Ευλογία είναι η πιο απλή πραγματικότητά μας :)

Η εποχή αυτή έχει ένα χριτσι χρίτσι, όπου σταθείς όπου βρεθείς ακούς αυτές τις ξακουστές μαράκες  του παλιού μου παλτού.

Σε υποχρεώνει η φύση να μπεις στο χορό του λήθαργου. Το εργοστάσιο της Φύσης.

Η ομορφιά των δέντρων μέσα στην πόλη σε αναγκάζει να βγεις από το σπίτι, να την δοξάσεις. Δεν έχουμε άλλη επιλογή με το παλιό μου παλτό, της Κυριακής το κάλεσμα είναι σαν τα κόκκινα γυαλιά. Μας σκλάβωσε η ομορφιά, η μόνη ελευθερία … ένας ζεστός καφές και περπάτημα στο πάρκο. Σε αυτή την περιοχή που ανακαλύψαμε τώρα τελευταία αφήσαμε το πάρκο χωρίς να το περπατήσουμε τότε. Εσκεμμένα, περιμέναμε να το χαρούμε ντυμένο στα φθινοπωρινά του

Θυμάσαι μικρή Μαρία; εκεί που είδαμε τον ερωδιό και τα πρώτα κίτρινα φύλλα περιοχή terrrebonne γλυκιά γαλλίδα Στεφανία ///

Μια ξύλινη γέφυρα, λίγες ξύλινες κατασκευές και πλησιάζουμε το φαρδύ μονοπάτι

βγάζω φωτογραφίες με το κινητό μου, κάπου μέσα εκεί τριγυρνά και ο Γιάννης… το φέρνω όσο πιο κοντά γίνεται παρέα στη βόλτα…

Δεν γίνεται να μην περπατάμε χέρι με χέρι, χαμογελώ με το πως τα καταφέρνουμε τελικά και ας κρατάμε κινητό… καφέ ζεστό …και κλεφτές ευκαιρίες για φιλί…

Οι άνθρωποι των πάρκων

Αυτό το μπλε κουκούλι το έφτιαξε ένα αγόρι με ένα κορίτσι και χώθηκαν μέσα.

Είπα φέτος δεν θα αγγίξω ούτε τόσο δα το φως και τα χρώματα στις φωτογραφίες…

Τον νιώθω δίπλα μου, σιγά-σιγά ηρεμεί, γεμίζει τις αποθήκες του… ενθουσιάζεται παίζει με τα παιχνίδια του…

Κυνηγάμε μαζί τις αγριόπαπιες, αδιάφορες κουνούν τα πωπουδάκια τους, γελάμε με την αδυναμία μας να πετάξουμε, να κολυμπήσουμε, να περπατήσουμε όπως αυτές.

Ένας κορμός δέντρου γίνεται αφορμή να με φωτογραφίσει… να με φιλήσει…

Προετοιμαζόμαστε, εκείνος πιο πολύ, εγώ βλέπω όνειρα, και εκείνος βλέπει όνειρα..

και μετά έρχεται η Δευτέρα… αργία… δεν δουλεύει…

Η πιο απλή μας πραγματικότητα, να καθαρίζουμε τις ψυχές μας από την μαυρίλα του θυμού, να μαγειρεύουμε τους καρπούς που διαλέξαμε, να τρώμε, να πίνουμε ένα ποτό πριν… ένα καφέ μετά, να ακούμε τραγούδια και λίγο πριν κοιμηθούμε να μακαρίζουμε, να ευλογούμε, γεμάτοι ευδαιμονία…

Η δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών στο Καναδά, έχω πολλές εγγραφές στο εξοχικό του μυαλού μου. Η μεταφορά της καληνύχτας μου σιγά σιγά βγάζει τις φθορές που έχει υποστεί κατά την αλλαγή σε άλλη μπλογκογειτονιά… έφτιαξα τους συνδέσμους σε αυτή την εγγραφή Νομίζω πως θα επιζήσει  

Ευχαριστώ 🙂

 

Advertisements

Η Κρυμμένη λίμνη του φθινοπώρου :)

Ο Γεράσιμος και η Μαίρη δεν προσκαλούν, δηλώνουν πως η πόρτα  τους είναι ανοιχτή είτε του σπιτιού στο Μόντρεαλ είτε του εξοχικού δίπλα στη λίμνη.

Η Μαίρη είναι φίλη μου, φυσικά νεράιδα λίμνης με μακρυά πανέμορφα πόδια και καταγωγή από την Κύπρο.Τα είπαμε τα συμφωνήσαμε και ξεκινήσαμε… 135 χιλιόμετρα έξω από το Μόντρεαλ, περιοχή  ο Αγιος του λουκουμά! Έτσι το μεταφράζει η μικρή ξανθιά θεά άρα έτσι είναι….

Άλλαξε η εποχή. Προετοιμασία της φύσης να δεχθεί τις χαμηλές θερμοκρασίες του Χειμώνα. Όπως και την άνοιξη, η φύση εργάζεται και κατεργάζεται μανιωδώς ! Μια συνεχής 24ωρη έμπνευση. Η γοητεία του ενδιάμεσου…και της κρυμμένης δύναμης που αλλάζει …

Είπα αυτή τη φορά να μην πειράξω καθόλου τις φωτογραφίες. Πυρώνει ξαφνικά το βλέμμα, τα φυλλοβόλα δέντρα και οι σφένδαμοι, σε επιτάσσουν να τα θαυμάσεις!

Πώς μπορείς να αντισταθείς όταν γνωρίζεις πως σου δώρισαν την ανάσα σου. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή με ανησυχούσε που τα δέντρα έχαναν τα φύλλα τους. Από που θα παίρνουμε το οξυγόνο μας σκεφτόμουν και έπαιρνα όσο πιο βαθιές ανάσες μπορούσα. Αποθέματα… γεμάτες οι κρυφές σπηλιές της ψυχής εκεί που είναι κρυμμένες οι αντοχές.

Κρυμμένη λίμνη (Lac croche)

Κουλουριασμένη σε μια λευκή κουβέρτα χάζευα την φωτιά και πάνω που ετοιμαζόμουν να μεταμορφωθώ σε λίμνη, δάσος, δρόμος, άγριος σκύλος, κλαδάκι παραπονεμένο που καίγεται στη φωτιά… τσουπ άκουσα την μαγική του μελωδία…  «Πόσο με ξεκουράζει αυτή η στιγμή, με ηρεμεί «, δεν κοίταζε τη φωτιά, είχα χαθεί το βλέμμα του στα μεγάλα δέντρα… είχε μεταμορφωθεί σε ευδαιμονία …

Με πρόλαβε σκέφτηκα και έτσι χλαπάκωσα ένα τσιπ καλαμποκιού με σάλτσα αβοκάντο και ψημένο λουκάνικο στα κάρβουνα!

Στον αέρα χόρευαν διάφορα είδη καπνών κουβαλούσαν μπριζόλες λουκάνικα γαρίδες κότες, ταμπάκο, κορμό σφένδαμου, …ανάμεσα τους και το ερωτηματικό της ημερομηνίας για την επέμβαση του παλιού μου παλτού.

Η εποχή των μήλων στο Κεμπέκ. Αν σέβεσαι τον εαυτό πρέπει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή σου να πας να μαζέψεις μήλα.

Η Μαίρη αφιερώνει μια ολόκληρη μέρα το χρόνο για να φτιάξει μηλόπιτες. Έχει και εδικό μηχάνημα που καθαρίζει τα μήλα. Ψήνει δεν ξέρω και εγώ πόσες μηλόπιτες και τις βάζει στην κατάψυξη!

Αποχαιρετήσαμε τον Σεπτέμβριο με ένα τεράστιο κομμάτι μηλόπιτα και ένα ζεστό καφέ …..

Καλοσωρίσαμε τον Οκτώβριο μαθαίνοντας την ημερομηνία της επέμβασης. 8 Νοεμβρίου.

Άσχετο στη μετάφραση της λίμνης η μικρή ξανθιά θεά στην αρχή διάβασε «θρυμμένη» αντί για κρυμμένη. Το περίεργο είναι πως αυτή η λέξη υπάρχει αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει «θρυμμένη» αναζητώ φιλόλογο να μου πει!!!

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Αντι για τάμα Π.Π!

Στην αρχή σκέφτηκε να τους κάνει έκπληξη. Να μην πει σε κανέναν για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Να χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα του σπιτιού της αδελφής του! Για λίγες μέρες έφτιαχνε σενάρια πως και που θα δράσει μέχρι που έφτιαξε το τρομακτικό σενάριο να κατέβει στην Αθήνα κρυφά, να πηγαίνει στα σπίτια φίλων και συγγενών και όοοολοι να έχουν φύγει διακοπές!!!

Κρύος ιδρώτας !!!

‘Ετσι, δεν πέρασαν δύο μέρες και είχε επικοινωνήσει με όλους. Ευτυχώς, γιατί όντως κάποιοι είχαν κανονίσει τις διακοπές τους και ήταν λίγες οι κοινές μέρες για συνάντηση.

Το καλύτερο όμως, ήταν το σενάριο του πάρτι για την γιορτή του. Ήμερα 26 Ιουλίου, μέρος στο σπίτι της αδελφής του. Καλεσμένοι, όσοι μπορούσαν, συγγενείς, φίλοι από την πάλη, φίλοι από την δισκογραφία, και φίλοι δικοί μου.

Στην Αθήνα πια, τον παρακολουθούσα, να ψωνίζει με την αδελφή του και να οργανώνει τη γιορτή.  Πόσα άτομα θα έρθουν, τι θα έχει το μπουφέ από φαγητά, τα ποτά, ο χώρος οι καρέκλες η διακόσμηση,…. Προσπαθούσα να μην επέμβω πολύ, ήταν και το γόνατό μου που είχε αρχίσει να με πονά τρομερά.// ωωω ναι και φυσικά η μουσική. Η μουσική νέκταρ και η αμβροσία για το παλιό μου παλτό. Οι τρεις ανιψιές του με άριστες μουσικές γνώσεις Η Φιλιππία κιθάρα και φωνητικά, η Σήλια αρμόνιο και φωνητικά, η Ντόρα φωνητικά και ο Ανδρέας μπουζούκι! Live συγκρότημα στη γιορτή του!

Ο Τόλης έστησε τις καρέκλες τα μηχανήματα, η Τζίνα και τα κορίτσια επιμελήθηκαν το μπουφέ, εγώ τις πιατέλες με τα φρούτα… πυρετός την ημέρα της γιορτής του, μιας γιορτής που τα είχε όλα, ακόμα και αγωνία για το ποιοι τελικά θα έρθουν και αν θα κατορθώσουν να βρουν το σπίτι

Τριγυρνούσε το Παλιό μου Παλτό, χαμένο στη χαρά…δώρα, αδέλφια και ξαδέλφια να τον κάνουν περήφανο, φίλοι παλιοί συναδέλφοι από τότε που έκανε εκπομπές στον Antenna, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο γιος του Μιχάλη, ο καλύτερος του φίλος ο Βαγγέλης συναθλητής τότε στην πάλη! Κάπου εκεί και εγώ με τον φίλο μου, το λαμόγιο περιορισμένης ευθύνης, τον Δημήτρη και την οικογένεια, να σχολιάζουμε την χαρά του… και το άγχος του μήπως και παραμελήσει κάποιους από τους καλεσμένους.

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στον νονο μου! «Του αγοριού απέναντι»…

Ολα τα είχε το Πάρτι του, ακόμα και τον γείτονα, που από τις 11 κάλεσε την αστυνομία Το επιασαν τα παιδιά από την πάλη στο πιτσι πίτσι για να του εξηγήσουν το ιδιαίτερο της γιορτής ενός ξενιτεμένου  που είχε να έρθει δέκα χρόνια στην πατρίδα του. Ομολόγησε, φορώντας μόνο το σώβρακο του πως τηλεφώνησε στο τμήμα όχι γιατί δεν του άρεσαν τα τραγούδια και η ποιότητα του ήχου, άλλα γιατί δεν τον καλέσαμε!!!!

Ξέρεις κάτι; Είναι δική σου υποχρέωση να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες της βραδιάς. Εκείνη η βραδιά ήταν δική σου, όπως και όλες οι προηγούμενες, που η Σήλια, η Φιλιππία και ο Ανδρέας έκαναν πρόβες τραγούδια! Κάθε βράδυ ένα μικρό πάρτι, αγαπημένα τραγούδια με τις φωνές των κοριτσιών… σιγοτραγουδούσαμε και εμείς …μας συνέλαβαν (τι ψωνάρες είμαστε χαχα) δύο βραδιές πριν τη γιορτή. «Θείε το βασικό είναι να πιάνεις τον τόνο.. Τους είπαμε τα δύο τραγούδια που λέμε, στο αυτοκίνητο…. αααα θα τα πείτε και στο Πάρτι (τι ψωνάρες… μας άρεσε κατά βάθος η ιδέα)

Σε θυμάμαι αγχωμένο, όλοι να τρέχουν τελευταία στιγμή να ετοιμάσουν και να ετοιμαστούν. Απαίτησες έστω μια πρόβα με κιθάρα και μπουζούκι… κρυφά στο δωμάτιο της.. μια πρόβα και σου ήταν αρκετή …

Και τώρα θέλω να προσκαλέσω τον Νονό και την Νονά μου να τραγουδήσουν…

Από το χέρι, όπως πάντα … λίγο πριν βγούμε στο μπαλκόνι… «δεν έχω προλάβει λίγο να πιω», «ούτε και εγώ», «να το βάλουμε στα πόδια από την πόρτα εξόδου;»…. «τώρα είναι αργά» με φίλησες .. «εμείς», το έχουμε και σε βίντεο «για να σε εκδικηθώ» … όλα τα λεφτά το χαμόγελο της Σήλιας δίπλα μας να μας συνοδεύει με το αρμόνιο, αλλά και το Φιλιππάκι να μας προσέχει φρουρός κιθάρας  μην χάσουμε τον τόνο!

Η προσφορά να μας γράψει στίχους ο Γιάννης Δόξας και να αναλάβει την παραγωγή η Panik Records ήρθε με το που κατεβήκαμε από το…. μπαλκόνι… μαζί με τους επαίνους των φίλων μας και το γείτονα να φωνάζει «φτάνει πια έλεος σταματήστε» …. Ο Αλέξανδρος βέβαια, το αίμα μου, είπε το καλύτερο προς το τέλος της βραδιάς για τα μουσικά δικαιώματα.

«Γύρνα με στο χθες»… Φιλιππία με το μοναδικό συναίσθημα στη φωνή της  και η Ντόρα στο ρεφρέν ως soprano

Όλα τα είχε η γιορτή σου φέτος παλιό μου παλτό, ακόμα και το κουτσομπολιό μετά που φύγαν όλοι, με το τελευταίο σου  σ αγαπώ πριν κλείσουν τα ματακια σου, μικρό παιδί εξαντλημένο από την ένταση χαράς στο πάρτι του.

Κρυφό μου τάμα να είσαι πάντα ο πιο δυνατός για να με τραβάς να βγούμε στο μπαλκόνι …. στην υγεία σου 🙂

Η Αθήνα, Το Χωριό μας ΠΠ :)

Η Αθήνα το Χωριό μας,  κυρίως για το Παλιό μου Παλτό, είχε αλλάξει σε πολλούς τομείς. Αν εξαιρέσουμε τους δρόμους που του φάνηκαν σαν πιο μικροί, βρήκε τις συγκοινωνίες αρκετά αναβαθμισμένες, τους οδηγούς ταξί ενημερωμένους και ευγενικούς και τα εστιατόρια με πλούσιες μεγάλες μερίδες.

Έλαμπαν τα ματάκια του στην κάθε γωνία της πόλης μας βλέπεις ήταν δικές του και γεμάτες αναμνήσεις. Δεν ήταν πως δεν έβλεπε τις διάφορες αδυναμίες, όπως ας πούμε τους κάδους απορριμάτων που κυρίως τις βραδινές ώρες ήταν παραφορτωμένοι, ήταν η λαχτάρα του να γευτεί και πάλι ότι αγάπησαν όλες τους οι αισθήσεις.

Έτσι το συμπέρασμα είναι ένα. Το Χωριό μας είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Σου δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσεις θεάματα, συναυλίες, έχει πολλούς χώρους εστίασης για κάθε γούστο,έχει μαγαζιά. βιβλιοθήκες, πάρκα, πολλά πολλά μνημεία και μουσεία!!! Όμως πάνω από όλα, όπως συνηθίζει να λέει και το Παλιό μου Παλτό «έτσι και αλλιώς καμιά άλλη πόλη στο κόσμο δεν έχει Ακρόπολη!»

Όλα προσπαθήσαμε να τα κάνουμε στο χωριό μας. Και μπορώ να πω πως καταφέραμε αρκετά, αν και χαμένοι στα τόσα «θέλω»! Τρεις μέρες αφού έφτασε το παλιό μου παλτό πήγαμε και είδαμε «Το δικό μας σινεμά». (μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου με πολύ καλές προσφορές στα εισιτήρια) Δεν το επιλέξαμε εμείς, η Χριστίνα από το Μόντρεαλ φίλη, βρεθήκαμε σε κοινή τροχιά Αθήνας και γιατί όχι, δεχτήκαμε την πρόσκληση να δούμε μαζί την παράσταση.

Αγαπημένο θέμα, αγαπημένα τραγούδια, και… πάνω από όλα… Καλοκαίρι, Ευελπίδων 4. Άλσος, ένας καλά κρυμμένος χώρος αναψυχής με την ψυχή του Οικονομίδη, αρχιτεκτονικό διαμαντάκι μέσα σε ένα αγαπημένο πάρκο Γνώρισε μεγάλες στιγμές διασκέδασης, και επαναλειτουργεί για να το ανακαλύψουν και οι νέοι κάτοικοι….

Χαιρόμασταν σα μικρά παιδιά την δύση του ήλιου που έβαφε μοναδικά τον Λυκαβηττό. Απαλό αεράκι συνόδευε την νύχτα… μια νύχτα με καρφιτσωμένο ένα φεγγάρι… «άμα δείτε το φεγγάρι» … Μπορούσες να κάνεις έτσι και έτσι το χέρι σου και να το αρπάξεις. Η μικρή Ξανθιά θεά όμως το έβλεπε να χουχουλιάζει χαρούμενο στα μάτια του. Ενθουσιασμένο το Παλιό μου παλτό με την σκηνική εκτέλεση και ευρυθμία του μιούζικαλ.

Η Αθήνα αργά αλλά μεθοδικά είχε αρχίσει να μας γοητεύει ως μια ξελογιάστρα έμπειρη και πανέμορφη αρχόντισσα αλλά και πόρνη.

Χαμογελώ με τα κουνήματα της. Ναι βιώσαμε και σεισμό αλλά με μια μέθοδο που δεν γνωρίζαμε.  Έντονες συνεχείς γρήγορες ταλαντώσεις μέσα στον ανελκυστήρα του ραδιοφωνικού σταθμού Kiss Fm. «Που σας πέτυχε ο σεισμος;» «Σε ανελκυστήρα» απαντούσαμε, και μετά προσθέταμε. «δεν καταλάβαμε ότι ήταν σεισμός. Νομίζαμε κάτι είχε πάθει το ανσασερ! Βγήκαμε στον όροφο μέσα στην καλή χαρά. Μας φάνηκε παράξενο, που τόσα αγαπημένα πρόσωπα, αν και στην είσοδο σαν μεγάλη υποδοχή. δεν μας έδιναν καμιά σημασία!» Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι έψαχναν να βρουν την έκταση των ζημιών, εμείς πάλι … απαθείς … καθόμασταν στο καναπέ του γραφείου του φίλου μας και ιδιοκτήτη … και μονολογούσαμε κρυφά  «ας το καλό μέρα που αποφάσισε να έρθει ο εγκέλαδος!! Μας πήρε όλη τη δόξα»… Κάποια στιγμή βέβαια τις πήραμε τις αγκαλιές μας «Βρε παιδιά πόσα χρόνια, ήρθατε και προκαλέσατε σεισμό» και να τα φιλιά και οι αγκαλιές.

Το αποκορύφωμα όμως της ηδονής που μας πρόσφερε το Χωριό μας ήταν… το «Μουσείο της Ακρόπολης».

Ξεκινήσαμε γεμάτοι ενδιαφέρον. Περπατούσαμε από την στάση του Μετρό την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η ψυχή μας φτερούγιζε σε κάθε βήμα. Η μαγεία του Φωτός στο ιερό Βράχο, το ερωτικό  παιχνίδι του ναού  με το ήλιο ήταν συναρπαστικό.  Σε αυτό το σημείο να καταγράψω πως το Παλιό μου Παλτό είχε ένα σωρό πανέμορφες φωτογραφίες που είχε τραβήξει με δημοσιογραφική και καλλιτεχνική επιδεξιότητα. Σκοπός του να κάνει ένα αφιέρωμα στο μπλογκ του που θα έκοβε την ανάσα του αναγνώστη…  λίγες μέρες αργότερα του έκλεψαν το κινητό στον ηλεκτρικό της Ομονοίας  και έχασε όλες τις φωτογραφικές του αναμνήσεις… σσσ αποφεύγαμε να το συζητήσουμε μπροστά του πως δεν είχε πια κινητό τηλέφωνο … μόνο ψιθυρίζαμε, δείχνοντάς  τον με το δάκτυλό μας  (κανονικό μπουλιν χαχα)

Μπήκαμε στο Μουσείο με κομμένη την ανάσα! Ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, τεχνολογικά άψογα εξοπλισμένο, ανθρώπινο δυναμικό υψηλού μορφωτικού επιπέδου, βουτηγμένο στην ευγένεια και στην υπερηφάνεια. Η αδυναμία για να περιγράψω, έρχεεται από την αίσθηση πληρότητας που με συνεπήρε σε αυτή την επίσκεψη.  Περπατούσαμε στους ορόφους και νιώθαμε όλο αυτό τον πλούτο της τέχνης να μας ταξιδεύει τόσο απλόχερα, τόσο ελεύθερα στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Τα γλυπτά τα αγάλματα μας μιλούσαν λουσμένα στο φως … «βλέπεις δεν έχω προστατευτικά, πλησίασε με όσο θέλεις, νιώσε τη σμιλευμένη ύλη, αφουγκράσου την αρχαία μου αθάνατη ψυχή! Είμαι ζωντανό ! Άγγιξε με !!» ποιος να τολμήσει να αγγίξει ; Ευλαβικά όλοι οι τουρίστες, λες και προσκυνούσαν !!! Πως τολμούν κάποιοι να κρατούν ακόμη τα κλεμμένα!!!

Σκέφτομαι τον πόνο της Καρυάτιδας μόνη αλυσοδεμένη σε ένα μπουντρούμι που το ονομάζουν μουσείο μαζί με όλα  κλεμμένα κομματιασμένα κομμάτια του Παρθενώνα, αμύθητης αξίας… Να τα φέρετε πίσω , στο Μουσείο της Ακρόπολης, στο ιερό φως του Ναού,  στον Πολιτισμό υπάρχουν οι θέσεις τους … συνθέτουν το θαύμα

logo

Με έπιασε ένα τεράστιο Γιατί …

Άσχετο αλλά παρασύρομαι… πρόσφατα διάβαζα την Ιστορία της αρπαγής της Αφροδίτης της Μήλου, πόσοι νησιώτες σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να μην φύγει από το νησί … πόσοι σκοτώθηκαν στον Πειραιά για να μην φύγει από την χώρα της… Σκορπισμένα στο κόσμο, άψυχα γυρεύουν την Ψυχή τους στο τόπο που γεννήθηκαν!

Δεν γράφω άλλα… Μόνο μια φορά αν πάει κάποιος στο Μουσείο της Ακρόπολης και κάτσει για λίγο να ξαποστάσει θα καταλάβει…

Ο ιερός βράχος εκεί, λουσμένος πάντα στο Φως σε κάθε μας βήμα να μας προσέχει!

Ακόμα και το  γεύμα στο εστιατόριο θα μας μείνει αξέχαστο…Αυτή δεν είναι μια καλή φωτογραφία, γενικά είχα αφήσει το παλιο μου παλτό να βγάζει φωτογραφίες… σσσσσ … Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια της θέας, των ελληνικών γεύσεων με υλικά από κάθε γωνιά της Ελλάδας… Ξεδιψάσαμε εκεί …πραγματικά Ξεδιψάσαμε !!!

Από τους τελευταίους μας σταθμούς ήταν το Μάτι. Ο Βαγγέλης και η Τούλα είχαν εξοχικό εκεί. Το ίδιο και η μαμά και ο Μπαμπάς της Τούλας. Αφιερώσαμε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Γεμάτα τα μαγαζιά στον παραλιακό δρόμο, το βράδυ του Σαββάτου. Η παρέα, οι καυτές συζητήσεις, η φρέσκια μαρίδα και σαρδέλα, το λαχταριστό ψωμάκι, τα κολοκυθάκια, το ουζάκι, … Όλα μια ανάσα από το κύμα της θάλασσας  Η θάλασσα που επέζησε. Αυτή που πάντα θα είναι πιο δυνατή από τη φωτιά πιστή στον κύκλο της ζωής. Στο Μάτι ευχαριστηθήκαμε ύπνο. Ανοιχτά όλα τα παράθυρα, προστατευμένα από σήτα για τα κουνούπια… καμένη σιωπή γύρω … και εγώ εκεί στο χαβά μου … ευτυχισμένη που κοιμόμουν σε διπλό κρεβάτι με το παλιό μου παλτό.

Στο Μάτι δεν ευχαριστήθηκα μπάνιο στη θάλασσα. Δεν μπορώ να πω την Κυριακή το μεσημεράκι το μοχίτο μου ήταν τέλειο στο μπιτσ μπαρ με τα μπιτάτα γιο σονκς, γουοναμπι κατάσταση…. και σχεδόν αφιλόξενη θάλασσα.

Βέβαια στο σπίτι μετά ευχαριστηθήκαμε παρέα, ψητούς μεζέδες και μπύρα…Οι κάτοικοι στο Μάτι έχουν επιτακτική την ανάγκη να δείξουν στους επισκέπτες τα καμένα σπίτια τους, του μαύρους λεκέδες καμμένων αυτοκινήτων και ανθρώπων στην άσφαλτο  … Σου τα δείχνουν και περιμένουν το δάκρυ σου μιας και για εκείνους φαίνεται πως έχουν στερέψει τα δάκρυα…

Τρεις εβδομάδες μείναμε με το παλιό μου παλτό στο Χωριό μας, ανακαλύπτοντας από την αρχή όλες τις αγαπημένες μας γωνιές, τα καφέ στο Μαρούσι, στη Γλυφάδα, στο Παγκράτι με την Ρούλα και τον Αλέξανδρο (μένουν Λονδίνο μόνιμα πια) συγγενείς στην Παλλήνη, επισκέψεις σε δισκογραφικές εταιρείες, το βιασμό του κλεμμένου… σσσσ ….

Ο στάση μας στον οικογενειακό τάφο του παππού του, για ένα τσιγαράκι παρέα με τις φωτογραφίες των γονιών του μας κράτησε για λίγα λεπτά στη σιωπή… με το παλιό μου παλτό δεν μιλάμε για το θάνατο, μόνο κρατιόμαστε χέρι χέρι και αναπολούμε…   Το μικρό εκκλησάκι φιλοξένησε το κεράκι μας …

αυτάααα

Καληνύχτα παλιό μου παλτό 🙂

 

Η συμπυκνωμένη αγάπη Π.Π :)

Είχα πολλά χρόνια να νιώσω το Παλιό μου Παλτό να με έχει γραμμένη και εγώ ευτυχισμένη να το διασκεδάζω τόσο μα τόσο πολύ.

Ας το πιάσω από την αρχή …

Όσο καιρό στις διακοπές μου μας χώριζαν τα οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, τον ένιωθα μόνο, με τον εκνευρισμό του να μας πνίγει.  Τσακωνόμασταν συχνά από το τηλέφωνο… Ήθελε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι, που φοβόνταν μήπως συμβεί κάτι και ακυρωθεί!

Την προηγούμενη της απογείωσης άκουγα την καρδιά του να χτυπά στην Αθήνα από το Μόντρεαλ. Κοιμήθηκα στο καλύτερο του φίλο.  Πρωί πρωί πήγαμε στο «Ελ Βενιζέλος»…. τι να γράψω … Η αδελφή του, τα τρία της παιδιά, ο φίλος του, έτρεμαν τα κορμιά τους από την αγωνία.  Νάτος, ο νονός νάτος … πρώτη τον διέκρινε μέσα στο πλήθος το Σηλιάκι μας! … αγκαλιές βουτηγμένες στην συγκίνηση!!!

Παιδιά!!!! (?) Ολόκληρες γυναίκες οι ανιψιές μας … . Δέκα χρόνια είναι αυτά! Ζαλισμένος από την πτήση, τη χαρά, δεν νομίζω πως η λογική του προλάβαινε να καταγράψει! Ίσα ίσα που του έκλεψα μια αγκαλιά και ένα φιλί. Τα μάτια του μου τα είπαν όλα. Χαμένο βλέμμα που δεν πιστεύει…

Πρώτος σταθμός η οικογένεια του. Αδέλφια, ανιψιές, το εννιάχρονο ανίψι που αγκάλιαζε για πρώτη φορά. Η μέρα πέρασε σα νεράκι που ξεχνά τους δείκτες του ρολογιού και κυλά σε άλλους χρόνους.

Ξαπλωμένοι πια το πρώτο βράδυ- (ξημερώματα για την ακρίβεια) εγώ στο μονό κρεββάτι και εκείνος στο πάτωμα στρωματσάδα, ανταλλάξαμε αυτό το «δεν το πιστεύω» της πρώτης μέρας με καταγραφή των βασικών αλλαγών.. Ακολούθησαν και άλλα τέτοια βράδια

Πρώτη φορά ένιωσα τον τρόπο που εισπράττεις στη ζωή, την αγάπη που κάποτε έχεις δώσει σε ανίψια. Φεύγοντας αφήσαμε την βαφτιστήρα και τις δύο ανιψιές, στις ηλικίες 14, 11 και 10 χρονών. Όμως από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους μας γνώρισαν ως το παιχνίδι τους. Παίζαμε, γελούσαμε, γελούσαμε και παίζαμε μαζί τους…

Αποτέλεσμα…

η Σήλια η Ντόρα και η Φιλιππία υποδέχτηκαν το θείο τους μετά από 10 χρόνια σαν μελισσούλες δίπλα του. Τρύπωσαν στην αγκαλιά του λες και δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα. Νεαρές γυναίκες που άνοιξαν το σεντούκι με τα παιδικά τους παιχνίδια και βρήκαν το αγαπημένο τους αρκουδάκι.  Για μας ήταν τεράστια η διαφορά που αντικρίζαμε. Για εκείνα ήταν «σε αναγνωρίζω, είσαι δικό μου- δικό μου, είσαι αγαπημένη μου παιδική γέψη»… Η περιποίηση, η αγάπη, σεβασμός, η φροντίδα τους δεν είχε όρια. Δεν μας άφηναν από τα μάτια τους, η επιθυμία μας πριν εκφρασθεί είχε πραγματοποιηθεί!!!

Εντυπωσιασμένοι, όχι μόνο γιατί η Σήλια τελειώνει αρχιτεκτονική, η Ντόρα σπουδάζει χημικός, και η Φιλιππία πολιτικές επιστήμες, ούτε για τις γνώσεις στους στη κλασσική μουσική, πιάνο, βιολί κιθάρα, ούτε για τα αγόρια τους (οι δύο πρώτες) ούτε καν για την εξωτερική τους ομορφιά, πραγματικά ιέρειες …αλλά … από την λάμψη του χαρακτήρα τους  που μας γέμιζε υπερηφάνεια !!!

Είναι τόσα μα τόσα …

, μα να είναι και πως Σήλια ανακάλυπτε  πως της αρέσει ακριβώς για τον ίδιο λόγο το τραγούδι που αρέσει και σε μένα (το λαδάκι που της έβαλα από τη μέση και κάτω) και πως τα χέρια τα δάκτυλα οι κινήσεις έχουν το ίδιο γονίδιο με το Παλιό μου παλτό.

μα είναι και πως η Ντόρα χαϊδεψε απαλά απαλά και πάλι τις βλεφαρίδες μου, και πως έκλεβε το θείο της βόλτα μέχρι το περίπτερο. Τον ξεμονάχιαζε αυτή στο τιμόνι εκείνος συνοδηγός…

μα είναι και πως η Φιλιππία, το άγριο θηλυκό της οικογένειας, μέλωνε όταν μου μιλούσε και έπαιζε το παιδί μου και πως στον θείο της ντόμπρα και κοφτά του έδινε το πράσινο φως, «θείε θα τραγουδήσεις, είσαι σωστός, πιάνεις τον τόνο»!!!

Έλιωσε … χύθηκε στα πατώματα, μέλωσε όσο ποτέ το παλιο μου παλτό .. και αυτό από την πρώτη στιγμή στο αεροδρόμιο .. τι να λέω αν δεν τα πει ο ίδιος… Θα γράψω όμως για το Πάρτι … ναι γι αυτό θα γράψω ξεχωριστά.

Και μένει ο Θανασάκης. Ο μικρός που δεν … και που τώρα έπρεπε να… και όμως … είχε όλο αυτό τον ενθουσιασμό στη ματιά του, να μας γνωρίσει επιτέλους!!! Να παίξει μαζί μας, να μας δείξει πόσο έξυπνος είναι, πόσες γνώσεις έχει. Έτοιμος να κάνει τα πάντα για να μας ενθουσιάσει και να μας κλέψει μόνο για εκείνον, κτητικός, με ένα μόνιμο άγχος να είναι το καλύτερο παιδί … και παίξαμε και uno και έπαιξε με το θείο του το «πόλεις του κόσμου» και μας αιφνιδίασε με το ταλέντο του στις μαθηματικές πράξεις (τολμώ να πω φαινόμενο) …

Και μπορεί να ήταν τόσα και άλλα τόσα που έκανε για να μας κερδίσει αλλά ήταν και αυτή η εικόνα, η μοναδική εικόνα να κοιμάται κατάκοπος στην αγκαλιά του πατέρα του και αδελφού του Παλιού μου παλτού…

Ήταν τελικά η εκπληκτική δουλειά που έκαναν τα αδέλφια του. Φρόντισαν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα γονιού, να περάσουν στην ανατροφή ανάμεσα σε άλλα και την αγάπη προς τον αδελφό τους … στα ανίψια του παλιού μου παλτού! Συσσωρευμένη, συμπυκνωμένη αγάπη

Τα αδέλφια του παλιού μου παλτού εξελίχθηκαν στους καλύτερους γονείς του κόσμου όλου! Αυτό ήταν το πουπουλένιο μαξιλάρι που νανούρισε την πρώτη νύχτα το παλιό μου παλτό

Καληνύχτα Παλιό μου Παλτό