Έχω μια ζεστή ζεστή Κοιλιά :)

Όλα έχουν μια φυσική αταξία στο μυαλό (?) μου. Στην χαρτόκουτα ζητούν να μπουν σε μια τάξη. Δεν μπορώ να συγκρατήσω ακριβώς τη σκέψη, από την μια στιγμή στην άλλη αλλάζει ο τρόπος που εκφράζεται. Δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που αλλάζουν και τα θέματα αν και  στην κυτταρόπλαση (δική μου λέξη) μένουν τα ίδια. Η Ρουμάνα είχε δίκιο να βάζει ερωτήματα όψης. Ο κάβουρας επέστρεψε, πιο τρελός συνθέτει νέους κανόνες αφανισμού. Προετοιμάζω τον μονομάχο μου, τον έναν και μοναδικό. Ξυπνούν δαίμονες… Με το νέο χρόνο θα μπούμε σε μια διαδρομή γεμάτη στροφές, κλειστές απρόσμενες, ανώμαλος δρόμος,  … καθόλου μα καθόλου φιλικός.

Μια μια σκέψεις μου, ελάτε και κάντε ένα κόπο να μπείτε στη σειρά. Οι μόνιμες μπορείτε να πάτε να μαγειρέψετε, ότι θέλετε, η κουζίνα στην διάθεση σας, σάμπως και ξέρετε να μαγεύετε χωρίς εμένα;

Οι υπόλοιπες στο σαλόνι παρακαλώ. Η ιστορία των Χριστουγέννων ξεκινά με την γιορτή στο σχολείο. Η κυρία Γρίπη, ανακατώστρα μεγάλη, κατάφερε να μου κλέψει 3 παιδιά την Μαρία, τον Γιάννη και τον Αριστοτέλη, όμως ήρθαν (ευτυχώς) Χρήστος, ο Ιάσονας και η Καλλίστα Ηγετικές μορφές 🙂 Μέσα στην τάξη πριν την παρουσίαση, τα μικρά μου αδιαφορούσαν για τις  πρόβες του τραγουδιού. Τραγουδούσαν βαριετσημένα… ασε μας κυρά μου το ξέρουμε το τραγούδι, δώσε μας κάτι άλλο διψάμε «τραγούδι, Ξεδίψασαν με  τα κουδουνάκια, που τους πρόσθετα με παραμάνα,  στα μαύρα σκουφιά τους. Γουργούριζαν κρυφογελώντας για την άσπρη διακριτική μπογιά στα μαγουλάκια και την πορτοκαλί κουκίδα στην μυτούλα τους. Μπήκαν αμέσως στην σειρά για να τους βάλω τα ομοιόμορφα  κόκκινα κασκόλ, ενώ πήραν σοβαρά το ρόλο τους με το μπαστούνι. Έβαλα το καπέλο μου, κόκκινο κασκόλ, μπαστούνι και εγώ… τι να περιγράψω ένιωθα τόσο όμορφα …

Κορυφαία στιγμή, ο Λεωνίδας! Πάγωσε μπροστά στο μικρόφωνο. Το ήξερα από τις πρόβες, ήθελε να μιλήσει στο μικρόφωνο, αλλά ήταν τελείως αδιάβαστος… κανονικά δεν θα έπρεπε, πολλά δεν θα έπρεπε αν ήμουν σωστή δασκάλα… Είχα Προσπαθήσει να το μάθει, δεν τα κατάφερα…

Στο μικρόφωνο μπροστά, παγωμένος με περίμενε…

Άρχισα να ψιθυρίζω δυνατά και να επαναλαμβάνει στο μικρόφωνο

Είμαι ο Λεωνίδας

Είμαι ο Λεωνίδας

και έχω

και έχω

μια ζεστή ζεστή Καρδιά

μια ζεστή ζεστή Κοιλιά

Να την λοιπόν και η αταξία που έδωσε αυτόν τον τόσο διαφορετικό τόνο. Θυμήθηκα τον θείο μου ……με έβαζε να τραγουδώ το «χωρίς δεκάρα … πως θα βάλουμε στεφάνι στον βελιγιαννη) και εγώ νόμιζα πως θαύμαζε την φωνή μου μέχρι που κάποια χρονιά μεγάλωσα…. !!!

Τι έλεγα α ναι για τη γιορτή…

Σαν όνειρο κύλισαν όλα. Οι έλεγχοι, η λάμψη στα ματάκια από τα δώρα. Τα δώρα μου, όπως πάντα σε όμορφες σακούλες, με το πιο πολύτιμο η  αύρα των ψιθύρων από γονείς  «ναι ναι είναι όντως η καλύτερη δασκάλα την είχαν και τα δικά μου στο νηπιαγωγείο». Τραβούσα από τα πόδια τον εγωισμό να τον προσγειώσω, μα η χαρά του έβαζε φτερά…. Φορτωμένη βρέθηκα στο γραφείο του προέδρου, γελούσαν και τα μουστάκια του… «έχουμε και μια νηπιαγωγό, άστα, όλοι μιλούν για αυτή, χάλια δουλειά κάνει, σκεφτόμαστε να την διώξουμε !!!! » Ναι ε? τι μου λέτε? Είναι τόσο διάσημη !!!

Πλήρης, ευτυχισμένη, στραγγισμένη, άνοιξα τα δωράκια μου στο σπίτι, τόσες ευχές τόσες κρέμες, τόσα σαπουνάκια, σοκολατάκια, μπισκότα κρασί… και ένας περίεργος τύπος, σίγουρα σοφός μάγος των γιορτών ….

Ένοιωσα η  μεγαλύτερη κλέφτρα όλων των εποχών και δεν θέλω να το αναλύσω αυτό!

Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά πάνω στην στροφή, σχεδιάσαμε σύντομο ταξιδάκι προς Nashua… Φεύγουμε την Κυριακή, επιστρέφουμε την πρώτη μέρα του χρόνου …

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Advertisements

Τι μου είπε ο Χιονάνθρωπος :)

Ξαπλωμένη στο κρεββάτι. Το λουκουμάκι μου συντροφιά, μικρο αλλά ξυράφι, λίγο αργό αλλά κρατάει χρόνια και μόνο για να ζωντανεύει την χαρτόκουτα του μυαλού μου.  Χρόνια και εγώ νηπιαγωγός (και καλά) στα σαββατιανά …. Αυτό το Σάββατο έφτασε η στιγμή που θα  καταπληξουμε τα πλήθη

Πάγωσα στην πρώτη πρόβα μαζί με τον Φρόστι …

.Έπρεπε να λιώσει ο πάγος, με την ζεστή καρδιά των μικρών μου … Πρώτα θα  φτιάξαμε ατμόσφαιρα. Δίπλα στους άψυχους στίχους ακολουθήσαμε αυστηρά τις κρυφές διαδρομές των χρωμάτων …Πορτοκαλί μύτη,. μαύρα ματάκια, κόκκινο κασκόλ, μια μεγάλη σκούπα, καπέλο μαύρο για να είναι φοβερό.

Ζωντάνευαν η στίχοι, Σάββατο με Σάββατο, ζωντάνεψαν τα σκηνοθετικά μου όνειρα. Το εύρημα που θα μας δώσει την ξεχωριστή αύρα στην σκηνή /// τα ταανν ||| θα ντυθούμε όλοι χιονάνθρωποι (τι πρωτότυπο χοχο)Δέκα πέντε μικροί και μια τεράστια. Ασπρές μπλουζες, Κόκκινο κασκόλ, Καπέλα

και σκούπα??? καλά ας μάθουν να λένε σκούπα και ας κρατήσουν μπαστούνια ……

τα σποράκια τραγουδούσαν και εγώ ζωγράφιζα τον Φρόστι στον πίνακα …ξανά και ξανά..Σάββατο με Σάββατο…. μέχρι που το προηγούμενο Σάββατο, δεν ήθελα να πάω σχολείο… πήγα… τι να έκανα…

Ενιωσα πως κάτι ξέρουν … τελευταία σκηνοθετική πινελιά, μετά το τραγούδι, ένα ένα σποράκι στο μικρόφωνο  …

Είμαι ο/η σποράκι και έχω ζεστή ζεστή καρδιά ….

καλά πάνε μου φαίνεται,

ψιθύρισε ο Φρόστι…

όλα θα γίνουν όπως τα έχεις ονειρευτεί…

Αραγε είσαι και δικό τους όνειρο;

του απάντησα πριν τον σβήσω για τελευταία φορά από τον πίνακα..

Άρπαξα δυο μεγάλα χαρτόνια… τα ψυχρά περιγράμματα του Φρόστι ήταν έτοιμα… παραδόθηκαν στις δύο ομάδες , αγόρια κορίτσια… βάλτε ότι χρώματα θέλετε... Ο,τι ό,τι θέλουμε όοοοοτι θέλετε… έπεσαν πάνω στα χαρτόνια με λύσσα…

Ορίστε τα αποτελέσματα …καθένας μπορεί να καταλάβει ποια ομάδα χρωμάτισε ποιον…

Η ψυχή μου γέμισε χαρά … γιατί να… καθώς ελεύθερα χρωμάτιζαν … από μόνα τους τραγουδούσαν όλα μαζί …

είμαι ο φρόστι ο χιονάνθρωπος παιδιά…

 

ναι το τραγούδι έγινε η έμπνευσή τους  …

Έτσι είναι η χιονάνθρωποι;

τους ρώτησα…

έφαγαν πολλά γλυκά

μου απάντησε ο ταραξίας

Τελευταία κίνηση το Σάββατο, κρυμμένη στο μανίκι μου

Μετά το τραγούδι θα τους υποσχεθώ δωράκια…

θα δωροδοκήσω γιατί δεν έχουν μπέσα αυτά τα πλάσματα …πιστέψτε με δεν έχουν μπέσα … μόνο ζεστή ζεστή καρδιά έχουν

σημείωση... χθες έπεσε και το μέιλ κόλαφος από την διεύθυνση. μπλα μπλα μπλα... στην γιορτή θα παρακολουθήσουν ο γεν. πρόξενος της Ελλαδος, ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας, ο εκτελεστικός πρόεδρος, η σύμβουλος της συμπληρωματικής εκπαίδευσης ... μπλα μπλα μπλα... είμαστε σίγουροι πως όλα θα είναι τέλεια μπλα μπλα μπλα ... καλή επιτυχία...

φέρτε μου δωροδοκίες !!!!

 

 

Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….

 

Προσαρμογή χωρίς υποχωρήσεις !

Προσπάθησα, δεν είναι πως δεν προσπάθησα. Δεν κατάφερα όμως να τα προλάβω όλα όσα ήθελα. Πέρασε το Σαββατοκύριακο λοιπόν. Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο καθόλου δεν μου άρεσε η Κυριακή βράδυ. Δεν ήθελα καν να κοιμηθώ για να μην έρθει η Δευτέρα.

κλασικό λαλα και συνεχίζω… καλά αυτό το λαλα έχει μια πολύ σκληρή ιστορία. Δεν θέλω να την αναφέρω τώρα γιατί το μυαλό (;) θα ξεφύγει σε άλλα θέματα που μαστιγώνουν άγρια το τι είμαστε και που πάμε αν δεν μπορούμε να σταματήσουμε … ωωωωω όχι όχι όχι κλείνομαι στον μικρόκοσμο μου λαλα και συνεχίζω …

Το Σάββατο τα σποράκια μου ήρθαν γεμάτα ενέργεια και καθόλου όρεξη να προσέξουν. Έτσι πειραματίστηκα σε νέα μέθοδο … ένα σκληρό παιχνίδι … τα κατάφερα, πέρασε το δικό μου και τους έμεινε χρόνος για παιχνίδι! Έχουμε ακόμη 6 Σάββατα και έχουμε μπει στην τελική ευθεία που λέγεται αποφοίτηση

Δωράκι του Σαββάτο, το παλιο μου παλτό και ένα πανέμορφο γεύμα…

fagaki

Για την Κυριακή τι να πω … απλώς δεν μου έφτασε και ας είμαι θεά ….

Δεν έχω βολευτεί ακόμη στη μπλογκογειτονιά Στη ζωή έχω μάθει να παίζω με τους δικούς μου όρους, αναρχοφατσα … συγγνώμη … δεν πρόκειται να σχολιάσω με προφίλ του Γούγλι και τα ιστολόγια της Ιστοκουκκίδας δεν μου δημοσιεύουν με κανέναν άλλον τρόπο σχόλια σε αναρτήσεις φίλων μου … Δεν γνωρίζω για την ώρα τι συμβαίνει … έχω ξοδέψει αρκετές ώρες …γράφω σχόλιο πατώ αποστολή …εξαφανίζεται το σχόλιο..ισως το πετά στα ύποπτα σχόλια για σπαμ τόση ενέργεια χωρίς ορατό αποτέλεσμα …και όμως διάβασα όλες τις αναρτήσεις…

και και και την τελευταία όπου ο Γιάννης με προσκαλεί σε παιχνίδι και τον ευχαριστώ για την απονομή …. κλικ εδώ 

Υπομονή λοιπόν και χρόνος… Χρόνος καλά αυτό το σερνικό είναι πολύ ζόρικο … ολόκληρη ξανθιά θεά και δεν μου κάθεται Βέβαια από την άλλη ως θεά τον έχω ξελογιάσει τόσο μα τόσο πολύ που κομπλάρει μάλλον … τι λέω ? …νυστάζω αυτό λέω…

Καληνύχτα Λεξότυπή μου 🙂

Οταν τα λλ κοιτάζονται :)



Στο εργαστήριο των γιορτινών ημερών, με πρωταγωνιστές τα σποράκια. Το προηγούμενο Σάββατο φτιάξαμε τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες μας. 

IMG-0619.jpg

Αυτό το Σάββατο είχαμε την γιορτή. Καλογυαλισμένα τα σποράκια μου έδωσαν τον πιο λαμπερό τόνο στην γιορτή. Μπλέχτηκαν οι δροσερές τους φωνές με τα γκλιν γκλιν από κάποια τριγωνάκια, πέταξε στην αίθουσα η χαρά, η ελπίδα,  και αγκάλιασε όλους τους γονείς. 

Από την Παρασκευή το βράδυ, ο περίεργος τύπος με τα κόκκινα μου έδωσε 18 όμορφα μικρά πακέτα, το κάθε ένα με το όνομα του σπορακίου. Η αποστολή ήταν απλή, μετά την γιορτή και εφόσον τα σποράκια μου πουν το τραγούδι τέλεια (δεν υπήρχε περίπτωση να μην το πουν τέλεια) επιστρέφω μόνη μου στην τάξη, όπου οι γονείς έρχονται να πάρουν τον έλεγχο και και και το δωράκι.


 IMG-0639.jpg

Γέμισα τόσο μα τόσο που ελάχιστη σημασία έχουν για μένα δύο αρκετά σημαντικές εκδηλώσεις. Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα μέχρι σήμερα τι είναι τα θυρανοίξια και θα ήθελα να παρακολουθήσω σήμερα αυτή τη τόσο ξεχωριστή λειτουργία. Περισσότερο γιατί γίνεται για μια εκκλησία που πριν από δυο και χρόνια παραδόθηκε στις φλόγες. Σήμερα είναι πανέτοιμη ξανακτισμένη, ένα μικρό στολίδι της ελληνικής παροικίας. Θα πήγαινα αν δεν ένιωθα λίγο αρρωστούλα και αρκετά κουρασμένη … 

Μπαίνουμε στην τελευταία εβδομάδα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μια εβδομάδα περίεργη θα έλεγα, σε αναμονή κάποιων εξελίξεων

Η ματιά μου χαϊδεύει τα δώρα που μου έκαναν οι γονείς, και ντροπαλά γεμάτα χάρα μου πρόσφεραν τα μικρά μου … καλή σοδιά και φέτος, όμως καλύτερη από όλες το λ λ στο πολλά μιας κάρτας, από την Στεφανία με τα δύο λ να κοιτάζονται κατάματα κόντρα στο εν δυο της στοχίσεως 

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂