει μείνει ακόμα στο ψυγείο.

…. εκείνο που θέλω να σου πω είναι πως νιώθω τη φύση να κρυφογελά. Κάτσε να έρθει το χιόνι και οι παγωμένες ξάστερες νύχτες και θα σου πω εγώ τι πάει να πει ψυχρή λάμψη δύνατης εσωστρέφειας. Έτσι την ακούω να ψιθυρίζει μέσα μου….

και εγώ το μόνο που βρίσκω τη δύναμη να της απαντήσω είναι, να μας αφήσει ήρεμους αυτά τα Χριστούγεννα χωρίς περιπέτειες, ας χιονίσει όσο θέλει, αυτό που θέλουμε εμείς είναι να περάσουμε στον νέο χρόνο χωρίς πόνους, πληγές, ράμματα τοξικά απόβλητα κοινωνίας και λαβωμένα φτερά αγγέλων.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Η τάξη της Δωροθέας!

Η τάξη του 19-20 έκλεισε τόσο απότομα, λες και ξεριζώθηκαν από την καρδιά τα σποράκια μου. Δεν είχαν προλάβει να βγάλουν ρίζες στην μνήμη μου. Θα πρέπει να γυρίζω με δυσκολία μέσα στην αίθουσα λίγο πριν τις πρόβες μας για την 25η Μαρτίου….

Συμπλήρωσα χαρτιά, έδωσα απολυτήρια και όμως … δεν προλάβαμε να ζήσουμε την ανεμελιά του Μάϊου, εκείνο το μήνα που κάθε χρόνο τα σποράκια μου αποφασίζουν να μην με προσέχουν ως δασκάλα αλλά να τελειώνουν τις εργασίες τους και να προσπαθούν να μου μιλήσουν Ελληνικά γιατί έτσι γουστάρουν … εκείνο το μήνα που είναι μέσα στην τάξη μας γεμάτα στις αταξίες στα γέλια και στα παιχνίδια, και έξω μια σφιχτή ομάδα που καμαρώνει πειθαρχημένη γιατί έτσι γουστάρει ! Ο Σωτήρης, Ο Αδριανός, ο Ματθαίος, ο Στέφανος, η Χαρίκλεια, η Δωροθέα, η Γεωργία, η Νέλλη- Αλεξία, η Βικτωρία, η Ουρανία… θεέ μου ποιο σποράκι ξεχνάω …τον Δημήτρη τον μικρό αδελφό της συμμορίας … και την Σέττα που προστέθηκε στην παρέα μας λίγο πριν μας κλείσουν απότομα λόγο του covid.

Ανέτραξα στα χαρτιά μου αυτά που παρέδωσα, προνήπιο και νηπιαγωγείο 2019-2020 βαθμολόγια Α και Β τριμήνου και γενικός βαθμός, βιβλίο ύλης, απουσιολόγιο, μαθητολόγιο και αυτές τις ψυχρές περγαμηνές αποφοίτησης με τα καλλιγραφικά γράμματα του ονόματος τους και φαρδιά πλατιά η υπογραφή της νηπιαγωγού.

Ολα ξεριζώθηκαν από την αγκαλιά μου, δεν τόλμησα να γράψω … τι να έγραφα … θα τα ξανάβλεπα τον Σεπτέμβριο, τα περισσότερα στην πρώτη δημοτικού και τα προνήπια μου αρχηγούς πια στην τάξη μου, στο νηπιαγωγείο του 2020-21

… ήμουν έτοιμη … έτοιμη να φοράω μάσκα και προσωπίδα για 5 ώρες μόνο και μόνο για να δηλώσω το παρόν, αυτό το παρόν του ανήκειν. Πέρασε ο Σεπτέμβριος και δεν μας αφήσαν να μπούμε στην τάξη… θύμωσα, μου πήραν το μεγάλο εργαλίο της αίθουσας… και όταν ήρθε η εντολή για μαθήματα κάθε Σάββατο μέσω διαδικτύου, έσφιξα τα δόντια και είπα … θα το κάνω! Δεν ξέρω τον τρόπο άλλα όσα σποράκια έρθουν σε αυτό το τρίωρο ταξίδι θα προσπαθήσω να βγάλουν ριζούλες ελληνικές.

Στο πρώτο μάθημα έτρεμα, νόμιζα πως είχα χάσει τη δύναμη μου, μα τελικά είναι τα σποράκια και μόνο αυτά η δύναμη μου. Ένα μήνα 5 μαθήματα και αν κανένας με ρωτήσει θα του πω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως η Δωροθέα, αυτό το Λιονταράκι του προνηπίου ήταν το κουράγιο μου. Από την πρώτη στιγμή που είδα το όνομά της στα 5 παιδάκια της διαδικτυακής τάξης η καρδιά μου φτερούγησε. Η Δωροθέα με το που με είδε μέσα από το άψυχο γυαλί φώτισε όλη την πλάση. Η αγάπη, η χαρά της, η σιγουριά της πως είμαι η κυρία Μάνια με απογείωνε… Τα πέντε σποράκια στα τέσσερα πρώτα μαθήματα έγιναν 7 και ένα έτσι δοκιμαστικά από τους γονείς.

Δωροθέα, Αλέξανδρος, Νίκος, Μαρία, Ζωή, Σωκράτης, Τζέιμς, βάλαμε τα καλά μας στις 24 Οκτωβρίου και κάναμε τη γιορτή του ΟΧΙ. Μας έγραψαν και οι εφημερίδες 🙂 (γελάω παλιό μου παλτό) ¨Ηταν στο 5 μάθημα, στην εκπνοή του Οκτωβρίου που ένιωσα πως θέλω τόσο πολύ να τα γνωρίσω από κοντά…. και μας έγραψαν πάλι οι εφημερίδες…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις αντιδράσεις των παιδιών όταν με είδαν με το πορτοκαλί μου καπέλο στην εξώπορτα του σπιτιού τους. … ανάμεικτα συναισθήματα όλα θετικά… περισσότερο όμως θεωρώ πως χάρηκαν οι γονείς που με γνώρισαν από κοντά. Ένιωσαν πως νοιάζομαι και αυτό γαλήνεψε την ψυχή τους. Θα γράψω άλλη φορά για τους γονείς…

… θα σταθώ και πάλι στη Δωροθέα. Ντυμένη πυροσβέστης !!! Ένιωσα την έκπληξή της να την συνεπαίρνει, έτρεξε να με αγκαλιάσει ….φρενάραμε και οι δύο…. στο ένα μέτρο και κάτι… βγάζαμε σπίθες από τη χαρά μας… μιλούσαμε φυσικά ελληνικά, άνετα … «ο ιπποπόταμος που είναι;¨ με ρώτησε…

έλιωσα …

ήξερα πως όλα τα παιδάκια μου όταν ένιωθαν την έλλειψη της μαμάς στα πρώτα μαθήματα τους έδινα για λίγο να προσέχουν στην αγκαλιά τους τον Ιπποπόταμο… λίγα λεπτά αργότερα μου τον επέστρεφαν χαρούμενα … τώρα όμως η Δωροθέα μου ήταν με την μαμα της … και αυτό που της έλλειψε ήταν να σφίξει την κυρία Μάνια….

Τα μαθήματα κυλούν καλά, τα σποράκια μου μπαίνουν σε ρουτίνα και ακολουθούν την διαδικασία μάθησης μέσα από χαρούμενες εργασίες, αστείες κινήσεις στα τραγούδια και οδηγίες πάντα στα ελληνικά…

Μα στέκομαι και πάλι στη Δωροθέα, στη μαγιά και μαγεία … σε αυτό το Λιονταράκι, στην μικρή ηρωίδα μου, που χωρίς να το ξέρει τραβά όλο τον κόσμο με την σιγουριά των συναισθημάτων της, σβήνει κάθε μαύρη καπνιά καμένων με την λάμψη του χαμόγελού της και γράφει την ιστορία…

όσα χρόνια και αν περάσουν, θέλω να φτάσω να την συναντήσω φοιτήτρια και να προσπαθήσω να της εξηγήσω…

Καληνύχτα Δωροθέα μου …

Με το κρύο του Φθινοπώρου

Περνούν οι εποχές

Είπα να ξεκινήσω να γράφω στο εξοχικό του μυαλού (?) μου με μια γενικότητα. Ενας όμως από τους λόγους που μου αρέσει να γράφω σε ημερολόγια είναι πως η γραφή δεν ακολουθεί κανόνες. Ανοίγω ένα συρτάρι συναισθημάτων, η σκέψη διαβάζει τα δάκτυλα τρέχουν, ο κέρσορας σταματά να αναβοσβήνει και πιάνει δουλειά.

Να προλάβω! Αυτό νιώθω εδώ και πολύ καιρό. Δεν θυμάμαι από πότε ακριβώς. Σίγουρα από το Σεπτέμβριο. Φτάσαμε τέλος Οκτωβρίου Το δέντρο αγκαλιάζει το μπαλκόνι μου, αποφάσισε να αφεθεί … παραδωθεί στην γυμνια Είναι από τα τελευταία της πόλης.

Κλέβω στιγμες σε φωτογραφίες από την πόλη,

από μια μικρή εκδρομή

Ενας ακόμη περίπτερος ναός..

δικός μας, σφραγισμένος με το φιλί μας ακριβώς στο κέντρο του.

Ξέρεις δουλεύεις παρα πολλές ώρες, προσπαθείς να προλάβεις μια καταστροφή… τρέμω μην μου πάθεις κάτι … ξέρεις λατρεύω που αφήνεις δίπλα στο νεροχύτη την κούπα του πρωινού σου καφέ… αργότερα μέσα στην ημέρα πριν την μαζέψω γεύομαι τις τελευταίες γουλιές που έχεις αφήσει … αλλοίμονο, κάποιες μέρες δεν σε προλαβαίνω και την έχεις βάλει στα απλυτα…

Πόσο γέλασα με αυτό το σκυλάκο, αλλά και τον ιδιοκτήτη του που δεχτηκε να τον φωτογραφίσω

αλλά και αυτός ο μικρός φίλος του δάσους μου εκλεψε την καρδιά χωρίς καν να το καταλάβει

Ο Οκτώβριος της Μορεάλης γεμίζει όπως όλος ο Καναδάς με κολοκύθες και άλλες κολοκύθες …

και … το βάζο μου με φύλλα από το πάρκο

halloween καταστάσεις … και προσπαθώ ακόμη να προλάβω να ξεφύγω

και και πεινασμένα σποράκια σε μαθήματα μέσω κάμερας, για αυτά θα σου γράψω άλλη φορά….

αύριο 31 Οκτωβρίου ένα ακόμη μάθημα και μετά θα πάω να τα γνωρίσω από κοντά, ένα ένα έξω από το σπτίτι τους επίσκεψη… με το γνωστό πορτοκαλί χαρούμενο καπέλο της μαγισσας … και το χαμόγελό μου, φυσική παρουσία που την έχουν ανάγκη για να καταλάβουν πως είμαι άνθρωπος και όχι οθόνη.

ε θα τα γλυκάνω και όλας με δωράκια