Ποιοτικός έλεγχος Πάσχα

Αυτή η κομμωτική είναι μεγάλη τέχνη. Ασχολείται με τρίχες βέβαια άλλα μεγάλη διαφορά το περιποιημένο μαλλί. Επίσης, είναι και επιστήμη…. μια μηχανή του χρόνου που μέσα σε δύο ώρες σου αλλάζει τη χρονολογία γέννησης … Η Ματίνα, η μία και μοναδική στα 12 χρόνια στο Μοντρεάλ, κατάφερε να μου φέρει το χρώμα των μαλλιών μου στο φυσικό μου χρώμα, αυτό που είχα στα νιάτα μου. Τα μαλλιά μου δεν είχαν ποτέ κόκκινο λεμεεεε . Σταχτί, μποντικί, που ο ήλιος το άνοιγε με τις ακτίνες του σε μεσημεριανό καλοκαιρινό ήλιο, κίτρινο λεμεεε Ποτέ τα μαλλιά μου δεν ήταν γλυκά, θερμά …. δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά… θέλω να υπογραμμίσω την επιτυχία της Ματίνας στην ψευδαίσθηση «Δεν έχω άσπρες τρίχες».

Πρώτα στην ψυχίατρο Ματίνα λοιπόν, μετά σπανακόπιτες και επίσκεψη στο γραφείο του παλιού παλτού για έλεγχο! Που πάει το μυαλό σου.. έλεγχο ποιότητας αποτελέσματός της Ματίνας εννοώ. Μετά νοσοκομείο, για υπέρηχο του θηρίου… αααα τι καλή αυτή η γραμματέας της νεράιδας των πεταλούδων! «Πρέπει να κάνω εξετάσεις αίματος σήμερα αλλά έχω χάσει το παραπεμπτικό της γιατρού» «θα σας το δώσω άλλα πρέπει πρώτα να έχετε κλείσει ραντεβού για να σας πάρουν αίμα» … την κοίταξα σαν κουταβάκι… κατάφερε και με έχωσε σε ραντεβού αμέσως….. Μετά υπέρηχο, μετά αυγουλάκια χιχι που πέτυχαν χωρίς πιτσιλες…. άντε καλά ένα δύο είχαν … έτσι για ξεκάρφωμα

Επόμενη μέρα… ο κύριος και η κυρία στην παράσταση. Ωραία παράσταση, διαφορετικά ακούσματα, ποιοτικός ήχος, ποδαράκια που έβγαζαν φωτιά, και το δεύτερο μέρος πολύ καλύτερο στις ψευδαισθήσεις. Φωτογραφίες και βίντεο να έχουμε να θυμόμαστε!

Μετά ήρθε η Μεγάλη Παρασκευή. Δεύτερη χρονιά που επιλέξαμε να πάμε με λίγα λουλούδια σε ένα από τα ποτάμια, να πετάξουμε ένα ένα λουλούδι στο νερό με τη μνήμη του κάθε νεκρού να βουρκώνει τα μάτια μας Ελπίδα πως το λουλούδι μαζί με το δάκρυ μας θα ταξιδέψει στο νερό, στον κύκλο ζωής κάπου θα τους συναντήσει….

Μεγάλο Σάββατο, απογευματινό καφέ στη Μαίρη και μετά ο κύριος και η κυρία στην εκκλησία. Λίγο Φως να τονώσει την αισιοδοξία στη φωλιά μας να θυμηθώ του χρόνου να πάω σε άλλη εκκλησία. Παράδοση στο σπίτι με μούφα μαγειρίτσα με μανιτάρια κρασάκι και τα αγαπημένα μας τυράκια. Μπορεί να κόκκινα αυγά να πέτυχαν αλλά φέτος είχα τη χαρά να τρώμε μόνο τους δικούς μου μαχητές. Αν ο καθένας έπρεπε να φάει το δικό του σπασμένο αυγό, το παλιο μου παλτό δεν θα είχε φάει ούτε ένα. Το παλιό παλτό ήταν ο μεγάλος νικητής.

Κυριακή του Πάσχα, ντριν το τηλέφωνο… η χαρά της πρόσκλησης από τη Μαίρη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Βρεθήκαμε σε μεγάλο τραπέζι, με τους γιους, την κόρη και τα εγγόνια της Μαίρης και του Γεράσιμου. Πάσχα ελληνικό με ρακί, κοντοσούβλι, και πολύ πολύ θαλπωρή. Έτσι η Κυριακή του Πάσχα απέκτησε άλλο χρώμα από αυτό που υπολογίζαμε πως θα μας βγει! Όμως το παλιο παλτό σταθερή αξία στον πρωταθλητισμό του κόκκινου αυγού. Το αυγό του έσπασε και του Γεράσιμου που είχε φτάσει στον τελικό της προηγούμενης βραδιάς… Φυσικά, από κει και πέρα το χάος ο μικρός Γεράσιμος, η μικρή Μαρία και ο μικρός Ευάγγελος ανέλαβαν με συνοπτικές διαδικασίες να σπάσουν όλα τα αυγά χαχαχαχαχα. Χαρούμενη ημέρα

Τι έχεις πάθει με τις ψευδαισθήσεις παιδί μου??? Ε τι να έχω πάθει.. να κοίτα :

όχι, ποτέ, εσύ;

Άνοιξη και φουσκοδεντριές σου λέει μετά. Λίγο χορτάρι έχει βγει ίσα ίσα να στολίσουμε με τα σποράκια μου τα ψεύτικα πρωτομαγιάτικα στεφάνια μας με χάρτινα πολύχρωμα λουλούδια… Ο ήλιος όμως με γαργαλά με ανοιξιάτικη διάθεση…

Καληνύχτα μορεάλη μου

Μια μεγαλοσαλάτα

Ε καλά τώρα, το έχεις κάνει συνήθεια τον τελευταίο καιρό να μου φέρνεις μόνο τις σαλάτες του μυαλού σου. Σταμάτα να με πιάνεις από τα μούτρα γιατί γενικά, έχει αλλάξει λίγο η ψυχολογία μου. Τώρα είναι πιο ευδιάκριτο, ξέρεις καθώς γερνάμε γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρυβόμαστε. Κάτι όπως οι ρυτίδες στο πρόσωπο, έτσι και οι διάφορες γρατζουνιές της ψυχής με τα χρόνια μάλλον γίνονται πιο βαθιές.

Η μαλούμα θα είχε τα γενέθλιά της, τη σκέφτομαι έντονα και πριν από λίγο καιρό μου έλεγε η Αγγελική πως με τα χρόνια έχει κληρονομήσει το υπερβολικό άγχος της. Δεν πάω πίσω τελικά, θυμάμαι που μου είχε πει πως όταν κάποιο γεγονός της χτυπά την πόρτα, η πρώτη της σκέψη έχει δείγματα πανικού, οπισθοχώρησης… ε λοιπόν όσο περνούν τα χρόνια νομίζω πως της μοιάζω σε αυτό. Μπορεί πάλι και όχι. Ας μην ξεχνάμε είμαι και τεμπέλα εκτός από ξανθιά και θεά.

Το θέμα είναι, πως αυτή η σαλάτα, αυτό αχ δεν είμαι καλά, αχ γιατί όλα στο μυαλό μου γυρνούν με οριακή ταχύτητα πανικού, με πιάνει όταν ακριβώς δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος πανικού. χαχαχαχαχα μόλις θυμήθηκα αυτό που έλεγε η μαλούμα…. της Μάνιας να της βάζετε δύσκολα, μόνο τότε δεν την πιάνει η τεμπελιά της… Ίσως λοιπόν να έχω κάποια αλλεργία, φοβία, τεμπελιά στη χαρά.

Να χαίρομαι μόνο όταν υπάρχει η ανάγκη να με βλέπουν οι άλλοι χαρούμενη, πσσσσ τι είπα τώρα? Αντε να ψάξει τώρα κάποιος να ψυχαναλύσει χαχαχαχαχα

Την Παρασκευή που δεν δούλευα πήγα και κράτησα συντροφιά για πρώτη φορά στη Σοφία την κόρη της Μαίρης. Πολλά προβλήματα υγείας αυτό το παιδί, τρεις εβδομάδες στην εντατική μέχρι να την ηρεμήσουν από τις επιληψίες. Έτρεχε και δεν έφτανε η Μαίρη… και την μια μέρα βγήκε η κόρη της από το νοσοκομείο και την επόμενη έπρεπε να πάει στην κηδεία του αδελφού της που έφυγε ξαφνικά από καρδιά την Τετάρτη. Μου έδωσε ευκαιρία να κάνω μια όμορφη πράξη για την ψυχή του αδελφού της και έτσι τη μοναδική μέρα της αργίας μου της πρότεινα να κρατήσω τη Σοφία για να πάει όλη η οικογένεια στην κηδεία. Ευτυχώς ήταν ήρεμη η Σοφία, αγγελούδι που κοιμόνταν. Αυτά είναι ζοριλίκια.

Τέλος πάντων, όλα πάνε καλά στα δικά μου. Δεν ξέρω πότε θα σκάσει δουλειά στην καθημερινή μου εργάσια και θα τρέχω με ρυθμούς πανικού, ίσως μεγαλοδευτέρα, ή ακόμη χειρότερα μεγαλοπαρασκευή… Σπάσιμο οι πασχαλινές αργίες στο Μόντρεαλ. Επίσημη αργία από το κράτος η καθολική Μεγάλη Παρασκευή. Την Παρασκευή καθόμουν, το Σάββατο όμως είχα σχολείο. Ερχεται Μεγάλη Εβδομάδα, την όποια θα δουλεύω κανονικά. Το παλιό παλτό όμως δεν θα δουλεύει Μ. Παρασκευή και Δευτέρα του Πάσχα. Έκανε όνειρα να μου κάνει έκπληξη να πάμε στον ξάδελφό μου σκεπτόμενος πως το Μ. Σάββατο δεν έχω σχολείο. Και σωστά το σκέφτηκε, μόνο που σε αντίθεση με εκείνον δουλεύω στις δικές του αργίες… Καθολικοί, Ορθόδοξοι, σαλάτα.

… αν με ρωτάς για αυγά θα βάψω, μαγειρίτσα θα φτιάξω αυτή τη μούφα με τα μανιτάρια… Με τα χεράκια μου θα αγοράσω τσουρέκι και κουλουράκια… και θα στολίσω και το σοκολατένιο κουνελάκι που μου έδωσε ο μικρός μου Θωμάς.

Μη με κοιτάς, έχω διαβάσει για να διορθώσω τόσα κείμενα από τον παπά, που Εκκλησία δεν θέλω να πάω… έχω και κάτι μικρό αμαρτίες που πρέπει να επικοινωνήσω με τον Θεό…. και να πω και την αλήθεια αυτό το καθολικοι, ορθόδοξοι, ευαγγελιστές, μάρτυρες, προτεστάντες … τον σταυρώνουμε συνέχεια…

Τέλος πάντων σαλάτα είπαμε ,,,, και ως σαλάτα έχουμε κλείσει εισιτήρια τη Μεγάλη Πέμπτη γι αυτή την παράσταση.

Μια μικρή ανάταση ψυχής….

Αμα είναι να γίνουν σαλάτα όλα ας γίνουν με μαγικό τρόπο..και πολυπολιτισμικά

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Πως πέρασα το Πάσχα

Κάθε φορά που θέλω να γράψω στο εξοχικό του μυαλού μου και διαβάζω την εντολή «νέο άρθρο» χαμογελώ. Δεν είναι άρθρο, είναι λογάκια, σκέψεις φωτογραφίες και γεγονότα μικρά και μεγάλα της ζωής μου.

Αυτή η εποχή της πανδημίας με γέμισε με άδειες μέρες, μου δίνει όμως και κάποιες νέες εμπειρίες. Τα σποράκια μου μεγάλωσαν. Από την καθαρή Δευτέρα και πέρα έτρεχαν να μου φέρουν ένα ποδαράκι της Κυρά Σαρακοστής Μέχρι πριν το Μεγάλο Σάββατο. Αααα ξέχασα να σου πω πως μαζί με τον τρανό και φοβερό Μάγο φτιάξαμε ένα τέλειο βίντεο … μήπως στα έχω γράψει αυτά; όχι για τα σποράκια έχω καιρό να σου γράψω … να σου πω την αλήθεια δεν έχω και πολύ όρεξη σήμερα να σου γράψω για τα σπορακια. Πάντως γρήγορα ανθίζουν όπως έχουν αρχίσει επιτέλους να πρασινίζουν όλα …

Σήμερα είναι Κυριακή του Πάσχα, Κυριακή της Ανάστασης, Ημέρα της Αγάπης, Λαμπρή.

Χθες τον έβλεπα να φέρνει στο αυτοκίνητο το Άγιο Φως, Θεέ μου πόσο γοητευτικός μέσα στο κουστούμι του… δεν είναι δίκαιο να μην μπορεί κάποιος να νιώσει την Αλήθεια, τη μόνη Αλήθεια που μπορεί να φωτίσει πάντα και ανεξάρτητα από τις συνθήκες., την ώρα, τον τόπο… Όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου κλείστηκαν σε αυτή την προσπάθεια του. Φυσούσε ..φυσούσε πολύ … σαν εφιάλτης, σαν δαίμονας της Μεγάλης Τετάρτης που ήθελε να «αρπάξει στον Άδη τους ανθρώπους», … έπαιρνε φως ο μικρός μου… έδινε στην διαδρομή φως όπως δίνεις μια εξέταση,… «να πάρω φως; φοβάμαι μη στο σβήσω», .του είπε η Γεωργία, «πάρε» της είπε … έσβησε και άντε από την αρχή… μέχρι που έφτασε μια ανάσα από το αυτοκίνητο … του έσβησε από τον αέρα που τον περικύκλωνε σαν δολοφονική εμμονή, δηλητηριασμένη … ε και ; όλα είναι μια παραίσθηση, …. Χριστός Ανέστη … στα μάτια του, στα χείλη του στο φιλί του όλο το Φως της Αγάπης.

Χθες η Μαίρη μου είπε πως όλη η οικογένεια πέρασε κορονοϊο, και ας είχαν εμβολιαστεί με την πρώτη δόση. Πήραμε και εμείς την πρώτη δόση. Εκτός από λίγο πόνο στο χέρι, όλα καλά. Στην προσπάθεια να εμβολιάσουν πιο πολλούς, θα καθυστερήσουν την δεύτερη δόση… εμείς έχουμε ραντεβού 20 Ιουλίου …..

Χθες έφτιαξα μια πάρα πολύ νόστιμη μαγειρίτσα με μανιτάρια και ζωμό μοσχαριού.

Ναι μαγειρίτσα τη λέμε γιατί την έφτιαξα το Μεγάλο Σάββατο και τη φάγαμε μετά την Ανάσταση

Την Μεγάλη Πέμπτη τελειώσαμε όλες τις δουλειές, φυσικά και μόνο εκείνος μπορεί να βγάζει με προσοχή ένα ένα τα κόκκινα αυγά από τη βαφή, και πατατάκια με ρίγανη δεν υπάρχουν στο Μόντρεαλ, ευτυχώς άρχισαν να φέρνουν από Ελλάδα, η νοστιμιά τους μοναδική καθώς τα απολάμβανα στο τέλος της ημέρας.

Ξεχωριστή η Μ. Παρασκευή. Είχα ακούσει μικρή στο Στρατόνι μια γιαγιά ξεδοντιασμένη να λέει πως αυτή τη μέρα είμαστε μόνοι, δίχως ελπίδα, απροστάτευτοι και γύρω μας ο θάνατος σίγουρος πως νίκησε. Το απέραντο κενό κατάσταση, όμως η Αλήθεια είναι μέσα μας. Ήρεμοι, αγοράσαμε λίγα λουλούδια και ξεκινήσαμε ένα μικρό ταξίδι για να φτάσαμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε στα μνήματα των γονιών μας. Στην διαδρομή προς το Λασίν μιλήσαμε για τον κάθε έναν, ξεχωριστά. Θυμηθήκαμε αστείες, τρυφερές, μητρικές και πατρικές ατάκες. Η φωνή τους αντηχούσε μέσα μας. Φτάσαμε στο Φάρο, στις όχθες του ποταμού … Ο αέρας δυνατός, άλλα το νερό πάντα τον δαμάζει. Ρίξαμε τα λουλούδια στο ποτάμι και με λίγη τύχη θα φτάσουν μέχρι τον Ωκεανό, θα περάσουν στην Μεσόγειο και μετά ένα Αιγαίο δρόμος μέχρι την Αττική. …

έφερα μερικά στο σπίτι, στόλισαν το τραπέζι μας …

αυτάαα.

Σήμερα και πάλι Κυριακή άλλα μια εβδομάδα μετά το πάσχα το δημοσιεύω.. Ακου δημοσιεύω χαχαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Κόκκινο κουμπάκι :)

Εδώ και πολύ καιρό είναι εκεί. κόκκινο και στρουμπουλό. Ένα πανέμορφο και πανίσχυρο κουμπάκι.

Πότε χρησιμοποιούμε το κόκκινο ως χρώμα; Ένα χρώμα ας πούμε σε μια παιδική ζωγραφιά ξεμπροστιάζει τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού ή ένα κομματάκι του.

Είναι κόκκινο λοιπόν και με προκαλεί αυτό το κουμπάκι, το τόσο όμορφο και στρουμπουλό. Θα μπορούσε κάποιος να το πατήσει και μετά να πάει να ξαπλώσει…. να χουχουλιάσει… μόνος με τις σκέψεις του.  Το στόπ στα σταυροδρόμια είναι κόκκινο, τα παλιά κουδούνια της πυροσβεστικής … θα μου πεις κόκκινα είναι και τα τριαντάφυλλα αλλά και οι παπαρούνες και τόσα άλλα λουλούδια.

Κόκκινο είναι και το κουμπί της απόρριψης ή της αποδοχής πως δεν γνωρίζεις ή πως γνωρίζεις πως δεν ισχύει ….βέβαια αυτό συνοδεύεται με ένα Χ …

Τι έχεις; ….

Δεν ξέρω… ξέρεις αλλά δεν θέλεις να γράψεις…. ναι διαβάζουν δεν βλέπεις….εσύ τους προσκάλεσες να διαβάζουν … μικρές είμασταν οι δυο μας μόνο … και είχαμε και έναν άσχετο φόβο μήπως και κάποιος μας διαβάσει…. ήταν φόβος και χαρά…ναι και κάναμε κατάχρηση της χαράς. …

όπα … νέα λεξούλα? Κατάχρηση!!! Μήπως να προσέξεις λίγο τις παρέες σου? Γιατί ? επειδή μου δείχνουν πως κατά βάθος δεν κάνω καμιά κατάχρηση εκτός από το φαγητό… έλα δεν τρως πολύ… όχι δεν τρώω … μπορώ και κοροϊδεύω την βουλιμία μου αρκετές φορές…. άρα ούτε και αυτό… λες να κάνω μόνο κατάχρηση ζωής; Λέω πως αερολογείς..

Για να δω τι μου έφερες… σου έφερα αυτό που μου είπε ο πήτερ παν, οι καταχρήσεις κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, πιο ευχάριστη και πιο υποφερτή…

Σου είπε και πιο υποφερτή? ναι … και δεν το ρώτησες γιατί είπε πως η ζωή είναι ανυπόφορη ? Δεν πρόλαβα είχε 6 λέει και μια τάση να με ξεπετάξει …..

Το κόκκινο κουμπακι παρόλα αυτά δεν ξέρω που κολλάει …. το τόσο όμορφο και τσουμπωτό.

Μάλλον έχει να κάνει με δήλωση το πατάς και δηλώνεις πως δεν αντέχεις άλλο…

Να υποφέρεις  ή να μην υποφέρεις….

εμ έλα ντε …..Θέλεις να δηλώσεις μήπως κάτι?

Ναι αλλά γυρνάω γύρω μου και όλο και κάποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη να δηλώσει κάτι ..

Θα φέρεις τραγούδι ;  ναι νέο λάλα… του αρέσει

. Να σε ρωτήσω γιατί δεν γράφεις λίγο πιο βατά ….. οκ

Φέτος το πάσχα ήταν διαφορετικό λίγο … όχι πολύ… δεν άλλαξε κάτι …

μόνο που κυνηγήσαμε ένα αρνάκι να το πιάσουμε και να του παρουμε το μπουτάκι του και τα συκώτια του. Κάτι αυτό που ήταν έξυπνο κάτι ο κορονοιος που έχει περιορίσει τις αναζητήσεις μας γενικά … δεν το βρίκαμε…

έτσι έφτιαξα για πρώτη φορά μαγειρίτσα με μανιτάρια !!!

και τα αυγά κατακόκκινα χωρίς ούτε μια πιτσίλα

και ο κύριος Αρνι χαμογελάστος και κρυμμένος με τους άλλους φίλους μου…

πιο κατανοητά αυτά …

έτσι νομίζω

<Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Οι άτακτες Πιτσίλες που Λάμπουν :)

«Ένα από τα πιο διαδεδομένα έθιμα του Πάσχα είναι το βάψιμο των αυγών τη Μεγάλη Πέμπτη. Τα χρωματιστά αυγά τα συναντάμε από την αρχαιότητα, στη Ρώμη, στην Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο, ως δώρα στις ανοιξιάτικες γιορτές μαζί με κουνέλια τα οποία είναι σύμβολο της γονιμότητας.»

Από τότε που έχω έρθει στη Μορεάλη τις κυνηγώ αυτές τις πιτσίλες. Έχουν την εμμονή κάθε χρόνο να παίζουν με τα πασχαλινά μου αυγά. Δεν είναι πως θέλω να έχω τα τέλεια κόκκινα βαμμένα αυγά, είναι που οι πιτσίλες είναι μαγικές, εμφανίζονται ξαφνικά σε όλα τα αυγά μου… Δεν έχω πρόβλημα με την μαγεία αλλά ως γνήσια ξανθιά πρέπει να γνωρίζω τα συστατικά που συνθέτουν αυτή την ξεχωριστή ομορφιά αυτές τις τόσο ιδιαίτερες πιτσίλες. 

Τελικά φέτος τα συνέλαβα. Είναι τα γνωστά ξωτικά των μικρών λαγών που ζουν μέσα στις αυγοθήκες. 

Φέτος για πρώτη φορά έβρασα τα άσπρα άσπρα αυγά με νερό και ξίδι. Με το που τα έβγαλα από την κατσαρόλα μια αόρατη μεμβράνη άρχισε να εμφανίζεται σκασμένη σε διάφορα σημεία. Αχα… ώστε αυτή είναι η υπεύθυνη, που δεν έφευγε με το συνηθισμένο απλό πλύσιμο πριν τον βρασμό. 

Ένοχα τα ξωτικά πηδούσαν εδώ και εκεί… και υποκλινόντουσαν στο ταλέντο μου να φέρω στο φως τις αταξίες τους 

20170413_122643.jpg 

Αμέσως ήρθαν τα λαγουδάκια, κοίταξαν αυστηρά τα μικρά άτακτα ξωτικά! Η μικρή ξανθιά θεά άρχισε να χοροπηδάει από την χαρά της. Με ένα σφουγγαράκι και νερό άρχισε να τρίβει τα βρασμένα αυγουλάκια Κάτασπρα και πάλι …έτοιμα να δεχθούν τα πινέλα και το κόκκινο (?) χρώμα των πασχαλινών λαγών. 

20170413_124850.jpg 

…. Όμως χωρίς τα μικρά ξωτικά τα πασχαλινά λαγουδάκια δεν θα ήταν ποτέ μα ποτέ τα δικά μου μοναδικά πλασματάκια που αγαπούν να κάνουν την μικρή ξανθιά θεά να γελά 

20170414_124843.jpg 

Έτσι λίγες πιτσίλες κατάφεραν και φέτος να κάνουν την διαφορά ενώ φυσικά τα λαγουδάκια έδωσαν ένα λίγο πιο ροζαλί (?) κόκκινο …γιατί τα πασχαλινά μου αυγά θα είναι πάντα ιδιαίτερα ξεφεύγοντας από την αχρωμία του τέλειου. 

Ο πόνος είναι φυσικός τόσο του σώματος όσο και της καρδιάς. Σε οδηγεί στη γνώση, σε προτρέπει να αναλύσεις το «γιατί» μιας κατάστασης ενός γεγονότος. Όταν αναλυθεί και το «γιατί» τότε η είδηση είναι ολοκληρωμένη, τότε μπορεί να κατανοήσει η ψυχή και να δώσει την εντολή για ανάρρωση. 

Η επούλωση θέλει υπομονή και προσοχή να μην μολυνθούν οι πληγές και υπάρξουν επιπλοκές.  

Φυσικά το πιο δυνατό αυγό το διαλέγει πάντα το παλιά μου παλτό και με νικά !!!!!


Χριστος Ανέστη χρόνια πολλά 🙂