Ένα ζόμπι που το λέγαν Μάνια

Ακριβώς δύο μήνες. Πονάει που πέρασε τόσος καιρός. Πρώτα απ όλα πονά που δεν κατέγραψα όσα ένιωθα τον Σεπτέμβριο. Ευτυχώς θυμάμαι ακόμα τα πρώτα φθινοπωρινά βήματα… Με μια λέξη σχολείο.

Με πολλές λέξεις φέτος μπήκαμε σε αίθουσα μετά την περσυνή χρονιά… Νιώθω την λιονταρίσια μου έπαρση να φουσκώνει καθώς είμαι μια αναγνωρισμένη και επιτυχημένη δασκαλίτσα. Στις εγγραφές οι περισσότεροι γονείς με ήξεραν, μου χαμογελούσαν εγκάρδια … Κυρία Μάνια … αχ σα να έβαζαν μια μάσκα ομορφιάς στη χαίτη μου και μετά να έλαμπε !!

Έτσι μου ήρθε μαλακά η φωλιά των 19 μικρών σπορακίων. Ωωωωω ναι Έξι προνήπια και 13 νηπιαγωγείο! Και η δεύτερη φωλιά ήταν η γλυκιά μου αίθουσα, που φέτος δεν είναι μόνο δικιά μου αλλά χρησιμοποιείται και από το καθημερινό!!! Και το λιονταράκι έπιασε δουλειά. Πρώτα έβαλε στη θέση του τις δασκαλίτσες του καθημερινού, με ευγένεια και ήρεμα αλλά με την γνωστή λιονταρίσια αυτοπεποίθηση (τρομάρα μου χαχα) Χωρίς μεσάζοντες φτάσαμε σε μια άψογη συνεργασία με κατανομή του χώρου… βέβαια λόγω του γνωστού ιού (μη χέσω ευκαιρία έψαχναν) δεν με αφήνουν να αγγίζουμε τα παιχνίδια. Δέκα εννέα σποράκια τα βάζεις σε μια αίθουσα με παιχνίδια και τους λες… αυτά δεν τα αγγίζετε δεν είναι δικά μας, και αυτά είναι… παιχνίδια, παι-χνί-δια… τραγελαφικό … Παρόλα αυτά, κέρδισα χώρο στην αίθουσα να βάζουμε τα δικά μας παιχνίδια, όπως και τοίχο να βάζουμε τις δικές μας ζωγραφιές, όπως και επιπλέον καρέκλες και τραπέζια, που δεν χρειάζεται να τα πηγαινοφέρνω από … δεν ξέρω εγώ που !!!

Το δεύτερο θεματάκι ήταν μια βοηθός μέσα στην τάξη. Μιλάμε για 4 και 5χρονα με αυξημένα μέτρα υγιεινής… τι να λέμε… από το πρώτο Σάββατο των μαθημάτων άρχισα να μετρώ τις δυνάμεις μου… Η ανάγκη για βοηθό ήταν επιτακτική, και μάλιστα όχι για λίγες ώρες αλλά για οοοολη τη μέρα… κάτι με το καλό… κάτι με το άγριο, το κατάλαβαν οι αποπάνω… και τώρα που αύριο έχω ένα ακόμα σποράκι …. 20 σύνολο θα απαιτήσω για μία και μοναδικά δική μου βοηθό…. Το αστείο είναι πως υπάρχει μεγάλη περίπτωση να έχω μόνιμο τον Σωτήρη 18 χρονών παλικαράκι που θέλει να σπουδάσει γιατρός…. ΑΡΑ σε μια σύντομη σουμα 20 μικρά και ένας έφηβος για εκπαίδευση φέτος χαχαχαχα…

Αχ τα σποράκια είναι τέλεια… Ο Λέανδρος (από πέρσι) ο Θωμάς, ο Γιώργος, η Ηλέκτρα, η Έλλα, η Σέτα, η Σταυρούλα, η Αικατερίνη, η Έλενα, η Θάλια, η Αθανασία, ο Απόλλωνας, ο Μιχάλης, ο Κωσταντίνος….και Φέτος έχω τρία δίδυμα! Ιζαμπέλα και Σεσίλια. Φίλιππος και Παύλος. Ζωή και Μαρία. Τις δύο τελευταίες τις είχα και πέρσι για λίγο… ένα θα πω… ούτε οι μαμά τους δεν μπορεί να τις ξεχωρίσει χαχαχαχα. Έδωσε μια μικρή μάχη ο Ιπποπόταμος να μάθει ονόματα , και χαρακτήρες, και φατσούλες, αλλά τα καταφέραμε οι φατσούλες αυτές να χαμογελούν και να με υπακούν… εκτός από τις στιγμές που απλά είναι .. παιδιά … χαχαχαχα

Έφτασε ο Οκτώβριος και μαζί του ένα νέο πρότζεκτ στην Λεξόκλειδη. Ξαφνικά από Παρασκευή σε Δευτέρα άρχισα να δουλεύω σε καθημερινή οκτάωρη βάρδια μπροστά σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή… Ανάθεμα και αν ήξερα τι έκανα… Ποιος ήταν ο ανάπηρος εγώ ή το πρότζεκτ … εμ και οι δύο… τρια τσατ, συν δύο τσατ ενημερώσεων… ένα αρχείο εξέλ με δεδομενα και άσχετα στρινγκς (μη με ρωτάς, μπορείς να φανταστείς και πορδοκόφτες)..ένα πισι και μέσα του ένα ριμοτ πισι.. ένα προβληματικό παιχνίδι … τρεις προϊσταμένους και καμιά τριανταριά 35χρονους συνεργάτες,,,όλλλα μέσα σε μια και μόνο οθόνη …. ζόμπι έγινα…κάΪκε η ψυχή μου… κυκλοφορούσα μέσα στο σπίτι … έτρωγα, κοιμόμουν, ξυπνούσα, δούλευα.. μια οπτική ίνα ένιωθα… έχασα τα πάντα, τον εαυτό μου, τη μνήμη μου, τη ζωή μου… Το παλιό παλτό μου για ένα μήνα έχασε την φλογίτσα του… Ήξερα πως θα τελειώσει, κάθε μέρα παρακαλούσα να με διώξουν, κάθε μέρα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου προλάβαινα και με τραβούσα με ορμή για να μην παραιτηθώ, μια κάτασταση για τα λεφτά τα κάνεις όλα ή ο εγωισμός μου σέρνετε για να επιβιώσει…

Τώρα αναρρώνω… ξυπνώ και κοιτώ τα σχεδόν γυμνά δέντρα και αναρωτιέμαι που πήγε ο Οκτώβριος.

Μου έμεινε η γλύκα των σπορακίων μου στη επίσκεψη στην τάξη μας της Ελληνίδας πρέσβεως στον Καναδα μαζί με τον πρόξενο και των ενθυμίων που τους φτιάξαμε, η γλύκα της μικρής μας γιορτής για την 28η χωρίς τους γονείς να μας χειροκροτούν,

η γλύκα της νύχτας του hallowing

Φέτος ήρθαν 5 παιδάκια και με απείλησαν πως θα μου κάνουν κόλπα τρομακτικά αν δεν τους δώσω γλυκά …

αχ και πάνω από όλα μα όλα ο τρόμος του παλιού μου παλτού για το ζόμπι Μάνια…

Πάει πέρασε, γλυτώσαμε την υγεία μας, σωματική και ψυχική …

Τώρα αναρρώνουμε και λέμε αύριο μήπως επιτέλους μπω στον άγριο κόσμο του χόκεϊ χεχεχε

Θα σου γράψω…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Να πάρω μια ανάσα

Να πάρεις μια ανάσα, σε αφήνω. Άλλωστε εδώ έρχεσαι πάντα ως ξανθιά θεά για να κρυφτείς και να ξεκουραστείς.

Αλήθεια όταν σου μιλούν τα δάκτυλά μου παίρνει μια ανάσα το μυαλό(?) μου, Όμως το μυαλό (?) δεν πάει και πολύ καλά νομίζω. Σε όσα θέματα κατέχω κυλά γρήγορα, υπάρχει δημιουργικό άγχος.

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν δεν ξέρω που πάνε τα 4 … αγριεύει η σκέψη μου και όλο φτιάχνει σενάρια διαχείρισης που σαφώς καταλήγουν σε ανασφάλειες, φόβους, φοβίες … η απλή αποτυχία φαντάζει τέρας έτοιμο να με κατασπαράξει λες και κρίνεται η ζωή μου… Γύρω μου φωνούλες φίλων, αγαπημένων προσώπων, του παλιού μου παλτού… όλες επαναλαμβάνουν το ίδιο εμψυχωτικό μήνυμα «θα τα τα πας μια χαρά, είσαι ικανή κλπ» και έτσι το τέρας γιγαντώνεται….. και ο πανικός χτυπά την πόρτα, μαζί με την αίσθηση πως… έφτασε το τέλος….

Πιο τέλος όμως … απλά μιας αποτυχημένης προσπάθειας. ε και ? ναι αλλά αν πετύχω θα και θα…. αρχίζουν τα όνειρα, αρχίζουν τα σχέδια, αρχίζουν τα σενάρια διαχείρησης φτάνω στο που πάνε τα 4 …. φάλλος κύκλος …

Ένα νέο ξεκίνημα λοιπόν, στο οποίο δεν ξέρω που πάνε τα 4 Όλα ξεκίνησαν όταν χτύπησα την πόρτα της Λεξόκειδης …. και πετάχτηκαν παιχνίδια με λέξεις αγγλικές, ελληνικές, ανθρώποι οργανωμένοι και ένα σωρό άγνωστες διαδρομές…και τεστ οδήγησης σε άλλα κόλπα… Δεν μπορείς όμως σε έναν γέρικο σκύλο να διδάξεις νέα κόλπα

Ένα πράγμα θα σου πω αγαπητό μου εξοχικό: Την Δευτέρα ξεκινώ … ένα μήνα θα τα κάνω σκατά! Το θέμα είναι αν θα καταφέρω (στην εκπαίδευση δεν τα κατάφερα) να το διασκεδάσω, να γίνω ανεύθυνη, χαλαρή… ήρεμη… με όλους μα όσους αγαπώ να μην έχουν καμία μα καμία προσδοκία από μένα … και κυρίως αυτή η πουτάνα η συνταγματάρχης της Στελθ …. που ενώ κατοικεί μέσα μου, δεν την ξέρω καθόλου, ξεροκέφαλη, εγωίστρια, επιμένει να πολεμά και να δίνει διαταγές ακόμα και όταν η μάχη είναι χαμένη….και εδώ φαύλος κύκλος μη σου πω και φαλλός και τρομάξεις….

Σε άλλα νέα έχω πολλά να σου γράψω…

Βόλτες αγαπημένες με το παλιό μου παλτό και μια καινούρια κατάκτηση περίπτερου ναού

Αποφοίτηση των σπορακίων μου 🙂 Τι τράβηξαν όλη τη χρονιά από μένα !!!

Τα σποράκια μου! Αλέξανδρος, Δωροθέα, Νίκος με τα μπλε! Σωκράτης, Λέανδρος, Τζέιμς με τα πράσινα! Το κόκκινο δικό μου παράσημο Τα είδα από κοντά με γέμισαν με δώρα, με αγκάλιασαν !!!

Τι χρονιά και αυτή! Διαφορετική χρονιά, που φέτος μου έμαθε… για να πω την αλήθεια και τι δεν μου έμαθε! Κάθε Σάββατο, σε κάθε μάθημα είχα να πολεμήσω και να νικήσω τον δράκο της ψυχρής οθόνης για να φτάσω, στο χαμόγελο τους, στη δημιουργικότητα τους, στη σκέψη τους και να κερδίσω την προσοχή τους και …το γέλιο τους. Στόχος να αγαπήσουν τα Ελληνικά. Ευτυχώς σε αυτή την προσπάθεια είχα συμμάχους τα ίδια τα παιδιά και την Ελληνική γλώσσα. Δεν ξέρω αν θα με πιστέψει κανείς αλλά τα παιδιά τρελαίνονται να μαθαίνουν ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα, με ένα μαγικό τρόπο, ενώνει την ανθρώπινη σκέψη με την καρδιά με σκοπό την Ψυχαγωγία.

Αααα ναι και είχα και μια πληρωμένη απάντηση σε μια γυναίκα που την έχει πάρει η κάτω βόλτα της έπαρσης … Πολλοί πιστεύουν πως οι συναισθηματικοί άνθρωποι όπως εγώ, όσο επιμένουν να λειτουργούν με το συναίσθημα γίνονται όλο και πιο αδύναμοι… Ίσως κάπου έχουν δίκιο… δεν πρέπει όμως ποτέ να υποτιμάμε το ταλέντο τους στο να πετυχαίνουν διάνα ….

Να το βέλος χεχε

«Σε άλλα νέα άρχισε το τρολαρισμα πάλι αυτό που στέλνει ανθρωπους στα νοσοκομεία με άδικα, ανούσια, χυδαία χτυπήματα κάτω από τη μέση. Επικοινωνιακό ξεκατίνιασμα με τοξικό αρνητισμό  και στόχο «ας δημιουργήσουμε ένα χάος εκεί που δεν υπάρχει για να νιώσουμε ρε παιδί μου τη βασιλεία του λιονταριού στο αίμα μας »  τσόκαρα που σέρνονται με πανάκριβες τσάντες που δανείστηκαν ως δήθεν ινφλουενσερ, τρολάρουν για τις επιδείξουν και να κερδίσουν μήπως και καταφέρουν να πουλήσουν κανένα χαϊμαλί»
Το παρόν κείμενο είναι φανταστικό (από κάθε άποψη) τρολάρισμα !!! οποιαδήποτε σχέση με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς τυχαία.»

Μόνο που βρήκε ακριβώς το στόχο του, την έπαρση της συγκεκριμένης γυναίκας …

Αυτά … σε αφήνω Μορεάλη μου, σε παρακαλώ κάνε με αναίσθητη με αυτή την νέα προσπάθεια…..

Παγωμένο μελάκι :)

Τα έγραψες και ξέχασες να τα δημοσιεύσεις?

Ναι κάτι συνέβει και δεν πρόλαβα να φέρω τις φωτογραφίες!

Οκ βρες τις φωτογραφίες, γράψε και κάτι για τον έρωτα και πάτα δημοσίευση μικρή μου 🙂

Ε ναι, είναι καλά η αδελφή μου και όλα καλά, Και το παλιό παλτό καλά είναι. Μπήκαμε σε ευθεία μικρή μου ξανθιά. Μπορείς να κάνεις βόλτες και να χορεύεις με παγοπέδιλα στο παγωμένο μελάκι του μυαλού (?) σου.

Δώσαμε ελέγχους το προηγούμενο Σάββατο 30 Ιανουαρίου. Όλα τα σποράκια Αλφα. Ηλεκτρονικά στάλθηκαν στους γονείς και την τελευταία ώρα, σε δεκάλεπτο τηλεδιάλογο με κάθε γονέα. Υπομονή και αγάπη θέλουν τα σποράκια αχμμ και φως. Χωρίς φως, δεν παίρνουν θάρρος, δεν φτερουγίζει η καρδιά τους, δεν γοητεύονται.

Για τον μικρό μου Σωκράτη το σύμπαν έκανε μια μικρή συνομωσία Η αδελφή του πήρε τον έλεγχό της από το καθημερινό σχολείο με καλούς βαθμούς και στο σπίτι έγινε μια μικρή γιορτή. Ο μικρός μου καθώς πηγαίνει τις καθημερινές προνήπιο δεν πήρε έλεγχο. Τον έπιασε το παράπονο, έκλαιγε, και τη στιγμή που έκλαιγε ήρθε ειδοποίηση στο κινητό της μαμάς, πως η κυρία Μάνια από το Σαββατιανό σχολείο έστειλε έλεγχο για τον Σωκράτη. Αυτό ήταν, το κλικ για να νιώσει πως αυτό που κάνουμε κάθε Σάββατο είναι σχολείο χαχαχαχα και η κυρία Μάνια δασκάλα. Στο μάθημα που κάναμε ο Σωκράτης παρακολουθούσε και το βασικό όταν τον ρώταγα κάτι προσπαθούσε να απαντήσει.

Και την Παρασκευή ήρθε η σειρά μου να λιώσω… – παρακαλώ – γειας κυρία Μάνια – ποιος είναι – είμαι ο Σωκράτης ….!!! Τι κάνεις Σωκράτη μου; – Είμαι καλά εσύ; – Καλά είμαι. – Γιατί με πήρες τηλέφωνο, θέλεις κάτι; -Ναι, κάνω τις ασκήσεις μου !! -Μπράβο Σωκράτη είσαι πολύ καλός μαθητής !

Η μαμά του μου εξήγησε πως εκεί που έκαναν μια επανάληψη τις ημέρες τις εβδομάδας στα Ελληνικά, ο Σωκράτης της ζήτησε να με πάρει τηλέφωνο γιατί θέλει να μου πει κάτι!!! χαχαχαχαχα Φυσικά και η μαμά έχει ένα άγχος που έχει μεταδώσει στα παιδιά για να είναι καλοί μαθητές και φυσικά τα παιδιά έχουν αγχωθεί. Όμως ένα κομμάτι μέσα μου χάρηκε με αυτό το τηλεφώνημα. Πρώι πρωί ένα σποράκι μου κελαηδούσε !!

Κρύο πολύ κρύο στη Μορεάλη μου. Ο Φεβρουάριος θα φέρει ακόμη πιο πολύ. Μου λείπει η εκτόνωση της γυμναστικής, το κολύμπι. Μετά από μια σειρά περιπετειών επιστρέφω στην γκρίνια, αυτή που μουρμουρά που δεν κάνει μάθημα τα Σάββατα σε αίθουσα, που δεν είναι ανοιχτή η πισίνα, που δεν πάει σε συγκεντρώσεις, γιορτές, που δεν συναντιέται με φίλους για καφεδάκι…. Θα περάσει… ναι θα περάσει … Πάμε βόλτα. Αυτοκινητάδα… αρκετός κόσμος κάνει αυτοκινητάδες… από απόσταση, βουβοί, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία απολαμβάνει, τοπία, γεύσεις, τραγούδια, βιβλία …

Και σκάει ο ήλιος στον παγωμένο ποταμό … και ο φάρος επιτέλους νιώθει πως οι άνθρωποι που τον κατασκεύασαν δεν αντιλαμβάνονται μόνο την τρομερή χρησιμότητα του, βιώνουν, νοιώθουν πως είναι να είσαι υποχρεωμένος να στέκεσαι εκεί φρουρός μέρα νύχτα…πως λέγεται; Μοναδικός… όχι ακριβώς υπάρχουν και άλλοι, διαφορετικός … όχι ακριβώς… άσε τη σκέψη σου να χορεύεις στον πάγο μελιού… α … Σπουδαίος; Ίσως να την ψάξουμε τι λεξούλα αυτή αλλά ούτε και αυτή είναι … μουδιασμένος; περίπου…

Μην το σκέφτεσαι … πες το … ανάπηρος … χαχαχα πιστεύεις πως ένας φάρος μπορεί να νιώθει ανάπηρος … ενδιαφέρον αλλά νομίζω πως έχει αρχίσει να σε ρουφά μια μαύρη τρύπα ορμονικών ταχτιντρί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Ημέρα των ερωτευμένων λέει σήμερα … κάπου διαβάσαμε πως πουλούν λουκουμάδες σε μορφή μπουκέτου χαχαχα

Στην εκπνοή του 2020

Ήταν μόλις ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα. Μετά το μάθημα- γιορτή και τα οκτώ σποράκια ήξεραν πως θα περάσω έξω από το σπίτι τους. Ο λόγος ήταν απλός. Τόσο απλός όσο να τους δώσω ένα δωράκι.

Η οργάνωση εύκολη από το παλιό μου παλτό. Το παλιό μου παλτό ήταν ζορισμένο πάρα πολύ από το φόρτο εργασίας, παρόλα αυτά ίσως να τον ξεκούραζαν οι δύο ώρες βόλτα. Τον κοίταζα όσο οδηγούσε Αλήθεια θα μπορούσε να είναι ο Αγίος Βασίλης, ξυρισμένος και πολύ πιο νέος. Σίγουρα αυτός είναι, ο τρόπος που οδηγούσε το αυτοκίνητο ήταν ακριβώς ο ίδιος.

Τέλος πάντων, περάσαμε από όλα τα σποράκια, με περίμεναν με δώρα και μου τραγουδούσαν το «τρίγωνα κάλαντα » Ήμουν χαρούμενη γέμιζε το αυτοκίνητο δώρα, γέμιζε η καρδιά μου από τα γέλια τους όταν άνοιγα το κόκκινο πάπυρο (?) και τους διάβαζα τον γράμμα του Άγιου Βασίλη. Είχα και ένα λαμπερό μοναδικό σκούφο

Μετά κάναμε μια βόλτα να δούμε στολισμένα σπίτια, μετά επιστρέψαμε στο σπίτι μας, μετά ανοίξαμε όλα τα δώρα πίνοντας ζεστό καφεδάκι, μετά αρχίσαμε να οργανώνουμε πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα τα δυο μας,

Σοκολατάκια, ένα πανέμορφο πάντσο, κάρτες, μια τυριέρα σερβιρίσματος, και φυσικά ένα ανεκτίμητης αξίας βραχιόλι, οι ζωγραφίες και οι κάρτες των παιδιών…

μετά ήρθε η Κυριακή και δούλευε μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, μετά η Δευτέρα και δούλευε μέχρι το βράδυ, το ίδιο και την Τρίτη και την Τετάρτη. Μετά ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο γιατρός του είπε να πάει στα επείγοντα, προετοιμάζονταν και πάλευε με τον εαυτό του και τέλειωσε κάτι στη δουλειά που του είχε απομείνει, μετά πήγαμε σουπερ μαρκετ!!!! Ήθελε όλα να μπουν σε μια σειρά γιατί μετά πήγε στα επείγοντα μόνος του, την Παρασκευή του έκαναν επείγουσα εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έφτιαξα μόνο ένα ξόρκι και το πέταξα εδώ… Το Σάββατο εγχειρίστηκε, για να γλυτώσουμε το βαρύ εγκεφαλικό. Δώδεκα εκατοστά τομή στο λαίμο για την φραγμένη κατά 90% αρτηρία στο λάρυγγα κοντά που του είχε χαρίσει ήδη 3 μικρά εγκεφαλικά με προσωρινή απώλεια της όρασης από το ένα μάτι… Με ειδική άδεια μπορούσα να είμαι με μάσκα στο δωμάτιο ….

Σάββατο πρωί με φίλησε και δώσαμε ραντεβού για μετά την επέμβαση 2 ώρες και δύο στην ανανηψη… όμως δεν ήταν έτσι …. η επέμβαση κράτησε πάνω από 4 ώρες… πήρα τηλέφωνο στην ανάνηψη δεν είχε βγει από το χειρουργείο, μισή ώρα αργότερα χτυπησε το κινητό… βγήκε η επεμβαση πήγε καλά αλλά …6 ώρες ανανηψη… γιατί;…..

Εφτασε μια στιγμή που γνώρισα κάτι δαίμονες μέσα μου… Δαίμονες που αλυσόδεσαν την Στελθ… ουρλιαχτά πανικού από τις άλλες… η προβολή του χειρότερου ξανά και ξανά από τους δαίμονες, δημιούργησα ένα τέρας που ξέσκιζε το μυαλό μου… γιατί τον κρατούσαν για έξι ώρες στην ανάνηψη; … και τα άναρθρά ουρλιαχτά έγιναν βουβό παραμιλητό εικασίας, παράνοιας, ικεσίας μετάνοιας εικασίας και πάλι από την αρχή ….. κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου… ο ήχος του κινητού με τράβηξε λίγο πριν πνιγώ, η Μαίρη κάτι μου είπε…. έκλεισα τη συνομιλία μας και τότε από το βάθος άκουσα τη μικρή ξανθιά να σέρνει ως παιχνίδι από τα μαλλιά το τέρας και ήρεμα να μου δείχνει το νούμερο στο χώρο της ανάνηψης… ξανά πάρε …. είσαι η μόνη που έχει το δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια όποια και αν είναι θα είναι αλήθεια… ξανά πάρε…

«Ταδε ταδοπούλου, σύζυγος του τάδε ταδόπουλου, πως πηγαίνει ; «Καλά»…. η μικρή ξανθιά ήταν πια δίπλα μου, και το τέρας εκεί δίπλα μας, «έχω την δυνατότητα να του μιλήσω σας παρακαλώ;» «ναι βεβαίως» … άνοιξαν οι ουρανοί καθώς άκουσα τη φωνή του, να μου μιλά να μου περιγράφει, διαύγεια, συναισθήματα, να μου δίνει οδηγίες….. φωτίσε ο κόσμος, αγγέλοι πιάσαν το τραγούδι …το τέρας έγινε λούτρινο … η Στελθ αγκάλιασε την μικρή ξανθιά … η μικρή έδωσε όλα τα δάκρυα, έγιναν διαμάντια καύσιμα και πήραν μπροστά οι μηχανές της Στελθ…

Και μετά και μετά ήρθε 8 το βράδυ και δεν κουνιόμουν για να μην με δουν και με διώξουν και μετά ήρθε εννέα το βράδυ και τον έφεραν στο δωμάτιο, και ενώθηκαν τα χείλη μας και ζεστάθηκε όλη η πλάση και μετά κούρνιασα στο χέρι του και μετά πήγε έντεκα το βράδυ … επέστρεψα σπίτι, και μετά Κυριακή πάλι ειδική άδεια και μετά επιστροφή στο σπίτι. Μετά ήταν Δευτέρα και γυρίσαμε μαζί στο σπίτι … να το λες σωστά Σσπίτι ….

Μετά πιάσαμε τη ζωή από εκεί που την είχαμε αφήσει, αρχίσαμε να την στρώνουμε αργά στους κανονικούς ρυθμούς,,,, άλλαξε ο χρόνος, 2021 …

και μετά ήρθε η πρώτη μέρα του χρόνου και με βοήθησε να φτιάξουμε ένα νοστιμότατο μπιφ γουελικτον … μαζί … το ακούς μαζί…

Ήθελα να σου τα φέρω όλα εδώ, να γράψω για κάθε τι ξεχωριστά. Τρόμαξα, τρόμαξα πάρα πολύ, έδωσα στον τρόμο σάρκα και οστά μέσα μου… είχα πολλά χρόνια να τρομάξω τόσο και να είναι τόσο παρανοϊκός ο φόβος που να μετατραπεί σε τέρας που ξέσκιζε κάθε λογική σκέψη …

Νομίζω πως πρέπει να αλλάξω τακτική να γράφω κάθε βράδυ, μόνο έτσι θα αιχμαλωτίζω όσα νιώθω …

γιατί μετά όλα πήραν τον δρόμο τους και πάλι… βόλτες, χιόνι,

ξεστόλισμα του σπιτιού, απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις οκτώ το βράδυ. Επιστροφή στα μαθήματα του σχολείου… η Ζωή και η Μαρία σταμάτησαν έμεινα με 6 σποράκια και αυτό το Σάββατο έρχεται ένα νέο σποράκι … και ο άντρας της αδελφής μου κόλλησε covid στο Λονδίνο και μετά κόλλησε και η ανιψιά μου, όμως το περνούν ήρεμα για την ώρα … εύχομαι να μην κολλήσει η αδελφή μου… και μετά …

κοίτα να σε έφτασα στο τώρα …

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

Η τάξη της Δωροθέας!

Η τάξη του 19-20 έκλεισε τόσο απότομα, λες και ξεριζώθηκαν από την καρδιά τα σποράκια μου. Δεν είχαν προλάβει να βγάλουν ρίζες στην μνήμη μου. Θα πρέπει να γυρίζω με δυσκολία μέσα στην αίθουσα λίγο πριν τις πρόβες μας για την 25η Μαρτίου….

Συμπλήρωσα χαρτιά, έδωσα απολυτήρια και όμως … δεν προλάβαμε να ζήσουμε την ανεμελιά του Μάϊου, εκείνο το μήνα που κάθε χρόνο τα σποράκια μου αποφασίζουν να μην με προσέχουν ως δασκάλα αλλά να τελειώνουν τις εργασίες τους και να προσπαθούν να μου μιλήσουν Ελληνικά γιατί έτσι γουστάρουν … εκείνο το μήνα που είναι μέσα στην τάξη μας γεμάτα στις αταξίες στα γέλια και στα παιχνίδια, και έξω μια σφιχτή ομάδα που καμαρώνει πειθαρχημένη γιατί έτσι γουστάρει ! Ο Σωτήρης, Ο Αδριανός, ο Ματθαίος, ο Στέφανος, η Χαρίκλεια, η Δωροθέα, η Γεωργία, η Νέλλη- Αλεξία, η Βικτωρία, η Ουρανία… θεέ μου ποιο σποράκι ξεχνάω …τον Δημήτρη τον μικρό αδελφό της συμμορίας … και την Σέττα που προστέθηκε στην παρέα μας λίγο πριν μας κλείσουν απότομα λόγο του covid.

Ανέτραξα στα χαρτιά μου αυτά που παρέδωσα, προνήπιο και νηπιαγωγείο 2019-2020 βαθμολόγια Α και Β τριμήνου και γενικός βαθμός, βιβλίο ύλης, απουσιολόγιο, μαθητολόγιο και αυτές τις ψυχρές περγαμηνές αποφοίτησης με τα καλλιγραφικά γράμματα του ονόματος τους και φαρδιά πλατιά η υπογραφή της νηπιαγωγού.

Ολα ξεριζώθηκαν από την αγκαλιά μου, δεν τόλμησα να γράψω … τι να έγραφα … θα τα ξανάβλεπα τον Σεπτέμβριο, τα περισσότερα στην πρώτη δημοτικού και τα προνήπια μου αρχηγούς πια στην τάξη μου, στο νηπιαγωγείο του 2020-21

… ήμουν έτοιμη … έτοιμη να φοράω μάσκα και προσωπίδα για 5 ώρες μόνο και μόνο για να δηλώσω το παρόν, αυτό το παρόν του ανήκειν. Πέρασε ο Σεπτέμβριος και δεν μας αφήσαν να μπούμε στην τάξη… θύμωσα, μου πήραν το μεγάλο εργαλίο της αίθουσας… και όταν ήρθε η εντολή για μαθήματα κάθε Σάββατο μέσω διαδικτύου, έσφιξα τα δόντια και είπα … θα το κάνω! Δεν ξέρω τον τρόπο άλλα όσα σποράκια έρθουν σε αυτό το τρίωρο ταξίδι θα προσπαθήσω να βγάλουν ριζούλες ελληνικές.

Στο πρώτο μάθημα έτρεμα, νόμιζα πως είχα χάσει τη δύναμη μου, μα τελικά είναι τα σποράκια και μόνο αυτά η δύναμη μου. Ένα μήνα 5 μαθήματα και αν κανένας με ρωτήσει θα του πω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως η Δωροθέα, αυτό το Λιονταράκι του προνηπίου ήταν το κουράγιο μου. Από την πρώτη στιγμή που είδα το όνομά της στα 5 παιδάκια της διαδικτυακής τάξης η καρδιά μου φτερούγησε. Η Δωροθέα με το που με είδε μέσα από το άψυχο γυαλί φώτισε όλη την πλάση. Η αγάπη, η χαρά της, η σιγουριά της πως είμαι η κυρία Μάνια με απογείωνε… Τα πέντε σποράκια στα τέσσερα πρώτα μαθήματα έγιναν 7 και ένα έτσι δοκιμαστικά από τους γονείς.

Δωροθέα, Αλέξανδρος, Νίκος, Μαρία, Ζωή, Σωκράτης, Τζέιμς, βάλαμε τα καλά μας στις 24 Οκτωβρίου και κάναμε τη γιορτή του ΟΧΙ. Μας έγραψαν και οι εφημερίδες 🙂 (γελάω παλιό μου παλτό) ¨Ηταν στο 5 μάθημα, στην εκπνοή του Οκτωβρίου που ένιωσα πως θέλω τόσο πολύ να τα γνωρίσω από κοντά…. και μας έγραψαν πάλι οι εφημερίδες…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις αντιδράσεις των παιδιών όταν με είδαν με το πορτοκαλί μου καπέλο στην εξώπορτα του σπιτιού τους. … ανάμεικτα συναισθήματα όλα θετικά… περισσότερο όμως θεωρώ πως χάρηκαν οι γονείς που με γνώρισαν από κοντά. Ένιωσαν πως νοιάζομαι και αυτό γαλήνεψε την ψυχή τους. Θα γράψω άλλη φορά για τους γονείς…

… θα σταθώ και πάλι στη Δωροθέα. Ντυμένη πυροσβέστης !!! Ένιωσα την έκπληξή της να την συνεπαίρνει, έτρεξε να με αγκαλιάσει ….φρενάραμε και οι δύο…. στο ένα μέτρο και κάτι… βγάζαμε σπίθες από τη χαρά μας… μιλούσαμε φυσικά ελληνικά, άνετα … «ο ιπποπόταμος που είναι;¨ με ρώτησε…

έλιωσα …

ήξερα πως όλα τα παιδάκια μου όταν ένιωθαν την έλλειψη της μαμάς στα πρώτα μαθήματα τους έδινα για λίγο να προσέχουν στην αγκαλιά τους τον Ιπποπόταμο… λίγα λεπτά αργότερα μου τον επέστρεφαν χαρούμενα … τώρα όμως η Δωροθέα μου ήταν με την μαμα της … και αυτό που της έλλειψε ήταν να σφίξει την κυρία Μάνια….

Τα μαθήματα κυλούν καλά, τα σποράκια μου μπαίνουν σε ρουτίνα και ακολουθούν την διαδικασία μάθησης μέσα από χαρούμενες εργασίες, αστείες κινήσεις στα τραγούδια και οδηγίες πάντα στα ελληνικά…

Μα στέκομαι και πάλι στη Δωροθέα, στη μαγιά και μαγεία … σε αυτό το Λιονταράκι, στην μικρή ηρωίδα μου, που χωρίς να το ξέρει τραβά όλο τον κόσμο με την σιγουριά των συναισθημάτων της, σβήνει κάθε μαύρη καπνιά καμένων με την λάμψη του χαμόγελού της και γράφει την ιστορία…

όσα χρόνια και αν περάσουν, θέλω να φτάσω να την συναντήσω φοιτήτρια και να προσπαθήσω να της εξηγήσω…

Καληνύχτα Δωροθέα μου …