Η Αραχνούλα μου συναντά τον Τζακ Μπου!!!

Πρέπει να ξαναβρώ την ταυτότητα μου ως καληνύχτα. Τότε που έγραφα χωρίς να επεξηγώ… 

Είναι και αυτός ο Νοέμβριος ο μήνας που γεννήθηκε μάλλον για τις ζόρικες εμπειρίες… το νιώθεις και εσύ Στελθ ;… κάτι συμβαίνει καθώς πεθαίνει ο Οκτώβριος… οι περισσότερες φίλες μέσα μου φωνάζουν πως φοβούνται τον Νοέμβριο...το Δεκέμβριο…τον Ιανουάριο… Κάπου στο συμπαν  ο Μέρφι  με διάφορα ξωτικά δημιουργούν μικρά χωριά, όπου βασιλεύει ένας γρίφος. Με υποχρεώνουν να ζήσω σε αυτά τα αλλόκοτα  χωρία –μικρά αλλά κομβικά– να ζήσω να λύσω το γρίφο και επιτέλους να μπορέσω να ελευθερώσω το παλιό μου παλτό…  

Το 2009 άρχισα την διατριβή με ετικέτα κολοκύθα. Μου είπαν θα πρέπει να μάθεις να φτιάχνεις φανάρι μια κολοκύθα, θα πρέπει να χεις και πολλά πολλά γλυκάκια για τα παιδιά… έπρεπε να τα καταφερουμε,,

η πρώτη κολοκύθα μου φαναράκι …γνωρίζω ,, μόνο εγώ θα κατάφερνα με τόσο κόπο σκορπά έτσι τον τρόμο

Κέλτες, κολοκύθες, γλυκά, ζόμπι που δεν αποδέχονται ή δεν έχουν καταλάβει το θάνατό τους , ο Τζακ που ζητά απεγνωσμένα ένα μέρος να αναπαυθεί… 

Φέτος κρέμασα με σιγουριά την διακοσμητική ένδειξη, και λίγο αιματάκι στη πόρτα, τόσο όσο μπας και τρομάξει κανένα και δεν χτυπήσει. Το μεγάλο πορτοκαλί φοβερό και τρομερό μου καπέλο σε πρώτη γραμμή μάχης. 

(πας καλά; εμ είσαι πολυλογού εμ σου ήρθε στο τέλος της εγγραφής πως είναι έθιμο μια ναι μια όχι πορτοκαλί … δες τις παλιές εγραφές σου παιδί μου … στην τύχη βάζαμε που και που πορτοκαλί … μάλιστα στην τελευταία δεν έχουμε καν… από δω και πέρα όπου λάχει βάζε πορτοκαλίιιι ξανθιά έ ξανθιά)

31 Οκτωβρίου «ημέρα Halloween

Πολύ βροχή έξω η δήμαρχος είπε… αναστέλλονται οι εορταστικές εκδηλώσεις…δεν το έχαψα.. τόσο μεγάλη πολυκατοικία όλα μου τα πελατάκια εδώ μένουν…θα έχουμε σίγουρα επιδρομή …  

Είχα 9 πελάτες, καλά πάει το μαγαζάκι, κέρασμα κάτι μικρές συσκευασίες πατατάκια. Σε κάθε χτύπημα της πόρτας έβαζα το καπέλο … υπήρχε και ένα τρομερά τρομακτικό και τρομερό 2χρονο ντυμένο κάτι μπλε!  Το πως γλίτωσα και δεν το έκλεψα … εγώ και τρομερό και φοβερό πορτοκαλί μου καπέλο το ξέρουν !!!  

Το έχεις πολλά χρόνια αυτό το καπέλο…αρκετά….

Το βράδυ προς ξημερώματα η βροχή και ο αέρας αντρείεψαν πάρα  πολύ… ατυχήματα με δέντρα και στέγες κυρίως έξω αλλά και μέσα στην πόλη..… 

Την δεύτερη μέρα 1 Νοεμβρίου απόγευμα, ανέλαβε το παλιό μου παλτό … εγώ ήμουν κουρασμένη πάρα πολύ… 2 Νοεμβρίου η μικρή ξανθιά είχε σχολείο … το Αα… ε ναι … αυτή είναι η επίσης τρομερή και φοβερή αραχνούλα μου, δικής ιδέα και κατασκευή …

ήμουν σίγουρη πως με το που θα την έβλεπαν  θα ζήλευαν. Έτσι εξοπλίστηκα με τις ανάλογες κοιλίτσες ποδαράκια και φυσικά τρομερά και φοβερά ματάκια..

Να φέρω και καμιά φωτογραφία παλιά …και τώρα ο μεγάλος τρόμος. Πρέπει ανά μια λέξη να βάφω πορτοκαλί !!  (κράτα και αυτή τη φράση ξανθιά ε ξανθιά αν δεν ήμουν εγω να σε σώσω ακόμα θα το πήγαινες λέξη προς λέξη) Άλλαξε ώρα, το παλιό μου παλτό δουλεύει κάπου εξαντλημένο….

αυτή η φωτογραφία δεν είναι δική μου, είναι από κάποια κλινική και νομίζω είναι ότι καλύτερο συνάντησα φέτος… δωράκι στη Στέλλα

και μια για την Μαγισσούλα μου … θα με πάρει στο κυνήγι το ξέρω … χαχαχαχα

IMG-0603

Μπου!

 

Κουρνιάζει στην παλάμη μου.

Με αυτά και αυτά σε παραμελώ. Θα τα καταφέρεις και φέτος παρόλο που το γόνατο σου έχει αρχίσει να γκρινιάζει έντονα.

Ένα παυσίπονο υπόθεση.

Την έπεισα, άφησε και φέτος την μικρή ξανθιά θεά να κάνει την δασκαλίτσα στο νηπιαγωγείο. Διδάσκουμε ελληνικά κάθε Σάββατο. Ένατη χρονιά. Φέτος έχω λίγα σποράκια 11.

Για πες τα ονόματα τα θυμάσαι;

Ναι τώρααα ειμαστε μαζί εξι Σάββατα… Δημήτρης, Δωροθέα, Ματθαίος, προνήπιο και νηπιαγωγείο Αδριανός, Χαρίκλεια, Γεωργία, Νέλλη-Αλεξία, Σωτήρης, Βικτωρία, Ουρανία, Στέφανος. Τα μετράω σε κάθε γωνία που στρίβουμε, στου διαδρόμους μη και μου χαθεί κανένα! Και εκκλησία πήγαμε για αγιασμό, και στη γιορτή είπαμε το τραγούδι μας και καταπληξαμε τα πλήθη !!!

Δεν σου είπα, μας έβαψαν την αίθουσα- δική μας και φέτος, μόνο δική μας-,έμαθα να αγαπώ τις αδυναμίες της. Κάτασπροι οι τοίχοι φέτος, η μικρή ξανθιά τρόμαξε… άρχισε να ψάχνει στο πιντερεστ να βρει τρόπους να χώσει τα σποράκια στη μαγική χώρα ..

Είδα τα τραίνα των εποχών. Ξεσήκωσα την αρχική ιδέα Χρωματιστά χαρτόνια χάρακας, ψαλίδι, κόλλα, τους μήνες για βαγόνια.

Πινελιά δική μας λίγη μαγεία εποχής σε κάθε φουγάρο μηχανής.

Τώρα γιατί αυτή η φωτογραφία κουνιέται … είναι ένα θέμα που θα πρέπει να συζητήσω με το κουνιστό μου !!! 

Η μικρή ξανθιά έχει πάντα την αγωνία. Κάθε χρόνο όλο και κάτι σκαρώνει ως διακόσμηση, ως εργαλείο για όλη τη χρονιά. Το να τους μάθει κάτι στα αγγλικά θα ήταν πιο εύκολο, αλλά εδώ προσπαθεί να τους εμπνεύσει την αγάπη για τα ελληνικά. Φέτος είναι ιδιαίτερα χαρούμενη καθώς σκέφτηκε πως τα σποράκια θα αγαπήσουν τις εποχές, … απλή ιδέα έξτρα πινελιά. Βάλαμε τα γενέθλια μας στο τραίνο της κάθε εποχής, στο βαγόνι του μήνα !

Ετσι σε κάθε μήνα θα φορτώνουμε τα καλούδια του στα βαγόνια… στο τέλος της χρονιάς αυτή η ασπρίλα θα έχει εξαφανιστεί …

Οταν έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες δεν είχε μπει ακόμη ο Οκτώβριος Τώρα το βαγόνι κουβαλά ένα ΟΧΙ και πολλά πολλά ελληνικά σημαιάκια που έφτιαξαν τα σποράκια μου! ωωω ναι καταφέραμε να χρωματίσουμε με Γαλάζιο τις σωστές γραμμές.

Αστα αυτά… πες μου για τα σποράκια σου … 

Φέτος είμαστε αγέλη λιονταριών… μια πολυλογού, μια κλαψάρια, μια υπάκουη και μια ηγετική. Τις παίζω στα δάκτυλά μου σαν να τις αναγνωρίζω ως κομμάτι του χαρακτήρα μου… Το δύσκολο είναι, όταν η πολυλογού αποφασίζει να κλάψει … η κλαψιάρα αποφασίζει να γίνει πολυλογού, η υπάκουη … βουρκώνει πιεσμένη από κάτι που δεν έχω καταλάβει και η ηγετική απλά απουσιάζει… εκεί η μικρή ξανθιά χάνει τα αυγά και τα πασχάλια…

σαν να προσπαθείς να ανασυγκροτήσεις τα μπερδεμένα κομμάτια του εαυτού σου και λείπει η ηγετική μου μορφή χαχαχαχα

Άμα γεια σου! Πάντως εύκολη τάξη μου φέτος, δηλαδή όχι και τόσο, γιατί μπορεί να έχω τον Σωτήρη που μιλάει άριστα ελληνικά, σαν παιδί ελληνικού νηπιαγωγείου, άλλα έχω και τον Δημήτρη και τον Αδριανό, με προβλήματα συγκέντρωσης…

Η παρηγοριά μου ο Στέφανος, σποράκι που φέτος είναι μεγάλος, δεύτερη χρονιά μαζί μας… Τι παρηγοριά δηλαδή; Τα ίδια μαθαίνουμε για δεύτερη χρονιά και δεν θυμάται τίποτις…

συκέ δασκάλα είσαι το ξέρουμε αυτό… να πω να πω αυτό που κάνει την διαφορά φέτος;…

Νομίζεις πως το έχεις καταλάβει; για να σε ακούσω!!

Έτοιμοι στην σειρά, βγαίνουμε από την τάξη … τραγουδάμε… και πάντα πάντα νιώθω ένα χεράκι να κουρνιάζει στην παλάμη μου…Όλου του κόσμου τα πλούτη στην παλάμη μου Το τσουμπωτό τρυφερό τόσο δα χεράκι του Ματθαίου, μόλις πριν από λίγες μέρες έκλεισε τα τέσσερα. Υπάκουος μέσα στην τάξη, μελετηρός, συμμετέχει στα πάντα, τόσο όσο ντροπαλός… όταν είναι να βγούμε έξω μπαίνει στη σειρά… βαγονάκι … μα σαν αρχίζω να περπατώ ούτε και ξέρω πως … προλαβαίνει και έρχεται ακριβώς πίσω μου, τόσο όσο για να σκαρφαλώσει και να γραπωθεί το χεράκι του στην παλάμη μου…. 

Είναι ο μικρότερος σκέφτομαι … και τον αφήνω … μα ξέρω πως είναι.. πως να το πω… πες το … αγγίζει το ανύπαρκτο μητρικό μου ένστικτο …

άντε τώρα να μαζέψω την ηγετική όταν γίνεται κλαψάρια !!!

αυτάααα καληνύχτα Μορεάλη μου …

 

Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

Η μικρή ξανθιά παίζει το ρόλο της νηπιαγωγού, δίνει ελέγχους αλλά και πτυχίο για τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσης Ελληνικών.  Πέντε χρονών σποράκια, φέτος 14 στο νηπιαγωγείο και 1 προνήπιο ο Στέφανος… από τον Σεπτέμβριο με τους 15 φίλους μου παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε παραμύθια, τραγουδάμε, κάνουμε βόλτες στην αλφαβητοχώρα με σταθμούς σε κάθε γραμματάκι, φτιάχνουμε πράγματα, διακοσμούμε την φωλιά μας ανάλογα με τις εποχές, μέχρι που φτάνει η εποχή να ανοίξουν τα φτερά τους για την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα κάνουμε στα Ελληνικά.

Η μικρή ξανθιά θεά, κάθε Σάββατο φτάνει το βαρύ σάκο της, πρώτη πρώτη στο σχολείο, την αφήνει το παλιό παλτό της εκεί, … Μπαίνει στην τάξη και  κάνει όλες τις αταξίες του κόσμου…. το μεσημέρι με άδειες μπαταρίες και περίσσια αναψυχή χώνεται κατάκοπη και σιωπηλή στο αυτοκίνητο!!!! Ακούραστο το παλιό παλτό την πηγαινοφέρνει !

Το  απόσταγμα της φετινής χρονιάς, είναι η εικόνα  μιας μαμά να «φοβερίζει» την μικρή Ιωάννα, πως αν δεν κάνει αυτό που της λέει δεν θα την ξαναφέρει στο Ελληνικό Σχολείο!!!!! Την κοίταξα με κρυφό ενθουσιασμό μην πιστεύοντας αυτό που άκουσα!

«ναι έτσι είναι κυρία Μάνια, η Ιωάννα λατρεύει να έρχεται κάθε Σάββατο  και με ρωτά κάθε πρωί που την ξυπνώ για το σχολείο της αν είναι η μέρα που θα πάει στο Ελληνικό Σχολείο! Της αρέσει τόσο που την «απειλώ» πως δεν θα την φέρω αν δεν με υπακούει!!! »

Είναι  προφανές σκέφτηκα…καθώς την έβλεπα όλο νάζι να μπαίνει στην τάξη μου…. ή κάτι δεν έχει καταλάβει η Ιωάννα μου ή το πιο πιθανό κάτι δεν κάνω καλά εγώ ως σωστός εκπαιδευτικός χαχαχαχα

Από την αρχή της χρονιάς ονειρευόμουν την αποφοίτηση μετά από επτά χρόνια σε αυτό το σχολικό παράρτημα. Εγώ με τα σποράκια του νηπιαγωγείου, και η Ελευθερία με τα παιδιά της ΣΤ δημοτικού … δηλαδή εγώ και όλα τα παιδιά … δικά μου δικά μου παιδιά !!!!

Η χρονιά μου, η σειρά μου να δω από που πηγάζει αυτή η λάμψη στα μάτια εκπαιδευτικών, όταν βλέπουν παλιό μαθητή τους να τελειώνει το λύκειο, να έχει διαπρέψει στην επαγγελματική του καριέρα,… να να…να φέρνει τα παιδιά του στο σχολείο!!!

Η τελετή αποφοίτησης, η δική μου, κατά δική μου, μοναδικά δική μου μέρα!!! Όλοι θα με κοιτούσαν με καμάρι να αστράφτω. Οργάνωσα, κυνήγησα κάθε δυνατή ευκαιρία για να είναι όλα τέλεια στη γιορτή!

Το τραγούδι από τα σποράκια μου, τα πτυχία τους, τα καπελάκια τους, τα δωράκια τους

Νευρίασα πολύ με την Ελευθερία. Η ασυνέπειά της μας έφτασε στα όρια κυρίως το παλιό μου παλτό που με βοηθούσε εθελοντικά. Όμως καταφέραμε με πείσμα να φτιάξουμε ένα να σφιχτό πρόγραμμα ροής της γιορτής.

Ένα βίντεο από το αρχείο μου! Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξη του νηπιαγωγείου μου το 2012, αφορμή για να πιάσω το μικρόφωνο … και να μιλήσω, να εξηγήσω στους γονείς … τι ? Ένα χρόνο προετοίμαζα το λόγο μου …Να βρω τρόπο να εκφράσω…να εκφραστώ παιδιάααα … να σας πω πως νιώθω, πως φουσκώνω από περηφάνια, να κλάψω να κλάψω… να βρω τρόπο να περιγράψω ….

…………………..

Μια εβδομάδα πριν ήρθαν τα μεγάλα πια παιδιά μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να μιλήσουμε λίγο με την Ελευθερία την δασκάλα τους… εκεί … εκεί βίωσα το μεγαλείο

Στο χαλί οκλαδόν όλα τα παιδάκια μικρά και μεγάλα, στην καρέκλα της νηπιαγωγού ο 10χρονος πια Σπύρος , διαβάζει ένα παραμύθι στα Ελληνικά, κάνει το γουρουνάκι, και τη φωνή του λύκου, και τα σποράκια μου μικρά και μεγάλα γελούν… και εγώ … εγώ στην γαλαρία κρυφά να κλαίω….και μετά να διαβάζει και η Μαρία και η Διονυσία, και ο Αντρέας, και η Έφη και ο Αποστόλης και η Μελίνα-λείπει ο Έντιν έφτασε μέχρι την πέμπτη Δημοτικού- και η Νικολέτα και  …. κλικ μια φωτογραφία, η φυλακή της στιγμής…

Αυτή η φωτογραφία ήταν πίσω μου στον μεγάλο προτζέκτορα, αυτή η φωτογραφία μιλούσε μαζί μου … στους γονείς…στα παιδιά, σε μένα…

Γιορτή αποφοίτησης λοιπόν, πανηγυρικοί λόγοι,  δάκρυα, παιδιά, φωτογραφίες, καπελάκια στον αέρα, δωράκια, γονείς αγκαλιές περηφάνια, συγχαρητήρια … και …

Γιορτή αποφοίτησης και ένιωσα πως αποφοίτησα και εγώ ως δασκαλίτσα από το προ νήπιο !!!

και όμως…

Η ουσία μου, το παλιό μου παλτό ο Εθελοντής στην οργάνωση της γιορτής,   στην παραγωγή των βίντεο, ως ηχολήπτης, ως φωτογράφος… ο άνθρωπός μου εκεί να προσφέρει τα πάντα και να ρουφά ερωτικά το κάθε δάκρυ της συγκίνησης μου…. παίζοντας το ρόλο του συμμαθητή, του συναδέλφου, του γονιού μου!

η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Ένας ήλιος μου γαργαλά τις πατούσες!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, να σου τα γράψω όλα. Πως να τα βάλω στην σειρά που εκείνο που είναι τελευταίο έχει την δυνατή θέληση να έρθει πρώτο!

Στην αίθουσα του μυαλού(?) μου,  σηκώνουν το χέρι να πουν- να πουν αυτά που έμαθαν-… οι μικρές εκδρομές, μια φίλη που με τραβά από το ποδαράκι για να κολυμπάμε κάθε μέρα, μια επίδειξη μόδας για το καρκίνο των γυναικών και μοντέλα φίλες μου που έφεραν έντονα σημάδια μάχης, τα σποράκια μου στο σχολείο που δεν με υπακούν πια εκτός και αν καταλάβουν πως με στενοχωρούν, η  μεγάλη εβδομάδα….και και κάτι ακόμη στο τελευταίο θρανίο να σηκώνει το χέρι και χτυπιέται να μιλήσει πρώτο!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και γαργαλά τις πατούσες της ζωής μου.

…Πες πες …

Μαζευτήκαμε οι εκπαιδευτικοί, για καφεδάκι … εκπαιδευτικοί- το λέω και ανατριχιάζει η επιδερμίδα μου από το δέος, δεν έχω εκπαιδευτεί γι αυτό λεμεεε και όμως έχω τα τυπικά προσόντα .. μιλώ ελληνικά. Όγδοη συνεχή χρονιά… επτά χρόνια στο ίδιο παράρτημα και φέτος στην τελετή αποφοίτησης των παιδιών που μαθαίνουν ελληνικά, θα χρειαστώ πάνα βρακάκι και λούκια δακρύων τοποθετημένα λίγο πιο κάτω από  το πόδι της χήνας. Τα παιδιά που αποχαιρετούν το δημοτικό, πριν από έξι χρόνια έπαιρναν το χαρτί της αποφοίτησης του νηπιαγωγείου από τα δικά μου χέρια. Μαζευτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί για καφεδάκι …

Η Ελευθερία η δασκάλα της έκτης απέναντί μου, τεράστιες κούπες καφέ με θέμα την φετινή αποφοίτηση, όλα τα σποράκια δικά μου παιδιά !!! Γιγαντώνεται η συναισθηματική μου φόρτιση για αυτή τη γιορτή, σε ένα μήνα… Το παλιό μου παλτό δέχτηκε την πρόταση μας να βοηθήσει εθελοντικά …

Πες πες …

Η Μαίρη με τραβά να κολυμπάμε ; Τα γόνατά μου έχουν σηκώσει το δικό τους μπαϊράκι, υπέρβαρη βλέπεις, ζητούν πρόωρη σύνταξη και για να τα πιστέψω μου δίνουν το βάδισμα γερασμένης φρεγάτας. Μια γερασμένη φρεγάτα που μέσα στο νερό γίνεται δελφίνι που ελευθερώνεται από τους πόνους.

πες πες…

Στην δεξίωση πριν την επίδειξη μόδας, βρήκα ένα χαρτί και στυλό, πλησίασα τις 7 γυναίκες και τους ζήτησα αυτόγραφο. Γελούσαν καθώς τις ζητούσα ως φανατική οπαδός τους να υπογράψουν . Δέχτηκαν να κάνουν πασαρέλα γιατί είναι γυναίκες με πληγωμένη από το καρκίνο την θηλυκή τους υπόληψη. Έλαμπαν οι άτιμες, μια φίλη μου, μια μαμά σπορακίων μου, μια συνάδελφος νηπιαγωγός, δυο γνωστές μου, δύο άγνωστες. Σύνολο 7! Η μαμά και η φίλη με κοίταξαν φοβισμένες, με μια φυσική συστολή του «Δεν θέλω να το κάνω αλλά με πίεσαν για το σκοπό»…. γέλασαν με την καρδιά τους καθώς υπέγραφαν, ε και που φοβάσαι? μήπως δεν το έχεις ξακάνει? βγες και περπάτα στην πασαρέλα όπως μπορείς καλύτερα, ο κόσμος θα σε χειροκροτεί, εσύ θα σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει, και εγώ θα είμαι περήφανη που λάμπεις τόσο μα τόσο πολύ …. αυτό ακριβώς δεν συνέβη και τότε άλλωστε?

Πες πες…

Μεγάλη εβδομάδα, αυτό που θα μου μείνει φέτος, το γεγονός πως από χαζομάρα μου έδωσα λάθος οδηγία στο παλιό μου παλτό και έκοψε το μαρούλι -χοντρό- για την μαγειρίτσα, πως τόσα χρόνια έφταιγε η κατσαρόλα για τις πιτσιλιές στα κόκκινα αυγά, και πως χάλασε το μικρόφωνο του παπά και άκουσαν το Χριστός Ανέστη όλοι όσοι ήταν έξω από την εκκλησία…εμείς, οι μέσα κάναμε ανάσταση δίχως παπά, με απόλυτη ησυχία, και με το θάρρος κάποιων τελικά να ψέλνουν χαμηλόφωνα … (ε ναι ανάμεσα τους και εγώ χαχα)   Εκτός από αυτά τα σημαντικά, το μικρό ασήμαντο ήταν πως για πρώτη φορά πήγα νωρίς το απόγευμα-Μεγάλη Πέμπτη- κάτω από την εκκλησία, και προετοίμασα μαζί με άλλες γυναίκες τα λουλούδια για τον στολισμό του επιταφίου. Μονότονη εθελοντική 3ωρη εργασία, κόψε τα κοτσάνια, βάλε ειδικά καρφάκια στα λουλούδια, φτιάξε όμορφα ματσάκια με μικρά άνθη… μονότονη εργασία, στο ίδιο μοτίβο σκέψης για όσους πέθαναν. Δεν στόλισα, έφυγα… και τώρα που το σκέφτομαι, δεν παραβρέθηκα στη κηδεία του θείου μου, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, των δύο ξαδέλφων μου… προστατευμένη στη γυάλα της ξενιτιάς….

άντε … πες και εσύ γιατί μας ζάλισες τόση ώρα και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα πεις γρήγορα γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο πριν χτυπήσει το κουδούνι του ήλιου, σήμερα έχει τόσο μα τόσο όμορφο ήλιο έξω!

Είναι γεγονός, έχω την κράτηση, τέλος Ιουνίου συνεπιβάτης στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα. Ρεμάλια της μπλογκογειτονιάς κανονίστε….

 

Έχω μια ζεστή ζεστή Κοιλιά :)

Όλα έχουν μια φυσική αταξία στο μυαλό (?) μου. Στην χαρτόκουτα ζητούν να μπουν σε μια τάξη. Δεν μπορώ να συγκρατήσω ακριβώς τη σκέψη, από την μια στιγμή στην άλλη αλλάζει ο τρόπος που εκφράζεται. Δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που αλλάζουν και τα θέματα αν και  στην κυτταρόπλαση (δική μου λέξη) μένουν τα ίδια. Η Ρουμάνα είχε δίκιο να βάζει ερωτήματα όψης. Ο κάβουρας επέστρεψε, πιο τρελός συνθέτει νέους κανόνες αφανισμού. Προετοιμάζω τον μονομάχο μου, τον έναν και μοναδικό. Ξυπνούν δαίμονες… Με το νέο χρόνο θα μπούμε σε μια διαδρομή γεμάτη στροφές, κλειστές απρόσμενες, ανώμαλος δρόμος,  … καθόλου μα καθόλου φιλικός.

Μια μια σκέψεις μου, ελάτε και κάντε ένα κόπο να μπείτε στη σειρά. Οι μόνιμες μπορείτε να πάτε να μαγειρέψετε, ότι θέλετε, η κουζίνα στην διάθεση σας, σάμπως και ξέρετε να μαγεύετε χωρίς εμένα;

Οι υπόλοιπες στο σαλόνι παρακαλώ. Η ιστορία των Χριστουγέννων ξεκινά με την γιορτή στο σχολείο. Η κυρία Γρίπη, ανακατώστρα μεγάλη, κατάφερε να μου κλέψει 3 παιδιά την Μαρία, τον Γιάννη και τον Αριστοτέλη, όμως ήρθαν (ευτυχώς) Χρήστος, ο Ιάσονας και η Καλλίστα Ηγετικές μορφές 🙂 Μέσα στην τάξη πριν την παρουσίαση, τα μικρά μου αδιαφορούσαν για τις  πρόβες του τραγουδιού. Τραγουδούσαν βαριετσημένα… ασε μας κυρά μου το ξέρουμε το τραγούδι, δώσε μας κάτι άλλο διψάμε «τραγούδι, Ξεδίψασαν με  τα κουδουνάκια, που τους πρόσθετα με παραμάνα,  στα μαύρα σκουφιά τους. Γουργούριζαν κρυφογελώντας για την άσπρη διακριτική μπογιά στα μαγουλάκια και την πορτοκαλί κουκίδα στην μυτούλα τους. Μπήκαν αμέσως στην σειρά για να τους βάλω τα ομοιόμορφα  κόκκινα κασκόλ, ενώ πήραν σοβαρά το ρόλο τους με το μπαστούνι. Έβαλα το καπέλο μου, κόκκινο κασκόλ, μπαστούνι και εγώ… τι να περιγράψω ένιωθα τόσο όμορφα …

Κορυφαία στιγμή, ο Λεωνίδας! Πάγωσε μπροστά στο μικρόφωνο. Το ήξερα από τις πρόβες, ήθελε να μιλήσει στο μικρόφωνο, αλλά ήταν τελείως αδιάβαστος… κανονικά δεν θα έπρεπε, πολλά δεν θα έπρεπε αν ήμουν σωστή δασκάλα… Είχα Προσπαθήσει να το μάθει, δεν τα κατάφερα…

Στο μικρόφωνο μπροστά, παγωμένος με περίμενε…

Άρχισα να ψιθυρίζω δυνατά και να επαναλαμβάνει στο μικρόφωνο

Είμαι ο Λεωνίδας

Είμαι ο Λεωνίδας

και έχω

και έχω

μια ζεστή ζεστή Καρδιά

μια ζεστή ζεστή Κοιλιά

Να την λοιπόν και η αταξία που έδωσε αυτόν τον τόσο διαφορετικό τόνο. Θυμήθηκα τον θείο μου ……με έβαζε να τραγουδώ το «χωρίς δεκάρα … πως θα βάλουμε στεφάνι στον βελιγιαννη) και εγώ νόμιζα πως θαύμαζε την φωνή μου μέχρι που κάποια χρονιά μεγάλωσα…. !!!

Τι έλεγα α ναι για τη γιορτή…

Σαν όνειρο κύλισαν όλα. Οι έλεγχοι, η λάμψη στα ματάκια από τα δώρα. Τα δώρα μου, όπως πάντα σε όμορφες σακούλες, με το πιο πολύτιμο η  αύρα των ψιθύρων από γονείς  «ναι ναι είναι όντως η καλύτερη δασκάλα την είχαν και τα δικά μου στο νηπιαγωγείο». Τραβούσα από τα πόδια τον εγωισμό να τον προσγειώσω, μα η χαρά του έβαζε φτερά…. Φορτωμένη βρέθηκα στο γραφείο του προέδρου, γελούσαν και τα μουστάκια του… «έχουμε και μια νηπιαγωγό, άστα, όλοι μιλούν για αυτή, χάλια δουλειά κάνει, σκεφτόμαστε να την διώξουμε !!!! » Ναι ε? τι μου λέτε? Είναι τόσο διάσημη !!!

Πλήρης, ευτυχισμένη, στραγγισμένη, άνοιξα τα δωράκια μου στο σπίτι, τόσες ευχές τόσες κρέμες, τόσα σαπουνάκια, σοκολατάκια, μπισκότα κρασί… και ένας περίεργος τύπος, σίγουρα σοφός μάγος των γιορτών ….

Ένοιωσα η  μεγαλύτερη κλέφτρα όλων των εποχών και δεν θέλω να το αναλύσω αυτό!

Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά πάνω στην στροφή, σχεδιάσαμε σύντομο ταξιδάκι προς Nashua… Φεύγουμε την Κυριακή, επιστρέφουμε την πρώτη μέρα του χρόνου …

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂