Πότε πέρασαν ρε παιδιά!

Ε ναι! πότε πέρασαν ρε παιδιά!

Το αστείο βέβαια είναι πως στις αρχές του Αυγούστου και με την τρέλα που με έδερνε, νόμιζα πως θα έβαζα στην τούρτα 58 κεράκια. Βέβαια, αρκετά σύντομα χρησιμοποίησα τα δακτυλάκια μου για μέτρημα και συνειδητοποίησα πως 57 κεράκια θα σβήσω στις 17. Κάτι το ταξίδι που έκανε τραμπάλα στο ναι και το όχι, κάτι η Τετάρτη που έπεφταν, κάτι το κερασάκι ενός πρότζεκτ 4 ημερών που έσκασε την Τρίτη 16 και κάτι άλλα ψηλά εδώ και εκεί… έφτασα στο σημείο, ποιος εγώ! η μικρή ξανθιά θεά, να μην έχω διάθεση και χρόνο να τα γιορτάσω.

Υπήρχε βέβαια το εθιμοτυπικό «πρέπει» να τα γιορτάσω. Υπήρχαν οι καμιά 100 ευχές στον τοίχο μου στο φέις, υπήρχαν ένα δύο τηλεφωνήματα που με ζέσταναν με τη φωνή τους, υπήρχε το δωράκι της κωλοφαρδίας μου (βασικά του παλιού μου παλτού που έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας σε όποια αίτηση συμπληρώνει χαχα) , στην ανανέωση της κάρτας μου (όλοι μου έλεγαν «καλάαα Μάνια, έξι μήνες κάνει να ανανεωθεί, και εσύ πιστεύεις πως θα σου έρθει σε 62 μέρες ) , υπήρχαν κάτι αποτελέσματα προληπτικών εξετάσεων////// μα να σου πω την αλήθεια υπήρχε το παλιό μου παλτό, που ήρθε από τη δουλεία του αργά το απόγευμα σκοτωμένο από την κούραση να προλάβει, φορτωμένο με μια τουρτίτσα τόσο όσο μικρή, και με μια αγκαλιά κόκκινα τριαντάφυλλα τόσο όσο για να ομορφύνουν το σπίτι…

Έτσι, και μέτρησα σωστά, και έσβησα, και γιόρτασα. Και μπορεί να μην έγραψα εδώ την επόμενη μέρα του εορτασμού -όπως σε έχω συνηθίσει- μπορεί αν μην έλιωσα από τις πολλές αγκαλιές, μπορεί η μικρή ξανθιά θεά να ήταν σε λήθαργό, μπορεί να ένιωθα πιο μεγάλη και από μεγάλη, μπορεί, μπορεί, μπορεί .. ΑΛΛΑ ένιωσα πως δεν είναι μόνο πως μεγαλώνω αλλά ομορφαίνω και όλας χαχαχαχα

Κυριακή βράδυ, 28 Αυγούστου 2022, από τη μια, πότε πέρασαν τα γενέθλια μου βρε παιδιά, και από την άλλη, η κατάψυξη έχει ότι χρειάζεται το παλιό μου παλτό, το μπαλκόνι προετοιμάστηκε για το φθινόπωρο, οι βαλίτσες καθαρές έχουν ήδη καθαρά τα παπούτσια μας μέσα, καλλυντικά και άλλος εξοπλισμός συμμαζεμένος σε τσαντάκια, στην Ελλάδα έχει αρχίσει να γίνεται χαμός από προτάσεις συγγενών, φίλων, ουφ ούφ ουφ υποχρεώσεις,..προετοιμασία στην προετοιμασία, κάπου τσακωνόμαστε κάπου γελάμε γιατί το παλιό παλτό θέλει να τα γράφει σε λίστες, εγώ τα έχω όλα με στρατηγικό σχέδιο στο μυαλό μου////

Κυριακή βράδυ,

Για τις επόμενες τρεις μέρες έχω:

  1. Πλύσιμο όσων ρούχων θα βάλουμε στη βαλίτσα
  2. Κάτι επαγγελματικές υποχρεώσεις την Τρίτη το απόγευμα
  3. Να γεμίσω τις βαλίτσες
  4. Να γεμίσουμε τις χειραποσκευές μας
  5. Να αδειάσω το ψυγείο μαγειρεύοντας σοφά ενώ το παλιό μου παλτό προσπαθεί να κλείσει όλες τις εκκρεμότητες στη δουλειά του.. και όχι μόνο
  6. Να αναβάλουμε το ταξίδι μας για την επόμενη εβδομάδα, γιατί την Τετάρτη θα κερδίσουμε το Λόττο και θα πρέπει να πάμε να εισπράξουμε τα χρήματα!!!!!!!!!!
  7. Να φτάσουμε με την ψυχή στο στόμα για το γάμο του παιδιού, και μετά να μείνουμε όσο γουστάρουμε Ελλάδα, να γυρίσουμε όλο τον κόσμο για κάτι χρόνια και όσο θα σκεφτόμαστε που θα επενδύσουμε
  8. και τίποτε από τα παραπάνω να μη γίνει έχω εσένα που έχεις ξετρελαθεί με αυτό το τραγούδι

αλλά και αυτό, αυτό που όταν το τραγουδάς είναι σίγουρο πως όλα τα ραδιόφωνα παίζουν λάθος τους στίχους.

και συνεχίζεις να με τρελαίνεις, τη μια με τις ανασφάλειες σου και την άλλη με το ταλέντο σου στο να ζεις τη ζωή στο κάθε της δευτερόλεπτο.

Όλα καλά θα πάνε, δεν έχουν και άλλη επιλογή με εμάς που έμπλεξαν.

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Μπλογκοσυνάντηση ή στις 7 Σεπτεμβρίου στην Κηφισιά, ή την Κυριακή 18 κάπου στο κέντρο θα σας ενημερώσει ο Manager της συνάντησης Γιάννης Πιτ!

Το φούξια μαγιό μου!

Πρώτη φορά αποφάσισα να πάρω ένα τόσο φωτεινό μαγιουδάκι. Θα έλεγα πως είναι και η πρώτη φορά που με κάνει τόσο χαρούμενη, αν δεν θυμόμουν ξαφνικά ένα γαλάζιο που είχα μικρή και που είχε λίγο τούλι γύρω γύρω και λίγο πιο κάτω από τη μέση μου. Με έκανε να νιώθω μπαλαρίνα της θάλασσας. Κάπου υπάρχει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που μόνο εγώ θυμάμαι το χρώμα της. Εγώ γύρω στα 4 σκαρφαλωμένη σε ένα βραχάκι, με κάτι λευκά λαστιχένια παπουτσάκια γύρω γύρω θάλασσα και εγώ μια υπερηφάνεια ζωγραφιστή, αδυνατούλα μια σταλιά… και με αυτό το γαλάζιο μαγιό εξ Λονδίνου από τη θεία μου. Και ενώ όλα δείχνουν εμένα, η πραγματική ομορφιά αυτής της φωτογραφίας, είναι η μητέρα μου, κρυμμένη πίσω από το βραχάκι να μου κρατά τα πόδια να μην πέσω και τσακιστώ, ο μπαμπάς μου φωτογράφος.

Κράτα τα λαστιχένια παπουτσάκια θα σου χρειαστούν.

Κυριακή πρωί, ένιωθα τόσο όμορφα, ξαπλωμένοι οι δυο μας στο κρεββάτι, τη σχεδία, τη φωλιά μας, να ψάχνουμε μέρος που να προσφέρει καλοκαιρινή παραλία…. η στιγμή της οργάνωσης…. εκεί που βάζουμε την πυξίδα με προορισμό τη χαρά… και φτιάχνουμε ένα σακίδιο σαν και αυτό της Ντόρας της εξερευνήτριας… Αν με ρωτάς, όλα τα λεφτά της Κυριακής αυτή η φωτογραφία…

Ραδιόφωνο τραγούδια μέσα στο αυτοκίνητο, το δεύτερο ιδιαίτερο μέρος της ζωής μας. Εκείνος οδηγός εγώ συνοδηγός … μετά από περίπου μία ώρα ήμασταν σε μια περιοχή με οργανωμένη όχθη ποταμού. Ένα σημείο τεχνητά διαμορφωμένο, σε παραλία. Δώδεκα δολάρια το άτομο, είσοδος και παρκινγκ. Παρκάραμε, διασχίσαμε ένα πάρκο γεμάτο με ψηλά δέντρα και ξύλινα τραπέζια. Λαοθάλασσα κόσμου που έψηναν, άκουγαν μουσική, οικογένειες διαφόρων εθνικοτήτων…

Αμέσως μετά, μια τεράστια αμμουδιά, με όμορφες ξύλινες ομπρέλες, και κατασκευές για ναυαγοσώστες. Δυο σφυρίγματα προειδοποίηση πως ξεφεύγεις από το όριο κολύμβησης (?), τρία σφυρίγματα εντολή εκκένωσης…

Όμορφα…ναι ήταν όμορφα, περάσαμε όμορφα, με τα μαγιό μας καθισμένοι στις αναπαυτικές μας πολυθρόνες, λιαζόμασταν, μιλούσαμε, κάναμε διαγωνισμούς ομορφότερου κώλου, (δεν φταίμε εμείς οι πορδοκόφτες φταίνε) γελάσαμε, βγάλαμε αμέτρητες φωτογραφίες, μαζεύαμε ήλιο… να σκεφτείς ήμουν τόσο χαρούμενη για το μαγιό μου που βρήκα τις ολόσωμες φωτογραφίες που με έβγαλε το παλιό μου παλτό, αρκετά καλές!!!! Σήμερα τις ξανακοίταξα, λες και φορούσα στα πόδια στα μπούτια και στα μπράτσα διάφορα σωσίβια χαχαχαχα Πως μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση ένα φωτεινό μαγιό… στα μάτια ενός παλιού παλτού.

και φυσικά δεν κολυμπήσαμε, δεν δεν … … … λασπόνερο, μια σούπα όπου σε κάθε σου βήμα ένιωθες την πυκνότητα του χυλού, όπου σε κάθε βήμα ήθελες όχι λαστιχένια παπουτσάκια ( τα θυμάσαι στα έγραψα στην αρχή) αλλά γαλότσες… Όσοι έμπαιναν φορούσαν αθλητικά παπούτσια, πράγμα φυσικά που δεν είχαμε προβλέψει…. Το παλιό παλτό δήλωσε «Δεν μπαίνω» και στάθηκε στην όχθη, με περίμενε… ήξερε πως εγώ θα προσπαθούσα… Προσπάθησα, 20 βήματα έκανα και σταμάτησα, από τους πόνους αλλά πιο πολύ από τη μικρή απογοήτευση που βίωνα. Μέχρι το όριο που επιτρέπονταν να κολυμπήσουμε (?) το νερό (?) έφτανε μέχρι το πολύ τη μέση…..

Κατάλαβα πως όταν οι Καναδοί λένε θα πάμε σε παραλία, εννοούν πως θα βαλούν το μαγιό τους θα απλώσουν αντιηλιακό, θα απολαύσουν την άμμο στα πόδια τους και κάτω από καταπληκτικές ομπρέλες θα φάνε κάτι θα πιούν κάτι, απολαμβάνοντας τον καταγάλανο ουρανό να καθρεφτίζεται στο νερό. Θα κάνουν τζετ σκι, θαλάσσιο ποδήλατο, θα μαζέψουν ήλιο, θα δροσιστούν μέχρι τη μέση, άντε το στήθος, αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΛΥΜΠΗΣΟΥΝ.

Περάσαμε όμορφα, αλήθεια, μάλιστα κάποια στιγμή στο κέντρο του ποταμού είδαμε να περνά και ένα τάνκερ τεράστιο…..

Ακόμα δεν έχω νέα από την ανανέωση, έχω όμως από την Πέμπτη και μέχρι το τέλος Ιουλίου, νέο πρότζεκτ στη Κλειδόλεξη ή Λεξόκλειδη ή αλλιώς την καραγκιοζούπολη όπως τη λέει το παλιό μου παλτό. Το θέμα μου είναι, πως πίστευα πως την Τρίτη θα μπορούσα να πάω μαζί του σε μια μικροεπέμβαση για βιοψία. Μάλλον τώρα, θα βρει ευκαιρία να πάει μόνος του. Βέβαια, καραγκιοζούπολη είναι αυτή, μπορεί και να μη ισχύει τελικά. Σήμερα το είδα, αύριο μπορεί να μην υπάρχει.

Αυτάαααα και ότι κατάλαβες, κατάλαβες.

Καλώς ήρθες ραστώνη

Σχολείο τέλος. Τα παιχνίδια κάτω. Επίσημα το Σάββατο, 11 Ιουνίου αποχαιρέτησα και τους γονείς. Το προηγούμενο Σάββατο, 4 Ιουνίου αποχαιρέτησα τα σποράκια μου. Ο Λέανδρος, ο Θωμάς, η Σεσίλια, η Ιζαμπέλλα, η Αθανασία, η Αικατερίνη, η Σταυρούλα, ο Φίλιππος, ο Παύλος, η Ζωή, η Μαρία, η Έλενα η Αλίκη, ο Κώστας, η Σέτα, άνοιξαν τα φτερά τους για την πρώτη Δημοτικού. Δεν πρόλαβα να τα αποχαιρετίσω όπως άλλες χρονιές. Να τους πω λογάκια στην τάξη. Είχαμε νωρίς τη γιορτή της αποφοίτησης. Απλά δεν πρόλαβα να τα δω όλα μαζί μέσα στην τάξη και να τα χαράξω στην καρδιά μου ως τελευταία εικόνα. Είχα και την υπερπαραγωγή … δωράκι στους γονείς όλα τα ποιήματα και τραγούδια που είπαμε στις γιορτές που λόγω πανδημίας δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν.

Και ήταν εκεί λίγο μετά την παράδοση των πτυχίων τους που όπως έγραψα «ψήλωσα λίγο… σα να φούσκωσε το στήθος μου… και … και σα να μου κόπηκε η ανάσα από τη χαρά όταν τα σποράκια μού έκαναν επίθεση αγκαλιάς μετά από προτροπή των γονέων τους…. και ήταν που σα να δάκρυσα και λίγο καθώς τα αποχαιρετούσα… και τους ευχόμουν δυνατά «καλό καλοκαίρι» κρυφά «καλή πρόοδο»

Κράτησα έξι για μαγιά τον Σεπτέμβριο. Την Ηλέκτρα, τον Γιωρλγο (ναι έχουμε αρχίσει να βάζουμε το ρ) τον Μιχάλη, την Έλλα τον Απόλλωνα και τη Θάλεια.

Η έκπληξή μου για φέτος η βοηθός μου, η Κωνσταντίνα. Να προσέχει κάθε μου ανάσα, κάθε μου κίνηση, κάθε μου βήμα… Ένας σπουδαίος θησαυρός, που λατρεύει αυτό που κάνει και μάλιστα από τον Σεπτέμβριο γράφτηκε και στο πανεπιστήμιο για να μου γίνει δασκαλίτσα, να ανοίξει και αυτή τα φτερά της και να πετάξει μετά από 4 ή 5 χρόνια. Μου υποσχέθηκε πως θα είναι και του χρόνου βοηθός μου.

Τέλος και στα λεκοκλειδα, μας τελείωσε το έργο, ότι μαζέψαμε μαζέψαμε από λεφτάκια… Την Παρασκευή αποχαιρέτησα την ομάδα σε ένα γεύμα μέσω ζουμ, πρώτη φορά είδα τις φατσούλες τους και άκουγα τις φωνές τους. αχμμμ Αν η αγγλική ήταν δύσκολη στο γραπτό λόγο των τσατ, ο προφορικός λόγος είναι ακόμα πιο δύσκολος. Από συνάδελφο σε συνάδελφο αλλάζεις χώρα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! σοκ…. Ισπανός, Κορεάτης, Γάλλος, Άραβας, Γερμανός, Ταϊλανδέζα, Κινέζος, Ισπανίδα και ξαφνικά εγώ Ελληνίδα, να μιλάμε αγγλικά, ίδια γλώσσα μα τόσο διαφορετική στην προφορά /// η μικρή ξανθιά κρύφτηκε πίσω από την καρέκλα μου, μασουλώντας το τοστ και την μπανάνα…

και το Σάββατο 11

Οι εκπαιδευτικοί πάλι, διαλέξαμε τον «Μύθο» Δεν είχα καταλάβει γιατί διάλεξαν αυτό το «Α! μου πιάνετε τον κώλο και εγώ σας αφήνω» ούζο=μεζεδοπωλείο. Η απάντηση ακούει στο όνομα Παναγιώτα. Μικρός καραγκιόζης η ξανθιά θεά χώθηκε μέσα στην αγκαλιά του ούζου, ένα δύο μακροβούτια σε δύο σφηνάκια τσικουδιά, και μετά δέχτηκε κεράσματα τρία ποτήρια κρασί μέχρι να έρθει το παλιό παλτό να τη μαζέψει….

Όταν ακούγεται η τρομερή και φοβερή Σειρήνα λήξης διαφόρων δραστηριοτήτων μου, βλέπω όλες τις φίλες μου κατάκοπες, χυμένες σε διάφορες γωνιές του παλατιού. Η μόνη τους πρόκληση για τον Ιούλιο το κολύμπι… το πέρα δώθε της πισίνας. Να κολυμπώ και να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να ανοίγω διαδρομές στο σύμπαν και να στέλνω την κάθε μία εκεί, και πάλι πίσω… να τις συγκεντρώνω στο κορμί μου, σε αυτό το σάκο που όλο παλιώνει εξωτερικά αλλά γίνεται το παλιό αγαπημένο, χιλιοσκισμένο μα άνετο φούτερ… Αλλάζει, ξεφεύγει από το ανίκητο που είχα δεδομένο, και πάει στο φθαρμένο, παραδομένο στο λάθος υπερεκτιμημένο δεδομένο Μια μια επιστρέφουν με τελευταία τη μικρή ξανθιά θεά, που θα μας φέρει τα δικά της..ξέρετε, αταξίες, παιχνίδια και σχέδια.

Και εκεί που πιστεύουμε πως καλωσορίζουμε τη ραστώνη η μικρή κράτησε λέει τη Σέτα για φίλη. «Η μαμά της μας παρακάλεσε να τις μάθουμε περισσότερα Ελληνικά» μας ανακοινώνει η μικρή ξανθιά. Πρώτη φορά ιδιαίτερο μάθημα σε ένα μόνο παιδί. Δύο ώρες πρωί το Σάββατο και μια ώρα επανάληψη την Τετάρτη το απόγευμα. Κοίτα που όλες οι φίλες μου συμφωνούν, κάθε μια για τον δικό της λόγο ακόμα και εγώ.. εγώ που αφήνω τον εαυτό μου να επιπλέει, ακούω τους ήχους το νερού και με τραβά απαλά ένα εσωτερικό ρεύμα για να με φτάσει Ελλάδα…

Λαλά,

Αυτό είναι ένα τραγούδι με την Παναγιώτα. Το διαφορετικό σε αυτό το τραγούδι είναι πως το βίντεο είναι γυρισμένο στο λασίν. Αγαπημένος αυτός ο φάρος, αγαπημένη και η ψευδαίσθηση πως το νερό είναι θάλασσα και όχι ποταμός…

… είναι αλήθεια, αυτό το αχ είναι αλήθεια…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Σημ. Το Αυτό είμαι και έχω να σου πω πως έχει αλλάξει ο τρόπος που μου γράφεις… παλιά μου έγραφες αυτά που έκαιγαν και όχι γεγονότα.

Διαφωνώ, δεν άλλαξα εγώ, η ζωή μου άλλαξε, αυτό που κατά κύριο λόγο έχει αλλάξει είναι πολλές μα πολλές ώρες μόνη…

Καληνύχτα και πάλι ..

Η χαρά στα σκέλια (ντροπή)

Αν το σκεφτείς …

Αν το σκεφτείς, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο για εμένα και το παλιό παλτό, να καβαλήσουμε το αυτοκίνητο και να πάμε δύο ώρες πήγαινε ταξίδι στην Οτάβα. Ούτε και το φτάσαμε είναι τόσο ιδιαίτερο, σε μια πόλη [που έχουμε εξερευνήσει όλες τις εποχές.

Έτσι τι μένει; Εκτός από μια σχετική μικρή ταλαιπωρία, ένα μικρό σοκ για το πόσο έχει πάρει τα ύψη η βενζίνη, μένει αχμμμ μένει η χαρά. Η χαρά τραγουδιών στη διαδρομή, η χαρά του σκληρού αλλά φωτεινού ήλιου στις φωτογραφίες, .. η θέα της τουλίπας που ανοίγει …

Η χαρά του περιπάτου πιασμένοι χέρι χέρι σε ένα μεγάλο σημείο συνάντησης των ανθρώπων της πόλης.

Η χαρά γενικώς που σου δίνει ένα χάμπουργκερ πατατούλες, πανέ κρεμμύδια, μια μπύρα, η σερβιτόρα, οι άνθρωποι στα διπλανά τραπέζια, τα φιλιά μας και τα χάδια σου σε δημόσιο χώρο καθώς και το κυνήγι του ήλιου γιατί επέλεξα να φορέσω κοντομάνικο αν και το ξέρω καλά πως τέτοια εποχή όπου δεν έχει ήλιο κάνει κρύο λέμεεε… όχι η μπύρα δεν βοήθησε να ζεσταθείς μικρή μου…

Ας μην ξεχνάμε στις χαρές και το ρεπορτάζ. Ειδικά το φωτο-ρεπορτάζ του παλιού μου παλτού

και για να συμπληρωθεί το σετ χαράς προσθέτω και τη χαρά των καινούριων μου δαντελωτών εσωρούχων, σε ένα μπλεμωβ χρώμα… να περίπου σαν και αυτά της φωτογραφίας.

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται η χαρά στα σκέλια (ντροπή!!! ) που μας έπιασε σε αυτή την πρώτη ανοιξιάτικη εξόρμηση…

Να θυμηθώ να γράψω πως το Σάββατο, που δεν είχα τη βοηθό στο σχολείο, τα 14 παιδιά μού φάνηκαν Γολγοθάς. Ήρθε η άνοιξη, τα τερατάκια της τσέπης μου άρχισαν να με κοροϊδεύουν

Η κάρτα για τη μαμά πέτυχε με κούρασε όμως πολύ, το χειρότερο ο Κώστας έχει ξεφύγει τελείως και μαζί με Λέανδρο, Γιώλγο και Θωμά κάνουν μια συμμορία ανυπακοής σχετικά επικίνδυνης. Η ανοχή, με μόνη αντίδραση τη συνεχή λεκτική μου επέμβαση, με έφτασε σε σημείο να αποκτήσω τέτοιο εκνευρισμό, που έχασα τον έλεγχο του προγράμματος, των κινήσεων μου κλπ. Δυστυχώς, παρόλο που δεν το θέλω καθόλου, αυτό το Σάββατο θα έχουμε τιμωρία και αναφορά στην Υπεύθυνη. Ήδη έκανα αναφορά στη γιαγιά του Κώστα.

Επίσης, να θυμηθώ να γράψω πως την Κυριακή το βράδυ άρχισαν να με πονούν οι αμυγδαλές μου Σήμερα δεν με πονούν σχεδόν καθόλου, αλλά έχω ένα βήχα γαργαλιστικό και ένα τεστ που πρέπει να επαναλάβω το απόγευμα μάλλον.

Θυμήθηκα και τα εγραψα αυτά… αλλά μην ξεχάσω να γράψω πως εγκρίθηκαν οι ημερομηνίες της αδείας μου, έτσι…. σσσσσσ καλά να είμαστε …. εκεί να δεις χαρά στα σκέλια !!!!

σσσ συγκρατημένα αισιόδοξη 🙂

Προστατευμένη από την παγωνιά

Ημέρα Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου πριν λίγες μέρες, δε θυμάμαι πότε, διάβασα μια πρόσκληση για μπλογκειμ, έτσι το λέγαμε στην παλιά μου γειτονιά στο παθ, αχ η παλιά γειτονιά… τέλος πάντων πάλι καλά που κατάφερα να σώσω τα σχόλια τους στο μπλογκ μου … άλλο έλεγα όμως… Η μικρή Μαρίνα που πάντα ερωτεύεται τη ζωή, ξεκίνησε ένα παιχνίδι, διαβάστε εδώ ... Είπα να πάρω μέρος και εγώ άνοιξα μια εγγραφή προχείρου, προπαρασκευή και κάθε τέλος του μήνα να γράφω το κάτιτιςςς μου, επίσης, έβαλα και ένα χρονόμετρο για την ημέρα που θα συμμετέχω με εγγραφή στο παιχνίδι…

Αυτή τη στιγμή που γράφω, είμαι καθισμένη στην αναπαυτική μου πολυθρόνα δίπλα στα διπλά παράθυρα του σαλονιού. Ψηλά τα ποδαράκια και μια απαλή κουβερτούλα, δωράκια από τα σποράκια μου. Αυτό το Σάββατο επιστρέφουμε στην αίθουσα μας με το γράμμα Η, η και τις ημέρες τις εβδομάδας. Ηλιόλουστο το πρόσωπο τα δάκτυλα, το μπαλκόνι, το χιόνι. Όλα μια αντανάκλαση… Βγάζω φωτογραφίες, έτσι ως αντανάκλαση της στιγμής.

Κάτσε να δεις και την κουβερτούλα

Θέλω να είμαι άμεση, σε όσα σου γράφω σήμερα. Δεν κρυώνεις αν μείνεις έξω για αρκετή ώρα και χωρίς να έχεις ντυθεί σωστά. Δεν κρυώνεις, παγώνεις. Αρχίζεις και παλεύεις δηλαδή, με ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις, κάνεις έναν αγώνα να μην πέσεις σε λήθαργο. Ξεφύγαμε λίγο φέτος, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες με σχετικά λίγο χιόνι, γενικά έχω ξεφύγει και εγώ, δεν βγάζω τόσες φωτογραφίες χιονισμένων τοπίων… πάρε αυτές…

Ψαρόσουπα σήμερα … το έχω βάλει πια το ψάρι … σε λίγο θα την κλείσω, εεεε χτυπά το χρονόμετρο για την ψαρόσουπα … μισό…

Μισό και μισό και μισό … Πλάκωσαν τηλέφωνα, κείμενο προς διόρθωση, πέρασε η ώρα … Πάει ο ήλιος.

Μου αρέσει καθώς φεύγει ο ήλιος να πίνω τσάι, μέσα να έχω ρίξει παγωμένες φράουλες. Δοκίμασε έχει γεύση αληθινής φράουλας.

Δεν είναι τρομερό που έχω καταφέρει να χάσω 12 κιλά; Μπα δεν έχω κάνει κάτι, μάλλον η εμμηνόπαυση ή σουρώνω ή το εμβόλιο.

χαχαχα Πέρασαν Χριστούγεννα, έφαγα μελομακάρονα σπιτικά, σοκολάτες σοκολατάκια, πήγα στο αγαπημένο μου allό mon coco μαγείρεψα, ήπια κρασί και σαμπάνια… το ξεφτίλισα,

Μαγείρεψα,

Ήπια κρασί και σαμπάνια… το ξεφτίλισα,

γιόρτασα 42 χρόνια από τότε που έλαβα ραβασάκι μέσα στο βιβλίο μαθηματικών εν ώρα μαθήματος, από το παλιό μου παλτό…

φάγαμε και μια μικρή τουρτίτσα,

ακόμα έχω σοκολάτα και ένα σοκολατένιο αρκουδάκι με μια καρδούλα στο λαιμό του. Αυτό το ετοιμάζω για μασκότ για τις 14 Φεβρουαρίου.

Έτσι περνάει ο χειμώνας, μισό και μισό και μισό, χουχουλιαστό φαγάκι … και άλλα μκρά γλυκά και καθημερινά… Και αν με ρωτήσεις τι με ζορίζει ε λίγο η θλιμμένη θεία μου που έχει χάσει πριν από 5 χρόνια τέτοια εποχή τον Βάσια, και η αδελφή μου που είναι χαμένη στη δική της καθημερινότητα στο Λονδίνο…

Καληνύχτα Μορεάλη μου …