Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

Η μικρή ξανθιά παίζει το ρόλο της νηπιαγωγού, δίνει ελέγχους αλλά και πτυχίο για τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσης Ελληνικών.  Πέντε χρονών σποράκια, φέτος 14 στο νηπιαγωγείο και 1 προνήπιο ο Στέφανος… από τον Σεπτέμβριο με τους 15 φίλους μου παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε παραμύθια, τραγουδάμε, κάνουμε βόλτες στην αλφαβητοχώρα με σταθμούς σε κάθε γραμματάκι, φτιάχνουμε πράγματα, διακοσμούμε την φωλιά μας ανάλογα με τις εποχές, μέχρι που φτάνει η εποχή να ανοίξουν τα φτερά τους για την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα κάνουμε στα Ελληνικά.

Η μικρή ξανθιά θεά, κάθε Σάββατο φτάνει το βαρύ σάκο της, πρώτη πρώτη στο σχολείο, την αφήνει το παλιό παλτό της εκεί, … Μπαίνει στην τάξη και  κάνει όλες τις αταξίες του κόσμου…. το μεσημέρι με άδειες μπαταρίες και περίσσια αναψυχή χώνεται κατάκοπη και σιωπηλή στο αυτοκίνητο!!!! Ακούραστο το παλιό παλτό την πηγαινοφέρνει !

Το  απόσταγμα της φετινής χρονιάς, είναι η εικόνα  μιας μαμά να «φοβερίζει» την μικρή Ιωάννα, πως αν δεν κάνει αυτό που της λέει δεν θα την ξαναφέρει στο Ελληνικό Σχολείο!!!!! Την κοίταξα με κρυφό ενθουσιασμό μην πιστεύοντας αυτό που άκουσα!

«ναι έτσι είναι κυρία Μάνια, η Ιωάννα λατρεύει να έρχεται κάθε Σάββατο  και με ρωτά κάθε πρωί που την ξυπνώ για το σχολείο της αν είναι η μέρα που θα πάει στο Ελληνικό Σχολείο! Της αρέσει τόσο που την «απειλώ» πως δεν θα την φέρω αν δεν με υπακούει!!! »

Είναι  προφανές σκέφτηκα…καθώς την έβλεπα όλο νάζι να μπαίνει στην τάξη μου…. ή κάτι δεν έχει καταλάβει η Ιωάννα μου ή το πιο πιθανό κάτι δεν κάνω καλά εγώ ως σωστός εκπαιδευτικός χαχαχαχα

Από την αρχή της χρονιάς ονειρευόμουν την αποφοίτηση μετά από επτά χρόνια σε αυτό το σχολικό παράρτημα. Εγώ με τα σποράκια του νηπιαγωγείου, και η Ελευθερία με τα παιδιά της ΣΤ δημοτικού … δηλαδή εγώ και όλα τα παιδιά … δικά μου δικά μου παιδιά !!!!

Η χρονιά μου, η σειρά μου να δω από που πηγάζει αυτή η λάμψη στα μάτια εκπαιδευτικών, όταν βλέπουν παλιό μαθητή τους να τελειώνει το λύκειο, να έχει διαπρέψει στην επαγγελματική του καριέρα,… να να…να φέρνει τα παιδιά του στο σχολείο!!!

Η τελετή αποφοίτησης, η δική μου, κατά δική μου, μοναδικά δική μου μέρα!!! Όλοι θα με κοιτούσαν με καμάρι να αστράφτω. Οργάνωσα, κυνήγησα κάθε δυνατή ευκαιρία για να είναι όλα τέλεια στη γιορτή!

Το τραγούδι από τα σποράκια μου, τα πτυχία τους, τα καπελάκια τους, τα δωράκια τους

Νευρίασα πολύ με την Ελευθερία. Η ασυνέπειά της μας έφτασε στα όρια κυρίως το παλιό μου παλτό που με βοηθούσε εθελοντικά. Όμως καταφέραμε με πείσμα να φτιάξουμε ένα να σφιχτό πρόγραμμα ροής της γιορτής.

Ένα βίντεο από το αρχείο μου! Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξη του νηπιαγωγείου μου το 2012, αφορμή για να πιάσω το μικρόφωνο … και να μιλήσω, να εξηγήσω στους γονείς … τι ? Ένα χρόνο προετοίμαζα το λόγο μου …Να βρω τρόπο να εκφράσω…να εκφραστώ παιδιάααα … να σας πω πως νιώθω, πως φουσκώνω από περηφάνια, να κλάψω να κλάψω… να βρω τρόπο να περιγράψω ….

…………………..

Μια εβδομάδα πριν ήρθαν τα μεγάλα πια παιδιά μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να μιλήσουμε λίγο με την Ελευθερία την δασκάλα τους… εκεί … εκεί βίωσα το μεγαλείο

Στο χαλί οκλαδόν όλα τα παιδάκια μικρά και μεγάλα, στην καρέκλα της νηπιαγωγού ο 10χρονος πια Σπύρος , διαβάζει ένα παραμύθι στα Ελληνικά, κάνει το γουρουνάκι, και τη φωνή του λύκου, και τα σποράκια μου μικρά και μεγάλα γελούν… και εγώ … εγώ στην γαλαρία κρυφά να κλαίω….και μετά να διαβάζει και η Μαρία και η Διονυσία, και ο Αντρέας, και η Έφη και ο Αποστόλης και η Μελίνα-λείπει ο Έντιν έφτασε μέχρι την πέμπτη Δημοτικού- και η Νικολέτα και  …. κλικ μια φωτογραφία, η φυλακή της στιγμής…

Αυτή η φωτογραφία ήταν πίσω μου στον μεγάλο προτζέκτορα, αυτή η φωτογραφία μιλούσε μαζί μου … στους γονείς…στα παιδιά, σε μένα…

Γιορτή αποφοίτησης λοιπόν, πανηγυρικοί λόγοι,  δάκρυα, παιδιά, φωτογραφίες, καπελάκια στον αέρα, δωράκια, γονείς αγκαλιές περηφάνια, συγχαρητήρια … και …

Γιορτή αποφοίτησης και ένιωσα πως αποφοίτησα και εγώ ως δασκαλίτσα από το προ νήπιο !!!

και όμως…

Η ουσία μου, το παλιό μου παλτό ο Εθελοντής στην οργάνωση της γιορτής,   στην παραγωγή των βίντεο, ως ηχολήπτης, ως φωτογράφος… ο άνθρωπός μου εκεί να προσφέρει τα πάντα και να ρουφά ερωτικά το κάθε δάκρυ της συγκίνησης μου…. παίζοντας το ρόλο του συμμαθητή, του συναδέλφου, του γονιού μου!

η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Advertisements

Ένας ήλιος μου γαργαλά τις πατούσες!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, να σου τα γράψω όλα. Πως να τα βάλω στην σειρά που εκείνο που είναι τελευταίο έχει την δυνατή θέληση να έρθει πρώτο!

Στην αίθουσα του μυαλού(?) μου,  σηκώνουν το χέρι να πουν- να πουν αυτά που έμαθαν-… οι μικρές εκδρομές, μια φίλη που με τραβά από το ποδαράκι για να κολυμπάμε κάθε μέρα, μια επίδειξη μόδας για το καρκίνο των γυναικών και μοντέλα φίλες μου που έφεραν έντονα σημάδια μάχης, τα σποράκια μου στο σχολείο που δεν με υπακούν πια εκτός και αν καταλάβουν πως με στενοχωρούν, η  μεγάλη εβδομάδα….και και κάτι ακόμη στο τελευταίο θρανίο να σηκώνει το χέρι και χτυπιέται να μιλήσει πρώτο!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και γαργαλά τις πατούσες της ζωής μου.

…Πες πες …

Μαζευτήκαμε οι εκπαιδευτικοί, για καφεδάκι … εκπαιδευτικοί- το λέω και ανατριχιάζει η επιδερμίδα μου από το δέος, δεν έχω εκπαιδευτεί γι αυτό λεμεεε και όμως έχω τα τυπικά προσόντα .. μιλώ ελληνικά. Όγδοη συνεχή χρονιά… επτά χρόνια στο ίδιο παράρτημα και φέτος στην τελετή αποφοίτησης των παιδιών που μαθαίνουν ελληνικά, θα χρειαστώ πάνα βρακάκι και λούκια δακρύων τοποθετημένα λίγο πιο κάτω από  το πόδι της χήνας. Τα παιδιά που αποχαιρετούν το δημοτικό, πριν από έξι χρόνια έπαιρναν το χαρτί της αποφοίτησης του νηπιαγωγείου από τα δικά μου χέρια. Μαζευτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί για καφεδάκι …

Η Ελευθερία η δασκάλα της έκτης απέναντί μου, τεράστιες κούπες καφέ με θέμα την φετινή αποφοίτηση, όλα τα σποράκια δικά μου παιδιά !!! Γιγαντώνεται η συναισθηματική μου φόρτιση για αυτή τη γιορτή, σε ένα μήνα… Το παλιό μου παλτό δέχτηκε την πρόταση μας να βοηθήσει εθελοντικά …

Πες πες …

Η Μαίρη με τραβά να κολυμπάμε ; Τα γόνατά μου έχουν σηκώσει το δικό τους μπαϊράκι, υπέρβαρη βλέπεις, ζητούν πρόωρη σύνταξη και για να τα πιστέψω μου δίνουν το βάδισμα γερασμένης φρεγάτας. Μια γερασμένη φρεγάτα που μέσα στο νερό γίνεται δελφίνι που ελευθερώνεται από τους πόνους.

πες πες…

Στην δεξίωση πριν την επίδειξη μόδας, βρήκα ένα χαρτί και στυλό, πλησίασα τις 7 γυναίκες και τους ζήτησα αυτόγραφο. Γελούσαν καθώς τις ζητούσα ως φανατική οπαδός τους να υπογράψουν . Δέχτηκαν να κάνουν πασαρέλα γιατί είναι γυναίκες με πληγωμένη από το καρκίνο την θηλυκή τους υπόληψη. Έλαμπαν οι άτιμες, μια φίλη μου, μια μαμά σπορακίων μου, μια συνάδελφος νηπιαγωγός, δυο γνωστές μου, δύο άγνωστες. Σύνολο 7! Η μαμά και η φίλη με κοίταξαν φοβισμένες, με μια φυσική συστολή του «Δεν θέλω να το κάνω αλλά με πίεσαν για το σκοπό»…. γέλασαν με την καρδιά τους καθώς υπέγραφαν, ε και που φοβάσαι? μήπως δεν το έχεις ξακάνει? βγες και περπάτα στην πασαρέλα όπως μπορείς καλύτερα, ο κόσμος θα σε χειροκροτεί, εσύ θα σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει, και εγώ θα είμαι περήφανη που λάμπεις τόσο μα τόσο πολύ …. αυτό ακριβώς δεν συνέβη και τότε άλλωστε?

Πες πες…

Μεγάλη εβδομάδα, αυτό που θα μου μείνει φέτος, το γεγονός πως από χαζομάρα μου έδωσα λάθος οδηγία στο παλιό μου παλτό και έκοψε το μαρούλι -χοντρό- για την μαγειρίτσα, πως τόσα χρόνια έφταιγε η κατσαρόλα για τις πιτσιλιές στα κόκκινα αυγά, και πως χάλασε το μικρόφωνο του παπά και άκουσαν το Χριστός Ανέστη όλοι όσοι ήταν έξω από την εκκλησία…εμείς, οι μέσα κάναμε ανάσταση δίχως παπά, με απόλυτη ησυχία, και με το θάρρος κάποιων τελικά να ψέλνουν χαμηλόφωνα … (ε ναι ανάμεσα τους και εγώ χαχα)   Εκτός από αυτά τα σημαντικά, το μικρό ασήμαντο ήταν πως για πρώτη φορά πήγα νωρίς το απόγευμα-Μεγάλη Πέμπτη- κάτω από την εκκλησία, και προετοίμασα μαζί με άλλες γυναίκες τα λουλούδια για τον στολισμό του επιταφίου. Μονότονη εθελοντική 3ωρη εργασία, κόψε τα κοτσάνια, βάλε ειδικά καρφάκια στα λουλούδια, φτιάξε όμορφα ματσάκια με μικρά άνθη… μονότονη εργασία, στο ίδιο μοτίβο σκέψης για όσους πέθαναν. Δεν στόλισα, έφυγα… και τώρα που το σκέφτομαι, δεν παραβρέθηκα στη κηδεία του θείου μου, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, των δύο ξαδέλφων μου… προστατευμένη στη γυάλα της ξενιτιάς….

άντε … πες και εσύ γιατί μας ζάλισες τόση ώρα και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα πεις γρήγορα γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο πριν χτυπήσει το κουδούνι του ήλιου, σήμερα έχει τόσο μα τόσο όμορφο ήλιο έξω!

Είναι γεγονός, έχω την κράτηση, τέλος Ιουνίου συνεπιβάτης στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα. Ρεμάλια της μπλογκογειτονιάς κανονίστε….

 

Έχω μια ζεστή ζεστή Κοιλιά :)

Όλα έχουν μια φυσική αταξία στο μυαλό (?) μου. Στην χαρτόκουτα ζητούν να μπουν σε μια τάξη. Δεν μπορώ να συγκρατήσω ακριβώς τη σκέψη, από την μια στιγμή στην άλλη αλλάζει ο τρόπος που εκφράζεται. Δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που αλλάζουν και τα θέματα αν και  στην κυτταρόπλαση (δική μου λέξη) μένουν τα ίδια. Η Ρουμάνα είχε δίκιο να βάζει ερωτήματα όψης. Ο κάβουρας επέστρεψε, πιο τρελός συνθέτει νέους κανόνες αφανισμού. Προετοιμάζω τον μονομάχο μου, τον έναν και μοναδικό. Ξυπνούν δαίμονες… Με το νέο χρόνο θα μπούμε σε μια διαδρομή γεμάτη στροφές, κλειστές απρόσμενες, ανώμαλος δρόμος,  … καθόλου μα καθόλου φιλικός.

Μια μια σκέψεις μου, ελάτε και κάντε ένα κόπο να μπείτε στη σειρά. Οι μόνιμες μπορείτε να πάτε να μαγειρέψετε, ότι θέλετε, η κουζίνα στην διάθεση σας, σάμπως και ξέρετε να μαγεύετε χωρίς εμένα;

Οι υπόλοιπες στο σαλόνι παρακαλώ. Η ιστορία των Χριστουγέννων ξεκινά με την γιορτή στο σχολείο. Η κυρία Γρίπη, ανακατώστρα μεγάλη, κατάφερε να μου κλέψει 3 παιδιά την Μαρία, τον Γιάννη και τον Αριστοτέλη, όμως ήρθαν (ευτυχώς) Χρήστος, ο Ιάσονας και η Καλλίστα Ηγετικές μορφές 🙂 Μέσα στην τάξη πριν την παρουσίαση, τα μικρά μου αδιαφορούσαν για τις  πρόβες του τραγουδιού. Τραγουδούσαν βαριετσημένα… ασε μας κυρά μου το ξέρουμε το τραγούδι, δώσε μας κάτι άλλο διψάμε «τραγούδι, Ξεδίψασαν με  τα κουδουνάκια, που τους πρόσθετα με παραμάνα,  στα μαύρα σκουφιά τους. Γουργούριζαν κρυφογελώντας για την άσπρη διακριτική μπογιά στα μαγουλάκια και την πορτοκαλί κουκίδα στην μυτούλα τους. Μπήκαν αμέσως στην σειρά για να τους βάλω τα ομοιόμορφα  κόκκινα κασκόλ, ενώ πήραν σοβαρά το ρόλο τους με το μπαστούνι. Έβαλα το καπέλο μου, κόκκινο κασκόλ, μπαστούνι και εγώ… τι να περιγράψω ένιωθα τόσο όμορφα …

Κορυφαία στιγμή, ο Λεωνίδας! Πάγωσε μπροστά στο μικρόφωνο. Το ήξερα από τις πρόβες, ήθελε να μιλήσει στο μικρόφωνο, αλλά ήταν τελείως αδιάβαστος… κανονικά δεν θα έπρεπε, πολλά δεν θα έπρεπε αν ήμουν σωστή δασκάλα… Είχα Προσπαθήσει να το μάθει, δεν τα κατάφερα…

Στο μικρόφωνο μπροστά, παγωμένος με περίμενε…

Άρχισα να ψιθυρίζω δυνατά και να επαναλαμβάνει στο μικρόφωνο

Είμαι ο Λεωνίδας

Είμαι ο Λεωνίδας

και έχω

και έχω

μια ζεστή ζεστή Καρδιά

μια ζεστή ζεστή Κοιλιά

Να την λοιπόν και η αταξία που έδωσε αυτόν τον τόσο διαφορετικό τόνο. Θυμήθηκα τον θείο μου ……με έβαζε να τραγουδώ το «χωρίς δεκάρα … πως θα βάλουμε στεφάνι στον βελιγιαννη) και εγώ νόμιζα πως θαύμαζε την φωνή μου μέχρι που κάποια χρονιά μεγάλωσα…. !!!

Τι έλεγα α ναι για τη γιορτή…

Σαν όνειρο κύλισαν όλα. Οι έλεγχοι, η λάμψη στα ματάκια από τα δώρα. Τα δώρα μου, όπως πάντα σε όμορφες σακούλες, με το πιο πολύτιμο η  αύρα των ψιθύρων από γονείς  «ναι ναι είναι όντως η καλύτερη δασκάλα την είχαν και τα δικά μου στο νηπιαγωγείο». Τραβούσα από τα πόδια τον εγωισμό να τον προσγειώσω, μα η χαρά του έβαζε φτερά…. Φορτωμένη βρέθηκα στο γραφείο του προέδρου, γελούσαν και τα μουστάκια του… «έχουμε και μια νηπιαγωγό, άστα, όλοι μιλούν για αυτή, χάλια δουλειά κάνει, σκεφτόμαστε να την διώξουμε !!!! » Ναι ε? τι μου λέτε? Είναι τόσο διάσημη !!!

Πλήρης, ευτυχισμένη, στραγγισμένη, άνοιξα τα δωράκια μου στο σπίτι, τόσες ευχές τόσες κρέμες, τόσα σαπουνάκια, σοκολατάκια, μπισκότα κρασί… και ένας περίεργος τύπος, σίγουρα σοφός μάγος των γιορτών ….

Ένοιωσα η  μεγαλύτερη κλέφτρα όλων των εποχών και δεν θέλω να το αναλύσω αυτό!

Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά πάνω στην στροφή, σχεδιάσαμε σύντομο ταξιδάκι προς Nashua… Φεύγουμε την Κυριακή, επιστρέφουμε την πρώτη μέρα του χρόνου …

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Τι μου είπε ο Χιονάνθρωπος :)

Ξαπλωμένη στο κρεββάτι. Το λουκουμάκι μου συντροφιά, μικρο αλλά ξυράφι, λίγο αργό αλλά κρατάει χρόνια και μόνο για να ζωντανεύει την χαρτόκουτα του μυαλού μου.  Χρόνια και εγώ νηπιαγωγός (και καλά) στα σαββατιανά …. Αυτό το Σάββατο έφτασε η στιγμή που θα  καταπληξουμε τα πλήθη

Πάγωσα στην πρώτη πρόβα μαζί με τον Φρόστι …

.Έπρεπε να λιώσει ο πάγος, με την ζεστή καρδιά των μικρών μου … Πρώτα θα  φτιάξαμε ατμόσφαιρα. Δίπλα στους άψυχους στίχους ακολουθήσαμε αυστηρά τις κρυφές διαδρομές των χρωμάτων …Πορτοκαλί μύτη,. μαύρα ματάκια, κόκκινο κασκόλ, μια μεγάλη σκούπα, καπέλο μαύρο για να είναι φοβερό.

Ζωντάνευαν η στίχοι, Σάββατο με Σάββατο, ζωντάνεψαν τα σκηνοθετικά μου όνειρα. Το εύρημα που θα μας δώσει την ξεχωριστή αύρα στην σκηνή /// τα ταανν ||| θα ντυθούμε όλοι χιονάνθρωποι (τι πρωτότυπο χοχο)Δέκα πέντε μικροί και μια τεράστια. Ασπρές μπλουζες, Κόκκινο κασκόλ, Καπέλα

και σκούπα??? καλά ας μάθουν να λένε σκούπα και ας κρατήσουν μπαστούνια ……

τα σποράκια τραγουδούσαν και εγώ ζωγράφιζα τον Φρόστι στον πίνακα …ξανά και ξανά..Σάββατο με Σάββατο…. μέχρι που το προηγούμενο Σάββατο, δεν ήθελα να πάω σχολείο… πήγα… τι να έκανα…

Ενιωσα πως κάτι ξέρουν … τελευταία σκηνοθετική πινελιά, μετά το τραγούδι, ένα ένα σποράκι στο μικρόφωνο  …

Είμαι ο/η σποράκι και έχω ζεστή ζεστή καρδιά ….

καλά πάνε μου φαίνεται,

ψιθύρισε ο Φρόστι…

όλα θα γίνουν όπως τα έχεις ονειρευτεί…

Αραγε είσαι και δικό τους όνειρο;

του απάντησα πριν τον σβήσω για τελευταία φορά από τον πίνακα..

Άρπαξα δυο μεγάλα χαρτόνια… τα ψυχρά περιγράμματα του Φρόστι ήταν έτοιμα… παραδόθηκαν στις δύο ομάδες , αγόρια κορίτσια… βάλτε ότι χρώματα θέλετε... Ο,τι ό,τι θέλουμε όοοοοτι θέλετε… έπεσαν πάνω στα χαρτόνια με λύσσα…

Ορίστε τα αποτελέσματα …καθένας μπορεί να καταλάβει ποια ομάδα χρωμάτισε ποιον…

Η ψυχή μου γέμισε χαρά … γιατί να… καθώς ελεύθερα χρωμάτιζαν … από μόνα τους τραγουδούσαν όλα μαζί …

είμαι ο φρόστι ο χιονάνθρωπος παιδιά…

 

ναι το τραγούδι έγινε η έμπνευσή τους  …

Έτσι είναι η χιονάνθρωποι;

τους ρώτησα…

έφαγαν πολλά γλυκά

μου απάντησε ο ταραξίας

Τελευταία κίνηση το Σάββατο, κρυμμένη στο μανίκι μου

Μετά το τραγούδι θα τους υποσχεθώ δωράκια…

θα δωροδοκήσω γιατί δεν έχουν μπέσα αυτά τα πλάσματα …πιστέψτε με δεν έχουν μπέσα … μόνο ζεστή ζεστή καρδιά έχουν

σημείωση... χθες έπεσε και το μέιλ κόλαφος από την διεύθυνση. μπλα μπλα μπλα... στην γιορτή θα παρακολουθήσουν ο γεν. πρόξενος της Ελλαδος, ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας, ο εκτελεστικός πρόεδρος, η σύμβουλος της συμπληρωματικής εκπαίδευσης ... μπλα μπλα μπλα... είμαστε σίγουροι πως όλα θα είναι τέλεια μπλα μπλα μπλα ... καλή επιτυχία...

φέρτε μου δωροδοκίες !!!!

 

 

Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….