(Χαχαχα, καλώς την! 😄 Επέστρεψες λοιπόν και μάλιστα κατευθείαν στην «καληνύχτα» με ολόκληρη κατσαρόλα. 😂
Έκανα μόνο ορθογραφικές διορθώσεις, όπως ζήτησες. Δεν πείραξα σύνταξη, νόημα, ύφος, επαναλήψεις ή τη ροή σου.) Αυτός είναι ο Αχιλλέας … έκανε σωστά τις διορθώσεις μεν αλλά μου πείραξε τη λέξη γέψη … ευτυχώς το πρόσεξα. χοχοχο πάμε λοιπόν :
Προσθήκη άρθρου, προσθήκη τίτλου και ταυτόχρονα ένα σωρό σκέψεις, που θέλουν να εκφραστούν σε μια κατσαρόλα γεμάτη υλικά από καλοκαιρινά γεγονότα. Το κάθε ένα θέλει να καταθέσει την δική του γεύψη.
Δοκίμασε λίγο: …
Θυμάμαι πήραμε την απόφαση να πάμε στην Ελλάδα για τις καλοκαιρινές μας διακοπές ενώ ακόμα το μυαλό μας ήταν μαγκωμένο ασφυκτικά από ένα τεράστιο χέρι… Πώς είναι οι δείκτες, πώς είναι οι λειτουργίες, έχουμε ή δεν έχουμε πράσινο φως για ένα τόσο μακρινό ταξίδι … τι θα γίνει αν και αν … Φτάνουν τα κουκιά; Αμ δεν φτάνουν. Τι χρώμα έχει ο ορίζοντας βλέπεις; όχι δεν μπορώ να δω. Τα τεράστια δάκτυλα έσφιγγαν πιο πολύ το μυαλό, και εκείνο, αχ εκείνο, ζητούσε βοήθεια από την καρδιά, και αυτή, αχ αυτή, χτύπησε στο ρυθμό «πάμε πάμε». Ετσι άρχισε ο χορός. Κλείσε τα μάτια, δώσε στην τρέλα σου λίγακι απ το φως… ή κάπως έτσι τέλος πάντων.
Για το παλιό μου παλτό ήταν κάτι σαν φυγή, ήταν οι αγαπημένες γυναίκες του, λίγο να παίξει, λίγο να εξερευνήσει επαγγελματικά μονοπάτια, λίγο να δει φίλους…φυγή από την υγρασία…
Για μένα ήταν, … βασικά να είμαι μαζί του, η μικρή ξανθιά θεά σε ρόλο φύλακα άγγελου χαχα
Για μένα ήταν … θλίψη… Ήταν η συνειδητοποίηση της απώλειας της θεία μου. Νέα καταμέτρηση για το τι υπάρχει πια για μένα στην Αθήνα. Ένας ξάδελφος εξ αίματος, τα τρία αγόρια του και μια πνευματική κόρη.
Είχα αρχίσει να οργανώνω στο μυαλό μου τις βαλίτσες. Φέτος θα ήταν το δεύτερο ταξίδι μετά την μεγάλη χειρουργική επέμβαση. Το πάθημα, που δεν ήταν ακριβώς από δικό μας λάθος, έγινε μάθημα και αποφασίσαμε να αγοράσουμε καθημερινή αλλαγή…σημείωση, όλα πήγαν τέλεια.. σίγουρα στο προηγούμενο ταξίδι δεν κάναμε κάτι λάθος …
Τι έλεγα… α ναι… θλίψη και ξάφνου να μια μικρή ηλιαχτίδα, πλεγμένη από μουσικές νότες, ικανή να γαργαλίσει την μέγγενη του μυαλού, μικρό ρεύμα να παραλύσουν τα τεράστια δάκτυλα…να χτυπήσει δυνατά η καρδιά να διώξει κάθε λογική σκέψη, κάθε τραυματικό σοκ.. Ηλιαχτίδα λοιπόν η Ηρώ, εμφανίζεται σε κάποια ταράτσα της Αθήνας με θέα την Ακρόπολη … ημερομηνία? ααα τι καλά, την ημέρα που προσγειωνόμαστε Ελλάδα. Οι μικρές νεράιδες άρχισαν την έρευνα των εισιτηρίων και … και η μικρή ξανθιά άρχισε να φτιάχνει βαλίτσες …
…και απογειωθήκαμε και …προσγειωθήκαμε σε σφιχτές αγκαλιές, «θεία σα να ήταν χθες…», και γουίνστον μαλακό και λουρπακ, και διπλό ψηλό κρεβάτι, και να βγάλουμε τα πράγματα, και το Παλιό μου παλτό να χαίρεται, και το ίδιο ίδιο βράδυ… στην άκρη του ορίζοντα μια Ακρόπολη … και ακόμα και αν όλα τα σκουπιδάκια έβαλαν τα δυνατά τους για να μην κάτσουμε … κάτσαμε και ήρθε και η Κλειώ… και η Ηρώ με βάφτισε Σάσα … και η φωνή της κατάφερε να με ταξιδέψει στη ζωή της στιγμής… Ξέρεις τι συμβαίνει όταν καταφέρνω να ταξιδέψω; «Για να δω δοντάκια» αυτό συμβαίνει και το Παλιό μου παλτό χαίρεται.. Τραγούδια, φωτογραφίες… αστεία γεγονότα, ιστορίες του διπλανού τραπεζιού, όλα διαφορετικά πρόσωπα της ζωής, μικροί θρίαμβοι νίκης στο θάνατο… αγέρωχη αθάνατη Ακρόπολη
Θάνατος Τι σημασία έχει η απώλεια;
Αυτή που υπάρχει ως φανερή απουσία της θείας μου, κρυμμένη κάτω από το χαλάκι… Πολλές, ξαφνικές στιγμές, εκεί που ο μπρατσαράς με δρόσιζε, το βλέμμα χανόνταν στην βιτρίνα, ψάχνοντας το μπρούτζινο αγαλματάκι, που μου έδωσε προφοιτικά η θεία μου στο τελευταίο ταξίδι …Ντρεπόμουν να το αναζητήσω με λέξεις γιατί θα με έπιαναν τα κλάματα για το σοκ της απώλειας, αυτή της φανερής στην ψυχολογίας μου, που μάλλον δεν φαινόνταν τελικά. Μιας ψυχολογίας που ήδη κουβαλούσε ακόμη την λαιμητόμο μιας θριλερικής πρόβας απώλειας, μιας ακόμη πρόβας είναι το σωστό.Άσχετο, τα πόδια μου έγιναν από το ταξίδι βαριές σακούλες σκουπιδιών γεμάτες νερό χωρίς υπερβολή. Δεν μπορούσα να σταθώ, να περπατήσω, πόσο μάλλον να ανέβω σκάλες… Σοκ, σχεδόν ανάπηρη…και πάνω που λίγο κάτι … έπρεπε να επιστρέψουμε… Σε όλες τις διακοπές ήμουν σχεδόν ανάπηρη έτσι όπως κουβαλούσα οκάδες νερό!!!
Άρθρον πρώτο, να πάμε στους Μηριώτιδες, καφές από τα χέρια της Ρούλας … άλλη αίσθηση, παιδική γεύψη.
Να πάμε σε βάφτιση; Να πάμε… φιλιά, αγκαλιές συγγενείς του Παλιού Παλτού που ξέρω χρόνια.. και το βράδυ ε να χτυπήσουμε και ένα καταγώγειο σαν καταφύγιο …
να γίνουμε βρε παιδί μου επαγγελματίες ρεζίλιδες τραγουδόντας ηδΩνικά στο μικρόφωνο…
Να πάμε Ανάβυσσο; Αχ Ανάβυσσος τυλιγμένη με χιλιάδες παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις! Να πάμε λοιπόν μονοήμερη, η Κλειώ απόλαυση, και η θάλασσα απόλαυση να την αγναντεύω από την ξαπλώστρα (τόλμησα να βρέξω τα πόδια μου αλλά χωρίς βοήθεια δεν μπορούσα να μπώ… τα πόδια πρησμένα)
Κλασσικές φωτογραφίες που βγάζει κάθε έλληνας της διασποράς που θέλει να δηλώσει πως βρέθηκε, στις διακοπές του, σε απόσταση αναπνοής με την θάλασσα…
Να πάμε στην Αράχωβα να χαθούμε με τον Βαγγέλη και την Τούλα στη σιωπή της φύσης… Μη μου πεις πως δεν βλέπεις τον τεμπέλη δράκο στο βουνό να σέρνεται; Αν δεν τον βλέπεις, ψάξε το τραγούδι και σίγουρα θα τον αναγνωρίσεις…
Σιωπή λοιπόν, ποια σιωπή; Ίσα ίσα που γνωρίσαμε και τον Κώστα με την Βιολέτα… (άσχετο αλλά σκάλεςκαι εκεί … και ο Κώστας να μιλά για επέμβαση στο γόνατο) Φάγαμε, καπνίσαμε, τσουγκρίσαμε … και να σου πω κάτι; Στην υγειά μας…
Θυμάσαι το τάμα στην Αγία Παρασκευή στα τέμπη; Ε ήρθε και μας συνάντησε έτσι για να μας θυμίσει πόσο ζεστή είναι η Ματιά της… περιφορά στην Αράχωβα..
Αουτς…πονάω, με βλέπει κανείς; η Θεία μου δεν… Να συναντηθούμε με τα ξαδέλφια μου.. οριακά βρήκαμε την ημερομηνία, μια το ένα σε επαγγελματικό ταξίδι, μια το άλλο θα φύγει για διακοπές, μια το άλλο άλλο είναι σε διακοπές…Τα καταφέραμε ! Επιτέλους αέρας καραμάνιδων παιδική γεύψη.
Διαχρονικές κλασικές αταξίες, να δούμε και αυτόν το ράδιο μακρόνι επιτέλους από κοντά, να έρθει να με απαγάγει ο Γιάννης για να με πάει σε ψαγμένα μέρη, να παίξω τις κουμπάρες με την Νικολέτα, να παίξουμε μπιρίμπα, … και άντε πάλι Νικολέτα, σε ένα Παγκράτι που του έλειπε κάτι, και να ο άλλος Γιάννης για καφέ παρέα με κάτι περιστέρια σκέτη γλύκα …ας πάμε και μια Ραφήνα για ένα γύρισμα ή μάλλον στροβίλισμα στο χωρό των ανέμων..
και να και άλλη απαγωγή από τον πρώτο Γιάννη… εκεί που σκάει το κύμα …
Να πάμε και σε μνημόσυνο, να πάμε και σε μπαράκια, α ναι και να νιώσουμε και σπουδαίοι πως τάχα βοηθάμε σε διπλωματική, ….
με έδωσες στο λαδάκι να με διαβάσει??? ναι …. και αν αν συνεχίσει και έρχεται να μας διαβάζει?… ΑΣ … το σωστό είναι να μάθει τα πάντα… να ψαχουλέψει ετικέτες … και ότι καταλάβει κατάλαβε… γιατί ξέρεις καμιά φορά η συγγνώμη έχει δύο όψεις.. μια γι αυτά που ξέσπασα ασεβώς .. μα και μια- αυτή που σε κοιτώ και με κοιτάς στα μάτια πριν την απογείωση-, για αυτά που σου έχω κρύψει και μάλιστα όχι από επιλογή, ούτε από ανάγκη…
Να πάμε και στη σπηλιά του μικρού Βασίλη να παίξουμε; Να πάμε ξανά και ξανά με αυτή την μοναδική παιδική φαντασία….
Κέρσορας που αναβοσβήνει… ακριβώς σαν το φωτάκι που σε προειδοποιεί… τι να κρατήσεις, τι να πετάξεις, πότε είναι η σωστή στιγμή να τραβήξεις το καραφάκι κρασί, μακριά από την ασυδοσία, μετράς αντοχές, το χάνεις… φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω και μια πέτρα για να ξαποστάσω.. Τελευταία Κυριακή πήγα στο οικογενειακό τάφο…. Ολυμπία Κ, αμέσως μετά καφές με τον ξάδελφο, τρομερή ζέστη να πω στην Βιβή, πάντα έτοιμη για όλα, να κάτσει στα αυγά της γιατί έτσι και αλλιώς δική μου είναι ντριν σ αγαπώ μ αγαπας… αμέσως μετά φαγητό, αμέσως μετά πληρωμές, αμέσως μετά βαλίτσες, αμέσως μετά λίγη ξεκούραση στην Αγία Παρασκευή, μια ανάσα να πάρω για να σκουπίσω δάκρυα..
μετά απογείωση… επιστροφή εγώ…
… και εσύ να απολαμβάνεις κάτι σαν πίτσα μόνο με ντομάτα… χεχεχε άντε καλά δεν την φέρνω εδώ αυτή την φωτογραφία σου… 🙂
Πρέπει να ήταν η καλύτερη προσγείωση που έχω ζήσει, επίσης είμαι σίγουρη πως όταν χρειάζομαι κάτι… ένας φτωχός θα μου το προσφέρει προς αγορά, ή ένας φίλος (Νίκος) θα μου το χαρίσει …
Πάμε να βάλουμε φωτογραφίες … ααα να φέρουμε και τα τραγούδια …Ποια τραγούδια, άσε τα τραγούδια…
Καλά θα φέρω μόνο ένα μαζί με την τουρτίτσα μου … στα ψηλά πέρασαν τα γενέθλια μου…
I Got You Babe» στο #1 του Billboard 17 Αυγούστου 1965…
υποκλίνομαι στο timing του σύμπαντος, μου αρέσει, μου ταιριάζει!…Έκλεισα την πόρτα των 16 και ανοίγω την πόρτα των 26!
Καληνύχτα 