Θα έρθεις; Πες μου σε περιμένω!!!

 

Εδώ μια στάση για να εκφράσω την επιθυμία μου και την χαρά μου να γνωρίσω από κοντά ανθρώπους που σπατάλησαν λίγο από το χρόνο τους για ένα σχόλιο. Εσένα περαστικέ που έκανες που μου έδωσες την χαρά με ένα σχόλιο να νιώσω την παρουσία σου και να σε ψάξω στο δικό σου σπιτικό, να διαβάσω και να μαγευτώ από τα λογάκια σου, να γελάσω, να γοητευτώ να θέλω τόσο μα τόσο πολύ να σε γνωρίσω από κοντά. Μια αγκαλιά, και μια άλλη και μια άλλη. Το διαδίκτυο όλα τα προσφέρει … εκτός από το άγγιγμα δύο ζωντανών σωμάτων.

Έφτασα την Παρασκευή στην Ελλάδα από την μακρινή μου Μορεάλη με σκοπό να γεμίσω τις μπαταρίες μου με αγκαλιές. Δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα. Όσους θέλω να αγκαλιάσω τους το έχω γράψει, εκφράσει τόσες φορές στα σχόλια μου, σίγουρα το έχεις νιώσει έτσι?

Θα σε περιμένω αυτό το Σάββατο 6 Ιουλίου απογευματινή ώρα … εγώ θα είμαι από τις 6 εκεί σίγουρα μαζί με τον Γιάννη Πιτ, ξέρεις αυτόν το παράξενο τύπο  που θερίζει θύελλες πάντα με τον καλό τρόπο και λόγο και σε κάνει να αναρωτιέσαι…  χαχαχαχα

Έφτασα και σε προσκαλώ πάρα πολύ σεμνά, να κοιταχτούμε στα μάτια, να συγχρονίσουμε το γέλιο μας, να γίνουμε η πιο φασαριόζικη παρέα και να καταπλήξουμε τα πλήθη του «Αθηναίων Πολιτεία», εύκολα φτάνεις με τον ηλεκτρικό θα κατέβεις στο Θησείο.  Οδηγίες εδώ: Αθηναίων Πολιτεία 

Θα έρθεις? πες μου πες μου, ναι ή όχι… θα με φάει η αγωνία !!!

Δεν έχω κάτι άλλο να σου γράψω καληνύχτα Αθήνα μου 🙂

 

Φτερουγίσματα Φίλων :)

Οι παλιοί, οι πιο παλιοί, οι πιο πιο παλιοί και οι παλιόφιλοι  φίλοι.

Οι παλαιότητα των φίλων μετριέται με το φτερούγισμα της καρδιάς μου. Βασικά είναι καταστάσεις που όλοι γνωρίζουν με την λογική. Ο παλιόφιλος από την γειτονιά που έπαιζες, ερωτευόσουν, μεγάλωνες … ε ναι,,,, αυτόν άμα τον συναντήσεις μετά από χρόνια είναι λογικό……!!!!  όμως όταν φτάσει η στιγμή της επανένωσης τότε το συναισθήματα είναι τόσο μεγάλα, παιδικά, αγνά … που ποιος την συνουσιάζει την λογική για να κάτσει να εξηγήσει.

Έπεσα πάνω σε ένα παλιόφιλο και ξαφνικά βρέθηκα σε ταυτόχρονη παράλληλη διαδρομή του τότε – τώρα! Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω, τι να θυμηθώ, τι να προλάβω να πω από όσα έζησα. Πόσο ίδιος είσαι, πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα ….Ναι κάτι δεν άλλαξε… ακόμη με το παλιό μου παλτό είμαι αλλά στην άλλη άκρη σχεδόν της Γης 🙂

Είμαι το ξενιτεμένο, με τους παλιούς, πιο παλιούς, πιο πιο παλιούς και τους παλιόφιλους φίλους να μένουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά. Μου λείπει η αγκαλιά, τα φιλιά τους, η μπιρίμπα, οι καυγάδες.

Φθινόπωρο λοιπόν, στο Μόντρεαλ εννέα χρόνια διαμονής κλεισμένα, οι γνωστοί, οι πιο νέοι φίλοι, οι νέοι φίλοι είναι γύρω μου, έτσι να απλώσω το χέρι μπορώ να τους αγκαλιάσω να τους φιλήσω να τους καλέσω στο σπίτι για μπιρίμπα … μόνο που νιώθω πως πρέπει να προσπαθώ….να φοράω τα καλά μου και όχι το παλιό χιλιοτρυπημένο αγαπημένο μου νυχτικό…

Αυτή τη στιγμή που ο κέρσορας γουργουρίζει, είμαι λίγο αρρωστούλα, κρύωμα. Κυριακή πρωί στο κρεββάτι. Έχω τόσα πολλά να γράψω που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Ας ξεκινήσω από το» εδώ και λίγες μέρες έχω ένα κρύωμα που με νευριάζει» … όλο κάτι θέλω να τρώω … αυτή η κούπα είναι φίλη μου όταν είμαι αρρωστούλα… προχθές έβαλα σουπίτσα και είπα να την φωτογραφίσω για να την έχω έτσι ομορφούλα και ντροπαλή

Χθες μετά το σχολείο (ωωω έχω να γράψω τόσα για το σχολείο) πήγαμε στην Κρέμα Καραμελέ μου. Επέστρεψε η Κεφαλονίτισσα  και μας φίλεψε. Με γέμισε καλούδια και λογάκια …

Φυσικά τα λογάκια είναι γραμμένα στο στρόγγυλο μεγαααλο σκέπασμα της μεγααααλης κρέμας καραμελέ 🙂

Δεν μπορώ να πω από χθες μεχρι σήμερα έχει μείνει λίγη ακόμη να την Μοιραστούμε με το παλιό παλτό

Με την Κρέμα Καραμελέ μου δώσαμε ραντεβού χειμωνιάτικο ….

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Η γλύκα της Κρέμας Καρεμελέ :)

ΤΙς περισσότερες φορές όταν δεν παίζω για να κερδίσω, κερδίζω. Ετσι έγινε και με την κρέμα καραμελέ μου. Η Κρέμα Καραμελέ εκτός του ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου γλυκά, είναι και μια φίλη που γνώρισα στη Μορεάλη. Δηλαδή αυτή με γνώρισε πρώτη και δεν με άλλαζε με τίποτε, εκεί κολλημένη στην αύρα ήρθε όλο και πιο κοντά.

Μεγάλωνε σιγά σιγά η χαρά μου για αυτή την Κρέμα Καραμελέ που έχει μια φωνή…αχμμ το παλιό παλτό την λέει στεντόρεια. Τι έλεγα όμως α ναι … δεν πίστευε πως θα κερδίσει, δηλαδή όχι αυτή ο άντρας της και όμως κέρδισε. Ο άντρας της όχι αυτή…αυτή είναι πάντα κερδισμένη και πάντα με ένα μεγάλο πόθο να είναι συνέχεια καλοκαίρι και να μένει όλη μέρα κοντά στη θάλασσα.

Τι έλεγα όμως… α ναι έλεγα πως ο άντρας της κέρδισε, είχε όμως πολύ δουλεία και έτσι αναλάβαμε εμείς να τους τα πάμε τα κέρδη.  Η θερμοκρασία και ο δείκτης δυσφορίας στα κόκκινα, το αυτοκίνητο μικρή όαση. Μισή ώρα δρόμος και φτάσαμε στο κορβέτ, που κυρίως σερβίρει σε Γάλλους. Έρχονται, τρώνε στα γρήγορα την μισή μερίδα του Νιονιου και φεύγουν με την άλλη μισή για το σπίτι. Τεράστιες οι μερίδες του Νιόνιου

Χαρές, φιλιά, αγκαλιές… και στο τέλος η αγαπημένη μου κρέμα καραμελέ. Με ένα φιλαράκι μέντα φρέσκο από τον κήπο της….αλλά η συνταγή και η εκτέλεση του Νιόνιου

Ο δρόμος της επιστροφής ήταν να τον πιείς στο ποτήρι. Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, όπου και αν έστρεφα την ματιά μου όλες οι πινελιές στα πάρκα αλλά και στον δρόμο είχαν θαρρείς την γλύκα της κρέμας καραμελέ…

Το ένιωσε το παλιό μου παλτό και …. και έστρεψε το τιμόνι στην παλιά μας γειτονιά Στη γειτονιά όπου γνωρισα και αγάπησα την Μορεάλη μου. Περνούσαμε τους δρόμους και η γλύκα χτυπούσε κόκκινο. Φτάσαμε στο αγαπημένο μου στο πρώτο Μιμ Χόρτονς. Απολαυστικός καφές …όχι δεν είναι ο φραπέ …είναι ο ….ο… ο κάτι δεν θυμάμαι … Είδα το παλιο μου παλτό να τον φέρνει … πως πέρασαν δέκα χρόνια στη Μορέαλη μου … πως έφτασα να έχω νοσταλγικές εικόνες από την πρώτη μου γειτονιά? ποια ήμουν, ποια είμαι και πόσο έχει αλλάξει η γεύση μου? Σκέφτομαι εικόνες της τελευταίας μου γειτονιάς στην Ελλάδα… αναζητώ την γλύκα και όχι σα να έχω ξεχάσει τη γλύκα της γευσης αυτής… νομίζω πως  ξεχνάω ….

Φρενάρω…φρενάρω γιατί είναι  δεύτερη φορά που έχω βάλει αυτή την μάσκα μαλλιών, και έβαλα και λάδι … πάω να λουστώ …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Χιονίζει του ψιθύρισα :)

Χειμωνιάζει και πάλι στην Μορεάλη μου. Άλλη μια χρονιά που δεν κατάφερα το καλοκαίρι να ξεγλιστρήσω από αυτή την ήπειρο Οι πρώτες νυφάδες κάνουν αισθητή την ύπαρξή τους. Δεν θέλω να διορθώσω αυτό το ορθογραφικό λάθος … Θέλω να περάσει και αυτή η εβδομάδα, νομίζω πως μετά από αυτή την εβδομάδα θα καταφέρω να ξεφύγω από τα νύχια αρνητικών αρπαχτικών. 

Χθες Σάββατο είχα  μια πολύ καλή μέρα στο σχολείο με τα σποράκια. Το τραγούδι που επιλέξαμε «τρίγωνα κάλαντα» φαίνεται να τους αρέσει πολύ, τώρα μένει να βρω το εύρημα της σκηνικής παρουσίας που θα δώσει το κάτι παραπάνω … 

 

Σηκώθηκα για τσισάκια είδα τις μικρές νεράιδες να χορεύουν και να ξαπλώνουν αποκαμωμένες πάνω στα κλαδιά του  γυμνού δέντρου….. να τις φέρω στο εξοχικό του μυαλού (?) σκέφτηκα … κλικ… 

 

IMG-0588.jpg

Γύρισα γρήγορα στο κρεββάτι, πήρα αγκαλιά το παλιο μου παλτό, γουργούρισε λογάκια μέσα στον ύπνο του, χιονίζει του ψιθύρισα …και εκείνος βολεύτηκε στα χάδια μου  … η φαντασία μου άρχισε να πλάθει Και πάλι χειμωνιάτικες μικρές αποδράσεις. Φέτος ονειρεύομαι να καταφέρουμε κάθε Κυριακή να επιλέγουμε ένα κοντινό χιονισμένο προορισμό .. 

 

Νιώθω τη ζωή μου να μικραίνει, 

νομίζω πως αυτό είναι ωφέλιμο για μένα.

 

Ανάβει τη γλύκα των 52 μου :)

Μια γλυκιά μέρα τα ακριβώς 52 μου χρόνια. Ξεκούραστη μέρα. Το παλιό παλτό μου χάρισε το ακριβότερο δώρο. Μια ερωτική εξομολόγηση δημόσια. Την ξεχωρίζω και την φέρνω εδώ στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Το όμορφο, το ιδιαίτερο είναι πως … κάθε μέρα νιώθω ακούω βλέπω γεύομαι αυτόν τον έρωτα …

«ΜΑΤΙΑ ΜΠΛΕ … ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑ

Άλλο ένα κεράκι στην τούρτα, άλλη μια χρονιά μαζί, να γιορτάζουμε τα γενέθλιά σου.

Άλλη μια χρονιά που ευχαριστώ τον Θεό που με ευλόγησε, κάθε πρωί, να βλέπω το χαμόγελο του ουρανού και της θάλασσας μέσα στα μάτια σου. Άλλη μια χρονιά που αυτά τα μάτια με ταξίδεψαν, με μάγεψαν, με λύτρωσαν.

Εύχομαι, προσεύχομαι, πιστεύω, ονειρεύομαι και θέλω να είμαι τυχερός, να γιορτάζω κάθε χρόνο μαζί σου, αυτή την ξεχωριστή ημέρα.

Χρόνια πολλά. Να σε χαίρομαι, μωρό μου»

Γλυκιά μέρα όλη μέρα, με εμένα να απολαμβάνω ευχές, να τις μαζεύω μια μιά ξεχωριστά διαμαντάκια. Το καλλίτερο κάρβουνο, οι ευχές αυτές…Δάκρυσα με την Νορίτα μου …στολίζω στην όμορφη πτέρυγα του παλατιού μου αυτό το σπάνιας γραφής διαμάντι,

«Σαν σήμερα πριν 28-30 χρόνια (δεν λέμε ακριβή ημερομηνία) γεννήθηκε ένα παιδί που έμελλε να κάνει τη ζωή της μαμάς μου δύσκολη…..(δεν πειράζει) αλλά και όμορφη. Χρόνια πολλά θεία Μάνια από όλη την οικογένεια αλλά και από δύο ξεχωριστούς σου θαυμαστές τον ιπποπόταμο και τον αρκούδι μου τον Pooh! Ότι επιθυμείς δικό σου «

κάτσε μισό να φέρω και τι της απάντησα

 «Η μικρή μου αδελφή, που πάντα μικρότερη μου είναι και θα της κάνω τη ζωή δύσκολη, μου έκανε το μεγαλύτερο Δώρο της Ζωής μου όλης Δύο πανέμορφα ανιψάκια που με κάνουν σε κάθε τους βήμα υπερήφανη !!! Ευχαριστώ όλη την οικογένεια, μου λείπετε όσο ποτέ ιδιαίτερα σήμερα, σας αγαπώ και φυσικά μην τους αφήσεις με τίποτε αυτούς τους δύο. Ο ιπποπόταμος είναι η πυξίδα μου να σε βρίσκω πάντα και ο αρκούδι γνωρίζει άψογα την αγγλική γλώσσα Σας αγαπώ … δακρύζω η θεία σου»

,,,δάκρυσα για όσους δεν είχα την δύναμη να γευτώ και να αγκαλιάσω αυτή τη μέρα!!!!

Γραπτές ευχές, μα και τηλέφωνα, έβαλα τα καλά μου, χαμογέλασα στις πρώτες έντονες ρυτίδες μου, πέρασα με γρήγορες σίγουρες κινήσεις, τις λαμπερές, λευκές ανταύγειες των μαλλιών μου, με το μαγικό τσατσαροχτένι, τόνισα με μαύρο ρίμελ το βλέμμα και γλύκανα τα χείλη με το κραγιόν της μαλούμας που ακόμη έχω και χρησιμοποιώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις…

Η διαδρομή σύντομη, η χαρά μεγάλη για αυτό το συντόμο ταξίδι,  να παραλάβουμε αυτό που παρακαλέσαμε να μας φυλάξουν … Δυο κομμάτια τεράστια, αφράτα, σαν τη ζωή μου με αυτά τα τόσο εξαιρετικά φίνας φύλλα σφολιάτας χρόνων, την τόσο πλούσια σε εμπειρίες λεπτή γεύση κρέμας, στρωμένα και πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη να με γαργαλά να γελώ και κανέλλα να με συναρπάζει να ερωτεύομαι… Μπήκαμε στο ζαχαροπλαστείο. Ο νεαρός Έλληνας μας έδωσε την πιο όμορφη τρομάρα… Δεν τα κρατήσαμε ! Πως? Αστράψαμε και βροντήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα με το αστραφτερό χαμόγελο του νεαρού που κρατούσε όλο χαρά το κουτί …

Γυρίσαμε στη φωλιά μας … βράδυ στο μπαλκόνι … πριν τα σβήσω … σου χρωστώ μια απάντηση… Είσαι εσύ παλιό μου παλτό που μου ανάβεις

IMG-0277.jpg

την λάμψη του ουρανού και της θάλασσας

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂