Δεύτερος γύρος Τ2

Δε βαριέσαι θα βάλω τίτλο αφού σου γράψω πρώτα. Μπήκαμε στη νέα πίστα λοιπόν. Το παιχνίδι είναι καλά οργανωμένο στον έβδομο και στον όγδοο όροφο. Μια ολόκληρη ομάδα σε έχει υπό την προστασία της και σου δίνει κάποιες αποστολές ενός στρατηγικού σχεδίου. Να ακολουθείς οδηγίες, να είσαι προσεκτικός και να ακούς το σώμα σου σε κάθε εσωτερική μάχη που δίνει. Στην πρώτη κατηγορία αγώνα, κατά του Τ2, έχουμε τέσσερις αγωνιστικές. Μετά το πρόγραμμα έχει διακοπές. Διακοπές στην Ελλάδα. Αυτό έχεις απαιτήσει ως προϋπόθεση προκείμενου να ξαναριχτείς στη μάχη του τελικού, που δεν είναι άλλη από μια εγχείρηση. Δύο αφαιρέσεις που θα μας αλλάξουν πολλές συνήθειες μας, κυρίως του κορμιού σου.

Στο σήμερα, έχεις ήδη τελειώσει τον πρώτο γύρο. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν γράφεις μικρή μου θεά λέξεις όπως καρκίνος, χημειοθεραπείες, ογκολόγοι, χειρουργοί…. Ίσως γιατί δεν γίνονται στο δικό σου κορμάκι, ίσως γιατί είσαι έξω από τον χορό και μόνο βοηθάς όπου μπορείς και φοβάσαι…

Στη μικρή θεά δεν αρέσει καθόλου αυτό το παιχνίδι. Ειδικά οι οδηγίες του παιχνιδιού, τις οποίες έπρεπε να αποστηθίσει σε περίπτωση που χρειαστεί η βοήθειά της, είναι το κάτι άλλο… Οδηγίες που ξεκινούσαν -υπό μορφή σεμιναρίων, με συνεχείς επαναλήψεις- με το ΑΝ… και τελείωναν με το τότε θα ΚΑΝΕΙΣ αυτό…., για να προσπεράσεις κάθε πιθανή λακκούβα παρενέργειας… χάπια, χαπάκια, διατροφή.. σχολαστική καθαριότητα… Είπαμε, η ομάδα είναι καλή αλλά αδελφάκι μου πολύ ενημέρωση, μια ενημέρωση που και να μην είσαι αγχωτικός, και να είσαι στο κόσμο της σοκοφρέτας, σε στέλνει αδιάβαστο με κρίσεις άγχους και παράνοιας. Πολύ οργανωμένη και καλά στημένη μηχανή, με ένα σωρό εξετάσεις. Ραντεβού με διάφορους επιστήμονες … Παρόλα αυτά, όπως έγραψα, τελείωσε ο πρώτος κύκλος και μάλιστα, σχετικά, πήγε καλά. Α ναι ξέχασα, έχουμε και διαβατήριο για να σημειώνονται η πορεία και τα αποτελέσματα κάθε αγωνιστικής.

Η πιο γλυκιά στον έβδομο είναι η Στεφανί. Προσωπική νοσοκόμα του παλιού παλτού, την οποία ακούει, συμπαθεί και εμπιστεύεται απόλυτα. Από κει και πέρα, στον όγδοο όροφο, μέχρι στιγμής το παλιό μου παλτό έχει μια νοσοκόμα που είτε τον τρυπά είτε όχι δεν προλαβαίνει να αντιδράσει γιατί δεν προλαβαίνει να το νιώσει, έναν νοσοκόμο που σε συνεργασία με το πεσμένο κάλιο μεταμορφώνεται σε κόκκινο πανί και μια κοκκινομάλλα που ναι μεν ψάχνει για τη σωστή φλέβα αρκετή ώρα τον τρύπα, τον πονάει άλλα του εξήγησε γιατί έπεσε το κάλιο και .. τέλος πάντων τη συμπάθησε. Στον όγδοο όροφο, άνθρωποι γυναίκες άντρες νέοι και ηλικιωμένη ρίχνονται στη μάχη … η καρέκλα τους αναπαυτική (?), και δίπλα τους ένα δέντρο με διάφορα σακουλάκια και ένα σωρό καλώδια που θυμίζουν χριστουγεννιάτικα φωτάκια όπως χαρακτηριστικά λέει το παλιό μου παλτό. Δίπλα μια καρέκλα για τον συνοδό. Η μικρή θεά έχει ένα σακίδιο που μέσα κρύβει διάφορα καλούδια, χαμογελά σε όσους διασταυρώνονται οι ματιές, καταγράφει διάφορες πληροφορίες και εντυπωσιάζεται με το χιούμορ του παλιού της παλτού… Είναι ένας τελείως διαφορετικός κόσμος τόσο ο έβδομος όσο και ο όγδοος όροφος.

Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, ο παράλληλος κόσμος της ζωή που τρέχει έξω και φέρνει διάφορα γεγονότα έχει ως σκοπό να μας αποσπάσει την προσοχή από κάθε πραγματικά ζόρικο και κυνικό.

Το πιο χαρμόσυνο γεγονός είναι πως στην Ελλάδα η φρεσκοπαντρεμένη μας Ντόρα είναι έγκυος 🙂 Θα γίνω, ας το πούμε, Γιαγιά λοιπόν. Φυσικά, μια Γιαγιά με τα Ούλα της, καθώς απ ότι έχω καταλάβει οι πραγματικές κατακτήσεις μιας γυναίκας ξεκινούν από τα 50 και ποιος ξέρει μέχρι ποια ηλικία φτάνουν. Από αυτή την ηλικία που δεν έχεις πια ταμπού, ή κοινωνικά κουτσομπολιά, εκεί γύρω στα 60 που όλοι νομίζουν πως σχόλασες ως γυναίκα, εκεί σου την πέφτουν οι πιο γοητευτικοί άντρες από διάφορες ηλικίες…. όπα ξέφυγα … τι έλεγα α ναι … γιαγιά και παππούς λοιπόν…. κατά τον Οκτώβριο μάλλον …

Από την άλλη, μία από τις μεγαλύτερες απολαύσεις του σπιτιού μας, ο μικρός παράδεισος του μπαλκονιού μας, γυμνώθηκε ξαφνικά!!! Θα θυμάμαι για πάντα, την επιστροφή μας από το νοσοκομείο στο σπίτι ότι είχαμε ολοκληρώσει τη μικρή δόση… και ακολουθούσε μια εβδομάδα ξεκούρασης και συγκεκριμένα αυτή της Μεγάλης εβδομάδας. Μια περίεργη παγοβροχή μας συντρόφευε στον δρόμο, η κίνηση στον κεντρικό δρόμο ήταν το κάτι άλλο… Δεν είχαμε τέτοια εμπειρία ποτέ τόσο έντονη… «Δεν πάμε να κόψουμε δρόμο από μέσα, να βγάλω και καμιά φωτογραφία των όμορφων καραμελωμένων δέντρων;» Και αφήσαμε τη μεγάλη κεντρική λεωφόρο … και με το που μπήκαμε καταλάβαμε πως τα δέντρα υποφέρουν τόσο από το βάρος του πάγου, δεν αντέχουν, σπάνε ξαφνικά και εκει που δεν το υποπτεύεσαι καν.. κράκ και πέφτουν στις αυλές, στα πεζοδρόμια, σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα… στο δρόμο…. κάποια χάνουν κλαδιά μεγάλα άλλα τη μισή τους ύπαρξη και άλλα απλά πέφτουν και τραβούν και τις ρίζες τους, σαν να βγαίνουν για πάντα από την πρίζα … Οτι άρχιζε η μεγάλη καταστροφή στα δέντρα της πόλης, που κανένας δεν περίμενε να είναι τόσο μεγάλη. Βγήκαμε γρήγορα στο κεντρικό δρόμο. Τελικά, φτάσαμε στο σπίτι μας.

Θυμάμαι καθισμένοι στο σαλόνι χωρίς ρεύμα, συζητούσαμε όταν ένας δυνατός θόρυβος φώτισε το δωμάτιο και το πρόσωπό σου. Γύρισα στο παράθυρο … που είναι το δέντρο μας; Αυτό το τεράστιο 4 ορόφων δέντρο κείτονταν νεκρό … όχι απλά σπασμένο, ξεριζωμένο μια για πάντα. Η δύναμη της φύσης, τα καιρικά φαινόμενα, απρόβλεπτα με μοναδικό σκοπό να ξ- αναστήσουν τη σκακιέρα της ζωής …

«Για πάνω από 10 χρόνια, το δέντρο της φωτογραφίας, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο, μας κάλυπτε με τη σκιά του από τις μεσημβρινές ακτίνες του ήλιου, στο μπαλκόνι και μας δρόσιζε με το πυκνό του φύλλωμα.

Η παγωμένη βροχή που ζούμε, σήμερα, στο Μοντρεάλ έδωσε ένα άδοξο τέλος στο μικρό μας παράδεισο.»

Χωρίς ρεύμα λοιπόν, από τους τυχερούς μόνο για 2 μέρες, με θέρμανση και ζεστό νερό, με πήρες μαζί στη δουλειά, οι δρόμοι και τα πάρκα το κάτι άλλο… κόσμος στα φαγάδικα, στα ρεστοράν, στις βιβλιοθήκες στα εσωτερικά εμπορικών κέντρων… χωρίς ρεύμα η πόλη, στα όρια της … Αλήθεια, όσο καλά και αν σε γνωρίζω δεν μπορώ να καταλάβω το μέγεθος του ψυχικού σου φόβου, πόνου, ανασφάλειας, εκνευρισμού, εκείνο που βλέπω είναι πως κάνεις τα πάντα για να αντέξεις… κρύβεσαι για να μην με στενοχωρείς να μην με φοβίζεις, …. δίνεις δύναμη σε μένα και σε σένα… ότι πραγματικά έχουμε η αγάπη μας.

Το κερασάκι των ημερών η κλειδόλεξη, αυτή που μου καίει το μυαλό. Δεν έχω παραιτηθεί, δεν έχω επιστρέψει τα μηχανίματα… και αυτή, αναγκαστικά, όταν είμαι η τελευταία Ελληνίδα επιμελήτρια διαθέσιμη στον κόσμο, τι να κάνει… με φωνάζει για δουλειά! Μεγάλη Τρίτη με Μεγάλη Παρασκευή, με ήθελαν … δεν πάνε καλά… να τους δώσω την εβδομάδα που δεν έχουμε νοσοκομεία, που που που… Άκουσα τη φωνή της μαλούμας μου, ,,,δεν είπες πως χρειάζεσαι χρήματα; βολεύει αυτή η εβδομάδα… μη γίνεις αχάριστη … πρέπει να πιεστείς..,,,, Και πιέστηκα, αλλά κάπου βαθιά δεν με ένοιαζε και τόσο …

Γελάω, τους έκανα άνω κάτω, δεν γνωρίζω αυτά τα εργαλεία, δεν παίζω ηλεκτρονικά παιχνίδια, δεν δεν… τρεις βοηθούς μου έφεραν… και όχι επειδή είμαι καλή, επειδή ήμουν η τελευταία διαθέσιμη επιλογή! Πέρα για πέρα αλήθεια αυτό, το επιβεβαίωσα, ρώτησα τον PM και μου απάντησε γελώντας «that’s pretty much correct».

Από την άλλη στο σχολείο με τα σποράκια μου μια χαρά πήγε η γιορτή της 25ης, φτιάξαμε και ένα έργο «ο δικός μου τσολιάς» για την έκθεση της γιορτής , έδωσα και βαθμούς…

Αντε να μας έμειναν 10 μαθήματα ακόμα, και πρέπει να οργανώσουμε την αποφοίτηση…

Α ναι δεν ξέρω αν στο έγραψα, την ημέρα της γυναίκας παρουσίασα μια ημερίδα, έτρεμα σαν το ψάρι, έκανα ένα σωρό λάθη στην παρουσίαση των ομιλητριών, όμως τι αστείο, το κοινό ήταν ζεστό, αυτό που λέμε φάνηκε στο χειροκρότημα πως με συμπάθησαν ακριβώς για τα λάθη μου Τι να κάνει και το κοινό, προσπάθησε να μου συμπαρασταθεί χαχααχα

«Είσαι η καλύτερη ραδιοφωνική παραγωγός που πέρασε ποτέ από τον σταθμό, ακόμα σε ζητούν οι ακροατές.» Αυτός είναι ένας μικρός γρίφος που θα με απασχολήσει από Δευτέρα.

Την Μεγάλη Πέμπτη βάψαμε λίγα αυγά κόκκινα, με λίγες πιτσίλες φέτος. Τη Μεγάλη Παρασκευή τελείωσε το προτζεκτ. Το Μεγάλο Σάββατο πήγαμε στην Ανάσταση και μετά φάγαμε τη διάσημη γοναμπι μαγειρίτσα μου με μανιτάρια, που δεν τολμώ να ομολογήσω πως είναι μαγειρίτσα γιατί θα είναι μεγάλη μπούρδα και ψέμα..

Την Κυριακή του Πάσχα ήρθε σε επίσημο γεύμα στο σπίτι μας η Πασχαλίτσα και τσακίσαμε ένα νοστιμότατο μπουτάκι. Είχαμε καιρό να προσκαλέσουμε κάποιον στο σπίτι μας. Από το πρωί ζουζουνίζαμε για το στρώσιμο του τραπεζιού, και τι και πως θα σερβίρουμε … καφές τσουρέκι Τενκερλή εξ Ελλάδας… Δευτέρα εξετάσεις, Τετάρτη ριχτήκαμε στον δεύτερο γύρο του αγώνα… σήμερα πήγε στη δουλειά… και συνεχίζουμε…

Θέλω να κλείσω φέρνοντας εδώ ένα τραγούδι … που ακούσαμε μέσα στο αυτοκίνητο την ώρα που βγαίναμε κάποια στιγμή από το εσωτερικό γκαράζ του νοσοκομείου…

Όμορφος ο ήλιος σήμερα. Προσπαθεί να με ξεσηκώσει … ίσως να τα καταφέρει γιατί είναι υπερήρωας … περίεργο, καίγεται, στην ουσία όμως, στη χρυσή του ώρα, την ώρα του βασιλέματος σου δίνει την ευκαιρία να δεις στον ουρανό όλα τα χρώματα που κουβαλά …. Άντε σήκω να πάμε …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

T2 ο εξωγήινος

Όταν αναβοσβήνει ο κέρσορας , λίγο πριν ξεκινήσει η αυθόρμητη ροή, ανακαλύπτω πως θέλω να σου γράψω πολλά. Δεν θέλω να με καταλάβεις, δεν θέλω να υπαγορέψω στα πλήκτρα όλες τις εξετάσεις, τα αποτελέσματα τις αποφάσεις. Δεν είναι τα στοιχεία που θέλω να θυμάμαι … ωχ γιατί δεν δουλεύει ο ορθογράφος;;;; Αναγνωρίζω ένα σωρό λάθη, κάποια κύτταρα που χάνουν κάποιο γράμμα από την ακριβή τους διεύθυνση …. μάλλον επανήλθε…

Σε νέα πίστα λοιπόν, μετά από ανάκριση που μας δίνει το όνομά σου.Τ2. Χωμένος μέσα στη μάζα, δεν ξέρεις Τ2 τι κάνεις, πώς να συμπεριφερθείς, η τοξικότητα σού έχει αφαιρέσει λογική και την ταυτότητα σου, την αποστολή σου. Μεταλλάχτηκες από ανθρώπινο κύτταρο σε ένα εχθρικό κύτταρο … εξωγήινος λοιπόν … Είσαι επιθετικός, με επεκτατικές τάσεις, κυρίως όμως αυτοκαταστροφικός. Κατακτάς για αυτοκαταστροφή

Για τον τύπο σου η απόφαση είναι επώδυνη, απαιτεί θυσία και προσπάθεια…

Βλακείες, τίποτε από αυτά δεν αποτελεί λύση ή σωστή λύση χαχαχα έχω γράψει και έχω σβήσει ένα σωρό σκέψεις. Τις γράφω και μετά βλέπω μια μεγάλη ή μικρή τρύπα που μπάζει ή μια σκάλα που οδηγεί σε άλλη σκέψη. Δεν υπάρχουν λοιπόν στεγανά. Είμαι μια σπατάλη. Κοιτάζω τη ζωή μου μέχρι σήμερα και δεν μπορώ να βρω λάθος και σωστές επιλογές, βρίσκω μόνο εμπειρίες. Είμαι μία εμπειρία, αν διαβάσω σε βιβλία, σε εγκυκλοπαίδειες, φιλοσοφίες, επιστήμες υπάρχουν ένα σωρό γνώσεις, μαθηματικές ακρίβειες και θεωρήματα, με γοητεύουν αλλά τις ξεχνώ… δεν είναι δικές μου, είναι δανεικές.

Όμως λέγω όμως, αν τις ζήσω, γίνονται δικές μου… Έχασα πολλές ευκαιρίες να αποκτήσω την εμπειρία, κέρδισα όμως και πολλές, επιλέγοντας. Εμπειρίες – Επιλογές λοιπόν. Γελάω, φαινομενικά είμαι γεμάτη επιλογές στη ζωή μου, όμως η ουσιαστική επιλογή είναι μία, να δέσω τη ζωή μου με τη ζωή του παλιού μου παλτού. Συμπρωταγωνίστρια σε ένα έργο, μια ζωή διπλανής πόρτας… μια ιστορία αγάπης, τι πιο απλό

Ο άνθρωπος στο σαλονάκι και πάλι λοιπόν σε νέα πίστα, νέες εμπειρίες, νέες γνώσεις. Και πάλι γελάω, γιατί όσες εμπειρίες και αν γεμίζει ο εγκέφαλος οι γνώσεις που αποκτά δεν αποθηκεύονται σε αυτόν. Συγγνώμη που στο λέω ξανθέ μου εγκέφαλε αλλά είσαι μια τεχνητή νοημοσύνη, είμαι εγώ που σου δίνω όλα τα στοιχεία, εσύ είσαι καλοκαρδισμένα απλά κύτταρα, κύτταρα που όσο και αν το προσπαθείς να τους επιβληθείς, τρελαίνονται, σβήνουν πεθαίνουν από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκες. Και ενώ εσύ προσπαθείς να βάλεις μία τάξη στο εργοστάσιο του σώματος, του σύμπαντος, με καινοτόμες στρατηγικές, η αλήθεια, αυτή που τόσο απεγνωσμένα ζητάς μέσα από κάθε εμπειρία, αγώνες, επιτεύγματα αποθηκεύεται ως διαφάνεια, αόρατη, στην ψυχή μου, ως δίδαγμα. Η αλήθεια είναι μία, είναι δίδαγμα.

… εμπειρίες…

να σου πω κάτι άσχετο; Ένας πατέρας μου είπε: Κυρία Μάνια, ούτε να το συζητάτε, κανένα πρόβλημα, έχω ακούσει για εσάς τα καλύτερα λόγια από πέντε τελείως διαφορετικούς ανθρώπους, το όνομά σας είναι χρυσός.

…και κοκκίνισα, κοκκίνισα γιατί δεν κατάλαβα πως έγινε ακριβώς, εγώ μόνο έπαιζα, αγαπούσα, γελούσα, έκανα πειράματα… Μάθαινα και ξανά και ξανά έμενα στην ίδια τάξη… να παίζω, να αγαπώ, να κλαίω, να γελώ ….. Κοκκίνισα γιατί ένιωσα υπερηφάνεια … και τη ματαιοδοξία …

τέλος του άσχετου

Στη συλλογή φέρνω λίγες φωτογραφίες, από την τελευταία μας μονοήμερη βόλτα… πριν την τραγική είδηση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος, που έγινε πρώτη είδηση στα καναδικά μέσα ενημέρωσης και ακόμη είναι σε εξέλιξη.

Μια ανάσα η ζωή απρόβλεπτη…

Μια πίστα χιονοδρομικού κέντρου

μια φωτιά

ένα λουλούδι

μια αμβροσία

ένα σημείο συνάντησης…

ένα ηλιοβασίλεμα

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

Ποιος έχει τη δύναμη…

Να κάνω μια ακόμα δουλειά, για το σπίτι, για τις άλλες δραστηριότητές μου ή να απολαύσω τα δακτυλάκια μου που προσπαθούν να φυλακίσουν σε λέξεις όλα έχουν συμβεί τις προηγούμενες μέρες.

Θα προσπαθήσω να τα κάνω όλα παράλληλα χαχαχα πολυεργαλείο … χαχαχαχα

Η επέμβαση, αυτή η μικρή και αθώα μιας ημέρας, έγινε την προηγούμενη Παρασκευή, με επιτυχία. Μας έστειλαν σπίτι με ένα σωρό οδηγίες. Μας γέμισαν με ένα σωρό αν και αν και αν … τότε θα πρέπει επιστρέψετε στα επείγοντα του νοσοκομείου… το εφιαλτικό ήταν πως συμπλήρωναν «…καλό θα είναι να τα αποφύγετε όμως» Σωστά αυτή η φράση δεν είναι και τόσο εφιαλτική, όμως την έχουμε ζήσει στην πράξη, πραγματικά τα επείγοντα ειδικά στα νοσοκομεία του Μοντρεάλ είναι φρίκη! Έτσι ξεκίνησε ένας μικρός αγώνας… ένας αγώνας που αν και κάποιες στιγμές το Σάββατο μας έφτασε στα άκρα, τελικά όλα πάνε καλά, τουλάχιστον μέχρι την Τετάρτη που θα ξαναπάμε για να βγάλουν το στεντ. Μη με ρωτάς τι είναι το στεντ μικρή μου Ξανθιά Θεά, μη με ρωτάς από που θα του το βγάλουν .. είναι ουρολογικά θέματα αυτά… Από κει και πέρα, βιου όψη και για αυτό … θα ξεκινήσει η σχετική και νέα ανάκρισουλα.

Έχω ένα μικρό θυμό με το «από πού κρατά η σκούφια σου» κάτι σαν ιερά εξέταση και ξαφνικούς ξεριζωμούς που συνιστούν οι χειρουργοί … Ευτυχώς, οι κάθε είδους γιατροί, είναι απλά δικηγόροι. Και αν ψάχνουν αφορμές για να αρχίσουν μια δίκη … σιγουράκι δεν έχουν καμιά απολύτως δύναμη στις αποφάσεις.

Στη ζωής του το παλιό παλτό έχει πάρει αποφάσεις σε δίκες, ως εισαγγελέας και πρόεδρος, αρκετές φορές. Βοηθός με κοφτερή ματιά κάπου βολοδέρνω και εγώ. Και το θέμα μου σε όσα προσπαθώ να γράψω δεν είναι για αυτή την παραπάνω περίπτωση, που δεν ξέρουμε ακόμα αν θα πάμε σε δίκη.

Το θέμα μου είναι μια υπόθεση που έχει αρχίσει από το 2010-11 με διάφορα δικαστήρια και αποφάσεις, και τώρα σα να ζητά οριστική απόφαση κατά τον Σεπτέμβριο. Η εμπειρία στο παιχνίδι που λέγεται «γάτα με ποντίκι» μετράει πολύ περισσότερα χρόνια, συγκεκριμένα από το 1993. Φυσικά και υπάρχουν εχθροί της εμπειρίας, όπως η κουράση … Ξέρω βέβαια πολύ καλά τη δύναμη που ονομάζεται Ψυχικό σθένος, και σε βγάζει από τη φρίκη, την παράνοια Μια δύναμη που οδηγεί στην ευλογία της ευτυχίας και που εκφράζεται με κάθε μικρό, αστείο, κωμικό, σε βλέμματα, σε αγγίγματα, σε παιχνίδια, σε ξόρκια…σε δύο χείλη κολλημένα, σε δύο μέτωπα πάντα πάντα ενωμένα… χιχιχι

Το είχα ανάγκη να γράψω ασυνάρτητα .. Αυτάααα, και ότι κατάλαβες κατάλαβες…

Αναβάθμιση και όπου φτάσει :)

Δεν ξέρω αν μου το είπε για παρηγοριά, άλλα ένας φίλος μου είπε πως τα ζευγάρια στα οποία ζει ο ένας για τον άλλον κάπως γίνεται και πεθαίνουν μαζί. Ένας άλλος, φίλος πάλι, μου είπε πως όταν ανάμεσα σε ένα ζευγάρι υπάρχει τόση εξάρτηση δεν είναι φυσιολογικό.

Το πρόγραμμα της 11ης Ιανουαρίου 2023 ήταν κάπως αχμ αυτό που λέμε .. Στον Κόσμο μας . Σιγά μην περιμέναμε τις υπενθυμίσεις του ηλεκτρονικού ημερολογίου, παρόλα αυτά η ανάρτηση ήταν τρυφερή, κάτι ρε παιδί μου για να συντηρήσουμε το προϊόν. Γύρω στη 1 το μεσημέρι κοιτάζαμε τα λαϊκς και ταυτόχρονα ψάχναμε για το μπλε κτίριο,

μετά ψάχναμε την κάρτα και στη συνέχεια μια πόρτα που μας χώρισε, όχι για πολύ γιατί βλέπεις ένας χυμός και λίγη κουβέντα εκτός θέματος, μπορεί να μας γλιτώσουν από την ανατριχιαστική σαδιστικότητα. Μαρία Μαρία όριστε κυρίε, δικός μου ναι … α ώστε με αυτή την κάρτα ανοίγει η πόρτα απ έξω… Ούτε που θυμάμαι πώς τον λένε τον μάγο με τα μπλε μάτια, τη στολή και τη διαστροφή του ματάκια μέσα από τρύπες που βγαίνουν υγρά και σε καμιά περίπτωση δεν μπαίνουν μικροσκοπικές κάμερες. Βάλε μια κάμερα κάπου και κάτι θα σου δείξει που θα πρέπει να βγει, τουλάχιστον στα μάτια των περίεργων! Βρήκαμε τελικά και οι δύο το χρώμα μας, γιατί μια φορά και εμένα αυτός ο κορεάτης? που μου έβαλε παπουτσάκια χάρτινα γαλάζια και σκουφάκι και στενό μανδύα μπλε, ταυτόχρονα μου έκλεψε και το χρώμα. Βρήκαμε μαζί το χρώμα μας και το δρόμο να βγούμε από την πόρτα και ας μας έδωσαν εκ νέου ραντεβού…

Βρήκαμε και το μπλε μας αυτοκινητάκι και ξεκινήσαμε να προλάβουμε το ραντεβού έξι με επτά, ιδιαίτερο ραντεβού, Ζζ και το ρήμα «φορώ», και εγώ δεν πρόλαβα να αλλάξω που ήθελα να φορέσω κάτι πιο βραδινό για το ραντεβού μας. Άλλαξες εσύ για μένα, τα λάικ και τα μηνύματα κελαηδούσαν την επέτειο μας. Είναι κάποιοι φίλοι μας που πραγματικά ξέρουν σε τι κόσμο ζούμε εδώ και Σαράντα τρία χρόνια.

Ρεστοράν Ιταλικό με «Φέρτε το κρασί σας», φαντάζομαι δεν το ξέρατε, το ξέραμε αλλά το ξεχάσαμε ή δεν του δώσαμε σημασία γιατί κατά βάση άλλο μας μεθάει στη ζωή, όμως για πες μας σπιρτόζα Ιταλίδα … έχει κάβα λίγο πιο κείθε κύριε, με τα πόδια δύο βήματα. Διαβάζεις το βλέμμα μου, το κορίτσι θέλει κρασί και μέχρι να καταφέρω να διαβάσω τον κατάλογο, τα κολονάτα αρχίζουν να χορεύουν στον ρυθμό των 43

Απόλαυση η στιγμή που ανακαλύπτουμε μια αγαπημένη γεύση όπως το ζεστό ψωμάκι ή μια ηδονική γεύση όπως τα πορτομπέλο,

νηστικό αρκούδι δε χορεύει στον ρυθμό της παράδοσης, που μας θέλει πάντα αυτή τη μέρα να σκαλίζουμε αυτό που έχουμε, αυτό που φτιάξαμε χρόνο με χρόνο, εμπειρία με εμπειρία, αποχωρισμό ονείρων, χαρά με χαρά, απότομη με απότομη στροφή και ευτυχισμένες ευθείες. Μετά τις ιταλική πάστα, το κρασί που τελειώνει, τις ματιές μας, πάμε για το αγαπημένο μας σπορ αυτό του σκαλίσματος. Δύσκολα να πέσει από τη νούμερο ένα θέση η βροχή της Αναβύσσου, δύσκολα θα πέσει από τη νούμερο ένα όμως και η στιγμή που δονούσαμε όλο το αεροδρόμιο με την αγκαλιά μας, όπως και τόσες άλλες κάθε μία στην κατηγορία της. Κάπως έτσι μετά τις λαιμουδιές ήρθαν οι μαγουλίθρες-δες όχι δες- και τώρα βαδίζουμε γρήγορα στις πισώπλατες, ύπουλες, τρομαχτικές αγκαλιές. Λατρεύω τους απολογισμούς μας… ρε συ θέλω να το βλέπω έτσι ως παραμύθι ή το ζω πραγματικά! Θα το αδειάσω το μπουκάλι το κρασί, αντέχουμε.

Κάνει κρύο όσο και να πεις κάνει κρύο, μας ζεσταίνει το τσιγάρο μέσα στο αυτοκίνητο, όπως και το γέλιο μας στο πάτα το ποουζ γιατί έχω μια ιδέα πήγαινε να μας φέρεις… Δεν ξέχασα να αναφέρω την κρέμα καραμελέ που φάγαμε, ήταν το ίδιο φίνα και γλυκιά με τη διαπίστωση πως το τεσσαρακοστό τρίτο έτος, που προστέθηκε στη γνωριμίας μας, αναβάθμισε τη σχέση μας. Γράφω και αυτό το τελευταίο, αυτό που θέλω να εξερευνήσω, μετά το ανεξερεύνητο της ίδιας σκέψης και έκφρασης λόγου το ίδιο δευτερόλεπτο…. τι έλεγα ..

α ναι .. θέλω να εξερευνήσω τον τρόπο που κοιμόμαστε και ξυπνάμε μαζί … έχει αρχίσει να γίνεται σαν ένας εγκέφαλος να δίνει εντολή σε δύο σώματα…. αυτό και αν είναι αναβάθμιση!

Στην Ελλάδα κουράστηκα

Μια εβδομάδα μόνη στην Ελλάδα. Στο σπίτι της θείας μου στο Παγκράτι. Η Θεία μου ήταν χαρούμενη. Είχε στη διάθεση της μια εβδομάδα για να μου κάνει κάθε τυραννία. Η μεγαλύτερη καταπίεση ήταν το φαγητό *ένα μόνιμο φάε και φάε μα δεν έφαγες… και η πιο γλυκιά το νυχτικό μου, το κρεβάτι τακτοποιημένο να με περιμένει να επιστρέψω στο σπίτι, μαζί με το φως στο κομοδίνο της και τη φράση «επέστρεψες, διάβαζα και πέρασε η ώρα, πώς τα πέρασες, θα τα πούμε το πρωί καληνύχτα, σου έχω βάλει το νερό σου στο τραπεζάκι».

Δεν μου άρεσε που έμεινα πίσω και έφυγε το παλιό μου παλτό. Ένα κομμάτι μέσα μου, αρκετά μεγάλο, ήθελε να φύγω μαζί του. Είχα μια μικρή αντζέντα με πράγματα που ήθελα να κάνω, όμως περισσότερο απ όλα ήθελα να γυρίσω στο… σπίτι μου, μαζί του. Σε αυτό το ταξίδι η κούραση και η ένταση από τον γάμο, μου δημιούργησαν ορισμένες υποψίες. Ένιωσα μεγαλύτερο το κενό μεταξύ της καθημερινότητας μου στο Μοντρεάλ και της καθημερινότητας των φίλων και συγγενών στην Αθήνα. Ένα κενό μεταξύ του δεξιού και αριστερού μου αφτιού, εκεί στην επεξεργασία συμπεριφορών… Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός πως μου έλειπε από το πλάνο το οικείο πρόσωπο της αδελφής μου… Υποψίες, όχι κάτι ξεκαθαρισμένο, και έτσι τις φέρνω εδώ, ως υποψίες. Μικρές προνύμφες που δεν ξέρω ακόμα τι είδους ζουζούνια είναι ..

Από τη μια η κούραση, σωματική και ψυχική, από την άλλη η λαχτάρα μου να δω φίλους, να διασκεδάσω έτσι όπως γνωρίζει μια ξανθιά θεά να διασκεδάζει, και από την άλλη άλλη η πίεση και ο έλεγχος για το πού, πότε, ποιος, γιατί… τσακ έγινε το βραχυκύκλωμα στο κενό επεξεργασίας.

Πάρτην κάτω τη δικιά σου. Από τη Δευτέρα το βράδυ, με το που επέστρεψα στο τακτοποιημένο κρεββάτι, άρχισε ένας ίλιγγος, άλλο πράμα… Σε κάθε αλλαγή πλευρού, θέσης γυρνούσε ο κόσμος όλος τροχός της τύχης καιιιι έλα να αράξουμε παλικάρια μου. Για λίγα δευτερόλεπτα τίποτε δεν ήταν σε μια θέση, μετά ηρεμία, αρκεί να μην αλλάξω θέση. Ο γλυκός και πάντα πρόθυμος Πέτρος, είπε: «Ίλιγγος θέσης» αυτά τα χάπια να πάρεις….

Μέχρι την Πέμπτη την έβγαλα κούτσα κούτσα, έπρεπε να ξεκουραστώ για το ταξίδι, έτσι η θεία ήταν αυτή που με χάρηκε για τα καλά…:) Παρασκευή το ταξίδι επιστροφής, Σάββατο τα σποράκια μου πρώτη μέρα στο σχολείο, 21 σποράκια, 4 προνήπιο και 17 νηπιαγωγείο.

Την Παρασκευή πρωί πρωί μπήκα στο ταξί για το αεροδρόμιο. Μοναξιά και λαχτάρα να δω το παλιό μου παλτό. Δεν με πείραζε καθόλου που έφευγα, ίσα ίσα, το ταξίδι της επιστροφής μου έδινε χαρά.

Σωστά τα έκανα όλα, κουλουριάστηκε η σκέψη μου στο κάθισμα του αεροπλάνου και απλά περίμενα …

Κράτησα την υποψία, την έβαλα σε λίγο πιο μικρό καλάθι, μήπως και …

Εκεί στο υψόμετρο όπου τίποτε δεν πατάει στη Γη, ένιωσα ένα τίποτε που περιμένει να γίνει κάτι στα μάτια του, στα χέρια του …

Στην έξοδο με περίμενε όπως τότε την πρώτη φορά, αυτή τη φορά με ένα λουλούδι τεράστιο και αλλιώτικο απ τα άλλα.

Βέβαια, χωρίς να το καταλάβω είχα χτυπήσει το μάτι μου και είχε ένα αιμάτωμα, καλό καλό λεκέ στο λευκό…

Επίσης, μετά από μια εβδομάδα και τις επόμενες δύο εβδομάδες σερνόμουν από ισχιαλγία, κάποιο νεύρο τραβήχτηκε, δεν βολευόμουν πουθενά. Ίσως, κάποιες στιγμές στην αγκαλιά του… μέχρι που… Ξεθάρρεψα και πήγαμε και φθινοπωρινή βόλτα όχι μία, δύο φορές… έτσι κόντρα στον πόνο

Το φθινόπωρο, κατά γενική ομολογία των κατοίκων του Μοντρεάλ, φέτος μας έδωσε ακόμα πιο έντονα χρώματα. Ένας όμορφος χορός των διαθέσεων του καιρό και της ευδιάθετης φύσης… Σίγουρα στο κινητό μου υπάρχουν πολλές πολλές η μια καλύτερη από την άλλη… μια πολύ γρήγορη επιλογή αυτών των δύο…

ωραία ε? ναι για λίγο γιατί μετά κόλλησα και κοβιντ. Τίποτε το επικίνδυνο, μια μέρα πυρετό και λίγο μπούκωμα στη μύτη, όμως τα τεστ για 7 μέρες έβγαιναν θετικά, ο εκνευρισμός μου μεγάλωνε, έχασα τη γιορτή της 28ης που έκαναν τα σποράκια μου… το πιο σημαντικό όμως να μην κολλήσει το παλιό μου παλτό … μάλλον τα καταφέραμε και δεν κόλλησε …

Τώρα τώρα που σου γράφω, σήμερα, μετά από 10 μέρες, θα κουρνιάσω στην αγκαλιά του… Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα καταφέρνει και είναι τόσο δυνατός εκείνος… Μια περίεργη ψυχολογική κούραση με έχει σχεδόν καταβάλει, αύριο με καλούν στη λεξόκλειδη για δουλειά από το σπίτι… πίεση … που είναι η βαλβίδα;