Ποιος έχει τη δύναμη…

Να κάνω μια ακόμα δουλειά, για το σπίτι, για τις άλλες δραστηριότητές μου ή να απολαύσω τα δακτυλάκια μου που προσπαθούν να φυλακίσουν σε λέξεις όλα έχουν συμβεί τις προηγούμενες μέρες.

Θα προσπαθήσω να τα κάνω όλα παράλληλα χαχαχα πολυεργαλείο … χαχαχαχα

Η επέμβαση, αυτή η μικρή και αθώα μιας ημέρας, έγινε την προηγούμενη Παρασκευή, με επιτυχία. Μας έστειλαν σπίτι με ένα σωρό οδηγίες. Μας γέμισαν με ένα σωρό αν και αν και αν … τότε θα πρέπει επιστρέψετε στα επείγοντα του νοσοκομείου… το εφιαλτικό ήταν πως συμπλήρωναν «…καλό θα είναι να τα αποφύγετε όμως» Σωστά αυτή η φράση δεν είναι και τόσο εφιαλτική, όμως την έχουμε ζήσει στην πράξη, πραγματικά τα επείγοντα ειδικά στα νοσοκομεία του Μοντρεάλ είναι φρίκη! Έτσι ξεκίνησε ένας μικρός αγώνας… ένας αγώνας που αν και κάποιες στιγμές το Σάββατο μας έφτασε στα άκρα, τελικά όλα πάνε καλά, τουλάχιστον μέχρι την Τετάρτη που θα ξαναπάμε για να βγάλουν το στεντ. Μη με ρωτάς τι είναι το στεντ μικρή μου Ξανθιά Θεά, μη με ρωτάς από που θα του το βγάλουν .. είναι ουρολογικά θέματα αυτά… Από κει και πέρα, βιου όψη και για αυτό … θα ξεκινήσει η σχετική και νέα ανάκρισουλα.

Έχω ένα μικρό θυμό με το «από πού κρατά η σκούφια σου» κάτι σαν ιερά εξέταση και ξαφνικούς ξεριζωμούς που συνιστούν οι χειρουργοί … Ευτυχώς, οι κάθε είδους γιατροί, είναι απλά δικηγόροι. Και αν ψάχνουν αφορμές για να αρχίσουν μια δίκη … σιγουράκι δεν έχουν καμιά απολύτως δύναμη στις αποφάσεις.

Στη ζωής του το παλιό παλτό έχει πάρει αποφάσεις σε δίκες, ως εισαγγελέας και πρόεδρος, αρκετές φορές. Βοηθός με κοφτερή ματιά κάπου βολοδέρνω και εγώ. Και το θέμα μου σε όσα προσπαθώ να γράψω δεν είναι για αυτή την παραπάνω περίπτωση, που δεν ξέρουμε ακόμα αν θα πάμε σε δίκη.

Το θέμα μου είναι μια υπόθεση που έχει αρχίσει από το 2010-11 με διάφορα δικαστήρια και αποφάσεις, και τώρα σα να ζητά οριστική απόφαση κατά τον Σεπτέμβριο. Η εμπειρία στο παιχνίδι που λέγεται «γάτα με ποντίκι» μετράει πολύ περισσότερα χρόνια, συγκεκριμένα από το 1993. Φυσικά και υπάρχουν εχθροί της εμπειρίας, όπως η κουράση … Ξέρω βέβαια πολύ καλά τη δύναμη που ονομάζεται Ψυχικό σθένος, και σε βγάζει από τη φρίκη, την παράνοια Μια δύναμη που οδηγεί στην ευλογία της ευτυχίας και που εκφράζεται με κάθε μικρό, αστείο, κωμικό, σε βλέμματα, σε αγγίγματα, σε παιχνίδια, σε ξόρκια…σε δύο χείλη κολλημένα, σε δύο μέτωπα πάντα πάντα ενωμένα… χιχιχι

Το είχα ανάγκη να γράψω ασυνάρτητα .. Αυτάααα, και ότι κατάλαβες κατάλαβες…

Αναβάθμιση και όπου φτάσει :)

Δεν ξέρω αν μου το είπε για παρηγοριά, άλλα ένας φίλος μου είπε πως τα ζευγάρια στα οποία ζει ο ένας για τον άλλον κάπως γίνεται και πεθαίνουν μαζί. Ένας άλλος, φίλος πάλι, μου είπε πως όταν ανάμεσα σε ένα ζευγάρι υπάρχει τόση εξάρτηση δεν είναι φυσιολογικό.

Το πρόγραμμα της 11ης Ιανουαρίου 2023 ήταν κάπως αχμ αυτό που λέμε .. Στον Κόσμο μας . Σιγά μην περιμέναμε τις υπενθυμίσεις του ηλεκτρονικού ημερολογίου, παρόλα αυτά η ανάρτηση ήταν τρυφερή, κάτι ρε παιδί μου για να συντηρήσουμε το προϊόν. Γύρω στη 1 το μεσημέρι κοιτάζαμε τα λαϊκς και ταυτόχρονα ψάχναμε για το μπλε κτίριο,

μετά ψάχναμε την κάρτα και στη συνέχεια μια πόρτα που μας χώρισε, όχι για πολύ γιατί βλέπεις ένας χυμός και λίγη κουβέντα εκτός θέματος, μπορεί να μας γλιτώσουν από την ανατριχιαστική σαδιστικότητα. Μαρία Μαρία όριστε κυρίε, δικός μου ναι … α ώστε με αυτή την κάρτα ανοίγει η πόρτα απ έξω… Ούτε που θυμάμαι πώς τον λένε τον μάγο με τα μπλε μάτια, τη στολή και τη διαστροφή του ματάκια μέσα από τρύπες που βγαίνουν υγρά και σε καμιά περίπτωση δεν μπαίνουν μικροσκοπικές κάμερες. Βάλε μια κάμερα κάπου και κάτι θα σου δείξει που θα πρέπει να βγει, τουλάχιστον στα μάτια των περίεργων! Βρήκαμε τελικά και οι δύο το χρώμα μας, γιατί μια φορά και εμένα αυτός ο κορεάτης? που μου έβαλε παπουτσάκια χάρτινα γαλάζια και σκουφάκι και στενό μανδύα μπλε, ταυτόχρονα μου έκλεψε και το χρώμα. Βρήκαμε μαζί το χρώμα μας και το δρόμο να βγούμε από την πόρτα και ας μας έδωσαν εκ νέου ραντεβού…

Βρήκαμε και το μπλε μας αυτοκινητάκι και ξεκινήσαμε να προλάβουμε το ραντεβού έξι με επτά, ιδιαίτερο ραντεβού, Ζζ και το ρήμα «φορώ», και εγώ δεν πρόλαβα να αλλάξω που ήθελα να φορέσω κάτι πιο βραδινό για το ραντεβού μας. Άλλαξες εσύ για μένα, τα λάικ και τα μηνύματα κελαηδούσαν την επέτειο μας. Είναι κάποιοι φίλοι μας που πραγματικά ξέρουν σε τι κόσμο ζούμε εδώ και Σαράντα τρία χρόνια.

Ρεστοράν Ιταλικό με «Φέρτε το κρασί σας», φαντάζομαι δεν το ξέρατε, το ξέραμε αλλά το ξεχάσαμε ή δεν του δώσαμε σημασία γιατί κατά βάση άλλο μας μεθάει στη ζωή, όμως για πες μας σπιρτόζα Ιταλίδα … έχει κάβα λίγο πιο κείθε κύριε, με τα πόδια δύο βήματα. Διαβάζεις το βλέμμα μου, το κορίτσι θέλει κρασί και μέχρι να καταφέρω να διαβάσω τον κατάλογο, τα κολονάτα αρχίζουν να χορεύουν στον ρυθμό των 43

Απόλαυση η στιγμή που ανακαλύπτουμε μια αγαπημένη γεύση όπως το ζεστό ψωμάκι ή μια ηδονική γεύση όπως τα πορτομπέλο,

νηστικό αρκούδι δε χορεύει στον ρυθμό της παράδοσης, που μας θέλει πάντα αυτή τη μέρα να σκαλίζουμε αυτό που έχουμε, αυτό που φτιάξαμε χρόνο με χρόνο, εμπειρία με εμπειρία, αποχωρισμό ονείρων, χαρά με χαρά, απότομη με απότομη στροφή και ευτυχισμένες ευθείες. Μετά τις ιταλική πάστα, το κρασί που τελειώνει, τις ματιές μας, πάμε για το αγαπημένο μας σπορ αυτό του σκαλίσματος. Δύσκολα να πέσει από τη νούμερο ένα θέση η βροχή της Αναβύσσου, δύσκολα θα πέσει από τη νούμερο ένα όμως και η στιγμή που δονούσαμε όλο το αεροδρόμιο με την αγκαλιά μας, όπως και τόσες άλλες κάθε μία στην κατηγορία της. Κάπως έτσι μετά τις λαιμουδιές ήρθαν οι μαγουλίθρες-δες όχι δες- και τώρα βαδίζουμε γρήγορα στις πισώπλατες, ύπουλες, τρομαχτικές αγκαλιές. Λατρεύω τους απολογισμούς μας… ρε συ θέλω να το βλέπω έτσι ως παραμύθι ή το ζω πραγματικά! Θα το αδειάσω το μπουκάλι το κρασί, αντέχουμε.

Κάνει κρύο όσο και να πεις κάνει κρύο, μας ζεσταίνει το τσιγάρο μέσα στο αυτοκίνητο, όπως και το γέλιο μας στο πάτα το ποουζ γιατί έχω μια ιδέα πήγαινε να μας φέρεις… Δεν ξέχασα να αναφέρω την κρέμα καραμελέ που φάγαμε, ήταν το ίδιο φίνα και γλυκιά με τη διαπίστωση πως το τεσσαρακοστό τρίτο έτος, που προστέθηκε στη γνωριμίας μας, αναβάθμισε τη σχέση μας. Γράφω και αυτό το τελευταίο, αυτό που θέλω να εξερευνήσω, μετά το ανεξερεύνητο της ίδιας σκέψης και έκφρασης λόγου το ίδιο δευτερόλεπτο…. τι έλεγα ..

α ναι .. θέλω να εξερευνήσω τον τρόπο που κοιμόμαστε και ξυπνάμε μαζί … έχει αρχίσει να γίνεται σαν ένας εγκέφαλος να δίνει εντολή σε δύο σώματα…. αυτό και αν είναι αναβάθμιση!

Στην Ελλάδα κουράστηκα

Μια εβδομάδα μόνη στην Ελλάδα. Στο σπίτι της θείας μου στο Παγκράτι. Η Θεία μου ήταν χαρούμενη. Είχε στη διάθεση της μια εβδομάδα για να μου κάνει κάθε τυραννία. Η μεγαλύτερη καταπίεση ήταν το φαγητό *ένα μόνιμο φάε και φάε μα δεν έφαγες… και η πιο γλυκιά το νυχτικό μου, το κρεβάτι τακτοποιημένο να με περιμένει να επιστρέψω στο σπίτι, μαζί με το φως στο κομοδίνο της και τη φράση «επέστρεψες, διάβαζα και πέρασε η ώρα, πώς τα πέρασες, θα τα πούμε το πρωί καληνύχτα, σου έχω βάλει το νερό σου στο τραπεζάκι».

Δεν μου άρεσε που έμεινα πίσω και έφυγε το παλιό μου παλτό. Ένα κομμάτι μέσα μου, αρκετά μεγάλο, ήθελε να φύγω μαζί του. Είχα μια μικρή αντζέντα με πράγματα που ήθελα να κάνω, όμως περισσότερο απ όλα ήθελα να γυρίσω στο… σπίτι μου, μαζί του. Σε αυτό το ταξίδι η κούραση και η ένταση από τον γάμο, μου δημιούργησαν ορισμένες υποψίες. Ένιωσα μεγαλύτερο το κενό μεταξύ της καθημερινότητας μου στο Μοντρεάλ και της καθημερινότητας των φίλων και συγγενών στην Αθήνα. Ένα κενό μεταξύ του δεξιού και αριστερού μου αφτιού, εκεί στην επεξεργασία συμπεριφορών… Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός πως μου έλειπε από το πλάνο το οικείο πρόσωπο της αδελφής μου… Υποψίες, όχι κάτι ξεκαθαρισμένο, και έτσι τις φέρνω εδώ, ως υποψίες. Μικρές προνύμφες που δεν ξέρω ακόμα τι είδους ζουζούνια είναι ..

Από τη μια η κούραση, σωματική και ψυχική, από την άλλη η λαχτάρα μου να δω φίλους, να διασκεδάσω έτσι όπως γνωρίζει μια ξανθιά θεά να διασκεδάζει, και από την άλλη άλλη η πίεση και ο έλεγχος για το πού, πότε, ποιος, γιατί… τσακ έγινε το βραχυκύκλωμα στο κενό επεξεργασίας.

Πάρτην κάτω τη δικιά σου. Από τη Δευτέρα το βράδυ, με το που επέστρεψα στο τακτοποιημένο κρεββάτι, άρχισε ένας ίλιγγος, άλλο πράμα… Σε κάθε αλλαγή πλευρού, θέσης γυρνούσε ο κόσμος όλος τροχός της τύχης καιιιι έλα να αράξουμε παλικάρια μου. Για λίγα δευτερόλεπτα τίποτε δεν ήταν σε μια θέση, μετά ηρεμία, αρκεί να μην αλλάξω θέση. Ο γλυκός και πάντα πρόθυμος Πέτρος, είπε: «Ίλιγγος θέσης» αυτά τα χάπια να πάρεις….

Μέχρι την Πέμπτη την έβγαλα κούτσα κούτσα, έπρεπε να ξεκουραστώ για το ταξίδι, έτσι η θεία ήταν αυτή που με χάρηκε για τα καλά…:) Παρασκευή το ταξίδι επιστροφής, Σάββατο τα σποράκια μου πρώτη μέρα στο σχολείο, 21 σποράκια, 4 προνήπιο και 17 νηπιαγωγείο.

Την Παρασκευή πρωί πρωί μπήκα στο ταξί για το αεροδρόμιο. Μοναξιά και λαχτάρα να δω το παλιό μου παλτό. Δεν με πείραζε καθόλου που έφευγα, ίσα ίσα, το ταξίδι της επιστροφής μου έδινε χαρά.

Σωστά τα έκανα όλα, κουλουριάστηκε η σκέψη μου στο κάθισμα του αεροπλάνου και απλά περίμενα …

Κράτησα την υποψία, την έβαλα σε λίγο πιο μικρό καλάθι, μήπως και …

Εκεί στο υψόμετρο όπου τίποτε δεν πατάει στη Γη, ένιωσα ένα τίποτε που περιμένει να γίνει κάτι στα μάτια του, στα χέρια του …

Στην έξοδο με περίμενε όπως τότε την πρώτη φορά, αυτή τη φορά με ένα λουλούδι τεράστιο και αλλιώτικο απ τα άλλα.

Βέβαια, χωρίς να το καταλάβω είχα χτυπήσει το μάτι μου και είχε ένα αιμάτωμα, καλό καλό λεκέ στο λευκό…

Επίσης, μετά από μια εβδομάδα και τις επόμενες δύο εβδομάδες σερνόμουν από ισχιαλγία, κάποιο νεύρο τραβήχτηκε, δεν βολευόμουν πουθενά. Ίσως, κάποιες στιγμές στην αγκαλιά του… μέχρι που… Ξεθάρρεψα και πήγαμε και φθινοπωρινή βόλτα όχι μία, δύο φορές… έτσι κόντρα στον πόνο

Το φθινόπωρο, κατά γενική ομολογία των κατοίκων του Μοντρεάλ, φέτος μας έδωσε ακόμα πιο έντονα χρώματα. Ένας όμορφος χορός των διαθέσεων του καιρό και της ευδιάθετης φύσης… Σίγουρα στο κινητό μου υπάρχουν πολλές πολλές η μια καλύτερη από την άλλη… μια πολύ γρήγορη επιλογή αυτών των δύο…

ωραία ε? ναι για λίγο γιατί μετά κόλλησα και κοβιντ. Τίποτε το επικίνδυνο, μια μέρα πυρετό και λίγο μπούκωμα στη μύτη, όμως τα τεστ για 7 μέρες έβγαιναν θετικά, ο εκνευρισμός μου μεγάλωνε, έχασα τη γιορτή της 28ης που έκαναν τα σποράκια μου… το πιο σημαντικό όμως να μην κολλήσει το παλιό μου παλτό … μάλλον τα καταφέραμε και δεν κόλλησε …

Τώρα τώρα που σου γράφω, σήμερα, μετά από 10 μέρες, θα κουρνιάσω στην αγκαλιά του… Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα καταφέρνει και είναι τόσο δυνατός εκείνος… Μια περίεργη ψυχολογική κούραση με έχει σχεδόν καταβάλει, αύριο με καλούν στη λεξόκλειδη για δουλειά από το σπίτι… πίεση … που είναι η βαλβίδα;

Πότε πέρασαν ρε παιδιά!

Ε ναι! πότε πέρασαν ρε παιδιά!

Το αστείο βέβαια είναι πως στις αρχές του Αυγούστου και με την τρέλα που με έδερνε, νόμιζα πως θα έβαζα στην τούρτα 58 κεράκια. Βέβαια, αρκετά σύντομα χρησιμοποίησα τα δακτυλάκια μου για μέτρημα και συνειδητοποίησα πως 57 κεράκια θα σβήσω στις 17. Κάτι το ταξίδι που έκανε τραμπάλα στο ναι και το όχι, κάτι η Τετάρτη που έπεφταν, κάτι το κερασάκι ενός πρότζεκτ 4 ημερών που έσκασε την Τρίτη 16 και κάτι άλλα ψηλά εδώ και εκεί… έφτασα στο σημείο, ποιος εγώ! η μικρή ξανθιά θεά, να μην έχω διάθεση και χρόνο να τα γιορτάσω.

Υπήρχε βέβαια το εθιμοτυπικό «πρέπει» να τα γιορτάσω. Υπήρχαν οι καμιά 100 ευχές στον τοίχο μου στο φέις, υπήρχαν ένα δύο τηλεφωνήματα που με ζέσταναν με τη φωνή τους, υπήρχε το δωράκι της κωλοφαρδίας μου (βασικά του παλιού μου παλτού που έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας σε όποια αίτηση συμπληρώνει χαχα) , στην ανανέωση της κάρτας μου (όλοι μου έλεγαν «καλάαα Μάνια, έξι μήνες κάνει να ανανεωθεί, και εσύ πιστεύεις πως θα σου έρθει σε 62 μέρες ) , υπήρχαν κάτι αποτελέσματα προληπτικών εξετάσεων////// μα να σου πω την αλήθεια υπήρχε το παλιό μου παλτό, που ήρθε από τη δουλεία του αργά το απόγευμα σκοτωμένο από την κούραση να προλάβει, φορτωμένο με μια τουρτίτσα τόσο όσο μικρή, και με μια αγκαλιά κόκκινα τριαντάφυλλα τόσο όσο για να ομορφύνουν το σπίτι…

Έτσι, και μέτρησα σωστά, και έσβησα, και γιόρτασα. Και μπορεί να μην έγραψα εδώ την επόμενη μέρα του εορτασμού -όπως σε έχω συνηθίσει- μπορεί αν μην έλιωσα από τις πολλές αγκαλιές, μπορεί η μικρή ξανθιά θεά να ήταν σε λήθαργό, μπορεί να ένιωθα πιο μεγάλη και από μεγάλη, μπορεί, μπορεί, μπορεί .. ΑΛΛΑ ένιωσα πως δεν είναι μόνο πως μεγαλώνω αλλά ομορφαίνω και όλας χαχαχαχα

Κυριακή βράδυ, 28 Αυγούστου 2022, από τη μια, πότε πέρασαν τα γενέθλια μου βρε παιδιά, και από την άλλη, η κατάψυξη έχει ότι χρειάζεται το παλιό μου παλτό, το μπαλκόνι προετοιμάστηκε για το φθινόπωρο, οι βαλίτσες καθαρές έχουν ήδη καθαρά τα παπούτσια μας μέσα, καλλυντικά και άλλος εξοπλισμός συμμαζεμένος σε τσαντάκια, στην Ελλάδα έχει αρχίσει να γίνεται χαμός από προτάσεις συγγενών, φίλων, ουφ ούφ ουφ υποχρεώσεις,..προετοιμασία στην προετοιμασία, κάπου τσακωνόμαστε κάπου γελάμε γιατί το παλιό παλτό θέλει να τα γράφει σε λίστες, εγώ τα έχω όλα με στρατηγικό σχέδιο στο μυαλό μου////

Κυριακή βράδυ,

Για τις επόμενες τρεις μέρες έχω:

  1. Πλύσιμο όσων ρούχων θα βάλουμε στη βαλίτσα
  2. Κάτι επαγγελματικές υποχρεώσεις την Τρίτη το απόγευμα
  3. Να γεμίσω τις βαλίτσες
  4. Να γεμίσουμε τις χειραποσκευές μας
  5. Να αδειάσω το ψυγείο μαγειρεύοντας σοφά ενώ το παλιό μου παλτό προσπαθεί να κλείσει όλες τις εκκρεμότητες στη δουλειά του.. και όχι μόνο
  6. Να αναβάλουμε το ταξίδι μας για την επόμενη εβδομάδα, γιατί την Τετάρτη θα κερδίσουμε το Λόττο και θα πρέπει να πάμε να εισπράξουμε τα χρήματα!!!!!!!!!!
  7. Να φτάσουμε με την ψυχή στο στόμα για το γάμο του παιδιού, και μετά να μείνουμε όσο γουστάρουμε Ελλάδα, να γυρίσουμε όλο τον κόσμο για κάτι χρόνια και όσο θα σκεφτόμαστε που θα επενδύσουμε
  8. και τίποτε από τα παραπάνω να μη γίνει έχω εσένα που έχεις ξετρελαθεί με αυτό το τραγούδι

αλλά και αυτό, αυτό που όταν το τραγουδάς είναι σίγουρο πως όλα τα ραδιόφωνα παίζουν λάθος τους στίχους.

και συνεχίζεις να με τρελαίνεις, τη μια με τις ανασφάλειες σου και την άλλη με το ταλέντο σου στο να ζεις τη ζωή στο κάθε της δευτερόλεπτο.

Όλα καλά θα πάνε, δεν έχουν και άλλη επιλογή με εμάς που έμπλεξαν.

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Μπλογκοσυνάντηση ή στις 7 Σεπτεμβρίου στην Κηφισιά, ή την Κυριακή 18 κάπου στο κέντρο θα σας ενημερώσει ο Manager της συνάντησης Γιάννης Πιτ!

Το φούξια μαγιό μου!

Πρώτη φορά αποφάσισα να πάρω ένα τόσο φωτεινό μαγιουδάκι. Θα έλεγα πως είναι και η πρώτη φορά που με κάνει τόσο χαρούμενη, αν δεν θυμόμουν ξαφνικά ένα γαλάζιο που είχα μικρή και που είχε λίγο τούλι γύρω γύρω και λίγο πιο κάτω από τη μέση μου. Με έκανε να νιώθω μπαλαρίνα της θάλασσας. Κάπου υπάρχει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που μόνο εγώ θυμάμαι το χρώμα της. Εγώ γύρω στα 4 σκαρφαλωμένη σε ένα βραχάκι, με κάτι λευκά λαστιχένια παπουτσάκια γύρω γύρω θάλασσα και εγώ μια υπερηφάνεια ζωγραφιστή, αδυνατούλα μια σταλιά… και με αυτό το γαλάζιο μαγιό εξ Λονδίνου από τη θεία μου. Και ενώ όλα δείχνουν εμένα, η πραγματική ομορφιά αυτής της φωτογραφίας, είναι η μητέρα μου, κρυμμένη πίσω από το βραχάκι να μου κρατά τα πόδια να μην πέσω και τσακιστώ, ο μπαμπάς μου φωτογράφος.

Κράτα τα λαστιχένια παπουτσάκια θα σου χρειαστούν.

Κυριακή πρωί, ένιωθα τόσο όμορφα, ξαπλωμένοι οι δυο μας στο κρεββάτι, τη σχεδία, τη φωλιά μας, να ψάχνουμε μέρος που να προσφέρει καλοκαιρινή παραλία…. η στιγμή της οργάνωσης…. εκεί που βάζουμε την πυξίδα με προορισμό τη χαρά… και φτιάχνουμε ένα σακίδιο σαν και αυτό της Ντόρας της εξερευνήτριας… Αν με ρωτάς, όλα τα λεφτά της Κυριακής αυτή η φωτογραφία…

Ραδιόφωνο τραγούδια μέσα στο αυτοκίνητο, το δεύτερο ιδιαίτερο μέρος της ζωής μας. Εκείνος οδηγός εγώ συνοδηγός … μετά από περίπου μία ώρα ήμασταν σε μια περιοχή με οργανωμένη όχθη ποταμού. Ένα σημείο τεχνητά διαμορφωμένο, σε παραλία. Δώδεκα δολάρια το άτομο, είσοδος και παρκινγκ. Παρκάραμε, διασχίσαμε ένα πάρκο γεμάτο με ψηλά δέντρα και ξύλινα τραπέζια. Λαοθάλασσα κόσμου που έψηναν, άκουγαν μουσική, οικογένειες διαφόρων εθνικοτήτων…

Αμέσως μετά, μια τεράστια αμμουδιά, με όμορφες ξύλινες ομπρέλες, και κατασκευές για ναυαγοσώστες. Δυο σφυρίγματα προειδοποίηση πως ξεφεύγεις από το όριο κολύμβησης (?), τρία σφυρίγματα εντολή εκκένωσης…

Όμορφα…ναι ήταν όμορφα, περάσαμε όμορφα, με τα μαγιό μας καθισμένοι στις αναπαυτικές μας πολυθρόνες, λιαζόμασταν, μιλούσαμε, κάναμε διαγωνισμούς ομορφότερου κώλου, (δεν φταίμε εμείς οι πορδοκόφτες φταίνε) γελάσαμε, βγάλαμε αμέτρητες φωτογραφίες, μαζεύαμε ήλιο… να σκεφτείς ήμουν τόσο χαρούμενη για το μαγιό μου που βρήκα τις ολόσωμες φωτογραφίες που με έβγαλε το παλιό μου παλτό, αρκετά καλές!!!! Σήμερα τις ξανακοίταξα, λες και φορούσα στα πόδια στα μπούτια και στα μπράτσα διάφορα σωσίβια χαχαχαχα Πως μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση ένα φωτεινό μαγιό… στα μάτια ενός παλιού παλτού.

και φυσικά δεν κολυμπήσαμε, δεν δεν … … … λασπόνερο, μια σούπα όπου σε κάθε σου βήμα ένιωθες την πυκνότητα του χυλού, όπου σε κάθε βήμα ήθελες όχι λαστιχένια παπουτσάκια ( τα θυμάσαι στα έγραψα στην αρχή) αλλά γαλότσες… Όσοι έμπαιναν φορούσαν αθλητικά παπούτσια, πράγμα φυσικά που δεν είχαμε προβλέψει…. Το παλιό παλτό δήλωσε «Δεν μπαίνω» και στάθηκε στην όχθη, με περίμενε… ήξερε πως εγώ θα προσπαθούσα… Προσπάθησα, 20 βήματα έκανα και σταμάτησα, από τους πόνους αλλά πιο πολύ από τη μικρή απογοήτευση που βίωνα. Μέχρι το όριο που επιτρέπονταν να κολυμπήσουμε (?) το νερό (?) έφτανε μέχρι το πολύ τη μέση…..

Κατάλαβα πως όταν οι Καναδοί λένε θα πάμε σε παραλία, εννοούν πως θα βαλούν το μαγιό τους θα απλώσουν αντιηλιακό, θα απολαύσουν την άμμο στα πόδια τους και κάτω από καταπληκτικές ομπρέλες θα φάνε κάτι θα πιούν κάτι, απολαμβάνοντας τον καταγάλανο ουρανό να καθρεφτίζεται στο νερό. Θα κάνουν τζετ σκι, θαλάσσιο ποδήλατο, θα μαζέψουν ήλιο, θα δροσιστούν μέχρι τη μέση, άντε το στήθος, αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΛΥΜΠΗΣΟΥΝ.

Περάσαμε όμορφα, αλήθεια, μάλιστα κάποια στιγμή στο κέντρο του ποταμού είδαμε να περνά και ένα τάνκερ τεράστιο…..

Ακόμα δεν έχω νέα από την ανανέωση, έχω όμως από την Πέμπτη και μέχρι το τέλος Ιουλίου, νέο πρότζεκτ στη Κλειδόλεξη ή Λεξόκλειδη ή αλλιώς την καραγκιοζούπολη όπως τη λέει το παλιό μου παλτό. Το θέμα μου είναι, πως πίστευα πως την Τρίτη θα μπορούσα να πάω μαζί του σε μια μικροεπέμβαση για βιοψία. Μάλλον τώρα, θα βρει ευκαιρία να πάει μόνος του. Βέβαια, καραγκιοζούπολη είναι αυτή, μπορεί και να μη ισχύει τελικά. Σήμερα το είδα, αύριο μπορεί να μην υπάρχει.

Αυτάαααα και ότι κατάλαβες, κατάλαβες.