…και στα 40 σε αγαπώ!

Περνούν τα χρόνια που είμαστε μαζί, σαράντα κλείσαμε χθες. Προσπαθώ να ξαναγυρίσω στα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου πριν σε γνωρίσω, νιώθω την ύπαρξή σου ακόμα και εκεί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ίσως να είναι ο στίχος «ο κόσμος φτιάχτηκε για να σε συναντήσω», έτσι και εμείς γεννηθήκαμε με την εντολή να συναντηθούμε… για να με αναβαθμίσεις σε καλύτερο άνθρωπο

Δεν θυμάμαι αν υπήρξαν προηγούμενες ζωές μου, δεν γνωρίζω αν θα υπάρξουν επόμενες, πάντως στην παρούσα είσαι η αναπνοή, στις σκέψεις μου, στις πράξεις, στον ύπνο μου, στις αισθήσεις μου, στις αταξίες μου, σε κάθε μου προσπάθεια, επίτευγμα, αποδοχή, απόρριψη, είσαι η πληροφορία της ψυχής μου..

Επειδή έχουμε ζωή ακόμα μπροστά μας , δεν καταγράφω κάτι άλλο σήμερα… χθες ξυπνήσαμε μαζί, έφτιαξες όπως κάθε μέρα πρωινό, με πήγες όπως κάθε Σάββατο σχολείο, ανταλλάξαμε ερωτικά μηνύματα, στο σχόλασμα με περίμενες στην πόρτα, ψωνίσαμε καλούδια, έφτιαξα τορτελίνια φούρνου, έφτιαξες σούπα μανιταριών, ήπιαμε κρασί, ψηφίσαμε το καλύτερο μας σεξ, την καλύτερη μας εκδρομή, θυμηθήκαμε, γελάσαμε, διάλεξες μια φωτογραφία μας για δημοσίευση (ευτυχώς όχι από την γυμνή μας φωτογράφιση χαχα), φάγαμε σοκολατάκια στο κρεββάτι, κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου…. μου έβγαλες τα γυαλάκια πρεσβυωπίας καθώς ροχάλιζα… ρουτίνα γεμάτη έρωτα, αγάπη που κάθε φορά που αλλάζουμε πλευρό ψιθυρίζει σε αγαπώ, ενώνει τα χείλη, χαϊδεύει και σκεπάζει την σάρκα …

Αυτό τον καιρό το παλιό μου παλτό χτυπιέται με αυτό το τραγούδι!!!

 

 

Ξόρκι με μέτωπα ενωμένα :)

Μόνο μη μου πάθεις κάτι… εσύ να μην μου πάθεις κάτι….Το Εσύ γίνεται κοινώς παρανομαστής του εμείς….

Δευτέρα πριν την Παρασκευή. Προετοιμασία, γέμισε του Σαββάτου και της Κυριακής προμήθειες η φωλιά μας. Όλα μαζί στροβιλίζονται αυτή την εβδομάδα, σακίδιο,  ραντεβού, γενέθλια, καθαρτικό, επέμβαση… κάποιοι ιστοί αράχνης στο σπίτι, οι καθρέφτες φιγουράρουν τις μουτζούρες τους με το φως. Η Στελθ μαζεύει διαμάντια για καύσιμα, η γκρινιάρα όλο σκόνες βλέπει χωρίς να καθαρίζει, η μικρή ξανθιά σκέφτεται τι παιχνίδι θα βάλει στο σάκο και αν θα στολίσει από τώρα και πως έχει και τους ελέγχους για τα σποράκια, η παστέλ απολαμβάνει την ηρεμία στο αίμα περιόδου,…τις αφήνω στην τρέλα τους…  όταν ενώνονται τα κούτελα μας η δύναμη τα νικά όλα …

Συλλέγω τα υλικά για το ξόρκι…

Ο,τι  συμβεί 

μαζί στο ραντεβού του 

ό,τι συμβεί

μαζί στη γέννηση του

λόγια πηγαίνουμε 

μαθηματικά αντιστοιχούμε

σε τόξο κύκλου 

όλες οι προθέσεις στο βαίνω της Παρασκευής

επέμβασης ταξίδι ό,τι συμβεί

τα μέτωπα μας ενωμένα

 

 

Πρώτο χιόνι … Clear !

Ήρθε!!!!Το φωτογραφίζω, καταγράψω πως νιώθει. Δεν γνωρίζει πόσο όμορφο είναι. Μοναδική η κάθε νιφάδα. Γιατί η νύφη γράφεται με υ και η νιφάδα με ι … άσχετη σκέψη.

Ακουμπά πρώτη στη γη. Μια γη ζεστή που την ανέχεται για λίγο, έτσι γιατί είναι όμορφη αλλά μετά την λιώνει…κάποιες λιώνουν… κάποιες περιμένουν και άλλες…

Δεν μου βγαίνει αυτό που θέλω να γράψω Ίσως γιατί στο γενετικό κώδικα μιας νιφάδας, είναι καταγεγραμμένη η πληροφορία του κύκλου του νερού. Αν και φαίνεται πως για πρώτη φορά έχει γεννηθεί από το σύννεφο, έχει καταγράφει αυτή της μεταμόρφωση ξανά και ξανά και ξανά…

ότι βλέπω, ότι νιώθω, ότι θεωρώ ως πρώτης φοράς γνώση … κάπου μέσα μου υπάρχει, υπάρχει ως αίσθηση, υπάρχει ως καταγεγραμμένος συναισθηματικός κώδικας…

΄Πριν προλάβω να καταφέρω να καταλάβω τι θέλω να γράψω, εισβάλλει στο σπίτι  ο πρωταγωνιστής. Πεινασμένος, κουρασμένος, γεμίζει  το σπίτι με ζωή και λάμψη. Λίγο λίγο λίγο να γκρινιάξουμε, να ανταλλάξουμε νέα, φιλιά χάδια, σ αγαπώ… ζεστάθηκε ο τόπος.

Έρχομαι πάλι εδώ να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου… Το πρωτόχιονο; ποιο πρωτόχιονο>>> μέσα σε λιγότερο από δυο μέρες το φλάτ παπουτσάκι έγινε δεκάποντο, φρέσκο φρέσκο απαλό και τρυφερό στο βλέμμα ψυχρό στην αφή …κατάλευκο..

Απλά πράγματα, το φτερωτό μυρμήγκι θα βγει στο χιόνι! Το παρακολουθώ, ανέβηκε ήρεμα στο βιβλίο… περπατάει γύρω γύρω,, περπατώ προς την μπαλκονόπορτα/// φφφφφ και… πέφτει πάνω στο παγωμένο χιόνι… τρέμουν τα πόδια του, σοκ…  δεν προλαβαίνει να πετάξει γυρνά ανάποδα… τα φτερά του τρεμουλιάζουν  για λίγο…

σα να προσπαθεί να φτιάξει άγγελο στο χιόνι …μουρμουρά η μικρή ξανθιά

Η παρουσία της Στέλθ μας προετοιμάζει …ξέρουμε όταν εμφανίζεται είναι γιατί μπαίνουμε σε νέες περιπέτειες…

και γιατί δεν του έδωσες μια και έξω στο τζάμι... την καλή κάνεις? ρωτά η Στέλθ την Παστέλ.. κάθεσαι και το κοιτάς τώρα και σε πιάνει ο πόνος του θανάτου του!!!  Η μικρή ξανθιά χώνεται ανάμεσα  μικρή ξερολάς με όλες τις απαντήσεις. Το γυρίσαμε στη φύση ή κανένα πεινασμένο πουλάκι θα το φάει ή κάτι άλλο θα το κάνει η φύση…

Την κυττάζει η Στέλθ……. η Στέλθ μαλώνει την Παστέλ για να αντέξουν οι άλλες, η μικρή ξανθιά αποσπά την προσοχή της Στελθ για να την ξελογιάσει… …. … ότι να ναι σκέφτομαι... και οι μέρες περνούν πρέπει να φτιάξουμε τα ξόρκια μας… τις επαναφέρω όλες με μια λέξη…

…clear …

ο πρωταγωνιστής μας πήρε το οκ καλής φυσικής κατάστασης και υπέγραψε…

έβαλε κρύο, 9 το βράδυ και το θερμόμετρο -11

έρχεται σε λίγο… πεινασμένος, κουρασμένος … χαμογελαστός πάντα…

Καληνύχτα χιονισμένη Μορεάλη μου 🙂

 

 

Ευλογία είναι η πιο απλή πραγματικότητά μας :)

Η εποχή αυτή έχει ένα χριτσι χρίτσι, όπου σταθείς όπου βρεθείς ακούς αυτές τις ξακουστές μαράκες  του παλιού μου παλτού.

Σε υποχρεώνει η φύση να μπεις στο χορό του λήθαργου. Το εργοστάσιο της Φύσης.

Η ομορφιά των δέντρων μέσα στην πόλη σε αναγκάζει να βγεις από το σπίτι, να την δοξάσεις. Δεν έχουμε άλλη επιλογή με το παλιό μου παλτό, της Κυριακής το κάλεσμα είναι σαν τα κόκκινα γυαλιά. Μας σκλάβωσε η ομορφιά, η μόνη ελευθερία … ένας ζεστός καφές και περπάτημα στο πάρκο. Σε αυτή την περιοχή που ανακαλύψαμε τώρα τελευταία αφήσαμε το πάρκο χωρίς να το περπατήσουμε τότε. Εσκεμμένα, περιμέναμε να το χαρούμε ντυμένο στα φθινοπωρινά του

Θυμάσαι μικρή Μαρία; εκεί που είδαμε τον ερωδιό και τα πρώτα κίτρινα φύλλα περιοχή terrrebonne γλυκιά γαλλίδα Στεφανία ///

Μια ξύλινη γέφυρα, λίγες ξύλινες κατασκευές και πλησιάζουμε το φαρδύ μονοπάτι

βγάζω φωτογραφίες με το κινητό μου, κάπου μέσα εκεί τριγυρνά και ο Γιάννης… το φέρνω όσο πιο κοντά γίνεται παρέα στη βόλτα…

Δεν γίνεται να μην περπατάμε χέρι με χέρι, χαμογελώ με το πως τα καταφέρνουμε τελικά και ας κρατάμε κινητό… καφέ ζεστό …και κλεφτές ευκαιρίες για φιλί…

Οι άνθρωποι των πάρκων

Αυτό το μπλε κουκούλι το έφτιαξε ένα αγόρι με ένα κορίτσι και χώθηκαν μέσα.

Είπα φέτος δεν θα αγγίξω ούτε τόσο δα το φως και τα χρώματα στις φωτογραφίες…

Τον νιώθω δίπλα μου, σιγά-σιγά ηρεμεί, γεμίζει τις αποθήκες του… ενθουσιάζεται παίζει με τα παιχνίδια του…

Κυνηγάμε μαζί τις αγριόπαπιες, αδιάφορες κουνούν τα πωπουδάκια τους, γελάμε με την αδυναμία μας να πετάξουμε, να κολυμπήσουμε, να περπατήσουμε όπως αυτές.

Ένας κορμός δέντρου γίνεται αφορμή να με φωτογραφίσει… να με φιλήσει…

Προετοιμαζόμαστε, εκείνος πιο πολύ, εγώ βλέπω όνειρα, και εκείνος βλέπει όνειρα..

και μετά έρχεται η Δευτέρα… αργία… δεν δουλεύει…

Η πιο απλή μας πραγματικότητα, να καθαρίζουμε τις ψυχές μας από την μαυρίλα του θυμού, να μαγειρεύουμε τους καρπούς που διαλέξαμε, να τρώμε, να πίνουμε ένα ποτό πριν… ένα καφέ μετά, να ακούμε τραγούδια και λίγο πριν κοιμηθούμε να μακαρίζουμε, να ευλογούμε, γεμάτοι ευδαιμονία…

Η δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών στο Καναδά, έχω πολλές εγγραφές στο εξοχικό του μυαλού μου. Η μεταφορά της καληνύχτας μου σιγά σιγά βγάζει τις φθορές που έχει υποστεί κατά την αλλαγή σε άλλη μπλογκογειτονιά… έφτιαξα τους συνδέσμους σε αυτή την εγγραφή Νομίζω πως θα επιζήσει  

Ευχαριστώ 🙂

 

Αντι για τάμα Π.Π!

Στην αρχή σκέφτηκε να τους κάνει έκπληξη. Να μην πει σε κανέναν για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Να χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα του σπιτιού της αδελφής του! Για λίγες μέρες έφτιαχνε σενάρια πως και που θα δράσει μέχρι που έφτιαξε το τρομακτικό σενάριο να κατέβει στην Αθήνα κρυφά, να πηγαίνει στα σπίτια φίλων και συγγενών και όοοολοι να έχουν φύγει διακοπές!!!

Κρύος ιδρώτας !!!

‘Ετσι, δεν πέρασαν δύο μέρες και είχε επικοινωνήσει με όλους. Ευτυχώς, γιατί όντως κάποιοι είχαν κανονίσει τις διακοπές τους και ήταν λίγες οι κοινές μέρες για συνάντηση.

Το καλύτερο όμως, ήταν το σενάριο του πάρτι για την γιορτή του. Ήμερα 26 Ιουλίου, μέρος στο σπίτι της αδελφής του. Καλεσμένοι, όσοι μπορούσαν, συγγενείς, φίλοι από την πάλη, φίλοι από την δισκογραφία, και φίλοι δικοί μου.

Στην Αθήνα πια, τον παρακολουθούσα, να ψωνίζει με την αδελφή του και να οργανώνει τη γιορτή.  Πόσα άτομα θα έρθουν, τι θα έχει το μπουφέ από φαγητά, τα ποτά, ο χώρος οι καρέκλες η διακόσμηση,…. Προσπαθούσα να μην επέμβω πολύ, ήταν και το γόνατό μου που είχε αρχίσει να με πονά τρομερά.// ωωω ναι και φυσικά η μουσική. Η μουσική νέκταρ και η αμβροσία για το παλιό μου παλτό. Οι τρεις ανιψιές του με άριστες μουσικές γνώσεις Η Φιλιππία κιθάρα και φωνητικά, η Σήλια αρμόνιο και φωνητικά, η Ντόρα φωνητικά και ο Ανδρέας μπουζούκι! Live συγκρότημα στη γιορτή του!

Ο Τόλης έστησε τις καρέκλες τα μηχανήματα, η Τζίνα και τα κορίτσια επιμελήθηκαν το μπουφέ, εγώ τις πιατέλες με τα φρούτα… πυρετός την ημέρα της γιορτής του, μιας γιορτής που τα είχε όλα, ακόμα και αγωνία για το ποιοι τελικά θα έρθουν και αν θα κατορθώσουν να βρουν το σπίτι

Τριγυρνούσε το Παλιό μου Παλτό, χαμένο στη χαρά…δώρα, αδέλφια και ξαδέλφια να τον κάνουν περήφανο, φίλοι παλιοί συναδέλφοι από τότε που έκανε εκπομπές στον Antenna, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο γιος του Μιχάλη, ο καλύτερος του φίλος ο Βαγγέλης συναθλητής τότε στην πάλη! Κάπου εκεί και εγώ με τον φίλο μου, το λαμόγιο περιορισμένης ευθύνης, τον Δημήτρη και την οικογένεια, να σχολιάζουμε την χαρά του… και το άγχος του μήπως και παραμελήσει κάποιους από τους καλεσμένους.

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στον νονο μου! «Του αγοριού απέναντι»…

Ολα τα είχε το Πάρτι του, ακόμα και τον γείτονα, που από τις 11 κάλεσε την αστυνομία Το επιασαν τα παιδιά από την πάλη στο πιτσι πίτσι για να του εξηγήσουν το ιδιαίτερο της γιορτής ενός ξενιτεμένου  που είχε να έρθει δέκα χρόνια στην πατρίδα του. Ομολόγησε, φορώντας μόνο το σώβρακο του πως τηλεφώνησε στο τμήμα όχι γιατί δεν του άρεσαν τα τραγούδια και η ποιότητα του ήχου, άλλα γιατί δεν τον καλέσαμε!!!!

Ξέρεις κάτι; Είναι δική σου υποχρέωση να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες της βραδιάς. Εκείνη η βραδιά ήταν δική σου, όπως και όλες οι προηγούμενες, που η Σήλια, η Φιλιππία και ο Ανδρέας έκαναν πρόβες τραγούδια! Κάθε βράδυ ένα μικρό πάρτι, αγαπημένα τραγούδια με τις φωνές των κοριτσιών… σιγοτραγουδούσαμε και εμείς …μας συνέλαβαν (τι ψωνάρες είμαστε χαχα) δύο βραδιές πριν τη γιορτή. «Θείε το βασικό είναι να πιάνεις τον τόνο.. Τους είπαμε τα δύο τραγούδια που λέμε, στο αυτοκίνητο…. αααα θα τα πείτε και στο Πάρτι (τι ψωνάρες… μας άρεσε κατά βάθος η ιδέα)

Σε θυμάμαι αγχωμένο, όλοι να τρέχουν τελευταία στιγμή να ετοιμάσουν και να ετοιμαστούν. Απαίτησες έστω μια πρόβα με κιθάρα και μπουζούκι… κρυφά στο δωμάτιο της.. μια πρόβα και σου ήταν αρκετή …

Και τώρα θέλω να προσκαλέσω τον Νονό και την Νονά μου να τραγουδήσουν…

Από το χέρι, όπως πάντα … λίγο πριν βγούμε στο μπαλκόνι… «δεν έχω προλάβει λίγο να πιω», «ούτε και εγώ», «να το βάλουμε στα πόδια από την πόρτα εξόδου;»…. «τώρα είναι αργά» με φίλησες .. «εμείς», το έχουμε και σε βίντεο «για να σε εκδικηθώ» … όλα τα λεφτά το χαμόγελο της Σήλιας δίπλα μας να μας συνοδεύει με το αρμόνιο, αλλά και το Φιλιππάκι να μας προσέχει φρουρός κιθάρας  μην χάσουμε τον τόνο!

Η προσφορά να μας γράψει στίχους ο Γιάννης Δόξας και να αναλάβει την παραγωγή η Panik Records ήρθε με το που κατεβήκαμε από το…. μπαλκόνι… μαζί με τους επαίνους των φίλων μας και το γείτονα να φωνάζει «φτάνει πια έλεος σταματήστε» …. Ο Αλέξανδρος βέβαια, το αίμα μου, είπε το καλύτερο προς το τέλος της βραδιάς για τα μουσικά δικαιώματα.

«Γύρνα με στο χθες»… Φιλιππία με το μοναδικό συναίσθημα στη φωνή της  και η Ντόρα στο ρεφρέν ως soprano

Όλα τα είχε η γιορτή σου φέτος παλιό μου παλτό, ακόμα και το κουτσομπολιό μετά που φύγαν όλοι, με το τελευταίο σου  σ αγαπώ πριν κλείσουν τα ματακια σου, μικρό παιδί εξαντλημένο από την ένταση χαράς στο πάρτι του.

Κρυφό μου τάμα να είσαι πάντα ο πιο δυνατός για να με τραβάς να βγούμε στο μπαλκόνι …. στην υγεία σου 🙂