Φωτογράφος και ας πονά ! :)

Πέρασε το Σάββατο, πως πέρασε ? Με εσένα στο κρεββάτι, με εμένα στο κρεββάτι…και με την αγωνία… να επαναλειτουργήσουν όλα φυσιολογικά και πάλι … Πως πέρασε το Σάββατο… δεν ξέρω… κάπου χαμένη στην φωνή σου …

Ξημέρωσε Κυριακή 26 Ιουλίου

6. 33 το πρωί και ένα μικρό κομματάκι μέσα σου που τόσο καιρό δεν το έπαιζαν τα άλλα όργανα, άρχισε πάλι χαρούμενο να παίζει στην ¨παιδική χαρά» !

Φοβάμαι να πω «όλα καλά»… ίσως μου λείπει η σωματική επαφή, να σε αγγίξω να σε μυρίσω, να ευχαριστηθούν όλες μου οι αισθήσεις … να δώσουν σήμα στον εγκέφαλο..

Σήμερα είναι η γιορτή σου … φέρνω εδώ στη χαρτόκουτα του μυαλού μου όσα λογάκια σου έγραψα δημόσια από την χαρά μου… Ξέρεις πως αν πας πίσω σε αυτό το ημερολόγιο είναι όλα καταγεγραμμένα.  Κάτσε να τα φέρω, κάνουν τόση χαρά οι φίλες μου όλες, φάγαμε και ένα παγωτάκι … δεν είχε καλή γέψη όμως … του έλειπε ένα συστατικό… 

«Το φεις μου προτείνει φωτογραφία από πέρσι τέτοια μέρα, μαζί να τραγουδάμε στη γιορτή σου στην Ελλάδα. Θυμάμαι και προηγούμενες χρονιές. Πάρτυ σε παραλίες, στο σπίτι, σε κλαμπ, ή οι δυο μας κρυμμένοι σε μαγικούς καλοκαιρινούς παραδείσους ή στον παράδεισο των Τεμπών στην ιδιαίτερα στοργική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, εκεί να αφήνουμε μια τεράστια λαμπάδα σαν το μπόι σου μαζί με ένα ταπεινό Ευχαριστώ 🙂

Επεισοδιακή η ημέρα της γιορτής σου πάντα, ακόμα και με χρονιές που μας βρήκαν χώρια (;)…εσύ στον Καναδά και εγώ να ετοιμάζω βαλίτσες για μετοίκηση ή να αποχαιρετώ τη μητέρα μου για πάντα.
Φέτος σε βρίσκει στο νοσοκομείο να αναρρώνεις μετά από προγραμματισμένη επέμβαση και εμένα στο σπίτι μας , δέκα λεπτά απόσταση με τους κανονισμούς της πανδημίας να μας απαγορεύουν να είμαστε Μαζί !!! Πόσο αστεία είναι αυτή η απαγόρευση λες και κάτι μπορεί να μας χωρίσει !!! Με συγχρονισμένες τις ανάσες μας, με την τεχνολογία σύμμαχο γιορτάζουμε Μαζί !
Η δύναμη σου θαυμαστή !!! Άλλη μια μάχη της υγείας σου που την κερδίζεις! Με το καλό να επιστρέψεις Σπίτι μας να σε γεμίσω με φιλιά και αγκαλιές ! Για την ώρα σε γεμίζω με Αγάπη !!! Χρόνια πολλά μωρό μου να σαι καλά … αυτά δεν γράφω άλλα … 🙂
φωτογραφία από το δωμάτιο της κλινικής με εσένα πίσω από το τζάμι-φωτογράφος και ας πονά (!) – και εμένα κάπου εκεί … να εκεί σε αυτή την πολυκατοικία να σου χαμογελώ… καθώς πάντα βρίσκεις τρόπο να με κανείς ευτυχισμένη και ευλογημένη … το είπα ε; Δεν γράφω άλλα χαχαχα
Καληνύχτα Παλιό μου παλτό 🙂

Ξόρκι για τη σωστή ροή

Ξόρκι 

Από Νοέμβρη σε Ιούλη περιπέτεια

Παίρνω από τα νεύρα μου

τη δύναμη

από τον εγωισμό σου

την ορμή

από την αγάπη μας

την μαγεία

και από την επιστήμη της εμπειρίας

το αποτέλεσμα

όπλα για να κυλά το ποτάμι

όπως του πρέπει

και πάλι

 

 

…και στα 40 σε αγαπώ!

Περνούν τα χρόνια που είμαστε μαζί, σαράντα κλείσαμε χθες. Προσπαθώ να ξαναγυρίσω στα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου πριν σε γνωρίσω, νιώθω την ύπαρξή σου ακόμα και εκεί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ίσως να είναι ο στίχος «ο κόσμος φτιάχτηκε για να σε συναντήσω», έτσι και εμείς γεννηθήκαμε με την εντολή να συναντηθούμε… για να με αναβαθμίσεις σε καλύτερο άνθρωπο

Δεν θυμάμαι αν υπήρξαν προηγούμενες ζωές μου, δεν γνωρίζω αν θα υπάρξουν επόμενες, πάντως στην παρούσα είσαι η αναπνοή, στις σκέψεις μου, στις πράξεις, στον ύπνο μου, στις αισθήσεις μου, στις αταξίες μου, σε κάθε μου προσπάθεια, επίτευγμα, αποδοχή, απόρριψη, είσαι η πληροφορία της ψυχής μου..

Επειδή έχουμε ζωή ακόμα μπροστά μας , δεν καταγράφω κάτι άλλο σήμερα… χθες ξυπνήσαμε μαζί, έφτιαξες όπως κάθε μέρα πρωινό, με πήγες όπως κάθε Σάββατο σχολείο, ανταλλάξαμε ερωτικά μηνύματα, στο σχόλασμα με περίμενες στην πόρτα, ψωνίσαμε καλούδια, έφτιαξα τορτελίνια φούρνου, έφτιαξες σούπα μανιταριών, ήπιαμε κρασί, ψηφίσαμε το καλύτερο μας σεξ, την καλύτερη μας εκδρομή, θυμηθήκαμε, γελάσαμε, διάλεξες μια φωτογραφία μας για δημοσίευση (ευτυχώς όχι από την γυμνή μας φωτογράφιση χαχα), φάγαμε σοκολατάκια στο κρεββάτι, κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου…. μου έβγαλες τα γυαλάκια πρεσβυωπίας καθώς ροχάλιζα… ρουτίνα γεμάτη έρωτα, αγάπη που κάθε φορά που αλλάζουμε πλευρό ψιθυρίζει σε αγαπώ, ενώνει τα χείλη, χαϊδεύει και σκεπάζει την σάρκα …

Αυτό τον καιρό το παλιό μου παλτό χτυπιέται με αυτό το τραγούδι!!!

 

 

Ξόρκι με μέτωπα ενωμένα :)

Μόνο μη μου πάθεις κάτι… εσύ να μην μου πάθεις κάτι….Το Εσύ γίνεται κοινώς παρανομαστής του εμείς….

Δευτέρα πριν την Παρασκευή. Προετοιμασία, γέμισε του Σαββάτου και της Κυριακής προμήθειες η φωλιά μας. Όλα μαζί στροβιλίζονται αυτή την εβδομάδα, σακίδιο,  ραντεβού, γενέθλια, καθαρτικό, επέμβαση… κάποιοι ιστοί αράχνης στο σπίτι, οι καθρέφτες φιγουράρουν τις μουτζούρες τους με το φως. Η Στελθ μαζεύει διαμάντια για καύσιμα, η γκρινιάρα όλο σκόνες βλέπει χωρίς να καθαρίζει, η μικρή ξανθιά σκέφτεται τι παιχνίδι θα βάλει στο σάκο και αν θα στολίσει από τώρα και πως έχει και τους ελέγχους για τα σποράκια, η παστέλ απολαμβάνει την ηρεμία στο αίμα περιόδου,…τις αφήνω στην τρέλα τους…  όταν ενώνονται τα κούτελα μας η δύναμη τα νικά όλα …

Συλλέγω τα υλικά για το ξόρκι…

Ο,τι  συμβεί 

μαζί στο ραντεβού του 

ό,τι συμβεί

μαζί στη γέννηση του

λόγια πηγαίνουμε 

μαθηματικά αντιστοιχούμε

σε τόξο κύκλου 

όλες οι προθέσεις στο βαίνω της Παρασκευής

επέμβασης ταξίδι ό,τι συμβεί

τα μέτωπα μας ενωμένα

 

 

Πρώτο χιόνι … Clear !

Ήρθε!!!!Το φωτογραφίζω, καταγράψω πως νιώθει. Δεν γνωρίζει πόσο όμορφο είναι. Μοναδική η κάθε νιφάδα. Γιατί η νύφη γράφεται με υ και η νιφάδα με ι … άσχετη σκέψη.

Ακουμπά πρώτη στη γη. Μια γη ζεστή που την ανέχεται για λίγο, έτσι γιατί είναι όμορφη αλλά μετά την λιώνει…κάποιες λιώνουν… κάποιες περιμένουν και άλλες…

Δεν μου βγαίνει αυτό που θέλω να γράψω Ίσως γιατί στο γενετικό κώδικα μιας νιφάδας, είναι καταγεγραμμένη η πληροφορία του κύκλου του νερού. Αν και φαίνεται πως για πρώτη φορά έχει γεννηθεί από το σύννεφο, έχει καταγράφει αυτή της μεταμόρφωση ξανά και ξανά και ξανά…

ότι βλέπω, ότι νιώθω, ότι θεωρώ ως πρώτης φοράς γνώση … κάπου μέσα μου υπάρχει, υπάρχει ως αίσθηση, υπάρχει ως καταγεγραμμένος συναισθηματικός κώδικας…

΄Πριν προλάβω να καταφέρω να καταλάβω τι θέλω να γράψω, εισβάλλει στο σπίτι  ο πρωταγωνιστής. Πεινασμένος, κουρασμένος, γεμίζει  το σπίτι με ζωή και λάμψη. Λίγο λίγο λίγο να γκρινιάξουμε, να ανταλλάξουμε νέα, φιλιά χάδια, σ αγαπώ… ζεστάθηκε ο τόπος.

Έρχομαι πάλι εδώ να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου… Το πρωτόχιονο; ποιο πρωτόχιονο>>> μέσα σε λιγότερο από δυο μέρες το φλάτ παπουτσάκι έγινε δεκάποντο, φρέσκο φρέσκο απαλό και τρυφερό στο βλέμμα ψυχρό στην αφή …κατάλευκο..

Απλά πράγματα, το φτερωτό μυρμήγκι θα βγει στο χιόνι! Το παρακολουθώ, ανέβηκε ήρεμα στο βιβλίο… περπατάει γύρω γύρω,, περπατώ προς την μπαλκονόπορτα/// φφφφφ και… πέφτει πάνω στο παγωμένο χιόνι… τρέμουν τα πόδια του, σοκ…  δεν προλαβαίνει να πετάξει γυρνά ανάποδα… τα φτερά του τρεμουλιάζουν  για λίγο…

σα να προσπαθεί να φτιάξει άγγελο στο χιόνι …μουρμουρά η μικρή ξανθιά

Η παρουσία της Στέλθ μας προετοιμάζει …ξέρουμε όταν εμφανίζεται είναι γιατί μπαίνουμε σε νέες περιπέτειες…

και γιατί δεν του έδωσες μια και έξω στο τζάμι... την καλή κάνεις? ρωτά η Στέλθ την Παστέλ.. κάθεσαι και το κοιτάς τώρα και σε πιάνει ο πόνος του θανάτου του!!!  Η μικρή ξανθιά χώνεται ανάμεσα  μικρή ξερολάς με όλες τις απαντήσεις. Το γυρίσαμε στη φύση ή κανένα πεινασμένο πουλάκι θα το φάει ή κάτι άλλο θα το κάνει η φύση…

Την κυττάζει η Στέλθ……. η Στέλθ μαλώνει την Παστέλ για να αντέξουν οι άλλες, η μικρή ξανθιά αποσπά την προσοχή της Στελθ για να την ξελογιάσει… …. … ότι να ναι σκέφτομαι... και οι μέρες περνούν πρέπει να φτιάξουμε τα ξόρκια μας… τις επαναφέρω όλες με μια λέξη…

…clear …

ο πρωταγωνιστής μας πήρε το οκ καλής φυσικής κατάστασης και υπέγραψε…

έβαλε κρύο, 9 το βράδυ και το θερμόμετρο -11

έρχεται σε λίγο… πεινασμένος, κουρασμένος … χαμογελαστός πάντα…

Καληνύχτα χιονισμένη Μορεάλη μου 🙂