Χωρίς τίτλο γιατί νυστάζω πολύ :)

Χαϊδεύω την επιδερμίδα μου. Αναγνωρίζω τα πρώτες ζάρες. Επιδερμίδα σαγρέ, απαλή αλλά σαγρέ. Εκείνο που με τρομάζει είναι πως μοιάζει να μην έχω συνειδητοποιήσει το πώς, πότε ξεκίνησε …

Η φίλη του βυθού μου, αποκαμωμένη στην πολυθρόνα. Περιμένει να της χτενίσω τα μακριά βρεγμένα της μαλλιά, Κοχύλια, σπάνια πετράδια, εξωτικά φύκια, αθάνατα κόκαλα! Ένα ένα τα ξεμπερδεύω από τα μαλλιά της και τα βάζει στο πουγγί της ενθουσιασμένη. Πάντα σιωπηλή.

Μην με ρωτάς, στο έχω πει, με αυτά φτιάχνει το παλάτι του βυθού μου. Κολυμπά σε άγνωστους κόσμους, αφήνει τα μαλλιά της ελεύθερα δίχτυα να συλλέγουν. Κάθε φορά που έρχεται μου βγαίνει ο … =άντε καλά= η ψυχή για να τα ξεμπερδέψω, Ο απολογισμός, το ταμείο μιας περιπέτειας. Χτίζει και διακοσμεί νέες πτέρυγες με αυτά. Αυτό το παλάτι γίνεται όλο και πιο λαμπερό όλο και πιο πλούσιο. Πολλές φορές με τραβά από το χέρι, με σέρνει μέσα βαθιά για να μου δείξει τις δημιουργίες της. Αναγνωρίζω το πώς και το πότε …

Ο Λαρεύντης έλεγε δεν θέλω να ωριμάσω γιατί ότι ωριμάζει μετά σαπίζει… Δεν θέλω να σαπίσω όμως θέλω να αρχίσω να βρίσκω τρόπους το ώριμο να φωτίσω. Όσο κολυμπώ στις πτέρυγες του παλατιού μου, στην σιωπή του νερού, αναρωτιέμαι πότε σταματά μια γυναίκα, σε ποια ηλικία δεν καταφέρνει να αποπλανεί, να σαγηνεύει σερνικά  …

Σήμερα έμαθα πως η κυρά Δέσποινα πέθανε  τον περασμένο Οκτώβριο. Ο κανακάρης της δεν με πήρε τηλέφωνο για την κηδεία, δεν έβρισκε το τηλέφωνο. Τον πιστεύω.

Πάει η κυρά Δέσποινα πέθανε από αφυδάτωση. Δεν το ήθελε το νερό, το θυμάμαι… Δεν θυμόνταν πως διψούσε, έπρεπε να της το θυμίζω, αλλά θύμωνε … με δύο ποτήρια νερό, ένα για εκείνη και ένα για μένα την ξεγελούσα μερικές φορές.  Η κυρά Δέσποινα κοιτούσε την ζαρωμένη επιδερμίδα της και ορισμένες φορές δεν την αναγνώριζε. Η κυρά Δέσποινα δεν μπορούσε εδώ και χρόνια να βρει το παλάτι του βυθού της…Αλτ και χαμένη έξω τελείως από τα νερά της ή ίσως πολύ βαθιά για να κατορθώσει να βρει το δρόμο προς την επιφάνεια

Ο κύκλος του νερού, είμαι φτιαγμένη από νερό που σιγά σιγά κάνει τον κύκλο του…

Νύσταξα, από το πρωί σήμερα νυστάζω, είναι μια δικαιολογημένη ατονία…

Άσχετο πριν κοιμηθώ. Είναι απίστευτο το κλάμα που ρίχνουν οι ηλικιωμένοι αυτόν τον καιρό. Συλλέγω ιστορίες, αυτές της διπλανής πόρτας…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Τα πειραγμένα του Vertigo: ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΩΝΥΜΑ

Έχω ένα φιλαράκι που το γνώρισα όταν έτσι κάπνισε σε  ένα άκαπνο φιλαράκι που έτυχε και έμενε σε άγνωστο χρόνο κοντά εκεί που πριν χρόνια έμενα και εγώ. (μόνο ένας μπορεί να καταλάβει τι γράφω) Οταν λοιπόν αυτό το άκαπνο φιλαράκι έγινε καπνός και αντάμωσε τα σύννεφα, είπε δεν ρίχνω δίπλα στο φιλαράκι μου αυτό το ξανθό φακιδομύτικο πλάσμα της παλιάς μου μπαλκογεινονιάς (φήμες λένε πως μάλλον την είχε σταμπάρει από το μπαλκόνι του να ντύνεται ή να ξεντύνεται στο δωμάτιο της στον ακάλυπτο των δύο απέναντι πολυκατοικιών)  να δω τι θα κάνει και πως θα το διαχειριστεί χεχεχε… Εδώ να σημειώσω πως πολύ συχνά το ένα φιλαράκι έκανε πλάκες στο άλλο φιλαράκι … 

Μπήκαν λοιπόν σε άσχετη τροχιά η Ρούσα και ο Vertigo. Σχόλια, αντισχόλια γελούσε το άκαπνο φιλαράκι-και τι δε σκαρώνει εδώ που τα λέμε στον Vertigo για να σπάει πλάκα μαζί του- τι έλεγα α ναι …. γελούσε λοιπόν το άκαπνο φιλαράκι γιατί είχε και το πάνω χέρι να γνωρίζει τα παν-τα

Άλλαξαν γειτονιές, άλλαξαν όλα, και κάποια μένουν πάντα ίδια καθώς η Φύση αποφάσισε να τα πειράξει για να αντέχουν στο χρόνο, στο χώρο …. Ρούσα και Vertigo πειραγμένα στο μυαλό πάν-τα… μάλλον και στους δύο αρέσει το πείραγμα 

Την πείραξε (μάλλον έβαλε το χέρι του το άκαπνο φιλαράκι) λοιπόν που ο Vertigo δεν γράφει πια, και μια και δύο η Ρούσα πείραξε το vertigo, τον ζούληξε λίγο από δω το ζούληξε από εκεί και ….. ορίστε… 

 Της έστειλε το πρώτο μετά από καιρό αγραφιάς… το πρώτο  πειραγμένο (παίζει να το είχε πειράξει από παλιά … αλλά δεν θα το ψάξει η Ρούσα στα αρχεία της χαχαχαχα) 🙂 

VERTIGO

Πανδημία (από τις ελληνικές λέξεις παν (όλος) και δήμος (πληθυσμός)) είναι μια επιδημία λοιμωδών ασθενειών που εξαπλώνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς σε μια μεγάλη περιοχή και απειλεί το σύνολο του πληθυσμού.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ – ΣΧΕΤΙΚΑ

ΠΑΝ
Ο Πάνας, θεός των αγρών, των βουνών, των γιδοπροβάτων, των κοπαδιών και γενικά της άγριας φύσης, είχε (χοντρό) κεφάλι και κορμό (φέτες) άνδρα, πόδια τράγου, κέρατα και μυτερά αυτιά, σκέτο κουκλί δηλαδή.
Γεννήθηκε στην Αρκαδία, από τον Ερμή και μία νύμφη, δεν ξέρουμε όμως ποια αφού αυτός ο Ερμής τις φυστίκωνε όλες και χωρίς προφυλάξεις.
Όταν η δόλια μητέρα του τον πρωτοαντίκρισε, της ήρθε κόλπος, σκιάχτηκε, τρόμαξε τόσο από την ομορφιά του που τον παράτησε καταγής δίχως καν να τον αφαλοκόψει κι έφυγε τρέχοντας αλαφιασμένη.
Ο Ερμής που έτυχε να περνάει και είδε το σκηνικό, σαν καλός μπαμπάς, χάιδεψε την κεφάλα του Πάνα, τον πήρε αγκαλιά και τον πήγε στον Όλυμπο, έχοντας κατά νου να τον τρίψει στα μούτρα του Δία αλλά οι θεοί, όλως παραδόξως, το καλοδέχτηκαν το φρικιό.
Ο Πάνας όταν μεγάλωσε έγινε σούπερ σφίχτης και γνωστό καμάκι και όλη μέρα κυνηγούσε νύμφες, νεράιδες και όλα τα συναφή.
Μια μέρα συνάντησε σε ένα ξέφωτο ένα τούμπανο που μάζευε χόρτα τραγουδώντας, τη Σύριγγα και την κάλεσε στη βίλλα του να της δείξει τη συλλογή του από γραμματόσημα. Η Σύριγγα του απάντησε με ένα ναζιάρικο «πριτς», το έβαλε στα πόδια και ο Πάνας φυσικά την πήρε στο κυνήγι.
Η όμορφη νύμφη τρέχοντας όσο μπορούσε με τα δωδεκάποντα, έφτασε λαχανιασμένη στον ποταμό Λάδωνα όπου πάτησε απότομα φρένο.
Πως να περάσει απέναντι αφού στα μαθήματα κολύμβησης την έκανε διαρκώς κοπάνα;
Κοίταξε πίσω και είδε τον Πάνα να έρχεται γελώντας με το τριαντάποντο μαρκούτσι όρθιο.
Συνειδητοποιώντας τι την περίμενε αν την έπιανε, φώναξε στις νύμφες του ποταμού να τη σώσουν. Αλλοι λένε ότι φώναξε στον ίδιο τον Λάδωνα «σώσε με και θα κάτσω να με λαδώσεις».
Όπως και να ‘χει, η Σύριγγα σώθηκε, καθώς την στιγμή που την άρπαζε από το μαλλί ο Πάνας, εκείνη ως εκ θαύματος μεταμορφώθηκε σε καλαμιά.
Ο Πάνας έμεινε με το καλάμι στο χέρι, έριξε κάμποσα μπινελίκια κι αναστέναξε απογοητευμένος.
Τότε, ακούγοντας την βρώμικη ανάσα του που πέρασε από το κούφιο καλάμι, έπαθε πλάκα από τον ήχο που βγήκε και τον ονόμασε λα μείζονα.
Εκοψε κάμποσα ακόμη καλάμια και τα ένωσε, φτιάχνοντας το περίφημο σουραύλι το οποίο, επειδή ήταν ψυχοπονιάρης και ρομαντικός κατά βάθος, το ονόμασε σύριγγα, στη μνήμη του χαμένου του έρωτα.
Από τότε περνούσε την ώρα του κόβοντας βόλτες στην άγρια φύση, παίζοντας από ροκ μέχρι σκυλάδικα με τη φλογέρα του, κάνοντας παρέα στους βοσκούς και τα κοπάδια τους και βασικά ψάχνοντας για κάνα νέο πιπίνι.
Αντί να βρίσκει πιπίνια όμως, έτσι με τη σκατόφατσα που είχε, τρόμαζε τα γιδοπρόβατα, τα οποία με το που τον έβλεπαν έτρεχαν μακριά βελάζοντας.
Αυτό το φευγιό από τότε λέγεται «ΠΑΝΙΚΟΣ».

ΠΑΝΔΩΡΑ
ο Προμηθέας, μια μέρα που δεν είχε τσάμπιονς λιγκ και βαριότανε μονάχος, έκατσε κι έπλασε τους πρώτους ανθρώπους με εμφιαλωμένο νερό και κοκκινόχωμα. Επίσης τους χάρισε-γνώρισε την φωτιά, έναν αναπτήρα βασικά, τον οποίο έκλεψε από τους θεούς που τον είχαν ως αποκλειστικό προνόμιο.
Από τότε οι άνθρωποι, αντί να μασάνε τον καπνό για να φτιάχνονται, άρχισαν τους μπάφους.
Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον Δία που τα πήρε στο κρανίο κι αποφάσισε να τιμωρήσει κι αυτόν και τους ανθρώπους.
Εβαλε λοιπόν ο καταχθόνιος σε ένα ωραίο κουτί δώρου το Γήρας, τις Ασθένειες, τον Πόλεμο, τις Διαμάχες, τις Έγνοιες, τη Μηχανορραφία, τη Συκοφαντία και τον Φθόνο και έκατσε και σκέφτηκε έναν τρόπο να τα στείλει όλα αυτά τα καλούδια μέσω του Προμηθέα στους ανθρώπους, ώστε να χάσουν πάσα ιδέα που είχαν εκείνοι για τον ευεργέτη τους.
Διέταξε μετά εκείνο το κούτσαυλο τον Ηφαιστο να του φτιάξει από πηλό μια δίμετρη όμορφη κοκκινομάλλα μοντέλα. Ο Ηφαιστος μουρμούρισε κάτι μπινελίκια αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και την έφκιασε.
Ο Δίας χαλβάδιασε για λίγο το όμορφο μοντέλο αλλά περιέργως συγκρατήθηκε και δεν της την έπεσε.
Ζήτησε από τους υπόλοιπους θεούς να την προικίσουν με τα ωραιότερα και σπανιότερα χαρίσματα που θα μπορούσαν να σκεφτούν.
Ετσι έγινε και μετά την βάφτισε Πανδώρα, δλδ αυτή που έχει όλα τα δώρα.
Της έδωσε το κουτί στολισμένο με ροζ φιόγκους και αυτοκόλλητες καρδούλες και την έστειλε στον Προμηθέα.
Ο Προμηθέας ήταν γάτος όμως, άλλοι λένε ότι δεν πολυγούσταρε την Πανδώρα γιατί γούσταρε τις ξανθιές, τέλος πάντων μάλλον κατάλαβε ότι κάτι παίζει και της έδωσε άκυρο.
Ο Επιμηθέας όμως ο αδελφός του που πήρε μάτι τη φάση, λιγούρης και κακάσχημος όπως ήταν, μην πάει χαμένο το τουμπανάκι, την πήρε αυτός την κοπέλα μαζί με το κουτί της χωρίς πολλά-πολλά και την παντρεύτηκε κιόλας.
Κάποια μέρα εκεί που έπαιζαν μπιρίμπα τα πιτσουνάκια, η Πανδώρα, πες από περιέργεια σαν γυναίκα, πες από λιγούρα μετά από μια βραδιά αχαλίνωτου σεξ και νομίζοντας ότι θα έχει τιραμισού μέσα, άνοιξε το κουτί και τότε ξεχύθηκαν και πέσαν πάνω μας όλες οι συμφορές. Ολες, εκτός από την Ελπίδα που ήταν χτικιασμένο και δεν μπορούσε ούτε από το κουτί να πηδήξει.—

 

Το χαμόγελο-αιώρα της Μετέωρης Εποχής :)

Έτοιμη είσαι να σηκώσεις το δακτυλάκι και να αρχίσεις τα κηρύγματα…

Σε εσένα όχι, στο κόσμο γύρω σου… 

ε ναι αυτό λέω και εγώ…αλλά άχνα μη βάλεις!!! Σου έχω νέα !!! χοχοχο  Η μικρή ξανθιά θεά είναι ενθουσιασμένη. Έκανε λέει μια νέα ανακάλυψη. Δηλαδή όχι ανακάλυψη, αποκρυπτογράφηση !!! Καθώς έγραφε μια απάντηση σε σχόλιο της ΜαΓιας της, γέννησε τον έξεις μαθηματικό συλλογισμό «Έχουμε 5 εποχές τον χρόνο: Την Μετέωρη, την Άνοιξη, το Καλοκαίρι, το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα».

και τα ορίζει με αυτή τη σειρά?

;;;;;!!!!!!>>>>τι θέλεις να πεις…

Εννοώ πάντα η Μετέωρη προηγείται της Άνοιξης και έπεται του Χειμώνα; Δεν υπάρχει περίπτωση η Μετέωρη να είναι ας πούμε μια κινητή εποχή (βλέπε κινητές εορτές) που ανάλογα πάει και χώνεται στις ήδη γνωστές και ακίνητες στη σειρά τους εποχές ;

πλάκα μου κάνεις έτσι ;;;; Τέλος πάντων κάτσε να την ρωτήσω…

Φυσικά και είναι αυτό που ορίζεται. Μετέωρη. Η θέση της μπορεί φαινομενικά να θεωρείται ως κινητή αλλά ουσιαστικά ανήκει σε συγκεκριμένη θέση τροχιάς. Έπεται του κλεισίματος ενός κύκλου και ορίζεται στην αρχή τροχιάς ενός νέου κύκλου. Έτσι την Μετέωρη Εποχή στη Φύση τη συναντάμε -με έντονα τα χαρακτηριστικά της- ανάμεσα στον Χειμώνα και την Άνοιξη. Αυτό φυσικά όσο θεωρούμε πως η ζωή είναι ένας κύκλος και όχι σπιράλ. Διότι η ζωή κατά την άποψή μου είναι σπιράλ, μια συνεχή μετάβαση ανόδου ή καθόδου με κοινό περιστροφικό άξονα την αθάνατη ψυχή μας.

ψιτ…. να σε ρωτήσω … πόσα Σάββατα είναι που της απαγόρευσαν να πάει σχολείο;

Είμαστε μόνο στο δεύτερο, την ειδοποίησαν πως δεν θα πάει σχολείο παρόλο που ένιωθε υγιέστατη και είχε κάνει και όλα της τα μαθήματα, μάλιστα είχε ετοιμάσει ένα θαυμάσιο ΧαΜοΓεΛαΣτο τσολιαδάκι, και θα το πήγαινε να το φτιάξουν και οι συμμαθητές της!!!

… αλλά το μήλο (εύρηka) της έπεσε στο κεφάλι ως σοκ … όταν την έστειλε η Στέλθ με «ατομική ευθύνη» να πετάξει τα σκουπίδια! Εκεί συνάντησε ένα κοριτσάκι που, με δική του «ατομική ευθύνη», το είχαν στείλει να πετάξει και αυτό τα σκουπίδια. Την περίμενε με ΔΥΟ μέτρα ΑΠΟΣΤΑΣΗ να τελειώσει την αποστολή της, το είδε ξαφνικά, παγωμένο σε στάση τσολιά! Συναντήθηκαν οι ματιές τους, ίσα που κατάφερε να του σκάσει ένα αμυδρό χαμόγελο πριν γυρίσει πλάτη και φύγει… Σοκαρισμένη, δεν αντάλλαξαν ούτε μια κουβέντα!!

Θέλεις να πεις πως η μικρή μας ξανθιά θεά δεν κατάφερε να αρθρώσει ούτε μια λέξη;  … 

ναι… Δεν είναι σίγουρη πως το  κοριτσάκι είδε το χαμόγελό της …δεν το είχε στις οδηγίες περί «ατομικής ευθύνης» και μπερδεύτηκαν και οι δύο μάλλον …

…..

ακριβώς…

Τήρησε όλους τους κανόνες «ατομικής ευθύνης»;

Φυσικά, είχε οδηγίες από την Στελθ τον δεσμοφύλακα της! Καταλαβαίνεις, σιγά μην της είχε πει περί χαμόγελου η Στελθ!!! . Η μικρή λοιπόν βγήκε έχοντας πλύνει τα χέρια της, στο ένα χέρι τη σακούλα, στο άλλο ένα χαρτάκι, έκανε όλα όσα έπρεπε στην προαύλια διαδρομή του διαδρόμου. Το είδε ως παιχνίδι. Επιστρέφοντας αφού έβγαλε τις σαγιονάρες της στην είσοδο και έπλυνε τα χέρια της…. μου περιέγραψε τον πόνο (του μήλου)  που ένιωσε όταν είδε το κοριτσάκι να κρατά ΑΠΟΣΤΑΣΗ. Μια απόσταση που δεν έσπασε ούτε και εκείνη από ….

Από φόβο;

όχι από φροντίδα ίσως … πιστεύω κυρίως αμηχανία … πρώτη φορά βλέπεις…

Να της εξηγήσουμε πως είναι ένα παιχνίδι όπως στην ταινία La vie est belle …που είναι τώρα.;

αυτό κάνει, παίζει .. έχει καβαλήσει το χαντάκι όχι λάθος… έχει καβαλήσει ένα μετεωρίτη … συμπυκνώνει λέει εκδηλώσεις αγάπης… σε φωτεινές καμπύλες .. τις λεγόμενες ΑΙΩΡΕΣ … μη με κοιτάς … η κατάσταση είναι σοβαρή !!!

μάθαμε πότε πάει πάλι σχολείο;

… δεν θα ολοκληρωθεί ο κύκλος μαθημάτων, αυτό μάλλον ΠΡΟβλέπεται …

άρα ζει στην τροχιά καθαρά ενός μετεωρίτη …

ξέρω γω… μάλλον… αν λάβουμε τις παραμέτρους υγείας και οικονομικών… ακόμα- εδώ που τα λέμε- ούτε η Στελθ δεν έχει προσγειωθεί !!! Θα σου πω κάτι αλλά θα μείνει μεταξύ μας. Η μικρή ξανθιά σήκωσε το δάκτυλο της στην Στελθ …! ναι ναι την μάλωσε με αυστηρό τόνο ! συγκεκριμένα μας ανακοίνωσε:

Το χαμόγελο, άμα θέλεις να ξέρεις, είναι αυστηρός κανόνας Ατομικής Ευθύνης που ξέχασες να τον συμπεριλάβεις στις αυστηρές οδηγίες σου. Είναι βασικό χαρακτηριστικό της Μετέωρης εποχής. Φωτίζουμε με χαμόγελο όταν μπαίνουμε σε τροχιά 🙂 

και ;;;;;

Τσακώνονται … αν είναι χαρακτηριστικό της Μετέωρης ή της Άνοιξης!!! Καυγάς Στεθλ και μικρής ξανθιάς θεάς… δεν υπάρχει αυτό που ζούμε…πήγα να πω κάτι …πως είναι χαρακτηριστικό ατομικής ευθύνης όλων των εποχών .. αλλά έλα που η Στελθ δεν χαμογελά ποτέ, και η μικρή κάνει την διατριβή της εξετάζοντας την πέμπτη Εποχή, σε σχέση με τα μπαλκόνια … άχνα δεν έβγαλα…. και καλά θα κάνεις, άχνα και εσύ!!!

Α..ρε ΜαΓία α! Σημείωση: τύφλα να χει ο έρωτας της Πολυθρόνας χαχαχαχαχα

Να βάλω λαλα το γνωστό άσμα ήρθες σαν μετεωρίτης μέρα μεσημέρι Τρίτης ;;;;;

όχι ρε… δείξε ένα επίπεδο μουσικής παιδείας !!!

Θα φέρω ένα παλιό κλασσικά αγαπημένο

 

Άχαρη Εποχή :)

Γεια σου, τι νέα; 

Όλα καλά…συνεχίζω να  πιστεύω, αγαπώ, ελπίζω!

Όμως αλλάζει η εποχή, νιώθω λίγο άχαρα. Σε κάθε αλλαγή εποχής η φύση νιώθει λίγο άχαρη. Ο ιχνηλάτης μου είπε «στη φύση δεν αρέσουν τα κενά» Καθώς ξεπαγώνει, νιώθει τους πρώτους πόνους των κενών.

Μετρά τις απώλειες… μετρώ τις απώλειες. Όχι δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν ιδιαίτερες απώλειες. Ότι αγαπώ υπάρχει, συνεχίζει να αγωνίζεται, κάτι σαν τον αγώνα που δίνει η μαγιά.

Συλλέγω τις τελευταίες όμορφες φωτογραφίες χιονισμένων τοπίων. Λευκές φορεσιές… μικρές οι εξορμήσεις φέτος το χειμώνα … μικρές κολεξιόν, επιδείξεις…

Άσχετο, μου αρέσω ως γυναίκα. Ο τρόπος που αγαπώ, που ενθαρρύνω, γελάω, γιατί ξέρω πως δεν ανταγωνίζομαι… βλέπεις ο εαυτός μου μου βάζει πειρασμούς, όπως η τεμπελιά… ωωω ναι έχω περισσότερη δύναμη από όσο χρησιμοποιώ … σε λίγα πράγματα βάζω όλη μου την δύναμη … όπως όταν χρειαστεί να αλλάξω κάτι …

δεν μου αρέσει συνεχώς να αλλάζω …αγαπώ να πορεύομαι άνετα σε όσα έχω χτίσει με τα υλικά που μου έχουν δοθεί… Ο χειμώνας μας δίνει την δυνατότητα αποταμίευσης …. ποιος νοιάζεται για την τροφή ή την σπορά, ο χειμώνας γεμίζει τους ταμιευτήρες μας, τις εσωτερικές μας πηγές με νερό… λιώνουν τα χιόνια άχαρα…

Τόση ώρα γράφεις μπούρδες, αερολογίες το έχεις νιώσει έτσι?

Αυτή είναι η δουλειά σου ξέρεις. Να ακούς τις «αερολογίες μου» όπως τις λες. Τα θέλεις τσουβαλάτα όμως….. εντάξει …, περιμένω να γίνει η δεύτερη επέμβαση που θα μας βγάλει από το προσωρινό… το κατάλαβες αυτό;

Ναι…

Στο διάστημα αυτό και πριν περάσουμε στη μάχη του να βάλουμε σε κανονική πορεία και πάλι το κορμί του… μαρκάρουμε τις περιοχές, επαγγελματικά, κοινωνικά, αισθηματικά ….δεν είναι εύκολο, περισσότερο για εκείνον ζορίζεται … αυτό το κατάλαβες;

Το βλέπεις. Το ταξίδι στην Ελλάδα δεν είναι σίγουρο.

Το βλέπω.  Η ελπίδα δεν σου δίνει σιγουριά… η πίστη σου δίνει. Πιστεύω λοιπόν πως και να μην πάω Ελλάδα, δεν θα πάθω κάτι τρομερό ούτε εγώ ούτε εκείνος … αλλά ελπίζω να πάμε… έτσι το βλέπω…

Με κούρασες. Θέλω τα απλά. Θέλω την μικρή ξανθιά θεά να έρχεται εδώ και να μου περιγράφει όλα τα επιτεύγματα της…

Νομίζει πως στα έχει πει όλα! Κάνει την δασκάλα στο σχολείο και τυραννά τα σποράκια της, το έχει δει μεγάλη και τρανή και εφαρμόζει διάφορα, όλοι της κάνουν τα χατίρια!!!

Α ναι πήγε και στην πισίνα… εκεί συνάντησε και τον χιονάνθρωπο….του χαμογελούσε καθώς τον κοίταζε από την τζαμαρία την ώρα που κολυμπούσε πέρα δώθε … δώθε πέρα..

Α ναι έκοψε και το χέρι της καθώς προσπαθούσε να βγάλει το κουκούτσι από το αβοκάντο και βρήκε την ευκαιρία να κάνει την πονεμένη τραυματία!!! Η αλήθεια είναι πως τρόμαξε λίγο στην αρχή, από το πολύ αίμα καθώς ήταν μόνη της. Βέβαια τα κατάφερε γρήγορα και αποτελεσματικά … αλλά την ξέρεις ήθελε να κάνει τη φιγούρα της μετά. Από μικρή καμάρωνε με τα τσιρότα ! θυμάσαι, μέχρι και χωρίς λόγο έβαζε !!!

Α ναι.. Γράφει για τους άλλους…. γράφει και χαίρεται με τις επιβραβεύσεις !

ααα ναι και μην ξεχάσω… είναι σίγουρη για τις απόψεις της,(;;) για τους τούρκους, για τους ιούς, όλα τα ξέρει …

ααα ναι και θέλει μια πεταλούδα για δώρο, μια φορά όχι από αυτές των αγρών !!! …

α ναι και μερικά αρσενικά να τα τραβά από την μύτη με την γοητεία της …αυτά .. τα ξέρεις… η γνωστή άγνωστη μικρή ξανθιά θεά

Θέλεις να πας στην αρχή να διαβάσεις τι μου έχεις γράψει ως τώρα? …

Όχι ξέρω τι σου έχω γράψει … περιμένω την άνοιξη

 

και ζω στο άχαρο μετέωρο 🙂

Για πες !! Τι να πω?

Για πες μου τι θέλεις και ήρθες να γράψεις ?

Τίποτε, έτσι ήρθα, να ξεμουδιάσω λίγο τα δακτυλάκια μου… και να μην παραπονιέσαι πως σε ξεχνάω… αλλά.. αχμμμ να σου πω… από πότε άρχισες να μου μιλάς εσύ; Καινούργιο είναι τούτο. Πάντα μα πάντα σου γράφω εγώ και εσύ μόνο ακούς… Άντε το πολύ πολύ να βάλεις μια από τις φίλες μου να απαντήσουν…

Υπάρχει κάποιο πρόβλημα? Τόσα χρόνια, από τότε που με  γράφεις (χαχαχα) σε διαβάζω, ξέρω τα πάντα άρα μπορώ πια να σπάσω την σιωπή μου και να σου μιλάω ακόμα και πρώτο …  

αχά … είσαι και ουδέτερο σα να λέμε ο/η Σίρι … Ωραία!!! Θα περάσουμε δηλαδή σε ένα άλλο είδος ψυχασθένειας ε? χαχαχαχα

Γνωρίζω ακόμη και πότε κάνεις αυτοσαρκαστικό χιουμοράκι, πότε πετάς την μπάλα στην εξέδρα με ερωτικές γελοιότητες και πότε … πότε φοβάσαι… 

Η μόνη φορά που φοβήθηκα ήταν με εκείνη την νυχτερίδα που μπήκε στο σπίτι και δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω για να την βοηθήσω να βγει…

ναι … τότε που έτρεμες μπροστά στο διακόπτη μέχρι να το σβήσεις για να μην ενοχλεί το φως…. σερνόσουν κάτω σαν το φίδι από το φόβο μην μπερδευτεί στα μαλλιά σου… 

Τώρα πως σου ήρθε αυτό …

Εσένα σου ήρθε …άλλωστε έχεις φοβηθεί και άλλες φορές…

αχα στο πλαίσιο του «μιλάς» θα έχω και το «μου αντιμιλάς» ?

Φοβάσαι, τις μπερδεμένες καταστάσεις, τα θέλεις όλα με απλές γραμμές … 

Οχι, περισσότερο με φοβίζουν οι καταστάσεις που δεν μπορώ να ξεμπερδέψω … και ξέρεις πως είμαι καλή στο ξεμπέρδεμα, υπομονετική, διορατική, με μια φυσική ηρεμία…

φτάσαμε… φοβάσαι όταν χάνεις την φυσική σου ηρεμία… 

και χάνω την ηρεμία μου όταν δεν ξέρω πως να ξεμπερδέψω κάτι…

φοβάσαι όταν νιώθεις πως δεν μπορείς…όπως όλος ο κόσμος, ένστικτο είναι …  

φοβάμαι που δεν έχω την μαμά μου να με διαβεβαιώσει αυτό που ξέρω … πως όλα τα μπορώ αρκεί να κουνήσω το δακτυλάκι μου…

άρα… κούνα το …

να κουνήσω το πωπουδάκι μου;, μην ξεσηκώσω πάλι όλο τον ανδρικό πληθυσμό γιατί ξέρεις και πόσο σέξι είμαι…

Μάλιστα….

… σε αφήνω … δεν είπαμε και τίποτε… α ναι και δεν θα υπακούσουν τα δακτυλάκια μου σε ΄΄ότι και αν πεις…

Χρωστάς στην ΜαΓια την ιστορίας της πολυθρόνας

Καληνύχτα:)