Φώτα κάμερα… πάμε :)

Μου έλειψες….

-και εσύ μου έλειψες … άλλαξαν όλα εδώ στο εξοχικό του μυαλού μου. Νέα συστήματα, κάτι σαν αναβάθμιση.

-Δεν μου αρέσει..

-ούτε και μένα αλλά θα το συνηθίσεις, πόσες φορές στη ζωή σου δεν σου άρεσε κάτι στην αρχή και μετά σου άρεσε;

-Πάρα πολλές φορές, τόσες που δεν μπορώ να τις μετρήσω αλλά με μια διαφορά ! Μετά από λίγο καιρό είναι πως να στο πω,, αγάπησα, δεν άρχισε να μου αρέσει έτσι γιατί συνήθισα.

-Τέλος πάντων πες το όπως θέλεις. Θα το αγαπήσεις και αυτό.

-Μα είναι τόσο άδειο.

-Έτσι σου φαίνεται έχει πολλές περισσότερες δυνατότητες …

-δεν τις θέλω…. και να σου πω και κάτι; Αυτές, οι όλο και περισσότερες δυνατότητες, έγιναν αφορμή να μην έρχομαι εδώ αυθόρμητα να γράφω. Έγινες τόπος έκθεσης, να φέρω φωτογραφίες να φέρω τραγούδια να αλλάξω γραμματοσειρές … να προσέξω συντακτικό, ορθογραφικά, να να … μπήκαν οι αυθόρμητες ξανθές μου σκέψεις σε εργαστήριο καλλωπισμού . Τώρα είναι όλα άσπρα, σαν άγραφο χαρτί … φαινομενική απλότητα. Αμα δεν αρχίσω να ψάχνω … θα μείνει έτσι απλό κείμενο, χύμα αυθορμητισμός…

-Αυτό θέλεις ;;

-Ναι αυτό νιώθω πως έχω ανάγκη, βέβαια δεν βλέπω πως θα ταξινομήσω θα κατηγοριοποιήσω … αλλά και πάλι δεν το έχω ανάγκη. Να γράψω θέλω … να σου πω…

-πες λοιπόν ….

-Το σπίτι είναι κάπως κρύο. Μεσημέρι Πέμπτης. Ηλιόλουστη μέρα. Στα χρώματα του φθινοπώρου της Μορεάλης. Φυσάει λίγο. Το μπαλκόνι έχει χαλάκι με κίτρινα φύλλα Μηδέν βαθμούς τη νύχτα θα έχουμε σήμερα. Πως φέρνουν μια φωτογραφία;

-Αρχισες; ακόμη δεν ξεκίνησες να λες και σου δημιουργήθηκε η ανάγκη της αιχμαλωσίας της φαντασίας σε κλικ φωτογραφίας.

-Απλή ερώτηση έκανα ….

-Δεν χρειάζεσαι φωτογραφίες ….γράφεις και η εικόνα του μπαλκονιού έρχεται στο μυαλό μου…

-Ναι … τώρα… όμως όταν περασουν τα χρονια …σσσ ψάχνω…

-μην ψάχνεις σε παρακαλώ. Γράψε μόνο. Αυτό θέλω μονο εγώ. Να σε διαβάσω… να κυνηγά ο κέρσορας τη σκέψη και μόνο και όχι τον τρόπο έκφρασης.

-Είχα τρομερό άγχος την προηγουμενη εβδομαδα. Δασκαλιτσα σε πέντε σποράκια αλλά με κάμερα. Δεν είχα το εργαλείο της τάξης… τον κόσμο μου… καταλαβαίνεις έτσι…δεν μου άρεσε καν η εικόνα «παιδάκια μπροστά σε υπολογιστή» ποια εγώ να κάνω κάτι τέτοιο! Γιατί …γιατί γιατί;;;; Την Παρασκευή το βράδυ ένιωθα να γίνεται χίλια κομμάτια όλο μου το είναι. Είχα κάνει πρόβες με την Πασχαλίτσα αλλά … όλα άγνωστα. Τίποτε δεν μου άρεσε. Τίποτε δεν το είχα στην κατοχή του μυαλού μου, είχα προετοιμάσει όλα όσα έπρεπε αλλά … κάτσε να πάω για τσισάκια μισό λεπτό. Ωραία. Λοιπόν κάπως έτσι ηρέμησα λίγο, ουρλιάζοντας στο παλιό παλτό. Βράχνιασε η φωνή μου από τη ένταση της φωνής… να με πήγε πως θα χάσω και το όπλο της φωνής μου και έτσι κουλουριαστηκα στα κρεββάτι μέχρι να έρθει το πρωί του Σαββατου. Ψυχρή, σαν στρατιώτης που τον πάνε στο αποσπασμα έκανα όλες τις προετοιμάσίες και οκτώ και σαραντα πέντε ανοιξα την κάμερα και περίμενα.

Πρώτη ήρθε η Δωροθέα. Πέρσι την είχα σποράκι στο προνήπιο. Η χαρά της που με έβλεπε το κάτι άλλο. Λιονταράκι πολυλογου με ροζ μεγάλα ακουστικά χαχαχαχχα το γυαλί δεν την εμπόδιζε σε τίποτε… ούτε και μένα…ήρθαν και τα άλλα σποράκια

τρεις ώρες, δύο διαλλείματα … αρχηγός της μικρής αγέλης πεινασμένων χαρούμενων πλασμάτων. Το μόνο που μου έμενε είναι να τα ταϊζω συνέχεια !

-Δούλεψε το ένστικτο σου ε?

-ναι ναι … δούλεψε το ένστικό μου μάλλον … και η αγάπη για αυτό που κάνω. Όλα πήγαν καλά …

-:) είδες μικρή μου ξανθιά θεά;;; Δεν συνηθίζεις, δεν σου αρέσει, απλά συγκέντρωση σε αυτό που πραγματικά αγαπάς … Αν θες δες πως δουλεύει τώρα και αυτό νέο περιβάλλον εγγραφών … φέρε τον ιπποπόταμο σου

ωωωω άλλα κόλπα χαχαχαχα και τώρα ετικέτες?

-ωραία… βρήκες και τις ετικέτες … και τώρα πως διορθώνεις που έβαλες δύο φορές την ίδια φωτογραφία στο σλάιτ ; ουφ….ευτυχώς το βρήκες ! φαντάζεσαι να ανέβαζες μια από τις σετσι που έχεις χαχαχαχα όλα καλά

-Καλά περάσαμε μου έλειψες 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου καλή σχολική χρονιά

Τι μου είπες πως κάνει ο φόβος; Ξέχασα …

Από αναβολή σε  αναβολή έρχομαι και εξαφανίζομαι.

Ξεκίνησε ο Σεπτέμβριος φορτωμένος με αυτή τη γλύκα της που λατρεύω. Το άνοιγμα των Σαββατιανών σχολειών. Γίνομαι μέλι η μικρή θεά στη σκέψη της όμορφης αυτής απασχόλησης. Σοκαρισμένη βέβαια, 5 ώρες μάσκα και προσωπίδα … ιδέες, προτάσεις από δω και από κει,

Πέντε Σεπτεμβρίου παίζουμε, κάνουμε φωτογράφιση, σε ένα πάρκο τι σημασία έχει … σημασία έχει που λειτουργούμε ως ερωτευμένα σχολιαρόπαιδα, ποζάρουμε ο ένας στον άλλον … θαυμάζει ο ένας τον άλλον … Κάπου εκεί και ο κύριος Σκίουρος Μοντέλος…

 

μας παρακολουθεί και ξεσηκώνει πόζες για την επόμενη φωτογράφισή του. Πρώτη φορά συνάντησα σκιουράκι που μόλις κατάλαβε πως τον φωτογραφίζω, κοντοστάθηκε και πόζαρε ως σουπερ έμπειρο μοντέλο.

Αναβολή έναρξης των Σαββατιανών σχολείων για το πρώτο Σάββατο του Οκτωβρίου. Προσπαθώ να κάνω εικόνα  στη σκέψη μου την έννοια της φούσκας μέσα στην οποία θα λειτουργεί η τάξη μου ώστε να οργανωθώ Με βάση τις εγγραφές θα έχω περίπου 15 σποράκια. Νιώθω το βάρος της ευθύνης. Μπούρδες, πταίσμα μπρος σε αυτά που φορτώνουμε στα παιδιά. Τα παιδιά δεν πρέπει να φορούν μάσκα. Τελεία και παύλα.

Από κει και πέρα στα δικά μας εδώ, τα παροικιακά… τα Σαββατιάνα παλεύουν να ανοίξουν αλλά … Οι φοβίες. Αχ αυτές οι φοβίες του Έλληνα. Είναι τρυπούλες. Τέτοιες τρυπούλες αναζητούν ο φθόνος, ο εγωισμός, το μίσος. Βρίσκει η χρόνια αντιπαλότητα την ευκαιρία και μαζί με την αναποφασιστικότητα … γιγαντώνει την  ευθυνοφοβία, ανθρωπάκια που φωνασκούν και έχουν άποψη ενώ στην ουσία άγονται και φέρονται από τις φοβίες τους….

και εκεί που πάει να χωθεί σε κάποια τρυπούλα φόβου μου (πως τελικά θα καταφέρουν και δεν θα ανοίξουν τα σαββατιανά) ο θυμός… ξαφνικά ,

Δεν φοβάμαι έρωτα μου όσο έχω εσένα δεν φοβάμαι τίποτε γιατί πως να το κάνουμε ξαφνικά μου ανακοινώνεις πως διαβάζεις Ινδική Φιλοσοφία. Με κάθε λεπτομέρεια αρχίζεις να μου περιγράφεις τις ανώτερες και κατώτερες αξίες… σε ακούω υπνωτισμένη,

με γουργουρίζει ο ήλιος και να με γαργαλά η φωνή σου στα αυτάκια μου…. εκεί στην Oka 

Εκεί οι μηχανόβιοι αράζουν μαζί με άλλους …

… φυσικά και έχουμε ξαναπάει… έχουμε βγάλει πολλές όμορφες φωτογραφίες

….Αυτή τη φορά προσέχω  κάτι που προσπαθεί να αγγίξει τον Ουρανό

«Στα παπούτσια τα παλιά μας» τι και ποιος και γιατί και πότε και που …. Καβαλάμε και εμείς το παγκάκι …

… και απολαμβάνουμε διάφορα της φύσης κάδρα ….

τι μου είπες πως κάνει ο φόβος? ξέχασα χαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σπονδή στον Αύγουστο 2020

Και πάνω που ήθελα να γράψω για έναν κύκλο, μια περιπέτεια που έληξε με επιτυχία, φουντώνει ξαφνικά ένας καυγάς. Δύσκολοι οι καυγάδες ζευγαριών που γνωρίζονται και παραμένουν ερωτευμένοι για 40 χρόνια. Ξεστομίζουν διαβολικές σχεδόν θανατηφόρες εκφράσεις.

Ξεπρόβαλε η φίλη, αυτή ντε η ακραία,….. αυτή που αν την αφήναμε θα επέλεγε να πάει στο μπάνιο και να κατεβάσει ότι βρει σε χάπια…. ας πούμε ευτυχώς, την οδηγούν άλλες φίλες μέσα μου … την οδηγούν στο ξέσπασμα δακρύων, στην απάθεια της Στελθ, στην μικρή ξανθιά θεά που έρχεται εδώ να γράψει….

Μια σχιζοφρένεια την διακρίνω. Για όσους δεν με ξέρουν ίσως να με χαρακτήριζαν νευρωτική, τρελή, αυτοκατοστροφική. Όλοι κάπου έχουμε την πετριά μας και εγώ όταν έρχεται η λογική μπορώ να πω  πως με χαρακτηρίζει ως louser για όλα όσα θα μπορούσα να αξιοποιήσω αλλά δεν …

με μια φράση θέλω να πω πως είμαι ένα Δυσκίνητο Καράβι που με τα χρόνια το σκαρί του γεμίζει τρυπούλες  και μπάζει σταγόνες από παντού… και όλο και βαραίνει…

Δυσκίνητη ναι αυτό είμαι …

………..

Έκλεισε λοιπόν ο κύκλος την περιπέτειας  με πολύ θετικά αποτελέσματα για την υγεία του…

Από φθινόπωρο σε φθινόπωρο κάναμε  τις ζόρικες πίστες απλές βόλτες, και τις καθημερινές μικρές απολαύσεις τεράστιες οάσεις ξεκούρασης.

Έγιναν μέσα στο μυαλό μας  σπουδαίες πηγές δύναμης, οι βόλτες με το αυτοκίνητο σε κοντινούς προορισμούς. Ίσως και αυτή να είναι η δύναμη του δυσκίνητου … η αύρα ηρεμίας και σιγουριάς της απλής κίνησης ακόμα και αν δεν υπάρχει ηρεμία ακόμα και αν η σιγουριά είναι τόσο άθραυστη στο βάρος του φορτίου, του άγνωστου προορισμού, του σαθρού εδάφους.

και εκεί στην ουρά του γαϊδάρου, εκεί που φοβάσαι να πιστέψεις πως η επιλογή να αφήνεις τη ζωή να σε οδηγεί χωρίς να την βιάζεις εκεί που αρχίζεις να νιώθεις όλα και πάλι πήγαν πολύ καλά, εκεί να …

Αρκεί ας πούμε, μερικά ψωμάκια τυρί και ζαμπόν από το σούπερ μάρκετ μαζί με την ιδέα να βρούμε ένα ξεχωριστό σημείο για να τα φάμε μέσα στο αυτοκίνητό.

… και η μικρή εξερεύνηση οδηγεί σε ένα νησάκι που κάποιος κάπου κάποτε το έκανε κάτι …

και ο χώρος στάθμευσης μας αποκαλύπτει ένα περίπτερο ναό.

Ο νόμος είναι νόμος, ακόμα και με την πληγή ανοιχτή, ακόμα και αν τα σύννεφα απειλούν για μπόρα….

πρέπει να κατακτηθεί με ένα φιλί ακριβώς κάτω από το κέντρο του…

έφυγε το σήμα στο σύμπαν, είναι δικό μας είσαι καλά ανήκει στην συλλογή μου …

Από Σάββατο σε Σάββατο.. στην ουρά του γαϊδάρου και με την πανδημία να εκφοβίζει τις μεγάλες συγκεντρώσεις…. τσουπ τα γενέθλια μου να αποζητούν την χαρά του μοιράσματος μιας τούρτας.

Σάββατο 15 Αυγούστου…

Φύγαμε για το εξοχική κατοικία της Νεράιδας της λίμνης

Λίγα λουλούδια από τον κήπο το δώρο μου…

τα 55 χρόνια μου ξαπλωμένα σε νοστιμότατη τούρτα…

παρέα … στο σβήσιμο της ημέρας… μια χούφτα άνθρωποι γύρω από ένα υπαίθριο τζάκι…

πεφταστέρια, ευχές… και κάπου βαθιά κρυμμένη η ανάγκη να σφιχτά αγκαλιάσω, αδελφή, κολλητούς, ανίψια που ζουν σε χώρες μακρινές όπως η Αγγλία και η Ελλάδα …

Καληνύχτα με φοβάσαι δεν σε ξέχασες κάνεις…

ααα ξέχασα να γράψω πως ήρθε και ένα κολιμπρί, να μου ευχηθεί και να με αφήσει να το θαυμάσω το έχω σε βίντεο άλλα δεν μπορώ να το φέρω εδώ…

Σκορπίζεις και συγκεντρώνεσαι!

ααα την Κυριακή πέρασα όμορφα, θα σου πω όμως άλλη φορά. Εκείνο που θέλω να σου γράψω είναι πως  πήγαμε να πάρουμε κάτι που ήθελα από το ελληνικό σούπερ μαρκετ. Ευτυχώς βρήκα. Φιτιλάκια κόκκινα και ένα φελλό. Απαραίτητα σύνεργα που μαζί με το ελαιόλαδο συμβολίζουν …

Δεν ανάβω καντηλάκι στο σπίτι. Μόνο όταν…

Εκείνη είχε πάντα μια λαμπίτσα με παραφινέλαιο που έκαιγε σχεδόν πάντα μπροστά στα εικονίσματα και σε φωτογραφίες αγαπημένων της προσώπων που πέθαναν.

Χθες έκλεισαν επτά χρόνια που έχει πεθάνει η μαλούμα μου. Πάει έχει σκορπιστεί η ύπαρξη της σε άπειρα αόρατα κομματάκια που είναι αδύνατο να τα συγκεντρώσω … να τα συγκεντρώσω και να κλάψω… να κλάψω δυνατά, έντονα και με μύξες. Η ανάμνηση της δεν είναι έντονη, έρχεται όποτε την ανακαλώ…. η θλίψη είναι απαλή σαν το χάδι της, ναι τώρα που το θυμάμαι το χάδι της ήταν πάρα πολύ απαλό. Έτσι με χαϊδεύει πια και η παρουσία της. Την νιώθω έντονη μόνο όταν νιώσω πως με βοήθησε σε μια περιπέτεια. Μετά την ξεχνώ… Περνά με άνεση σε όλες μου τις κινήσεις τους μορφασμούς τις εκφράσεις.  Δεν έχουν λογική σειρά αυτά που σου γράφω το ξέρω.

Πριν γράψω είπα να διαβάσω την ετικέτα Μαμα. Ωραία πέρασα. Γέμισα και άδειασα….

Είχα ανάγκη το καντηλάκι. Νεράκι, ελαιόλαδο, ένα φιτίλι  περασμένο στο μικρό δίσκο φελλού, και μια σπίθα ανάμνησης για να ανάψει η φλόγα. Η φλόγα, η ελπίδα πως κάπου θα ανταμώσουμε. Σιγοκαίει… την κοιτώ και νιώθω πως σε συγκεντρώνει…. όχι σε σκέψεις, όχι σε εκφράσεις, όχι σε δάκρυα, όχι σε έντονες εικόνες… Σε συγκεντρώνει μέσα μου ως μικρή φλόγα.

Μαμά μου δίδαξες την Ελπίδα. Μαμά μέσα μου είσαι η ελπίδα, μια απαλή ζεστή φλογίτσα …

Φωτογράφος και ας πονά ! :)

Πέρασε το Σάββατο, πως πέρασε ? Με εσένα στο κρεββάτι, με εμένα στο κρεββάτι…και με την αγωνία… να επαναλειτουργήσουν όλα φυσιολογικά και πάλι … Πως πέρασε το Σάββατο… δεν ξέρω… κάπου χαμένη στην φωνή σου …

Ξημέρωσε Κυριακή 26 Ιουλίου

6. 33 το πρωί και ένα μικρό κομματάκι μέσα σου που τόσο καιρό δεν το έπαιζαν τα άλλα όργανα, άρχισε πάλι χαρούμενο να παίζει στην ¨παιδική χαρά» !

Φοβάμαι να πω «όλα καλά»… ίσως μου λείπει η σωματική επαφή, να σε αγγίξω να σε μυρίσω, να ευχαριστηθούν όλες μου οι αισθήσεις … να δώσουν σήμα στον εγκέφαλο..

Σήμερα είναι η γιορτή σου … φέρνω εδώ στη χαρτόκουτα του μυαλού μου όσα λογάκια σου έγραψα δημόσια από την χαρά μου… Ξέρεις πως αν πας πίσω σε αυτό το ημερολόγιο είναι όλα καταγεγραμμένα.  Κάτσε να τα φέρω, κάνουν τόση χαρά οι φίλες μου όλες, φάγαμε και ένα παγωτάκι … δεν είχε καλή γέψη όμως … του έλειπε ένα συστατικό… 

«Το φεις μου προτείνει φωτογραφία από πέρσι τέτοια μέρα, μαζί να τραγουδάμε στη γιορτή σου στην Ελλάδα. Θυμάμαι και προηγούμενες χρονιές. Πάρτυ σε παραλίες, στο σπίτι, σε κλαμπ, ή οι δυο μας κρυμμένοι σε μαγικούς καλοκαιρινούς παραδείσους ή στον παράδεισο των Τεμπών στην ιδιαίτερα στοργική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, εκεί να αφήνουμε μια τεράστια λαμπάδα σαν το μπόι σου μαζί με ένα ταπεινό Ευχαριστώ 🙂

Επεισοδιακή η ημέρα της γιορτής σου πάντα, ακόμα και με χρονιές που μας βρήκαν χώρια (;)…εσύ στον Καναδά και εγώ να ετοιμάζω βαλίτσες για μετοίκηση ή να αποχαιρετώ τη μητέρα μου για πάντα.
Φέτος σε βρίσκει στο νοσοκομείο να αναρρώνεις μετά από προγραμματισμένη επέμβαση και εμένα στο σπίτι μας , δέκα λεπτά απόσταση με τους κανονισμούς της πανδημίας να μας απαγορεύουν να είμαστε Μαζί !!! Πόσο αστεία είναι αυτή η απαγόρευση λες και κάτι μπορεί να μας χωρίσει !!! Με συγχρονισμένες τις ανάσες μας, με την τεχνολογία σύμμαχο γιορτάζουμε Μαζί !
Η δύναμη σου θαυμαστή !!! Άλλη μια μάχη της υγείας σου που την κερδίζεις! Με το καλό να επιστρέψεις Σπίτι μας να σε γεμίσω με φιλιά και αγκαλιές ! Για την ώρα σε γεμίζω με Αγάπη !!! Χρόνια πολλά μωρό μου να σαι καλά … αυτά δεν γράφω άλλα … 🙂
φωτογραφία από το δωμάτιο της κλινικής με εσένα πίσω από το τζάμι-φωτογράφος και ας πονά (!) – και εμένα κάπου εκεί … να εκεί σε αυτή την πολυκατοικία να σου χαμογελώ… καθώς πάντα βρίσκεις τρόπο να με κανείς ευτυχισμένη και ευλογημένη … το είπα ε; Δεν γράφω άλλα χαχαχα
Καληνύχτα Παλιό μου παλτό 🙂