Η τάξη της Δωροθέας!

Η τάξη του 19-20 έκλεισε τόσο απότομα, λες και ξεριζώθηκαν από την καρδιά τα σποράκια μου. Δεν είχαν προλάβει να βγάλουν ρίζες στην μνήμη μου. Θα πρέπει να γυρίζω με δυσκολία μέσα στην αίθουσα λίγο πριν τις πρόβες μας για την 25η Μαρτίου….

Συμπλήρωσα χαρτιά, έδωσα απολυτήρια και όμως … δεν προλάβαμε να ζήσουμε την ανεμελιά του Μάϊου, εκείνο το μήνα που κάθε χρόνο τα σποράκια μου αποφασίζουν να μην με προσέχουν ως δασκάλα αλλά να τελειώνουν τις εργασίες τους και να προσπαθούν να μου μιλήσουν Ελληνικά γιατί έτσι γουστάρουν … εκείνο το μήνα που είναι μέσα στην τάξη μας γεμάτα στις αταξίες στα γέλια και στα παιχνίδια, και έξω μια σφιχτή ομάδα που καμαρώνει πειθαρχημένη γιατί έτσι γουστάρει ! Ο Σωτήρης, Ο Αδριανός, ο Ματθαίος, ο Στέφανος, η Χαρίκλεια, η Δωροθέα, η Γεωργία, η Νέλλη- Αλεξία, η Βικτωρία, η Ουρανία… θεέ μου ποιο σποράκι ξεχνάω …τον Δημήτρη τον μικρό αδελφό της συμμορίας … και την Σέττα που προστέθηκε στην παρέα μας λίγο πριν μας κλείσουν απότομα λόγο του covid.

Ανέτραξα στα χαρτιά μου αυτά που παρέδωσα, προνήπιο και νηπιαγωγείο 2019-2020 βαθμολόγια Α και Β τριμήνου και γενικός βαθμός, βιβλίο ύλης, απουσιολόγιο, μαθητολόγιο και αυτές τις ψυχρές περγαμηνές αποφοίτησης με τα καλλιγραφικά γράμματα του ονόματος τους και φαρδιά πλατιά η υπογραφή της νηπιαγωγού.

Ολα ξεριζώθηκαν από την αγκαλιά μου, δεν τόλμησα να γράψω … τι να έγραφα … θα τα ξανάβλεπα τον Σεπτέμβριο, τα περισσότερα στην πρώτη δημοτικού και τα προνήπια μου αρχηγούς πια στην τάξη μου, στο νηπιαγωγείο του 2020-21

… ήμουν έτοιμη … έτοιμη να φοράω μάσκα και προσωπίδα για 5 ώρες μόνο και μόνο για να δηλώσω το παρόν, αυτό το παρόν του ανήκειν. Πέρασε ο Σεπτέμβριος και δεν μας αφήσαν να μπούμε στην τάξη… θύμωσα, μου πήραν το μεγάλο εργαλίο της αίθουσας… και όταν ήρθε η εντολή για μαθήματα κάθε Σάββατο μέσω διαδικτύου, έσφιξα τα δόντια και είπα … θα το κάνω! Δεν ξέρω τον τρόπο άλλα όσα σποράκια έρθουν σε αυτό το τρίωρο ταξίδι θα προσπαθήσω να βγάλουν ριζούλες ελληνικές.

Στο πρώτο μάθημα έτρεμα, νόμιζα πως είχα χάσει τη δύναμη μου, μα τελικά είναι τα σποράκια και μόνο αυτά η δύναμη μου. Ένα μήνα 5 μαθήματα και αν κανένας με ρωτήσει θα του πω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως η Δωροθέα, αυτό το Λιονταράκι του προνηπίου ήταν το κουράγιο μου. Από την πρώτη στιγμή που είδα το όνομά της στα 5 παιδάκια της διαδικτυακής τάξης η καρδιά μου φτερούγησε. Η Δωροθέα με το που με είδε μέσα από το άψυχο γυαλί φώτισε όλη την πλάση. Η αγάπη, η χαρά της, η σιγουριά της πως είμαι η κυρία Μάνια με απογείωνε… Τα πέντε σποράκια στα τέσσερα πρώτα μαθήματα έγιναν 7 και ένα έτσι δοκιμαστικά από τους γονείς.

Δωροθέα, Αλέξανδρος, Νίκος, Μαρία, Ζωή, Σωκράτης, Τζέιμς, βάλαμε τα καλά μας στις 24 Οκτωβρίου και κάναμε τη γιορτή του ΟΧΙ. Μας έγραψαν και οι εφημερίδες 🙂 (γελάω παλιό μου παλτό) ¨Ηταν στο 5 μάθημα, στην εκπνοή του Οκτωβρίου που ένιωσα πως θέλω τόσο πολύ να τα γνωρίσω από κοντά…. και μας έγραψαν πάλι οι εφημερίδες…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις αντιδράσεις των παιδιών όταν με είδαν με το πορτοκαλί μου καπέλο στην εξώπορτα του σπιτιού τους. … ανάμεικτα συναισθήματα όλα θετικά… περισσότερο όμως θεωρώ πως χάρηκαν οι γονείς που με γνώρισαν από κοντά. Ένιωσαν πως νοιάζομαι και αυτό γαλήνεψε την ψυχή τους. Θα γράψω άλλη φορά για τους γονείς…

… θα σταθώ και πάλι στη Δωροθέα. Ντυμένη πυροσβέστης !!! Ένιωσα την έκπληξή της να την συνεπαίρνει, έτρεξε να με αγκαλιάσει ….φρενάραμε και οι δύο…. στο ένα μέτρο και κάτι… βγάζαμε σπίθες από τη χαρά μας… μιλούσαμε φυσικά ελληνικά, άνετα … «ο ιπποπόταμος που είναι;¨ με ρώτησε…

έλιωσα …

ήξερα πως όλα τα παιδάκια μου όταν ένιωθαν την έλλειψη της μαμάς στα πρώτα μαθήματα τους έδινα για λίγο να προσέχουν στην αγκαλιά τους τον Ιπποπόταμο… λίγα λεπτά αργότερα μου τον επέστρεφαν χαρούμενα … τώρα όμως η Δωροθέα μου ήταν με την μαμα της … και αυτό που της έλλειψε ήταν να σφίξει την κυρία Μάνια….

Τα μαθήματα κυλούν καλά, τα σποράκια μου μπαίνουν σε ρουτίνα και ακολουθούν την διαδικασία μάθησης μέσα από χαρούμενες εργασίες, αστείες κινήσεις στα τραγούδια και οδηγίες πάντα στα ελληνικά…

Μα στέκομαι και πάλι στη Δωροθέα, στη μαγιά και μαγεία … σε αυτό το Λιονταράκι, στην μικρή ηρωίδα μου, που χωρίς να το ξέρει τραβά όλο τον κόσμο με την σιγουριά των συναισθημάτων της, σβήνει κάθε μαύρη καπνιά καμένων με την λάμψη του χαμόγελού της και γράφει την ιστορία…

όσα χρόνια και αν περάσουν, θέλω να φτάσω να την συναντήσω φοιτήτρια και να προσπαθήσω να της εξηγήσω…

Καληνύχτα Δωροθέα μου …

Με το κρύο του Φθινοπώρου

Περνούν οι εποχές

Είπα να ξεκινήσω να γράφω στο εξοχικό του μυαλού (?) μου με μια γενικότητα. Ενας όμως από τους λόγους που μου αρέσει να γράφω σε ημερολόγια είναι πως η γραφή δεν ακολουθεί κανόνες. Ανοίγω ένα συρτάρι συναισθημάτων, η σκέψη διαβάζει τα δάκτυλα τρέχουν, ο κέρσορας σταματά να αναβοσβήνει και πιάνει δουλειά.

Να προλάβω! Αυτό νιώθω εδώ και πολύ καιρό. Δεν θυμάμαι από πότε ακριβώς. Σίγουρα από το Σεπτέμβριο. Φτάσαμε τέλος Οκτωβρίου Το δέντρο αγκαλιάζει το μπαλκόνι μου, αποφάσισε να αφεθεί … παραδωθεί στην γυμνια Είναι από τα τελευταία της πόλης.

Κλέβω στιγμες σε φωτογραφίες από την πόλη,

από μια μικρή εκδρομή

Ενας ακόμη περίπτερος ναός..

δικός μας, σφραγισμένος με το φιλί μας ακριβώς στο κέντρο του.

Ξέρεις δουλεύεις παρα πολλές ώρες, προσπαθείς να προλάβεις μια καταστροφή… τρέμω μην μου πάθεις κάτι … ξέρεις λατρεύω που αφήνεις δίπλα στο νεροχύτη την κούπα του πρωινού σου καφέ… αργότερα μέσα στην ημέρα πριν την μαζέψω γεύομαι τις τελευταίες γουλιές που έχεις αφήσει … αλλοίμονο, κάποιες μέρες δεν σε προλαβαίνω και την έχεις βάλει στα απλυτα…

Πόσο γέλασα με αυτό το σκυλάκο, αλλά και τον ιδιοκτήτη του που δεχτηκε να τον φωτογραφίσω

αλλά και αυτός ο μικρός φίλος του δάσους μου εκλεψε την καρδιά χωρίς καν να το καταλάβει

Ο Οκτώβριος της Μορεάλης γεμίζει όπως όλος ο Καναδάς με κολοκύθες και άλλες κολοκύθες …

και … το βάζο μου με φύλλα από το πάρκο

halloween καταστάσεις … και προσπαθώ ακόμη να προλάβω να ξεφύγω

και και πεινασμένα σποράκια σε μαθήματα μέσω κάμερας, για αυτά θα σου γράψω άλλη φορά….

αύριο 31 Οκτωβρίου ένα ακόμη μάθημα και μετά θα πάω να τα γνωρίσω από κοντά, ένα ένα έξω από το σπτίτι τους επίσκεψη… με το γνωστό πορτοκαλί χαρούμενο καπέλο της μαγισσας … και το χαμόγελό μου, φυσική παρουσία που την έχουν ανάγκη για να καταλάβουν πως είμαι άνθρωπος και όχι οθόνη.

ε θα τα γλυκάνω και όλας με δωράκια

Τι μου είπες πως κάνει ο φόβος; Ξέχασα …

Από αναβολή σε  αναβολή έρχομαι και εξαφανίζομαι.

Ξεκίνησε ο Σεπτέμβριος φορτωμένος με αυτή τη γλύκα της που λατρεύω. Το άνοιγμα των Σαββατιανών σχολειών. Γίνομαι μέλι η μικρή θεά στη σκέψη της όμορφης αυτής απασχόλησης. Σοκαρισμένη βέβαια, 5 ώρες μάσκα και προσωπίδα … ιδέες, προτάσεις από δω και από κει,

Πέντε Σεπτεμβρίου παίζουμε, κάνουμε φωτογράφιση, σε ένα πάρκο τι σημασία έχει … σημασία έχει που λειτουργούμε ως ερωτευμένα σχολιαρόπαιδα, ποζάρουμε ο ένας στον άλλον … θαυμάζει ο ένας τον άλλον … Κάπου εκεί και ο κύριος Σκίουρος Μοντέλος…

 

μας παρακολουθεί και ξεσηκώνει πόζες για την επόμενη φωτογράφισή του. Πρώτη φορά συνάντησα σκιουράκι που μόλις κατάλαβε πως τον φωτογραφίζω, κοντοστάθηκε και πόζαρε ως σουπερ έμπειρο μοντέλο.

Αναβολή έναρξης των Σαββατιανών σχολείων για το πρώτο Σάββατο του Οκτωβρίου. Προσπαθώ να κάνω εικόνα  στη σκέψη μου την έννοια της φούσκας μέσα στην οποία θα λειτουργεί η τάξη μου ώστε να οργανωθώ Με βάση τις εγγραφές θα έχω περίπου 15 σποράκια. Νιώθω το βάρος της ευθύνης. Μπούρδες, πταίσμα μπρος σε αυτά που φορτώνουμε στα παιδιά. Τα παιδιά δεν πρέπει να φορούν μάσκα. Τελεία και παύλα.

Από κει και πέρα στα δικά μας εδώ, τα παροικιακά… τα Σαββατιάνα παλεύουν να ανοίξουν αλλά … Οι φοβίες. Αχ αυτές οι φοβίες του Έλληνα. Είναι τρυπούλες. Τέτοιες τρυπούλες αναζητούν ο φθόνος, ο εγωισμός, το μίσος. Βρίσκει η χρόνια αντιπαλότητα την ευκαιρία και μαζί με την αναποφασιστικότητα … γιγαντώνει την  ευθυνοφοβία, ανθρωπάκια που φωνασκούν και έχουν άποψη ενώ στην ουσία άγονται και φέρονται από τις φοβίες τους….

και εκεί που πάει να χωθεί σε κάποια τρυπούλα φόβου μου (πως τελικά θα καταφέρουν και δεν θα ανοίξουν τα σαββατιανά) ο θυμός… ξαφνικά ,

Δεν φοβάμαι έρωτα μου όσο έχω εσένα δεν φοβάμαι τίποτε γιατί πως να το κάνουμε ξαφνικά μου ανακοινώνεις πως διαβάζεις Ινδική Φιλοσοφία. Με κάθε λεπτομέρεια αρχίζεις να μου περιγράφεις τις ανώτερες και κατώτερες αξίες… σε ακούω υπνωτισμένη,

με γουργουρίζει ο ήλιος και να με γαργαλά η φωνή σου στα αυτάκια μου…. εκεί στην Oka 

Εκεί οι μηχανόβιοι αράζουν μαζί με άλλους …

… φυσικά και έχουμε ξαναπάει… έχουμε βγάλει πολλές όμορφες φωτογραφίες

….Αυτή τη φορά προσέχω  κάτι που προσπαθεί να αγγίξει τον Ουρανό

«Στα παπούτσια τα παλιά μας» τι και ποιος και γιατί και πότε και που …. Καβαλάμε και εμείς το παγκάκι …

… και απολαμβάνουμε διάφορα της φύσης κάδρα ….

τι μου είπες πως κάνει ο φόβος? ξέχασα χαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Εμείς είμαστε οι Φύλακες Άγγελοι..

… κάτι κάτι μου λείπει…

… η Στελθ νομίζει πως χωρίς την δική της δύναμη, δεξιοτεχνία και οξυδέρκεια  τίποτε δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε… η αλήθεια όμως είναι πως η βοήθεια των άγνωστων περαστικών ορισμένες φορές είναι τόσο ουσιαστική που μοιάζει με αυτή του φύλακα Άγγελου.

Το πιστεύω! Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μου, βέβαια δεν επεμβαίνουν τακτικά, δεν επεμβαίνουν όταν νομίζω πως έχω χάσει τις δυνάμεις μου σωματικές ή ψυχικές, επεμβαίνουν όταν πραγματικά τις έχω χάσει ακόμα και αν νομίζω πως δεν τις έχω χάσει. Έτσι καμιά φορά μπερδεύομαι, γιατί μπορεί να αναζητήσω έναν και να μην παρουσιαστεί, ή να με γλυτώσει από κάτι κάποιος χωρίς να το καταλάβω. Τέλος πάντων με μια φράση -γιατί το κούρασα το θεματάκι- με μια φράση λοιπόν… Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μας….

Αναμονή η ώρας της επέμβασης, εκεί που το παλιό μου παλτό ήταν ένα νούμερο σε μια τηλεόραση… ουσιαστικά ένα χρονόμετρο που δεν μου έδινε καμιά πληροφορία, και σκοπό είχε να νανουρίζει όλους όσους περίμεναν…

το πρώτο ήταν το δικό του νούμερο…

εκεί στην αναμονή είχα πραγματική ανάγκη κάτι…μπορεί η μικρή ξανθιά να ήθελε ένα γλυκάκι, εγώ ένα καφέ … αλλά η Στελθ διψούσε για πληροφορίες… αγρίμι σκέτο…

Η Μαίρη ήρθε με έναν καφέ και ένα γλυκάκι… και καθώς ρουφούσα βουλημικά τον ζεστό καφέ… τσουπ να και ένας φύλακας άγγελος. Μια φίλη της Μαίρης, Ελληνίδα και αυτή… «Τι θέλεις εδώ Μαίρη» «έχω έρθει για την φίλη μου εδώ, ο άντρας της είναι στο χειρουργείο.»

Με κοίταξε, το χαμόγελό της έφτασε μέχρι τα αυτιά, της έδωσα τα στοιχεία και μου είπε «θα ρωτήσω, με το που θα μάθω κάτι θα έρθω αμέσως να σε ενημερώσω, είμαι η διευθύντρια της εντατικής. Σκοπός μας ο άντρας σου να μην φτάσει ποτέ στο τμήμα μου!» … γελάσαμε, ανταλλάξαμε για λίγο διάφορες προσωπικές πληροφορίες χαιρέτησε ευγενικά και επέστρεψε στο πόστο της. Αυτή η τυχαία συνάντηση με ηρέμησε…έπαιξε το ρόλο του «δεν έχουμε νέα, άρα όλα καλά … αν κάτι δεν πάει καλά τότε θα το μάθουμε και μάλιστα γρήγορα» …. έτσι και έγινε … πρώτα ήρθε η χειρουργός να μου πει πως όλα πήγαν καλά … και μετά … μετάααα πέρασε χαμογελαστή η Αντζυ να μου πει … «τα έμαθες ε? όλα πήγαν καλά»

Το βράδυ γύρω στις 9 αρχίσαμε να ηρεμούμε στο δωμάτιο. Η απογευματινή νοσοκόμα η Βικτωρία, μου υποσχέθηκε πως κάτι θα προσπαθούσε να κάνει…δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από κοντά του… Κάπως έτσι συνάντησα τον έρωτα. Δεν ξέρω, ίσως ο Αι Βασίλης να είναι Αϊτινός…   «που βρέθηκε αυτή η πολυθρόνα;» «Μου την έφερε ο Σαντα Κλαους» έλεγα. Φυσικά και κανείς δεν υποπτεύονταν τον Αϊτινό φίλο μου, που όπως μου εξήγησε καμιά σχέση δεν είχε με θρησκείες, άθεος, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το καλό του ταλαιπωρημένου του λαού.

αχμμμ υποσχέθηκα στην ΜαΓία μου να γράψω για τον μεγάλο αυτό έρωτα ξεχωριστά …γι αυτό και δεν συνεχίζω….

……………………….

Πέρασαν, ένας τρελός στροβιλισμός που τώρα καταλαγιάζει καθώς είμαστε από τις 9 Δεκεμβρίου στη φωλιά μας, ο πρώτος γύρος, ο πιο δύσκολος τελείωσε, τώρα συγκεντρώνουμε δυνάμεις, επουλώνουμε πληγές, για να πάμε και στον δεύτερο γύρω….

Στολίσαμε τη φωλιά μας φτιάξαμε και τα δωράκια για τα σποράκια μου… τον έβλεπα να με βοηθά … ναι σιγά σιγά πατούσαμε και πάλι τα πόδια μας στη Γη…

Γύρισα στα καθήκοντά μου ως δασκαλίτσα… δυο Σάββατα είχα λείψει..  Ο τρόμος με περίμενε … αλίμονο τα σποράκια δεν ήξεραν το τραγούδι… δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα τελευταίο Σάββατο πριν την γιορτή! …. Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, παραμονή, εφιάλτες με ξυπνούσαν… έβλεπα την καταστροφή της επόμενης μέρας…κανένα μα κανένα σποράκι δεν ήξερε το τραγούδι… μπέρδευαν στίχους και έλεγαν της 28ης Οκτωβρίου!!!

Σάββατο πρωί δεν ήθελα να πάω σχολείο … στην τάξη ζήτησα με τρόμο να μου πουν το τραγούδι …. άρχισαν να κελαηδούν με κέφι ….

Μην ξέρετε γιατί…. χαίρεται η καρδιά μας

μην ξέρετε γιατί … γελούν τα προσωπά μας… 

το δικό μου πρόσωπο γελούσε πιο πολύ από όλα … ήξεραν όλο μα όλο το τραγούδι… δεν χρειάζονταν καμιά πρόβα… η παντομίμα των χεριών μου δούλευε τέλεια για να τους θυμίζει την σειρά των στοίχων… Ετσι την υπόλοιπη ώρα πριν την γιορτή, γεμίζαμε με χαρά τα κόκκινα τσουβαλάκια μας, με χαρά και με γλυφιτζούρια γιατί… μα γιατί …

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει, 

σαν πέρσι φέτος πάλι 

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει 

γλυκά με το τσουβάλι… 

αυτή ήταν η τελευταία στροφή κόλαφος… και την είχαν μάθει άριστα…

Είπαμε το τραγούδι μας με τόση χαρά στη γιορτή… και μετά ξεχύθηκαν στην τεράστια αίθουσα να μοιράσουν με το τσουβαλάκι τους το καθένα τα γλυφιτζούρια!!!

Τα περισσότερα πήγαν στους γονείς τους… άλλα πιο θαρραλέα πήγαν και σε άλλους… και μόλις φώναξα «τραινάκι» … έτρεξαν βολίδα στις θέσεις τους!!

Ναι μου είχαν κάνει όλα τα χατίρια … ήταν η στιγμή που ένιωσα πως όλοι οι φύλακες Άγγελοι του κόσμου … για άλλη μια φορά τράβηξαν την ψυχή μου από την μέγγενη του τρόμου … τι λέω … το σωστό είναι .. να ξυπνήσουμε … ο νέος χρόνος να μη βρει κανένα παιδί πεινασμένο, δαρμένο, βιασμένο, νεκρό … ουφ… εμείς είμαστε οι φύλακες άγγελοι … φτιάχνω τη λίστα μου, κάπου συνεχίζω να κάνω το ίδιο λάθος, γι αυτό και υποφέρουν τόσα παιδιά στη Γη… ουφ… μακάρι να μπορέσω το 2020 να σώσω ένα ένα από τους τόσους αστερίες που έχουν ξεβραστεί στην παραλία της ζωής…

ουφ… ξέφυγα…. και αντε να με καταλάβει κανένας τι λέω…

αλλαγή παραγράφου … τι έλεγα…

ααα ναι .. πρέπει να το γράψω και αυτό …

έκανα και μια πατάτα….. Είχα δώσει στο Σωτήρη μια στροφή από ένα ποίημα και στην Δωροθέα την δεύτερη στροφή… κάπου μπερδεύτηκα, και … έδωσα και στην Νέλλη-Αλεξία την δεύτερη στροφή… 😦 Ένα το μικρόφωνο, έγινε ένα μπέρδεμα… αντί να το πουν μαζί το είπε μόνο η Δωροθέα.

Η μαμά της Νέλλης Αλεξίας με μάλωσε… «κάναμε τόση προσπάθεια να το μάθει, περιμέναμε με αγωνία να το ακούσουμε «… Είναι η δεύτερη φορά στα τόσα χρόνια που είμαι φάουλ… ζήτησα συγνώμη … με ξαναμάλωσε λίγο γιατί είναι δασκάλα, μου εξήγησε την ψυχολογία του παιδιού… ουφ… .. ζήτησα και πάλι συγγνώμη,

… έκανα πατάτα… 😦

Γέμισα δώρα από τους γονείς και ευχές … ο μπαμπάς της Νέλλης Αλεξίας μου είχε γράψει (πριν την πατάτα) σε κάρτα …

η μικρή ξανθιά, αν και ακόμα φοβισμένη, κοιτά στην ντουλάπα τι θα βάλει στο Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν στο σπίτι της Μαίρης…

Κοιτάζω την Φάτνη …κάπου ένα παιδί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Η Αραχνούλα μου συναντά τον Τζακ Μπου!!!

Πρέπει να ξαναβρώ την ταυτότητα μου ως καληνύχτα. Τότε που έγραφα χωρίς να επεξηγώ… 

Είναι και αυτός ο Νοέμβριος ο μήνας που γεννήθηκε μάλλον για τις ζόρικες εμπειρίες… το νιώθεις και εσύ Στελθ ;… κάτι συμβαίνει καθώς πεθαίνει ο Οκτώβριος… οι περισσότερες φίλες μέσα μου φωνάζουν πως φοβούνται τον Νοέμβριο...το Δεκέμβριο…τον Ιανουάριο… Κάπου στο συμπαν  ο Μέρφι  με διάφορα ξωτικά δημιουργούν μικρά χωριά, όπου βασιλεύει ένας γρίφος. Με υποχρεώνουν να ζήσω σε αυτά τα αλλόκοτα  χωρία –μικρά αλλά κομβικά– να ζήσω να λύσω το γρίφο και επιτέλους να μπορέσω να ελευθερώσω το παλιό μου παλτό…  

Το 2009 άρχισα την διατριβή με ετικέτα κολοκύθα. Μου είπαν θα πρέπει να μάθεις να φτιάχνεις φανάρι μια κολοκύθα, θα πρέπει να χεις και πολλά πολλά γλυκάκια για τα παιδιά… έπρεπε να τα καταφερουμε,,

η πρώτη κολοκύθα μου φαναράκι …γνωρίζω ,, μόνο εγώ θα κατάφερνα με τόσο κόπο σκορπά έτσι τον τρόμο

Κέλτες, κολοκύθες, γλυκά, ζόμπι που δεν αποδέχονται ή δεν έχουν καταλάβει το θάνατό τους , ο Τζακ που ζητά απεγνωσμένα ένα μέρος να αναπαυθεί… 

Φέτος κρέμασα με σιγουριά την διακοσμητική ένδειξη, και λίγο αιματάκι στη πόρτα, τόσο όσο μπας και τρομάξει κανένα και δεν χτυπήσει. Το μεγάλο πορτοκαλί φοβερό και τρομερό μου καπέλο σε πρώτη γραμμή μάχης. 

(πας καλά; εμ είσαι πολυλογού εμ σου ήρθε στο τέλος της εγγραφής πως είναι έθιμο μια ναι μια όχι πορτοκαλί … δες τις παλιές εγραφές σου παιδί μου … στην τύχη βάζαμε που και που πορτοκαλί … μάλιστα στην τελευταία δεν έχουμε καν… από δω και πέρα όπου λάχει βάζε πορτοκαλίιιι ξανθιά έ ξανθιά)

31 Οκτωβρίου «ημέρα Halloween

Πολύ βροχή έξω η δήμαρχος είπε… αναστέλλονται οι εορταστικές εκδηλώσεις…δεν το έχαψα.. τόσο μεγάλη πολυκατοικία όλα μου τα πελατάκια εδώ μένουν…θα έχουμε σίγουρα επιδρομή …  

Είχα 9 πελάτες, καλά πάει το μαγαζάκι, κέρασμα κάτι μικρές συσκευασίες πατατάκια. Σε κάθε χτύπημα της πόρτας έβαζα το καπέλο … υπήρχε και ένα τρομερά τρομακτικό και τρομερό 2χρονο ντυμένο κάτι μπλε!  Το πως γλίτωσα και δεν το έκλεψα … εγώ και τρομερό και φοβερό πορτοκαλί μου καπέλο το ξέρουν !!!  

Το έχεις πολλά χρόνια αυτό το καπέλο…αρκετά….

Το βράδυ προς ξημερώματα η βροχή και ο αέρας αντρείεψαν πάρα  πολύ… ατυχήματα με δέντρα και στέγες κυρίως έξω αλλά και μέσα στην πόλη..… 

Την δεύτερη μέρα 1 Νοεμβρίου απόγευμα, ανέλαβε το παλιό μου παλτό … εγώ ήμουν κουρασμένη πάρα πολύ… 2 Νοεμβρίου η μικρή ξανθιά είχε σχολείο … το Αα… ε ναι … αυτή είναι η επίσης τρομερή και φοβερή αραχνούλα μου, δικής ιδέα και κατασκευή …

ήμουν σίγουρη πως με το που θα την έβλεπαν  θα ζήλευαν. Έτσι εξοπλίστηκα με τις ανάλογες κοιλίτσες ποδαράκια και φυσικά τρομερά και φοβερά ματάκια..

Να φέρω και καμιά φωτογραφία παλιά …και τώρα ο μεγάλος τρόμος. Πρέπει ανά μια λέξη να βάφω πορτοκαλί !!  (κράτα και αυτή τη φράση ξανθιά ε ξανθιά αν δεν ήμουν εγω να σε σώσω ακόμα θα το πήγαινες λέξη προς λέξη) Άλλαξε ώρα, το παλιό μου παλτό δουλεύει κάπου εξαντλημένο….

αυτή η φωτογραφία δεν είναι δική μου, είναι από κάποια κλινική και νομίζω είναι ότι καλύτερο συνάντησα φέτος… δωράκι στη Στέλλα

και μια για την Μαγισσούλα μου … θα με πάρει στο κυνήγι το ξέρω … χαχαχαχα

IMG-0603

Μπου!