Η χαρά στα σκέλια (ντροπή)

Αν το σκεφτείς …

Αν το σκεφτείς, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο για εμένα και το παλιό παλτό, να καβαλήσουμε το αυτοκίνητο και να πάμε δύο ώρες πήγαινε ταξίδι στην Οτάβα. Ούτε και το φτάσαμε είναι τόσο ιδιαίτερο, σε μια πόλη [που έχουμε εξερευνήσει όλες τις εποχές.

Έτσι τι μένει; Εκτός από μια σχετική μικρή ταλαιπωρία, ένα μικρό σοκ για το πόσο έχει πάρει τα ύψη η βενζίνη, μένει αχμμμ μένει η χαρά. Η χαρά τραγουδιών στη διαδρομή, η χαρά του σκληρού αλλά φωτεινού ήλιου στις φωτογραφίες, .. η θέα της τουλίπας που ανοίγει …

Η χαρά του περιπάτου πιασμένοι χέρι χέρι σε ένα μεγάλο σημείο συνάντησης των ανθρώπων της πόλης.

Η χαρά γενικώς που σου δίνει ένα χάμπουργκερ πατατούλες, πανέ κρεμμύδια, μια μπύρα, η σερβιτόρα, οι άνθρωποι στα διπλανά τραπέζια, τα φιλιά μας και τα χάδια σου σε δημόσιο χώρο καθώς και το κυνήγι του ήλιου γιατί επέλεξα να φορέσω κοντομάνικο αν και το ξέρω καλά πως τέτοια εποχή όπου δεν έχει ήλιο κάνει κρύο λέμεεε… όχι η μπύρα δεν βοήθησε να ζεσταθείς μικρή μου…

Ας μην ξεχνάμε στις χαρές και το ρεπορτάζ. Ειδικά το φωτο-ρεπορτάζ του παλιού μου παλτού

και για να συμπληρωθεί το σετ χαράς προσθέτω και τη χαρά των καινούριων μου δαντελωτών εσωρούχων, σε ένα μπλεμωβ χρώμα… να περίπου σαν και αυτά της φωτογραφίας.

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται η χαρά στα σκέλια (ντροπή!!! ) που μας έπιασε σε αυτή την πρώτη ανοιξιάτικη εξόρμηση…

Να θυμηθώ να γράψω πως το Σάββατο, που δεν είχα τη βοηθό στο σχολείο, τα 14 παιδιά μού φάνηκαν Γολγοθάς. Ήρθε η άνοιξη, τα τερατάκια της τσέπης μου άρχισαν να με κοροϊδεύουν

Η κάρτα για τη μαμά πέτυχε με κούρασε όμως πολύ, το χειρότερο ο Κώστας έχει ξεφύγει τελείως και μαζί με Λέανδρο, Γιώλγο και Θωμά κάνουν μια συμμορία ανυπακοής σχετικά επικίνδυνης. Η ανοχή, με μόνη αντίδραση τη συνεχή λεκτική μου επέμβαση, με έφτασε σε σημείο να αποκτήσω τέτοιο εκνευρισμό, που έχασα τον έλεγχο του προγράμματος, των κινήσεων μου κλπ. Δυστυχώς, παρόλο που δεν το θέλω καθόλου, αυτό το Σάββατο θα έχουμε τιμωρία και αναφορά στην Υπεύθυνη. Ήδη έκανα αναφορά στη γιαγιά του Κώστα.

Επίσης, να θυμηθώ να γράψω πως την Κυριακή το βράδυ άρχισαν να με πονούν οι αμυγδαλές μου Σήμερα δεν με πονούν σχεδόν καθόλου, αλλά έχω ένα βήχα γαργαλιστικό και ένα τεστ που πρέπει να επαναλάβω το απόγευμα μάλλον.

Θυμήθηκα και τα εγραψα αυτά… αλλά μην ξεχάσω να γράψω πως εγκρίθηκαν οι ημερομηνίες της αδείας μου, έτσι…. σσσσσσ καλά να είμαστε …. εκεί να δεις χαρά στα σκέλια !!!!

σσσ συγκρατημένα αισιόδοξη 🙂

Προστατευμένη από την παγωνιά

Ημέρα Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου πριν λίγες μέρες, δε θυμάμαι πότε, διάβασα μια πρόσκληση για μπλογκειμ, έτσι το λέγαμε στην παλιά μου γειτονιά στο παθ, αχ η παλιά γειτονιά… τέλος πάντων πάλι καλά που κατάφερα να σώσω τα σχόλια τους στο μπλογκ μου … άλλο έλεγα όμως… Η μικρή Μαρίνα που πάντα ερωτεύεται τη ζωή, ξεκίνησε ένα παιχνίδι, διαβάστε εδώ ... Είπα να πάρω μέρος και εγώ άνοιξα μια εγγραφή προχείρου, προπαρασκευή και κάθε τέλος του μήνα να γράφω το κάτιτιςςς μου, επίσης, έβαλα και ένα χρονόμετρο για την ημέρα που θα συμμετέχω με εγγραφή στο παιχνίδι…

Αυτή τη στιγμή που γράφω, είμαι καθισμένη στην αναπαυτική μου πολυθρόνα δίπλα στα διπλά παράθυρα του σαλονιού. Ψηλά τα ποδαράκια και μια απαλή κουβερτούλα, δωράκια από τα σποράκια μου. Αυτό το Σάββατο επιστρέφουμε στην αίθουσα μας με το γράμμα Η, η και τις ημέρες τις εβδομάδας. Ηλιόλουστο το πρόσωπο τα δάκτυλα, το μπαλκόνι, το χιόνι. Όλα μια αντανάκλαση… Βγάζω φωτογραφίες, έτσι ως αντανάκλαση της στιγμής.

Κάτσε να δεις και την κουβερτούλα

Θέλω να είμαι άμεση, σε όσα σου γράφω σήμερα. Δεν κρυώνεις αν μείνεις έξω για αρκετή ώρα και χωρίς να έχεις ντυθεί σωστά. Δεν κρυώνεις, παγώνεις. Αρχίζεις και παλεύεις δηλαδή, με ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις, κάνεις έναν αγώνα να μην πέσεις σε λήθαργο. Ξεφύγαμε λίγο φέτος, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες με σχετικά λίγο χιόνι, γενικά έχω ξεφύγει και εγώ, δεν βγάζω τόσες φωτογραφίες χιονισμένων τοπίων… πάρε αυτές…

Ψαρόσουπα σήμερα … το έχω βάλει πια το ψάρι … σε λίγο θα την κλείσω, εεεε χτυπά το χρονόμετρο για την ψαρόσουπα … μισό…

Μισό και μισό και μισό … Πλάκωσαν τηλέφωνα, κείμενο προς διόρθωση, πέρασε η ώρα … Πάει ο ήλιος.

Μου αρέσει καθώς φεύγει ο ήλιος να πίνω τσάι, μέσα να έχω ρίξει παγωμένες φράουλες. Δοκίμασε έχει γεύση αληθινής φράουλας.

Δεν είναι τρομερό που έχω καταφέρει να χάσω 12 κιλά; Μπα δεν έχω κάνει κάτι, μάλλον η εμμηνόπαυση ή σουρώνω ή το εμβόλιο.

χαχαχα Πέρασαν Χριστούγεννα, έφαγα μελομακάρονα σπιτικά, σοκολάτες σοκολατάκια, πήγα στο αγαπημένο μου allό mon coco μαγείρεψα, ήπια κρασί και σαμπάνια… το ξεφτίλισα,

Μαγείρεψα,

Ήπια κρασί και σαμπάνια… το ξεφτίλισα,

γιόρτασα 42 χρόνια από τότε που έλαβα ραβασάκι μέσα στο βιβλίο μαθηματικών εν ώρα μαθήματος, από το παλιό μου παλτό…

φάγαμε και μια μικρή τουρτίτσα,

ακόμα έχω σοκολάτα και ένα σοκολατένιο αρκουδάκι με μια καρδούλα στο λαιμό του. Αυτό το ετοιμάζω για μασκότ για τις 14 Φεβρουαρίου.

Έτσι περνάει ο χειμώνας, μισό και μισό και μισό, χουχουλιαστό φαγάκι … και άλλα μκρά γλυκά και καθημερινά… Και αν με ρωτήσεις τι με ζορίζει ε λίγο η θλιμμένη θεία μου που έχει χάσει πριν από 5 χρόνια τέτοια εποχή τον Βάσια, και η αδελφή μου που είναι χαμένη στη δική της καθημερινότητα στο Λονδίνο…

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Κατάσκοπος μάσκας ταπάρει στο χόκεϊ.

Σκέφτομαι… να μόλις τώρα το σκέφτηκα- πως ο τόπος που γεννήθηκα ήταν και ο τόπος που έμεινα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Μικρή βέβαια έμεινα για ένα χρόνο στο Στρατώνι, στη Κοζάνη, στη Θήβα και επιστροφή στην Αθήνα για την τετάρτη δημοτικού. Αθηναία λοιπόν με λες… αλλά σχεδόν χωρίς να το καταλάβω μένω εδώ και ουφ… είναι δώδεκα χρόνια … εδω και 12 χρόνια στο Μοντρεάλ.

Πέρασε η καψούρα των πρώτων χρόνων. Κατάφερα να κάνω δική μου αυτή την πόλη. Τουλάχιστον τόσο όσο να την αποκαλώ Μορεάλη μου. 🙂 Περπάτησα σε πάρκα, ψώνισα, χόρεψα, τραγούδησα, έφαγα, ήπια, πήγα μονοήμερες εκδρομές, μάζεψα μήλα, χρησιμοποίησα μέσα μαζικής μεταφοράς, πήγα σε δημόσιες υπηρεσίες, σε τράπεζες, σε μουσεία, σε συναυλίες, σε φεστιβάλ, σε παραστάσεις, σε εκκλησίες, κάπνισα μαριχουάνα, πήγα σε φιλικά σπίτια για Χριστούγεννα, Πάσχα, μπαρκπεκιου, πήγα σχολείο ως μαθήτρια αλλά και ως δασκαλίτσα, έγινα ραδιοφωνική παραγωγός, φροντιστής ηλικιωμένων, βοηθός γραφείου, επιμελήτρια ύλης σε έντυπα και παιχνίδια, άλλαξα σπίτι διαμονής, πήγα σε νοσοκομεία ως επισκέπτης και ως ασθενής, έδωσα αίμα … παρακολούθησα παρελάσεις, συμμετείχα σε παρέλαση… ναι μπορώ να πω πως έχω ακούσει αρκετές φορές τον ρυθμικό χτύπο της καρδιάς αυτής την πόλης… συνεχίζω να γοητεύομαι στις εποχιακές κολεξιόν δέντρων….

Που ζήσατε τα περισσότερα χρόνια της ζωής σας μέχρι σήμερα; Στην Αθήνα και στο Μοντρεάλ λοιπόν 🙂

Σίγουρα υπάρχουν και κάποια άλλα που έχω ξεχάσει να αναφέρω…. Μέχρι το Σάββατο δεν είχα πάει ποτέ σε αγώνα χόκεϊ. Για τους καναδούς αυτό το παιχνίδι είναι κομμάτι της καρδιάς τους, δύο πράγματα συζητούν άνετα μικροί και μεγάλοι, ο καιρός, το χόκεϊ. Άκουγα στις ειδήσεις, έβλεπα το πάθος, αδιάφορο μου ήταν…. που σημαίνει «Ζεις 13 χρόνια στον Καναδά και δεν έχεις ιδέα από χόκεϊ;;;;; Μα που ζεις χρυσή μου;» Έτσι όταν δόθηκε η ευκαιρία είπα, πρέπει να πας.

Η κούραση έκανε τα δικά της παιχνίδια στο κορμί μου μετά το σχολείο. Την τακτοποίησα με κάτι καραμελίτσες.

Ναι ,,, εδώ είναι το σημείο που πρέπει να περιγράψω το παιχνίδι, της ομάδες … τους αγώνες ανά σεζόν, τους παικτές και τα αστρονομικά ποσά αμοιβής… σώθηκες χαχαχαχα. φρένο και ας συγκενρωθούμε λίγο ξανθιά μου, εδώ θα τα μάθουμε όλα, χόκεϊ επί πάγου ωραία τα λέει, αν τα είχα διαβάσει πριν πάω έως και θα έδινα τις σωστές οδηγίες στους παίχτες.

Αααα ναι ξέχασα να αναφέρω πως για τους Κεμπεκιώτες υπάρχει μόνο μια ομάδα, οι καναντιένς και πρόσεξέ με στον τονισμό είναι Μόντρεαλ Κανάντιενς και Μοντρεάλ Καναντιένς…. έχουν ωραία ιστορία

Για τον συγκεκριμένο αγώνα δεν θα σου γράψω, πρέπει να θυμηθώ το όνομα της άλλης ομάδας. Από ΗΠΑ ήταν γιατί έτσι και αλλιώς το πρωτάθλημα πάντα είναι για όλη τη βόρειο Αμερική (Καναδας ΗΠΑ) Τώρα πάλι και όρκο δεν μπορώ να πάρω … Και το θέμα είναι πως αν ρωτήσεις μια γυναίκα ή ένα παιδάκι δημοτικού θα ξέρει να σου πει όλας τας λεπτομέρειας. Το χόκεϊ είναι ένα άθλημα για όλη την οικογένεια (έτσι το πουλούν)… που ζεις ξανθιά μου…

Έχω ξαναπάει σε αυτό το μεγαααααλο τεράστιο κλειστό στάδιο να το πω … τέλος πάντων έχω ξαναπάει στο Centre Bell κάπου υπάρχουν εγγραφές … Σάββατο λοιπόν με το παλιό μου παλτό βρεθήκαμε ακριβώς στις 5 έξω από το κτίριο. Περάσαμε από έλεγχο διαβατηρίων εεεε συγνώμη εμβολιασμού ήθελα να πω… μας εβαλαν βραχιολάκια και μας είπαν «χωρίς μάσκα» που θα την φοράς συνέχεια εκτός αν τρως, δεν μπαίνεις… Μείναμε λίγο στον εξωτερικό χώρο της εισόδου μας (έχει αρκετές γύρω γύρω)… μουσική, μια φουφού να μας ζεσταίνει από μπροστά…

αγάλματα παικτών … μη ρωτάς δεν ξερω ονόματα

και το γνωστό gohabsgo (χαμπς είναι το υποκοριστικό της ομαδας Καναντιένς … που ζεις ξανθιά και τέλος πάντων διάβασε για την ομάδα… Τόσο καιρό έχεις να διαβάσεις κάτι για τη μορεάλη σου. )

Τι λέγαμε… α ναι βρεθήκαμε χωρίς να ταλαιπωρηθούμε μέσα στο τεράσιτο αυτό κτίριο, θα μπορούσαμε να το γυρίσουμε λίγο αλλά έκανα οικονομια σε δυνάμεις και καραμελίτσες… φάγαμε χοτ ντοκς και τσικεν ναγκετσ… μας έκαναν δώρο και από ένα κασκόλ της ομάδας, (μία είναι η ομάδα και ας χάνει φέτος τα αυγά και τα πασχάλια)

βγάλαμε φωτογραφίες σαν τους τουρίστες κινέζους ένα πράγμα, και και κάποια στιγμή κάτσαμε στις θέσεις μας….

Γιγάντιες οθόνες, δυνατή μουσική, ένα σοου, με διαγωνισμούς, με διαφημίσεις, με λέιζερ, μμμ παρουσίαση των παιχτών χιχι ε και κάπου εκεί και η προθέρμανση των παιχτών.

Η αλήθεια είναι πως όταν η τάπα, έπεφτε από τα χέρια του διαιτητή δεν άκουγες ούτε κιχ ….

γρήγορο παιχνίδι.. λίγο άγριο.. σα να λέμε οι Καναδοί βγάζουν τη μάσκα της ευγένειάς τους, αλλά δεν προλάβαινες να βρίσεις γιατί σε πλάκωναν στη μουσική χαχαχα. Αυτά που μου έκαναν εντύπωση:

  1. Γρήγορο σκειτ στον πάγο
  2. που κοιτάς ξανθιά εκεί είναι η τάπα .. α όχι δεν είναι τελικά και άλλο στικ έσπασε?
  3. Μπήκε?
  4. Καλέ γιατί δέρνονται… τέλος πάντων καλά του έκανε … αχα παίζουμε με ένα παίχτη λιγότερο ω τώρα με έναν περισσότερο.
  5. Δεν είμαστε καλά, παίζουμε χωρίς τερματοφύλακα….
  6. Το παλιο παλτό βαριέται
  7. ….

Επτά πολύ γέλιο. Θέμα η μάσκα. Φάση πρώτη. Καθώς περιμένω το παλιό μου παλτό να βγει από την τουαλέτα, έχω καθίσει σε ένα τραπεζάκι και έχω κατεβάσει τη μάσκα μου. Με πλησιάζει ένας γλυκύτατος φύλακας, τεράστιος και πανύψηλος. «Συγγνώμη, κυρία μου αλλά πρέπει να φορέσετε τη μάσκα σας.» Κάθομαι σε τραπεζάκι, περιμένω το συζηγό μου, … και ξέρετε ένιωσα λίγο πως με ενοχλεί η μάσκα. » Σας καταλαβαίνω, αλλά θα πρέπει να έχετε φαγητό στο τραπεζάκι, … και θα σας πρότεινα αν νιώθετε πως θέλετε να βγάλετε την μάσκα για λίγο, μπορείτε να πάτε στην τουαλέτα, να κλείσετε την πόρτα και να βγάλετε τη μάσκα μέχρι να νιώσετε καλύτερα.» ( η ευγένεια των οργάνων ) Παίζεται και να με συμπάθησε, γιατί και στο τέλος του αγώνα, μας βοήθησε να βγούμε από την πιο εύκολη έξοδο, με ρωτήσε αν είμαι Ελληνίδα από τη προφορά των αγγλικών μου, (εκείνος Λιβανέζος) και έδωσε (από μόνος του) οδηγίες στο παλιο παλτό, σε πιο δρόμο να πάμε για ουμπερ, κοιτώντας πάντα στα μάτια εμένα η την γκομενάρα κούρασή μου χαχαχαχα

Δεύτερη φάση. Καθ όλη τη διάρκεια του αγώνα, ανά τακτά διαστήματα, έμπαινε από την πύλη εισόδου του κάθε τμήματος θέσεων ένα κύριος ψηλός με κουστούμι, γραβάτα, ακουστικό στο αυτί του (λουκ μυστικός πράκτορας ένα πράγμα), κρατώντας πάντα ένα μικρό αναλόγιο και ένα στυλό. Κάρφωνε με έντονη ματιά το δράστη και χτυπούσε ρυθμικά το στυλό!!!! Ακούνητος, σαν να προσπαθούσε να υπνωτίσει την προσοχή και τη ματιά του δράστη, και είτε βλέπαμε αγώνα, ή χορεύαμε, ή βγάζαμε σέλφι, ή ή ή… ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ!!! αφού είχε συλλάβει με επιτυχία την προσοχή του δράστη, του έκανε την γνωστή κίνηση. «Ανέβασε τη μάσκα σου!» Πάγωνε ο δράστης και … αφού πρώτα χαμογελούσε αμήχανα την ανέβαζε …

α άσχετο, στην αρχή κερδίζαμε αλλά μετά χάσαμε … χάλια πάμε φέτος… αστα ξανθιά μου, δεν καταλαβαίνουν πόσο εύκολο είναι , πας πίσω από το τέρμα γυρνάς και τσακ ταπάρεις… 8. Οι οδηγίες μου και το πάθος μου για το παιχνίδι οδήγησαν το παλιό μου παλτό στο γέλιο

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Δεν έχω σκεφτεί τίτλοου69

Είναι αστείο έως και γελοίο, κάθε που έρχομαι να σου γράψω θέλω να ξεκινήσω απολογητικά.

Η εργασία στην Κλειδόλεξη (το αποφάσισα, αυτό το όνομα θα κρατήσω) κράτησε τρεις εβδομάδες. Την πρώτη εβδομάδα ήμουν χαμένη, ευτυχώς με κρατούσε με υπομονή, ευγένεια και καλοσύνη η φιλόξενη Ελληνική ομάδα. Αντικατέστησα το Δημήτρη, ο οποίος έφυγε με πατρική άδεια 3ων εβδομάδων. Δεν θέλω να σου γράψω για το άγχος μου. Υπερβολικά υπερβολικό .. με τη Στέλθ αντί να βοηθά να γελάει… Λίγες μέρες πριν από τα γενέθλια μου διαπιστώνω πως όσο περνούν τα χρόνια ζωής μου, τόσο το άγχος για νέα βήματα γιγαντώνεται μέσα στο μυαλό μου.

Ο Χούγκο ήταν πολύ καλός. Κατάφερε να κάνει την μικρή ξανθιά να συγκεντρωθεί και να καταλάβει το πρώτο ελάχιστο της συγκεκριμένης εργασίας. Πετάξαμε στο σπίτι βεγγαλικά και κρατήσαμε ημερομηνία και ώρα του πρώτου Pass… Την δεύτερη εβδομάδα ένιωσα λίγο αποδοτική. Η Δανάη και η Τερέζα αν και είχαν αρκετή δουλειά, πάντα απαντούσαν σε ερωτήσεις μου. Με την πρώτη πληρωμή ένιωσα πως δεν είναι τίποτε άλλο από μια θέση εργασίας, σε ένα εργοστάσιο. Οσο καλύτερα μάθεις τη μηχανή τόσο πιο εύκολα θα καταφέρεις με την παρατηρητικότητα σου να πιάσεις τα λάθη….

Την τρίτη εβδομάδα, ανακάλυψα πως ακόμα έχω να μάθω πάρα πολλά … η Τερέζα γνωστή και ως Τες έγινε φίλη μου… Στενοχωρήθηκε που θα τελείωνε η αντικατάσταση. Το παλιό μου παλτό με πήγε στην Οτάβα για να την γνωρίσω και από κοντά… εκεί για μια φορά ακόμα διαπιστώσαμε πόσο μικρός μπορεί να γίνει ο κόσμος.

Πάνω που ξέχασα πως αυτή η απασχόληση είναι κάτι τελείως έξω από μένα, πάνω που αρχισε να με γλυκαίνει το αντικείμενο της εργασίας, οι άνθρωποι και τα χρήματα βεβαίως βεβαίως … έπρεπε να αποχωρήσω … παραμένω στη Κλειδόλεξη και περιμένω την επόμενη ανάθεση εργασίας…..

…. στη γιορτή του παλιού μου παλτού ετοιμάζαμε ταξίδι … το οποίο ονομάσαμε καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό που ήθελε η ψυχή μας ήταν να μπορούσαμε να πάμε Ελλάδα … αυτό που ζητούσε η καρδιά μας ήταν απλά να ήμαστε χαμένα κορμιά… αλητάκια… που όπου και αν βρεθούν τελικά θα περάσουν ωραία… Πέντε μέρες λοιπόν στην Περιοχή του Νιαγάρα και όλα απέκτησαν τη μαγεία της αλητείας…

Πόσο θα ήθελα να σου έγραφα κάθε βράδυ, έχασα τόσα συναισθήματα που ήθελα να καταγράψω… Καληνύχτα σημαίνει αισθήσεις και όχι γεγονότα. …

Εδώ προσπαθώ να φέρω ένα βιντεάκι αλλά πρέπει λέει να πάρω πριμιουμ καταστάσεις χαχα

Η αίσθηση του ταξιδιού με οδηγό τον άντρα της ζωής μου. Το τεράστιο απολαυστικό στρώμα του κρεββατιού. Η αίσθηση της χαμένης χλιδής λόγω των μέτρων … το εμείς σε περίπατο στην όχθη μιας τεράστιας λίμνης τόσο φουρτουνιασμένης και αγρίας που έπαιρνες όρκο πως είναι ωκεανός ,,, και ξυπνούσες απότομα χρησιμοποιώντας την όσφρηση. Την αίσθηση της επανάστασης κόντρα στο αντηλιακό για την κατάκτηση των καυτών φιλιών του ήλιου που ζωγράφισαν τόπους τόπους τα μπούτια, το στέρνο, τα μπράτσα, το μέτωπο και τη μυτούλα 🙂 Η αίσθηση της τουρίστριας ανάμεσα σε ένα πλήθος πεινασμένων τουριστών που επιζητούν την τέλεια φωτογραφία, την τέλεια σφραγίδα απόδειξης …. Τρίτη φορά στους καταρράκτες του Νιαγάρα, μέσα στο πλήθος εντόπισα την άγρια τουριστική και εμπορική εκμετάλλευση που ξεθωριάζει την μοναδικότητα των χρωμάτων της φύσης…

Η αίσθηση της μικρής ξανθιάς που ακόμα βρίσκει τρόπο να παίξει δοκιμάζοντας μπύρες … να παίξει με τον άντρα της ζωής της… αυτόν που όσο και αν υποφέρει το κορμί του θα συνεχίσει να αγνοεί τα χτυπήματα προκειμένου να νιώθει τη χαρά της… (ναι… αυτό το αφήνω ασύντακτο … έτσι και αλλιώς η δύναμη ζωής που κρύβει δεν νομίζω να χωρά σε λέξεις και δομές)

Υπάρχει κάτι, κάποιο γεγονός άσχετο με τη μαγεία των διακοπών που έχει τη δύναμη να υπογραμμίζει άσχετα συναισθήματα… πως αλλιώς να περιγράψω την έλλειψη που ξαφνικά νιώσαμε το πρώτο βράδυ που δεν έκαναν γλεντοσαματά κάτι μάλλον τουρκοπόντιοι κάτω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου μας;;;; Αυτό θα έπρεπε να ζητήσω από το παλιό μου παλτό να το περιγράψει… έτσι θα έπαιρνε αυτός τη ρατσιστική ρετσινιά χαχαχαχαχα Αυτή η αισθητική άποψη που έχει κάθε άνθρωπος είναι μυστήριο τρένο, αν δεν το προσέξεις μπορεί στη σημερινή εποχή να σε καθίσει στο εδώλιο του κατηγορούμενου… Πάντως αν μου πέφτει λόγος για το συγκεκριμένο, μια χαρά γλεντούσαν μέχρι αργά κάθε βράδυ σε μια περιοχή που ερήμωνε από τις 11 … το λάθος ήταν του ξενοδοχείου που δημιούργησε σε λάθος μέρος ένα χώρο με δυνατότητα να ψήνεις ότι θέλεις :)))))

Το δεύτερο άσχετο ήταν και το μεγάλο χιτ των διακοπών.. Μπίνγκο Bingo μάθαμε να παίζουμε … δηλαδή ξέραμε από μικρά παιδιά παίζοντας τόμπολα… Διαφέρει όμως λίγο, … τι γέλιο … εμείς ιδρώνουμε να προλαβαίνουμε τα νούμερα και δίπλα μας οι πρωταθλήτριες να μας προσφέρουν βοήθεια και να μας βάζουν στο καλούπι …συγκεντρώσου, δες το νούμερο, βρες το νούμερο, συμπλήρωσε τις γραμμές που έχουν οριστεί για να κερδίσεις… Το μυστικό; άφησε την συναρπαστική ανδρική αδιάφορη φωνή να κατακτήσει όλο το κορμί σου, να συνθλίψει κάθε άλλη σκέψη αριθμομεντιτεσιο .. καθώς σου λέει….. οουσιξτιναϊν ..σιξ ναϊν…. και δίπλα σου να έχεις τον έρωτα της ζωής σου να αποθεώνει ερωτικά τη σκηνή… με το χαρακτηριστικό μούγκρισμα μμμμμμμ

…. για την ημέρα της επιστροφής τι να γράψω…. μόνο μια βαθιά υπόκλιση για τη δύναμη που κρύβει το εσύ το εγώ το μαζί… κυρίως το εσύ….

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Το μεγάλο χουνέρι

Εδώ είμαι, κρυμμένη στην γλυκιά ανυπαρξία ηδονίζομαι στο τίποτε και ονειρεύομαι το ίσως. Άτιμο πράγμα που δεν έχω την δυνατότητα να κολυμπώ. Θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα υπομονετικό, όμως αν έχω φτάσει και εγώ να αναρωτιέμαι τι χρειάζεται ακόμα για να αρθεί ο συναγερμός «πανδημία» τότε το κοινωνικό τέλος που θα δοθεί δεν είναι και πολύ μακριά. Αν θέλει η επιστημονική ομάδα να κρατήσει την αξιοπιστία της στην παγκόσμια κοινωνία καλό θα είναι να σταματήσει να φοβίζει με μεταλλάξεις, να αποδεχθεί με ανακούφιση το γεγονός πως στην πλειοψηφία του ο κόσμος δέχεται τον εμβολιασμό και να αρθεί ο συναγερμός με ιατρική γνωμάτευση !!! … Αλλιώς ανοργάνωτα και πάρα πολύ απλά οι κοινωνίες θα πάψουν να υπακούν σε οδηγίες. Αυτά τα μπορεί και μπορεί, τα ξέρουμε, μας τα έχει μάθει η ζωή, το σώμα μας και οι αισθήσεις μας. Φτάνει η στιγμή να χωρίσουμε τα τσανάκια μας και πάλι. Έχω κατανοήσει το πρόβλημα και αυτό είναι τα νοσοκομεία. Προσωπικά το χρέος μου απέναντι στην κοινωνία, στις ευπαθείς ομάδες, στο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, θα το έχω κάνει, υπακούοντας σε οδηγίες, πληρώνοντας με χρόνο από τη ζωή μου, συμμετέχοντας στον μαζικό εμβολιασμό. Είκοσι μέρες μετά τις δύο δόσεις του εμβολίου, αποπληρώνω κύριοι. Όχι τίποτε άλλο γιατί έχουν εδώ και καιρό που ουρλιάζουν, οι ενδοοικογενειακή βία, τα ναρκωτικά, οι αυτοκτονίες. Οι επιστήμονες στο έργο τους και εμείς στο δικό μας… !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ωχ τι με έπιασε … συνήθως η Στελθ δεν γράφει στο εξοχικό του μυαλού μου…..

και όπως είναι φυσικό εκεί που σταματά η λογική ξεκινά το ταξίδι .. μεγάλο χουνέρι λοιπόν.

Έφτασε η στιγμή να το φέρω στο εξοχικό του μυαλού(?) μου αυτό το μεγαλειώδες, βαθιάς γνώσης και ψυχαγωγίας παιχνίδι που παίζουμε εδώ και καιρό με το παλιό μου παλτό. Διότι άμα στη ζωή σου δεν βάζεις στόχους και σκοπούς δεν γίνεται να κρατάς την συναισθηματική σου λογική για πολύ καιρό ήρεμη Αν δεν γελάσεις, δεν προσγειώσεις την φαντασία σου σε αταξίες, δεν παλεύεται η συνειδητή απόφαση υπακοής.

Το αυτοκίνητό μας ο μικρός μας κόσμος κυριως τα Σαββατοκύριακα. Στο τιμόνι εκείνος… εγώ συνοδηγός. Ακούμε μουσική, μιλάμε, διαφωνούμε, φωτογραφίζουμε, κατακτάμε περίπτερους ναούς, καπνίζουμε, τρώμε κανένα γλυκάκι, και και πίνουμε καφέ Έναν καφέ που αποτελεί το μεγάλο μας χουνέρι γροθιά στα οικονομικά συμφέροντα (?)

Η προσφορά στου Μακ και Ντονατς είναι απλή … πιες 7 καφέδες μάζεψε 7 αυτοκόλλητα και τον 8 θα τον πάρεις δωρεάν…

Και εδώ έρχεται το χουνέρι… διότι δεν λέει τι είδους καφέ … βρήκα το τρύπιο, το παράθυρο και δούλεψε το σατανικό μου μυαλό.
Έτσι αγοράζουμε απλό καφέ φίλτρου για επτά φορές … μαζεύουμε τα κουπόνια

χεχεχε … και την όγδοη απολαμβάνουμε από έναν ωραιότατο δωρεάν καπουτσίνο….

Γερή γροθιά, όχι αστεία…

Εκείνο που με ξεκαρδίζει στο γέλιο όμως είναι το παλιό μου παλτό .. Σοβαρός, μετρημένος, σίγουρος, με φωνή επιβλητική, όταν του δίνουν το μηχανάκι για την πληρωμή λέει «νο! χουνέρι» «ooo ok thank you» λέει ο υπάλληλος παίρνει τα συμπληρωμένα καρτελάκια και … μας δίνει τους καπουτσίνο !!!!

απλά δεν υπάρχει ..

Έρχεται Σαββατοκύριακο χεχεχε τρέμε σύστημα !!!