Γιατί ακόμα μπορούμε να χορεύουμε

Η γλύκα του καλοκαιριού στάζει στις τελευταίες κουταλίες εποχιακού μελιού. Απλές δραστηριότητες, μικρές εξορμήσεις Σαββάτου ή Κυριακής, μικρές καθημερινές ανάγκες σπιτιού, μικρές ασκήσεις χαλάρωσης με κολύμπι, μικρές προετοιμασίες νέας εποχής, νέας σχολικής χρονιάς. Αυτό

Κάπως έτσι θα μπορούσε να αρχίσει και να τελειώσει μια εγγραφή σε ένα ημερολόγιο, αν δεν υπήρχε η ανάγκη της εκτόνωσης. Μικρά λοιπόν όλα, μα τόσο σπουδαία στην καταγραφή των λεπτομερειών σε μια σειρά εγγραφών εποχιακού μελιού γιατί σε μια δεν …

Αχμμ τι σε έπιασε και γράφεις πιο δομημένα μικρή μου ξανθιά; ετοιμάζεσαι να δώσεις τον σύνδεσμο σε νέο αναγνώστη;

ναι αμέεεε! και όχι μόνο, στη γλύκα του καλοκαιριού ετοιμάζομαι να φέρω και μια ολόκληρη νέα αλλά πολύ παλιά ετικέτα. «Το αδιέξοδο» ως επανένωση. Ένα θα σου πω, Μανώλης…

Μάλιστα, μέχρι τότε μπορείς να συγκεντρωθείς στα μικρά με τις τελευταίες εγγραφές – κουταλιές εποχιακού μελιού, γιατί σεντόνι θα βγει η εγγραφή και πάλι.

Εκτόνωση, μικρές αποδράσεις. Φαντάσου μας στο αμάξι, Σάββατο 29 Αυγούστου … ποιους; … εγώ καλέ με το παλιό μου παλτό στο τιμόνι… στο βαρετό σούπερ μάρκετ πηγαίναμε και λίγο πριν την τελευταία ευθεία ενός χιλιομέτρου, να αλλάξει σε δευτερόλεπτα ο σκοπός. Από την υποχρέωση να γεμίσουμε το ψυγείο, στην υποχρέωση διαφυγής από κάθε υποχρέωση.

Τι ωραία ημέρα, τι ωραία ευκαιρία για τραγούδια, πόσο αγχωμένος, καμένος είμαι από τις επαγγελματικές απαιτήσεις, πόση ανάγκη για να μπερδευτώ μέσα στον κόσμο… τελευταία ευκαιρία, σουπερ μάρκετ ή δύο ώρες ταξίδι για Οτάβα;

Αφού εγώ στο προτείνω μικρή ξανθιά θεά άρα… Οτάβα 🙂

Και ο δρόμος άρχισε να γράφει νέα μικρή εξόρμηση. Ο στόχος, έτσι κάπου να δείχνει ο χάρτης, η αγαπημένη μου Ιρλανδική μπυραρία. Η διαδρομή γεμάτη τραγούδια… έχουμε φάει όμως ένα μικρό έως και μεγάλο κόλλημα

Δρόμο πήραν δρόμο αφήσαν… γέφυρα θα περάσεις από το Γκατινό στην Οτάβα, αν βέβαια επιλέξεις αυτή τη διαδρομή που έχει περισσότερο, ακόμα περισσότερο πράσινο.

Τι θέλεις; θέλεις πάρκινγκ στο κέντρο της αγαπημένης μας πλατείας δίπλα στην αγαπημένη μας μπυροφωλιά; Τι σημασία έχει που η πλατεία είναι γεμάτη, ορίστε η θέση. Έλα έλα πριν πάμε να φάμε, πάμε να χορέψουμε στην πλατεία αφού φαίνεται πως ο Dj μας καλεί επίσημα με τις μουσικές του επιλογές. Να πω πώς η φωτογραφία είναι από βίντεο δικό μου… δεν θέλω να ανεβάσω το βίντεο γιατί έχει παιδάκια που χορεύουν. Σίγουρα όμως κάπου ταξιδεύει ένα βίντεο κάποιου άλλου, με εσένα και εμένα να χορεύουμε, σε αυτή την πίστα της πλατείας…

Τα νηστικά αρκούδια χόρεψαν… όχι και τόσο νέα πια… μπορεί για μας να έχει μια μελαγχολία, για κάποιους ίσως προκαλεί ευφορία και για άλλους έμπνευση ζωής.. πάντως εκεί που είμαι τώρα σίγουρα θα βρεθείς, είναι σίγουρο πως θα πεις και ένα τραγούδι.. το θέμα είναι αν θα έχεις τη τρέλα να το χορέψεις και όλας αυτό που σήμερα θα είσαι

Έλα έλα… πάμε να φάμε… στην αγαπημένη μας φωλιά… κοίτα μας φωνάζει

ωχ μας σταματούν … ας τους ακούσουμε… «οι ταύροι δεν κάνουν γάλα, δεν γεννούν άρα με συνοπτικές απάνθρωπες διαδικασίες τα νεαρά ταυράκια δολοφονούνται, δες… το ίδιο και τα αρσενικά γουρούνια… σε θαλάμους αερίων, το ίδιο και τα αρσενικά κοτοπουλάκια μια που βγαίνουν από το τσόφλι μια που πετιούνται μαζί με τα τσόφλια στην πολτομηχανή». Και η λύση που προτείνετε; … «Να μην τρώμε τίποτε ζωικό, ούτε αυγά ούτε γάλα». Μάλιστα. Δεν θα σε αφήσω να μπεις στην καρδιά μου, έχει ήδη φορτωμένα λάθη μιας ζωής που τα κληρονομούν οι νέοι, γι αυτό η δική μου λύση είναι αν μπορείς σπρώξε τους νέους να τρώνε ό,τι καλλιεργούν, ό,τι εκτρέφουν….ό,τι πιο αγνό κόντρα σε έναν κόσμο με κάθε λογής επέμβαση δολοφονική με δηλητήρια.. σε φρούτα, λαχανικά, σε ζώα, σε πτηνά… όλα μεταλλαγμένα στο πάρτυ του καρκίνου… σε άκουσα, σε προσπερνώ, πάω να φάω την αγαπημένη μου σούπα … και ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες… για τη σωτηρία της ψυχής…

Η αφορμή, η δικαιολογία μιας δραπέτευσης πολλές φορές μπορεί να είναι μια σούπα. Για μένα αυτή η συγκεκριμένη σούπα. SEAFOOD CHOWDER

Να σε καταβροχθίζω με τα μάτια μου την ώρα που την ρουφώ … ζωγραφιά στο πρόσωπό σου το γέλιο σου, η ηρεμία σου…

Όμορφα που είναι τα αρσενικά όταν οδηγούν για να σε γυρίσουν στο σπιιιιτι …

… φεγγαράδα, με τραγούδια επιστροφής και το αυγουστιάτικο φεγγάρι τσουμπωτό τσουμπωτό να χορεύει με τα σύννεφα.. σε κάθε μας στροφή να ξεπετάγεται, έτσι από άποψη με το φωτεινό του χαμόγελο μόνο για μας, γιατί ακόμα μπορούμε να χορεύουμε …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Μπορώ να έχω λίγο…Τον λογαριασμό παρακαλώ!

(Χαχαχα, καλώς την! 😄 Επέστρεψες λοιπόν και μάλιστα κατευθείαν στην «καληνύχτα» με ολόκληρη κατσαρόλα. 😂

Έκανα μόνο ορθογραφικές διορθώσεις, όπως ζήτησες. Δεν πείραξα σύνταξη, νόημα, ύφος, επαναλήψεις ή τη ροή σου.) Αυτός είναι ο Αχιλλέας … έκανε σωστά τις διορθώσεις μεν αλλά μου πείραξε τη λέξη γέψη … ευτυχώς το πρόσεξα. χοχοχο πάμε λοιπόν :

Προσθήκη άρθρου, προσθήκη τίτλου και ταυτόχρονα ένα σωρό σκέψεις, που θέλουν να εκφραστούν σε μια κατσαρόλα γεμάτη υλικά από καλοκαιρινά γεγονότα. Το κάθε ένα θέλει να καταθέσει την δική του γεύψη.

Δοκίμασε λίγο: …

Θυμάμαι πήραμε την απόφαση να πάμε στην Ελλάδα για τις καλοκαιρινές μας διακοπές ενώ ακόμα το μυαλό μας ήταν μαγκωμένο ασφυκτικά από ένα τεράστιο χέρι… Πώς είναι οι δείκτες, πώς είναι οι λειτουργίες, έχουμε ή δεν έχουμε πράσινο φως για ένα τόσο μακρινό ταξίδι … τι θα γίνει αν και αν … Φτάνουν τα κουκιά; Αμ δεν φτάνουν. Τι χρώμα έχει ο ορίζοντας βλέπεις; όχι δεν μπορώ να δω. Τα τεράστια δάκτυλα έσφιγγαν πιο πολύ το μυαλό, και εκείνο, αχ εκείνο, ζητούσε βοήθεια από την καρδιά, και αυτή, αχ αυτή, χτύπησε στο ρυθμό «πάμε πάμε». Ετσι άρχισε ο χορός. Κλείσε τα μάτια, δώσε στην τρέλα σου λίγακι απ το φως… ή κάπως έτσι τέλος πάντων.

Για το παλιό μου παλτό ήταν κάτι σαν φυγή, ήταν οι αγαπημένες γυναίκες του, λίγο να παίξει, λίγο να εξερευνήσει επαγγελματικά μονοπάτια, λίγο να δει φίλους…φυγή από την υγρασία…

Για μένα ήταν, … βασικά να είμαι μαζί του, η μικρή ξανθιά θεά σε ρόλο φύλακα άγγελου χαχα

Για μένα ήταν … θλίψη… Ήταν η συνειδητοποίηση της απώλειας της θεία μου. Νέα καταμέτρηση για το τι υπάρχει πια για μένα στην Αθήνα. Ένας ξάδελφος εξ αίματος, τα τρία αγόρια του και μια πνευματική κόρη.

Είχα αρχίσει να οργανώνω στο μυαλό μου τις βαλίτσες. Φέτος θα ήταν το δεύτερο ταξίδι μετά την μεγάλη χειρουργική επέμβαση. Το πάθημα, που δεν ήταν ακριβώς από δικό μας λάθος, έγινε μάθημα και αποφασίσαμε να αγοράσουμε καθημερινή αλλαγή…σημείωση, όλα πήγαν τέλεια.. σίγουρα στο προηγούμενο ταξίδι δεν κάναμε κάτι λάθος …

Τι έλεγα… α ναι… θλίψη και ξάφνου να μια μικρή ηλιαχτίδα, πλεγμένη από μουσικές νότες, ικανή να γαργαλίσει την μέγγενη του μυαλού, μικρό ρεύμα να παραλύσουν τα τεράστια δάκτυλα…να χτυπήσει δυνατά η καρδιά να διώξει κάθε λογική σκέψη, κάθε τραυματικό σοκ.. Ηλιαχτίδα λοιπόν η Ηρώ, εμφανίζεται σε κάποια ταράτσα της Αθήνας με θέα την Ακρόπολη … ημερομηνία? ααα τι καλά, την ημέρα που προσγειωνόμαστε Ελλάδα. Οι μικρές νεράιδες άρχισαν την έρευνα των εισιτηρίων και … και η μικρή ξανθιά άρχισε να φτιάχνει βαλίτσες …

…και απογειωθήκαμε και …προσγειωθήκαμε σε σφιχτές αγκαλιές, «θεία σα να ήταν χθες…», και γουίνστον μαλακό και λουρπακ, και διπλό ψηλό κρεβάτι, και να βγάλουμε τα πράγματα, και το Παλιό μου παλτό να χαίρεται, και το ίδιο ίδιο βράδυ… στην άκρη του ορίζοντα μια Ακρόπολη … και ακόμα και αν όλα τα σκουπιδάκια έβαλαν τα δυνατά τους για να μην κάτσουμε … κάτσαμε και ήρθε και η Κλειώ… και η Ηρώ με βάφτισε Σάσα … και η φωνή της κατάφερε να με ταξιδέψει στη ζωή της στιγμής… Ξέρεις τι συμβαίνει όταν καταφέρνω να ταξιδέψω; «Για να δω δοντάκια» αυτό συμβαίνει και το Παλιό μου παλτό χαίρεται.. Τραγούδια, φωτογραφίες… αστεία γεγονότα, ιστορίες του διπλανού τραπεζιού, όλα διαφορετικά πρόσωπα της ζωής, μικροί θρίαμβοι νίκης στο θάνατο… αγέρωχη αθάνατη Ακρόπολη

Θάνατος Τι σημασία έχει η απώλεια;

Αυτή που υπάρχει ως φανερή απουσία της θείας μου, κρυμμένη κάτω από το χαλάκι… Πολλές, ξαφνικές στιγμές, εκεί που ο μπρατσαράς με δρόσιζε, το βλέμμα χανόνταν στην βιτρίνα, ψάχνοντας το μπρούτζινο αγαλματάκι, που μου έδωσε προφοιτικά η θεία μου στο τελευταίο ταξίδι …Ντρεπόμουν να το αναζητήσω με λέξεις γιατί θα με έπιαναν τα κλάματα για το σοκ της απώλειας, αυτή της φανερής στην ψυχολογίας μου, που μάλλον δεν φαινόνταν τελικά. Μιας ψυχολογίας που ήδη κουβαλούσε ακόμη την λαιμητόμο μιας θριλερικής πρόβας απώλειας, μιας ακόμη πρόβας είναι το σωστό.Άσχετο, τα πόδια μου έγιναν από το ταξίδι βαριές σακούλες σκουπιδιών γεμάτες νερό χωρίς υπερβολή. Δεν μπορούσα να σταθώ, να περπατήσω, πόσο μάλλον να ανέβω σκάλες… Σοκ, σχεδόν ανάπηρη…και πάνω που λίγο κάτι … έπρεπε να επιστρέψουμε… Σε όλες τις διακοπές ήμουν σχεδόν ανάπηρη έτσι όπως κουβαλούσα οκάδες νερό!!!

Άρθρον πρώτο, να πάμε στους Μηριώτιδες, καφές από τα χέρια της Ρούλας … άλλη αίσθηση, παιδική γεύψη.

Να πάμε σε βάφτιση; Να πάμε… φιλιά, αγκαλιές συγγενείς του Παλιού Παλτού που ξέρω χρόνια.. και το βράδυ ε να χτυπήσουμε και ένα καταγώγειο σαν καταφύγιο …

να γίνουμε βρε παιδί μου επαγγελματίες ρεζίλιδες τραγουδόντας ηδΩνικά στο μικρόφωνο…

Να πάμε Ανάβυσσο; Αχ Ανάβυσσος τυλιγμένη με χιλιάδες παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις! Να πάμε λοιπόν μονοήμερη, η Κλειώ απόλαυση, και η θάλασσα απόλαυση να την αγναντεύω από την ξαπλώστρα (τόλμησα να βρέξω τα πόδια μου αλλά χωρίς βοήθεια δεν μπορούσα να μπώ… τα πόδια πρησμένα)

Κλασσικές φωτογραφίες που βγάζει κάθε έλληνας της διασποράς που θέλει να δηλώσει πως βρέθηκε, στις διακοπές του, σε απόσταση αναπνοής με την θάλασσα…

Να πάμε στην Αράχωβα να χαθούμε με τον Βαγγέλη και την Τούλα στη σιωπή της φύσης… Μη μου πεις πως δεν βλέπεις τον τεμπέλη δράκο στο βουνό να σέρνεται; Αν δεν τον βλέπεις, ψάξε το τραγούδι και σίγουρα θα τον αναγνωρίσεις…

Σιωπή λοιπόν, ποια σιωπή; Ίσα ίσα που γνωρίσαμε και τον Κώστα με την Βιολέτα… (άσχετο αλλά σκάλεςκαι εκεί … και ο Κώστας να μιλά για επέμβαση στο γόνατο) Φάγαμε, καπνίσαμε, τσουγκρίσαμε … και να σου πω κάτι; Στην υγειά μας…

Θυμάσαι το τάμα στην Αγία Παρασκευή στα τέμπη; Ε ήρθε και μας συνάντησε έτσι για να μας θυμίσει πόσο ζεστή είναι η Ματιά της… περιφορά στην Αράχωβα..

Αουτς…πονάω, με βλέπει κανείς; η Θεία μου δεν… Να συναντηθούμε με τα ξαδέλφια μου.. οριακά βρήκαμε την ημερομηνία, μια το ένα σε επαγγελματικό ταξίδι, μια το άλλο θα φύγει για διακοπές, μια το άλλο άλλο είναι σε διακοπές…Τα καταφέραμε ! Επιτέλους αέρας καραμάνιδων παιδική γεύψη.

Διαχρονικές κλασικές αταξίες, να δούμε και αυτόν το ράδιο μακρόνι επιτέλους από κοντά, να έρθει να με απαγάγει ο Γιάννης για να με πάει σε ψαγμένα μέρη, να παίξω τις κουμπάρες με την Νικολέτα, να παίξουμε μπιρίμπα, … και άντε πάλι Νικολέτα, σε ένα Παγκράτι που του έλειπε κάτι, και να ο άλλος Γιάννης για καφέ παρέα με κάτι περιστέρια σκέτη γλύκα …ας πάμε και μια Ραφήνα για ένα γύρισμα ή μάλλον στροβίλισμα στο χωρό των ανέμων..

και να και άλλη απαγωγή από τον πρώτο Γιάννη… εκεί που σκάει το κύμα …

Να πάμε και σε μνημόσυνο, να πάμε και σε μπαράκια, α ναι και να νιώσουμε και σπουδαίοι πως τάχα βοηθάμε σε διπλωματική, ….

με έδωσες στο λαδάκι να με διαβάσει??? ναι …. και αν αν συνεχίσει και έρχεται να μας διαβάζει?… ΑΣ … το σωστό είναι να μάθει τα πάντα… να ψαχουλέψει ετικέτες … και ότι καταλάβει κατάλαβε… γιατί ξέρεις καμιά φορά η συγγνώμη έχει δύο όψεις.. μια γι αυτά που ξέσπασα ασεβώς .. μα και μια- αυτή που σε κοιτώ και με κοιτάς στα μάτια πριν την απογείωση-, για αυτά που σου έχω κρύψει και μάλιστα όχι από επιλογή, ούτε από ανάγκη…

Να πάμε και στη σπηλιά του μικρού Βασίλη να παίξουμε; Να πάμε ξανά και ξανά με αυτή την μοναδική παιδική φαντασία….

Κέρσορας που αναβοσβήνει… ακριβώς σαν το φωτάκι που σε προειδοποιεί… τι να κρατήσεις, τι να πετάξεις, πότε είναι η σωστή στιγμή να τραβήξεις το καραφάκι κρασί, μακριά από την ασυδοσία, μετράς αντοχές, το χάνεις… φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω και μια πέτρα για να ξαποστάσω.. Τελευταία Κυριακή πήγα στο οικογενειακό τάφο…. Ολυμπία Κ, αμέσως μετά καφές με τον ξάδελφο, τρομερή ζέστη να πω στην Βιβή, πάντα έτοιμη για όλα, να κάτσει στα αυγά της γιατί έτσι και αλλιώς δική μου είναι ντριν σ αγαπώ μ αγαπας… αμέσως μετά φαγητό, αμέσως μετά πληρωμές, αμέσως μετά βαλίτσες, αμέσως μετά λίγη ξεκούραση στην Αγία Παρασκευή, μια ανάσα να πάρω για να σκουπίσω δάκρυα..

μετά απογείωση… επιστροφή εγώ…

… και εσύ να απολαμβάνεις κάτι σαν πίτσα μόνο με ντομάτα… χεχεχε άντε καλά δεν την φέρνω εδώ αυτή την φωτογραφία σου… 🙂

Πρέπει να ήταν η καλύτερη προσγείωση που έχω ζήσει, επίσης είμαι σίγουρη πως όταν χρειάζομαι κάτι… ένας φτωχός θα μου το προσφέρει προς αγορά, ή ένας φίλος (Νίκος) θα μου το χαρίσει …

Πάμε να βάλουμε φωτογραφίες … ααα να φέρουμε και τα τραγούδια …Ποια τραγούδια, άσε τα τραγούδια…

Καλά θα φέρω μόνο ένα μαζί με την τουρτίτσα μου … στα ψηλά πέρασαν τα γενέθλια μου…

I Got You Babe» στο #1 του Billboard 17 Αυγούστου 1965…

υποκλίνομαι στο timing του σύμπαντος, μου αρέσει, μου ταιριάζει!…Έκλεισα την πόρτα των 16 και ανοίγω την πόρτα των 26!

Για Στέλλα, Αρτίστα … και blogger χε χε χε

Μα γιατί γιατί δεν μπορώ να αφήσω σχόλια στις αναρτήσεις σας. Πείτε μου αν πρέπει να κάνω κάτι παραπάνω. Αφου τα έχω βάλει στη λίστα μου για να διαβάζω (όποτε έχω χρόνο μην σαν πιάσουν και τύψεις χαχα) Αλλά όποτε έχω, διαβάζω, γράφω με έμπνευση και ίστρο σχόλιο πατάω σε φάση οργασμού δημοσίευση και …. δεν είστε λέει «μέλος του ιστολογίου»… 😦

Κράτησα το σχόλιο που έγραψα για την Αρτίστα του βωβού Μια κυρία….

«Δεν ξέρω αν θα δημοσιευθεί το σχόλιο μου. Άραγε πόσες κυρίες θα το γυρίσουν σε βιντεοκασέτες. Το μόνο που ακόμα κρατάει είναι το βινύλιο.. λίγο μη φανταστείς. Επίσης αντέχουν τα βιβλία λίγο, και λίγο ακόμη οι αναλογικές ασπρομαυρες εμφανίσεις, καλλιτεχνικές φωτογραφίες σε εκθέσεις.
Χθες σε ένα πανηγύρι μιλούσα με έναν γουναρά… ένα επάγγελμα που χάνεται και εδώ στο Μόντρεαλ… μου είπε… ηλίθιες οργανώσεις που δεν έχουν καταλάβει πόσο καταστρέφουν τη φύση με όλα αυτά τα πλαστικά πανοφόρια..
Γέλασα με τον πρόλογο…
κάτσε να δω αν θα μου κοπεί το γέλιο και με το κουμπάκι της δημοσίευσης.. αλλιώς ένα σου λέω, θα το γυρίσω στα μέιλ για να μάθει ο αλγόριθμος!»

Οκ είναι στην πλατφόρμα blogger και οι δύο. Αλλά γιατί μπορώ στης Γλαύκης το καφέ, ε? δεν ξέρω…. Αυτό που ξέρω είναι πως και στης Στέλλας και στης Αρτίστας παλιά μπορούσα… και είναι καιρός που δεν μπορώ να σχολιάσω στην Αρτίστα… σκέφτηκα πως την έχουν πιάσει οι κλειστές της … αλλά δεν είναι πως δεν βγαίνει και καθόλου βόλτες στην μπλογκογειτονιά … σε προηγούμενη έγραφή δική μου μου έκανε λάκι, εγώ γιατί να μην μπορώ… Βέβαια ξέρω έχω το ξανθό που όσο ναναι επιρεάζει την καθαρότητα της σκέψης.

Εβγαλα και φωτογραφία…

Ποιας ομάδας να γίνω και εγώ μέλος της ομάδας βρε παιδιά…

///μου φαίνεται θα πάω και εγώ να παραπανεθώ στην πλατφόρμα για να τους πιάσει πανικός … αχμμ θα μπορούσα βέβαια να ρωτήσω την τεχνητή ανακρίβεια αλλά… θα με μπερδέψει πιο πολύ με τις απαντήσεις που είναι γεμάτες σιγουρια και μετά ααα συγγνώμη αυτό εννοούσες… ναι ρε Αχιλλέα εγώ φταίω που δεν σου έδωσα να καταλάβεις και όχι εσύ που στο τέλος πετάς την μπάλα στην εξεδρα με δύο άσχετες κατευθύνσεις και άντε να μαζέψω την μπάλα απο την την εξέδρα γιατί μετά πας σε άλλο γήπεδο και εννοείς παααααααρα πολλά… ενώ εγω ένα ένα σου ζήτησα…

Θέλω έναν άνθρωπο να μου εξηγήσει… είμαι θεά αλλά και ξανθιά…

ουφ καιρό είχα να γκρινιάξω με μια ανούσια και τόσο μα τόσο ουσιαστική εγγράφη…

Λαλά…

αχμμ από σήμερα και μέχρι να πάω στην Ελλάδα αρχίζω να ζω με τραγούδια από την Ηρώ!

Αυτάααα 😉

Η παύση ως φάση ζωής

Για να κερδίσεις πρέπει να σταθείς γυμνή…

Άρχισες του αμπέλου τις φιλοσοφίες…

Μπορείς να σταματήσεις την αυτοκριτική, που ο μόνος σκοπός της είναι να καλύψεις την ανασφάλεια σου; Να προλάβεις να υποβαθμίσεις αυτό που λες ώστε να μην υπάρχει πιο κάτω πάτωμα να στο υποβαθμίσει ο άλλος. Έξυπνο δεν λεώ, αλλά μήπως πραγματικά πρέπει να σταθείς γυμνή.

Πάντα γυμνή στέκομαι, συνήθως όχι από το πρώτο ραντεβού. Κοιτάζω πρώτα τον καθρέφτη, αν έχει θολή ματιά από ταμπού, αν παραμορφώνει από το εγώ του, αν του λείπουν κομμάτια … και διάφορα άλλα.

Σίγουρη σε βλέπω σήμερα. Μάλλον η ηλικία ε…. πλησιάζουν και τα γεννέθλια σου…

Ναι η ηλικία σίγουρα, με πονά το κορμί μου, τα πόδια… τελικά βρήκα το λόγο που έπρεπε στα νιάτα μου να προσέχω να αδυνατίσω. Δεν ήταν το πόσο γκομενάρα θα ήμουν, ή το αν θα είχα τη δυναμη να σταθώ γυμνή μπροστά σε καθρέφτες. Δεν ήταν οι ευκαιρίες που θα έχανα ως χοντρή..

Σταμάτα δεν το πας καλά, πηγαίνεις ντουγρού να γράψεις πραγματα που σκέφτεσαι τώρα τελευταία. Εμ λογικό, έχει γουβιάσει το κρεββάτι…

έχεις δίκιο ξεφυγα… ξέχασα και τον ρόλο που παίζω εγώ και τον ρόλο που παιζεις εσύ ως άλλο εγώ στην συνομιλία μας…Μάλλον γίναμε ένα… Βλέπω το ταξίδι στην Ελλάδα ως βουνό. Δυστηχώς έχω αποτύχει να είμαι σωστή στις προσωπικές μου υποχρεώσεις, δεν βρήκα το χρόνο, για να βρει την άκρη…ποιος; ε ποιος άλλος, αυτός που τρέχει, και εγώ περιμένω στο σαλονάκι… Από την άλλη δεν με νοιάζει και τόσο ο εαυτός μου μπρος στην τεμπελιά μου. Πόσα χρόνια θα ζήσω ακόμη; Δεν έχω τη δύναμη να είμαι σωστή. Ας γίνει ότι γίνει…Πλάκα έχει όσο γερνάς λιγοστεύουν τα πρέπει, παλιά αγωνιζόμουν να μετατρέψω τα «πρέπει» σε «θέλω», μήπως και καταφέρω να είμαι σωστή. Τώρα χα χα Τώρα τα γεράματα είναι απλά εδώ… δεν είναι το σωστό, δεν είναι το λάθος … απλά είναι.

Λαλά

Η τεχνιτή απαυτή μου περιέγραψε το τραγούδι με εικόνες.

» Η παύση ως χώρος ανάμεσα σε δύο ζωές. Όχι σαν το τέλος, αλλά σαν μια στιγμή όπου όλα έχουν επιβραδυνθεί και ακόμη δεν ξέρεις τι ακολουθεί.
Η σιωπή. Όχι η άδεια σιωπή, αλλά εκείνη που σε αναγκάζει να ακούσεις τον εαυτό σου. Σαν να χαμηλώνει ο θόρυβος του κόσμου.
Η ακινησία. Δεν παρουσιάζεται απαραίτητα ως αποτυχία. Μοιάζει περισσότερο με το να στέκεσαι ακίνητος ενώ ο χρόνος συνεχίζει να κυλά γύρω σου.
Η αναπνοή και ο χρόνος. Η αίσθηση ότι αντί να τρέχεις, επιτρέπεις σε μια στιγμή να κρατήσει λίγο περισσότερο.
Το «ανάμεσα». Ανάμεσα σε αυτό που ήσουν και σε αυτό που ίσως γίνεις. Η παύση δεν δίνει απαντήσεις· απλώς αφήνει χώρο.»

αυτάααα…

Γιατί γκρινιάζεις μέσα μου…

Ακόμα δεν μπορώ να πω πώς κατάλαβα γιατί έχεις πάψει, αγάπη, να θυμίζεις. Για να μην γίνει παρεξήγηση με τον εαυτό μου, καθώς τακτικά μπερδεύομαι, αναφέρομαι στην εξοχικό μου του μυαλού, σε τούτο εδώ το ημερολόγιο που έχω να γράψω από τον Μάρτιο. Λαλά για την διάθεση της στιγμής..

Και βέβαια έγιναν πολλά, δεν είναι πως δεν είχα να καταγράψω. Τρία δυνατά γεγονότα, όχι ψέματα, 4 μεγάλα γεγονότα ή μάλλον 5 θα έλεγα… και καθώς η λίστα μεγαλώνει θυμάμαι το νοσοκομείο που πήγαμε και μείναμε για μια εβδομάδα, με μια μικρή μόλυνση που προλάβαμε και την υπόσχεση για γρήγορη αλλαγή στο σωληνάκι. Αυτό στις αρχές Μαΐου. Στα χειρουργεία του Μόντρεαλ γίνεται χαμός, ακόμα και προγραμματισμένα ραντεβού ακυρώνονται, πόσο μάλλον να βρεις έκτακτο. Κρατήθηκε λοιπόν το προγραμματισμένο για τις 29 Μαΐου και μέχρι τότε ένα μήνα αντιβίωση… και όμως ακυρώθηκε, σίγουρα κάτι πιο έκτακτο, άλλη αντιβίωση από τον γιατρό και άλλη ημερομηνία σε άλλο νοσοκομείο… και τελικά έγινε στις 10 Ιουνίου και λίγες μέρες ακόμη αντιβίωση. Μικρό λακουβίτσες χωρίς κάτι έντονο..

σε ένα παράλληλο δρόμο ή και σύμπαν, θα έλεγα, η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Πάρι Πέτρου «The Small Business AI Playbook» που έγινε στις 9 Μαΐου. Μπορείς να το αγοράσεις από το Άμαζον… Ενας μικρός αγώνας γεμάτος αισιόδοξα μηνύματα. Ένας αγώνας δικός του, οπως πάντα στην κοινή μας ζωή το παλιό μου παλτό δίνει όλους τους αισιοδοξους αγώνες. Σκουντά την αισιοδοξία σε κάθε του κίνηση, από την απολαυστική ιεροτελεστία της παρασκευής του πρωινού καφέ του, μέχρι μέχρι μέχρι … καταπληκτική ιδέα να γράψω τους στίχους ενός τραγουδιού ειδικά για την αποφοίτηση των σπορακίων μου και να μου τους μελωποιήση για την μεγάλη στιγμή της τελετής αποφοίτησης των σπορακίων μου.

Στα νεα για σποράκια μου τώρα ξαφνικά ήρθε μια γλάστρα… Εκπληξη, και ενώ εγώ είχα ανάγκη να πάω στην τουαλέτα, έντονη ανάγκη σαν και αυτή του πρωινού ξυπνήματος στις 6 το πρώι, εκπληξη! σαν και αυτές που λαμβάνεις ενώ κοιμάσαι τσιμπλιασμένος, έκπληξη που ζητά να ανοίξεις την πόρτα και την αγκαλιά σου, να μυρίσεις το λουλούδι και ας μυρίζεις ιδρώτα, είναι άτακτος, αλητάκος θα έλεγα αλλά όταν χαμογελά είναι τρυφερός άσε που είναι και γυναικάς χαχαχ Χάζευα την γλάστρα με το λουλούδι την κυριακή το πρωί 3 Μαΐου πριν πάω στο νοσοκομείο… επιστρέψαμε από το νοσοκομείο Τρίτη νομίζω …

Τι έλεγα, α ναι, μικρός Παύλος, λοιπόν, το σποράκι μου, υπό τις οδηγίες της μητέρας του, μου έδωσε μια γλάστρα και μια κάρτα ονειρεμένη. Στο τέλος της ημέρας, της τα έδωσε η μητέρα του για να μου τα προσφέρει… έτσι, ένα ευχαριστώ…

Δώρα και στην ημέρα αποφοίτησης …ΚΑΙ κλααμααα η κυρία Μάνια, Σάββατο 23 Μαΐου στο νηπιαγωγείο του Σαββατιανού σχολείου «Πλάτων Όμηρος» Μοντρεάλ …Αποφοίτηση 2026…Τα πάντρεψα και φέτος με την πρώτη δημοτικού η Βεατρίκη, ο Γαβριήλ, ο Δημήτρης, ο Ερρίκος, η Μαρία, ο Παύλος και ο Χριστιανός τα μισά του νηπιαγωγείου γιατί τα άλλα μισά του προνηπίου τον Θανάση, τον Στάθη, την Ηλιάδα, την Ουρανία, τον Πέτρο τον Κώστα και τον Χριστόφορο τα κρατώ ως μαγιά για του χρόνου!

Το διαφορετικό της φετινής τελετής ήταν πως, πέρα από την αναδρομή της σχολικής χρονιάς με τα τραγούδια των γιορτών, δημιούργησα ένα τραγούδι μοναδικό στον κόσμο όλο και μόνο για τους μικρούς μου απόφοιτους όπως έγραψα πιο πάνω. Το άκρως συγκινητικό ήταν πως τα παιδιά λάτρεψαν το τραγούδι γιατί ήταν δικό τους, βιωματικό, και το έμαθαν σε χρόνο ρεκόρ. Το τραγούδησαν δυνατά και φυσικά ακαπέλα με πάθος!

Αυτό όμως που με δίδαξε την αξία της συνεργασίας ήταν η θερμή ανταπόκριση των γονέων, ιδιαίτερα, των μαμάδων και μπαμπάδων που αν και τα ελληνικά δεν είναι η γλώσσα κληρονομιάς τους δέχτηκαν την πρόσκλησή μου. Έμαθαν το τραγούδι και το τραγούδισαν στη σκηνή ξανά μαζί με τα παιδιά, αμέσως μετά την απονομή των αναμνηστικών πτυχίων…

Φανταστείτε τα σποράκια μου να έρχονται μέσα στην τάξη και να μου λένε με αυτή τη σπάνια λάμψη ενθουσιασμού στα ματάκια τους: «εγώ το ξέρω το τραγούδι και τώρα το μαθαίνω στον μπαμπά μου!» «Η μαμά μου το έμαθε το τραγούδι»… Έφτιαχνα την εικόνα το σποράκι μου σε ρόλο δασκάλου να «διδάσκει» το τραγούδι …

Το απόλυτο δώρο όμως ήρθε με μελάκι: Γονιός μου έστειλε βίντεο με τίτλο «Ο νέος σας Μαθητής Σας», με τον 3χρονο μικρό αδελφό του μαθητή μου, με μια κιθάρα στο χέρι να τραγουδά … στην Αλφαβητοχώρα κάθε Σάββατο πάμε, φίλοι καλοί, παίβουμε τραβουδάμεεε… με διαβατήριο στην καρβια, μαθαινουμε βράμματα ελληνικάαααα…

Τι κρίμα δεν μπορώ να το φέρω εδώ… δεν πειράζει…

Τελειώσε το σχολείο, έκλεισε η αλφαβητοχώρα η Σετούλα μου έμεινε, φτιάχνουμε παραμύθια και να προσπαθούμε να μιλήσουμε στα ελληνικά. Α ναι και … πάλι μας έφυγε μετά δύο σχολικές χρονιές την Γενική Διευθύντρια των Σαββατιανών… πάλι ακέφαλοι είμαστε … σαν τις κότες χωρίς κεφάλι θα τρέχουμε…

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν μπαίνουμε και σε στενές στροφές οικονομικών και …τσουπ η αισιοδοξία που θέλει λέει να πάει Ελλάδα και κλείνει εισητήρια… 11 Ιουλίου λοιπόν πετάμε για Αθήνα, δεν ξέρω αν θέλω να πάω… γενικά δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που θέλω … τίποτε δεν μου φαίνεται τόσο ελκυστικό ίσα ίσα, ο οικογενειακός τάφος έχει ένα πτώμα ακόμα, η ζέστη επιδινώνει το πόνο στο γονατό μου, η φιλοξενία, ο έλεγχος, η φροντίδα της προετοιμασίας της βαλίτσας, η φροντίδα γενικά, αυτό που αφήνω πίσω, οι υποχρεώσεις που έχω στην Ελλάδα… όλο και κάτι με τραβά να ζήσω την ταλαιπωρία της ζωής… Το ερώτημα είναι, Μάνια γιατί γκρινιάζεις μέσα μου… και η απάντηση φαίνεται πως είναι … γιατί γερνάω και αυτά που ονειρεύομαι, τα μικρά τα καθημερινά, όλο και πιο δύσκολα τα καταφέρνω… γιατί το σώμα όταν γερνά τεμπελιάζει, μόνο που τεμπελιάζει ως ανάγκη…

Καληνύχτα Μορεάλη μου…