Καλώς ήρθες ραστώνη

Σχολείο τέλος. Τα παιχνίδια κάτω. Επίσημα το Σάββατο, 11 Ιουνίου αποχαιρέτησα και τους γονείς. Το προηγούμενο Σάββατο, 4 Ιουνίου αποχαιρέτησα τα σποράκια μου. Ο Λέανδρος, ο Θωμάς, η Σεσίλια, η Ιζαμπέλλα, η Αθανασία, η Αικατερίνη, η Σταυρούλα, ο Φίλιππος, ο Παύλος, η Ζωή, η Μαρία, η Έλενα η Αλίκη, ο Κώστας, η Σέτα, άνοιξαν τα φτερά τους για την πρώτη Δημοτικού. Δεν πρόλαβα να τα αποχαιρετίσω όπως άλλες χρονιές. Να τους πω λογάκια στην τάξη. Είχαμε νωρίς τη γιορτή της αποφοίτησης. Απλά δεν πρόλαβα να τα δω όλα μαζί μέσα στην τάξη και να τα χαράξω στην καρδιά μου ως τελευταία εικόνα. Είχα και την υπερπαραγωγή … δωράκι στους γονείς όλα τα ποιήματα και τραγούδια που είπαμε στις γιορτές που λόγω πανδημίας δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν.

Και ήταν εκεί λίγο μετά την παράδοση των πτυχίων τους που όπως έγραψα «ψήλωσα λίγο… σα να φούσκωσε το στήθος μου… και … και σα να μου κόπηκε η ανάσα από τη χαρά όταν τα σποράκια μού έκαναν επίθεση αγκαλιάς μετά από προτροπή των γονέων τους…. και ήταν που σα να δάκρυσα και λίγο καθώς τα αποχαιρετούσα… και τους ευχόμουν δυνατά «καλό καλοκαίρι» κρυφά «καλή πρόοδο»

Κράτησα έξι για μαγιά τον Σεπτέμβριο. Την Ηλέκτρα, τον Γιωρλγο (ναι έχουμε αρχίσει να βάζουμε το ρ) τον Μιχάλη, την Έλλα τον Απόλλωνα και τη Θάλεια.

Η έκπληξή μου για φέτος η βοηθός μου, η Κωνσταντίνα. Να προσέχει κάθε μου ανάσα, κάθε μου κίνηση, κάθε μου βήμα… Ένας σπουδαίος θησαυρός, που λατρεύει αυτό που κάνει και μάλιστα από τον Σεπτέμβριο γράφτηκε και στο πανεπιστήμιο για να μου γίνει δασκαλίτσα, να ανοίξει και αυτή τα φτερά της και να πετάξει μετά από 4 ή 5 χρόνια. Μου υποσχέθηκε πως θα είναι και του χρόνου βοηθός μου.

Τέλος και στα λεκοκλειδα, μας τελείωσε το έργο, ότι μαζέψαμε μαζέψαμε από λεφτάκια… Την Παρασκευή αποχαιρέτησα την ομάδα σε ένα γεύμα μέσω ζουμ, πρώτη φορά είδα τις φατσούλες τους και άκουγα τις φωνές τους. αχμμμ Αν η αγγλική ήταν δύσκολη στο γραπτό λόγο των τσατ, ο προφορικός λόγος είναι ακόμα πιο δύσκολος. Από συνάδελφο σε συνάδελφο αλλάζεις χώρα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! σοκ…. Ισπανός, Κορεάτης, Γάλλος, Άραβας, Γερμανός, Ταϊλανδέζα, Κινέζος, Ισπανίδα και ξαφνικά εγώ Ελληνίδα, να μιλάμε αγγλικά, ίδια γλώσσα μα τόσο διαφορετική στην προφορά /// η μικρή ξανθιά κρύφτηκε πίσω από την καρέκλα μου, μασουλώντας το τοστ και την μπανάνα…

και το Σάββατο 11

Οι εκπαιδευτικοί πάλι, διαλέξαμε τον «Μύθο» Δεν είχα καταλάβει γιατί διάλεξαν αυτό το «Α! μου πιάνετε τον κώλο και εγώ σας αφήνω» ούζο=μεζεδοπωλείο. Η απάντηση ακούει στο όνομα Παναγιώτα. Μικρός καραγκιόζης η ξανθιά θεά χώθηκε μέσα στην αγκαλιά του ούζου, ένα δύο μακροβούτια σε δύο σφηνάκια τσικουδιά, και μετά δέχτηκε κεράσματα τρία ποτήρια κρασί μέχρι να έρθει το παλιό παλτό να τη μαζέψει….

Όταν ακούγεται η τρομερή και φοβερή Σειρήνα λήξης διαφόρων δραστηριοτήτων μου, βλέπω όλες τις φίλες μου κατάκοπες, χυμένες σε διάφορες γωνιές του παλατιού. Η μόνη τους πρόκληση για τον Ιούλιο το κολύμπι… το πέρα δώθε της πισίνας. Να κολυμπώ και να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να ανοίγω διαδρομές στο σύμπαν και να στέλνω την κάθε μία εκεί, και πάλι πίσω… να τις συγκεντρώνω στο κορμί μου, σε αυτό το σάκο που όλο παλιώνει εξωτερικά αλλά γίνεται το παλιό αγαπημένο, χιλιοσκισμένο μα άνετο φούτερ… Αλλάζει, ξεφεύγει από το ανίκητο που είχα δεδομένο, και πάει στο φθαρμένο, παραδομένο στο λάθος υπερεκτιμημένο δεδομένο Μια μια επιστρέφουν με τελευταία τη μικρή ξανθιά θεά, που θα μας φέρει τα δικά της..ξέρετε, αταξίες, παιχνίδια και σχέδια.

Και εκεί που πιστεύουμε πως καλωσορίζουμε τη ραστώνη η μικρή κράτησε λέει τη Σέτα για φίλη. «Η μαμά της μας παρακάλεσε να τις μάθουμε περισσότερα Ελληνικά» μας ανακοινώνει η μικρή ξανθιά. Πρώτη φορά ιδιαίτερο μάθημα σε ένα μόνο παιδί. Δύο ώρες πρωί το Σάββατο και μια ώρα επανάληψη την Τετάρτη το απόγευμα. Κοίτα που όλες οι φίλες μου συμφωνούν, κάθε μια για τον δικό της λόγο ακόμα και εγώ.. εγώ που αφήνω τον εαυτό μου να επιπλέει, ακούω τους ήχους το νερού και με τραβά απαλά ένα εσωτερικό ρεύμα για να με φτάσει Ελλάδα…

Λαλά,

Αυτό είναι ένα τραγούδι με την Παναγιώτα. Το διαφορετικό σε αυτό το τραγούδι είναι πως το βίντεο είναι γυρισμένο στο λασίν. Αγαπημένος αυτός ο φάρος, αγαπημένη και η ψευδαίσθηση πως το νερό είναι θάλασσα και όχι ποταμός…

… είναι αλήθεια, αυτό το αχ είναι αλήθεια…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Σημ. Το Αυτό είμαι και έχω να σου πω πως έχει αλλάξει ο τρόπος που μου γράφεις… παλιά μου έγραφες αυτά που έκαιγαν και όχι γεγονότα.

Διαφωνώ, δεν άλλαξα εγώ, η ζωή μου άλλαξε, αυτό που κατά κύριο λόγο έχει αλλάξει είναι πολλές μα πολλές ώρες μόνη…

Καληνύχτα και πάλι ..

Δεν θα πάρει δώρο η Μάνια…

Το θυμάσαι πως είμαι ένα απλό εξοχικό στο πουθενά του μυαλού σου και πως καμιά σχέση δεν έχω με μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή μπλογκ ή δεν ξέρω εγώ τι… Και αν το θυμάσαι γιατί δεν μου γράφεις πιο τακτικά;

Απλα πράγματα σσσσ μας διαβάζουν. Κατάλαβα τρόμαξες. Οχι ακριβώς, φοβήθηκα όμως, προς στιγμή δεν ήθελα να βουτήξω και να αρχίσω το κολύμπι, με έπιασε κούραση… Μετά μίλησα με τον Πήτερ Παν, έβαλα τα κλάματα, φύσηξα δυνατά τη μύτη μου και έγινα και πάλι απίστευτα δυνατή, πανέτοιμη να στηρίξω κάθε του αγώνα. Άλλωστε θα ήταν μια μάχη για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Χάρηκα που δεν θα δοθεί αυτή η μάχη μέσα στα Χριστούγεννα.

Ναι, με τα σποράκια περάσαμε ωραία. Σποράκια είναι, όσο τους δίνεις ρουφούν, παίζουν γελούν. «Ο χιονάνθρωπος παιδιά » και για άλλη μια φορά το φοβερό καπέλο έκλεψε την παράσταση.

Η γιορτή μέσα στην τάξη…τους έδωσα και τα δωράκια που τους είχα φτιάξει … άλλαξα τα γαλλικά και τα μετέτρεψα σε ελληνικές κατασκευές… κουφάλοι κεμπεκιώτες δεν θα σας περάσει χαχαχα .

Ήρθε και ο Αγιος Βασίλης! Τεράστιος ήταν φέτος. Οργανώναμε πως θα εμφανιστεί στα παιδιά και μου λέει ξαφνικά «σε ξέρω εσένα ….» γούρλωσα τα μάτια με κάποια ενοχή, «με ξέρεις και εσύ» εγώ; αναρωτήθηκα και η ολόκληρη η ερωτική μου ζωή έκανε προβολή ταινίας στο μυαλο μου … μπα κανένας τόσο ψηλός, θα με έβαζε η μαμα να τον παντρευτώ αμέσως … τις άρεσαν τις μαμάς οι ψηλοί άντρες… πσσσσ σκέφτηκα έχω μέσον χριστουγεννιάτικης μαγείας, είναι ο ένας και αληθινός … «έχουμε φάει μαζί στο σπίτι της Μαίρης…» τζίφος ούτε και αυτός !!! Δεν είναι αυτός που τρώει τα μπισκότα και πίνει το γάλα που του αφήνω κάτω από το Χριστουγεννιατικο δέντρο…

Σκατούλες, αυτό έχω να πω μόνο. Αυτός ο κοκκινοφορεμένος είναι τελικά τζαναμπέτης. Μάλιστα με τρολάρει και όλας στο φέις.

Εχεις την οικογενεια σου, μάλιστα, που την έχω … σκορπισμένη σε όλο τον κόσμο… και πάρε και ένα Ομικρον … και γενικά είναι μέχρι να μου γυρίσει το μάτι… να γίνω καλικάτζαρος, και να σκαρφαλώσω στο έλκηθρό του στα κρυφά…. και να αλλάξω και το δρομολόγιο του κατά πως με βολεύει.

και βασικά όλα αυτά τα γράφω από την βαθιά μου χαρά, μακριά από νοσοκομεία και με ανίψια, αδέλφια, φίλους, ξαδέλφια, θεία, παλιο παλτό, οοοολους καλά .. χωρίς απώλεια. Χωρίς φθορές… Αχ να χαρείς μη μου λες για φθορές γιατί θα σου θυμίσω το κείμενο που προσπάθησες να διορθώσεις, όταν κάποιος αποφάσισε να το υπαγορεύσει στο κινητό του. Η πρώτη αιτία στης Ενανθρωπήσεως … του Μεγάλου Αθανασίου … Μια εμπλοκή την έπαθε η ξανθιά που να θυμίσω πως δεν διαβάζει…. Θεός, Φθορά, θάνατος, διάβολος αφθαρσία Λόγος… κάηκε ο εγκέφαλος, εύκολο κείμενο δε λέω, αλλά όχι όταν δεν έχει καθόλου σημεία στίξης, καθόλου… Πέρασε στην αφθαρσία το μυαλό μου μέσω αφασίας… καλά καλα δεν καταλαβαίνεις όποτε το αφήνω εδώ το θέματα… τι έλεγα; Εγώ έλεγα, πως τα δικά σου γραπτά εδώ στο εξοχικό δεν μπαίνεις καν στον κόπο να τα διορθώσεις… πληκτρολογείς και ούτε που στέκεσαι…

Γκρινιάζω λιγουλάκι και δεν ξέρω αν βγει αυτή η εγγραφή, τώρα γράφω στα τυφλά δεν γράφει ο κερσορας , εγώ μόνο πληκτρολογώ… …α ωραία βγήκαν όλα … θαυμα 🙂 …

Αύριο λοιπόν Σάββατο δίνω ελέγχους. Η καλύτερη μου μέρα. Δασκαλίτσα με τα ουλα της. Δεκάλεπτα ραντεβού με τους γονείς. Θα κρατώ τον έλεγχο και θα αγορεύω !!!! Ασε που θα με γεμίσουν δώρα και κάρτες που θα μου έχουν φταίξει τα παιδάκια μου … Θα με γεμίσουν και οι γονείς με καλά λόγια!!!! Σκέτη ευτυχία. Ήδη μου έδωσαν από το προηγούμενο Σάββατο 4 δώρα!!!! Στα δύο είχε και κρυμμένο μαγικό δώρο. Ένα, η μαμά του Φίλιππου και του Παύλου που δάκρυσε γιατί πρώτη φορά άκουσε για τα παιδάκια της πως είναι αδαμάντινοι χαρακτήρες… Αφού είναι αλήθεια να μην της το πω… η δουλειά που έχει ρίξει στο μεγάλωμα λάμπει …και σας φευγει στην Ελλάδα για Χριστούγεννα !!! Το δεύτερο δώρο η μαμα του Γιωλγου, «Γιώργος σας αγαπά πάρα πολύ είστε ο λόγος που έρχεται στο ελληνικό σχολείο» … (κάτι τέτοια ακούω και κάπου πιστεύω πως δεν χρησιμοποιώ κανέναν από τους παιδαγωγικούς κανόνες των σχολείων χαχαχα ) «… μα συνέχεια τον μαλώνω και του φωνάζω» «είμαι εκπαιδευτικός κυρία Μάνια, τα παιδιά θέλουν να τους φωνάζεις να τα μαλώνεις, μετρούν αλλιώς την επιβράβευση, και εσείς επιβραβεύετε και όλας» … αχ μου έκανε δώρο και κρέμα χεριών και κραγιόν και λιπ στικ 🙂

Σκέψου πόσο ωραία θα περάσω αύριο. Θα με στολίσουν με δώρα και με λογάκια και και και 🙂

Όλα καλά λοιπόν, οπότε μένει χώρος και χρόνος για λίγη γκρινιά. Να έλειπε αυτό το ζόρι με τα οικονομικά , και ένα στρωμένο τραπέζι, από δω μέχρι το βιλαμπάχο και με όλους τους συγγενείς και φίλους μου μαζεμένους…

Αυτά …

Καληνύχτα εξοχικό του μυαλού μου 🙂

Ένα ζόμπι που το λέγαν Μάνια

Ακριβώς δύο μήνες. Πονάει που πέρασε τόσος καιρός. Πρώτα απ όλα πονά που δεν κατέγραψα όσα ένιωθα τον Σεπτέμβριο. Ευτυχώς θυμάμαι ακόμα τα πρώτα φθινοπωρινά βήματα… Με μια λέξη σχολείο.

Με πολλές λέξεις φέτος μπήκαμε σε αίθουσα μετά την περσυνή χρονιά… Νιώθω την λιονταρίσια μου έπαρση να φουσκώνει καθώς είμαι μια αναγνωρισμένη και επιτυχημένη δασκαλίτσα. Στις εγγραφές οι περισσότεροι γονείς με ήξεραν, μου χαμογελούσαν εγκάρδια … Κυρία Μάνια … αχ σα να έβαζαν μια μάσκα ομορφιάς στη χαίτη μου και μετά να έλαμπε !!

Έτσι μου ήρθε μαλακά η φωλιά των 19 μικρών σπορακίων. Ωωωωω ναι Έξι προνήπια και 13 νηπιαγωγείο! Και η δεύτερη φωλιά ήταν η γλυκιά μου αίθουσα, που φέτος δεν είναι μόνο δικιά μου αλλά χρησιμοποιείται και από το καθημερινό!!! Και το λιονταράκι έπιασε δουλειά. Πρώτα έβαλε στη θέση του τις δασκαλίτσες του καθημερινού, με ευγένεια και ήρεμα αλλά με την γνωστή λιονταρίσια αυτοπεποίθηση (τρομάρα μου χαχα) Χωρίς μεσάζοντες φτάσαμε σε μια άψογη συνεργασία με κατανομή του χώρου… βέβαια λόγω του γνωστού ιού (μη χέσω ευκαιρία έψαχναν) δεν με αφήνουν να αγγίζουμε τα παιχνίδια. Δέκα εννέα σποράκια τα βάζεις σε μια αίθουσα με παιχνίδια και τους λες… αυτά δεν τα αγγίζετε δεν είναι δικά μας, και αυτά είναι… παιχνίδια, παι-χνί-δια… τραγελαφικό … Παρόλα αυτά, κέρδισα χώρο στην αίθουσα να βάζουμε τα δικά μας παιχνίδια, όπως και τοίχο να βάζουμε τις δικές μας ζωγραφιές, όπως και επιπλέον καρέκλες και τραπέζια, που δεν χρειάζεται να τα πηγαινοφέρνω από … δεν ξέρω εγώ που !!!

Το δεύτερο θεματάκι ήταν μια βοηθός μέσα στην τάξη. Μιλάμε για 4 και 5χρονα με αυξημένα μέτρα υγιεινής… τι να λέμε… από το πρώτο Σάββατο των μαθημάτων άρχισα να μετρώ τις δυνάμεις μου… Η ανάγκη για βοηθό ήταν επιτακτική, και μάλιστα όχι για λίγες ώρες αλλά για οοοολη τη μέρα… κάτι με το καλό… κάτι με το άγριο, το κατάλαβαν οι αποπάνω… και τώρα που αύριο έχω ένα ακόμα σποράκι …. 20 σύνολο θα απαιτήσω για μία και μοναδικά δική μου βοηθό…. Το αστείο είναι πως υπάρχει μεγάλη περίπτωση να έχω μόνιμο τον Σωτήρη 18 χρονών παλικαράκι που θέλει να σπουδάσει γιατρός…. ΑΡΑ σε μια σύντομη σουμα 20 μικρά και ένας έφηβος για εκπαίδευση φέτος χαχαχαχα…

Αχ τα σποράκια είναι τέλεια… Ο Λέανδρος (από πέρσι) ο Θωμάς, ο Γιώργος, η Ηλέκτρα, η Έλλα, η Σέτα, η Σταυρούλα, η Αικατερίνη, η Έλενα, η Θάλια, η Αθανασία, ο Απόλλωνας, ο Μιχάλης, ο Κωσταντίνος….και Φέτος έχω τρία δίδυμα! Ιζαμπέλα και Σεσίλια. Φίλιππος και Παύλος. Ζωή και Μαρία. Τις δύο τελευταίες τις είχα και πέρσι για λίγο… ένα θα πω… ούτε οι μαμά τους δεν μπορεί να τις ξεχωρίσει χαχαχαχα. Έδωσε μια μικρή μάχη ο Ιπποπόταμος να μάθει ονόματα , και χαρακτήρες, και φατσούλες, αλλά τα καταφέραμε οι φατσούλες αυτές να χαμογελούν και να με υπακούν… εκτός από τις στιγμές που απλά είναι .. παιδιά … χαχαχαχα

Έφτασε ο Οκτώβριος και μαζί του ένα νέο πρότζεκτ στην Λεξόκλειδη. Ξαφνικά από Παρασκευή σε Δευτέρα άρχισα να δουλεύω σε καθημερινή οκτάωρη βάρδια μπροστά σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή… Ανάθεμα και αν ήξερα τι έκανα… Ποιος ήταν ο ανάπηρος εγώ ή το πρότζεκτ … εμ και οι δύο… τρια τσατ, συν δύο τσατ ενημερώσεων… ένα αρχείο εξέλ με δεδομενα και άσχετα στρινγκς (μη με ρωτάς, μπορείς να φανταστείς και πορδοκόφτες)..ένα πισι και μέσα του ένα ριμοτ πισι.. ένα προβληματικό παιχνίδι … τρεις προϊσταμένους και καμιά τριανταριά 35χρονους συνεργάτες,,,όλλλα μέσα σε μια και μόνο οθόνη …. ζόμπι έγινα…κάΪκε η ψυχή μου… κυκλοφορούσα μέσα στο σπίτι … έτρωγα, κοιμόμουν, ξυπνούσα, δούλευα.. μια οπτική ίνα ένιωθα… έχασα τα πάντα, τον εαυτό μου, τη μνήμη μου, τη ζωή μου… Το παλιό παλτό μου για ένα μήνα έχασε την φλογίτσα του… Ήξερα πως θα τελειώσει, κάθε μέρα παρακαλούσα να με διώξουν, κάθε μέρα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου προλάβαινα και με τραβούσα με ορμή για να μην παραιτηθώ, μια κάτασταση για τα λεφτά τα κάνεις όλα ή ο εγωισμός μου σέρνετε για να επιβιώσει…

Τώρα αναρρώνω… ξυπνώ και κοιτώ τα σχεδόν γυμνά δέντρα και αναρωτιέμαι που πήγε ο Οκτώβριος.

Μου έμεινε η γλύκα των σπορακίων μου στη επίσκεψη στην τάξη μας της Ελληνίδας πρέσβεως στον Καναδα μαζί με τον πρόξενο και των ενθυμίων που τους φτιάξαμε, η γλύκα της μικρής μας γιορτής για την 28η χωρίς τους γονείς να μας χειροκροτούν,

η γλύκα της νύχτας του hallowing

Φέτος ήρθαν 5 παιδάκια και με απείλησαν πως θα μου κάνουν κόλπα τρομακτικά αν δεν τους δώσω γλυκά …

αχ και πάνω από όλα μα όλα ο τρόμος του παλιού μου παλτού για το ζόμπι Μάνια…

Πάει πέρασε, γλυτώσαμε την υγεία μας, σωματική και ψυχική …

Τώρα αναρρώνουμε και λέμε αύριο μήπως επιτέλους μπω στον άγριο κόσμο του χόκεϊ χεχεχε

Θα σου γράψω…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Να πάρω μια ανάσα

Να πάρεις μια ανάσα, σε αφήνω. Άλλωστε εδώ έρχεσαι πάντα ως ξανθιά θεά για να κρυφτείς και να ξεκουραστείς.

Αλήθεια όταν σου μιλούν τα δάκτυλά μου παίρνει μια ανάσα το μυαλό(?) μου, Όμως το μυαλό (?) δεν πάει και πολύ καλά νομίζω. Σε όσα θέματα κατέχω κυλά γρήγορα, υπάρχει δημιουργικό άγχος.

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν δεν ξέρω που πάνε τα 4 … αγριεύει η σκέψη μου και όλο φτιάχνει σενάρια διαχείρισης που σαφώς καταλήγουν σε ανασφάλειες, φόβους, φοβίες … η απλή αποτυχία φαντάζει τέρας έτοιμο να με κατασπαράξει λες και κρίνεται η ζωή μου… Γύρω μου φωνούλες φίλων, αγαπημένων προσώπων, του παλιού μου παλτού… όλες επαναλαμβάνουν το ίδιο εμψυχωτικό μήνυμα «θα τα τα πας μια χαρά, είσαι ικανή κλπ» και έτσι το τέρας γιγαντώνεται….. και ο πανικός χτυπά την πόρτα, μαζί με την αίσθηση πως… έφτασε το τέλος….

Πιο τέλος όμως … απλά μιας αποτυχημένης προσπάθειας. ε και ? ναι αλλά αν πετύχω θα και θα…. αρχίζουν τα όνειρα, αρχίζουν τα σχέδια, αρχίζουν τα σενάρια διαχείρησης φτάνω στο που πάνε τα 4 …. φάλλος κύκλος …

Ένα νέο ξεκίνημα λοιπόν, στο οποίο δεν ξέρω που πάνε τα 4 Όλα ξεκίνησαν όταν χτύπησα την πόρτα της Λεξόκειδης …. και πετάχτηκαν παιχνίδια με λέξεις αγγλικές, ελληνικές, ανθρώποι οργανωμένοι και ένα σωρό άγνωστες διαδρομές…και τεστ οδήγησης σε άλλα κόλπα… Δεν μπορείς όμως σε έναν γέρικο σκύλο να διδάξεις νέα κόλπα

Ένα πράγμα θα σου πω αγαπητό μου εξοχικό: Την Δευτέρα ξεκινώ … ένα μήνα θα τα κάνω σκατά! Το θέμα είναι αν θα καταφέρω (στην εκπαίδευση δεν τα κατάφερα) να το διασκεδάσω, να γίνω ανεύθυνη, χαλαρή… ήρεμη… με όλους μα όσους αγαπώ να μην έχουν καμία μα καμία προσδοκία από μένα … και κυρίως αυτή η πουτάνα η συνταγματάρχης της Στελθ …. που ενώ κατοικεί μέσα μου, δεν την ξέρω καθόλου, ξεροκέφαλη, εγωίστρια, επιμένει να πολεμά και να δίνει διαταγές ακόμα και όταν η μάχη είναι χαμένη….και εδώ φαύλος κύκλος μη σου πω και φαλλός και τρομάξεις….

Σε άλλα νέα έχω πολλά να σου γράψω…

Βόλτες αγαπημένες με το παλιό μου παλτό και μια καινούρια κατάκτηση περίπτερου ναού

Αποφοίτηση των σπορακίων μου 🙂 Τι τράβηξαν όλη τη χρονιά από μένα !!!

Τα σποράκια μου! Αλέξανδρος, Δωροθέα, Νίκος με τα μπλε! Σωκράτης, Λέανδρος, Τζέιμς με τα πράσινα! Το κόκκινο δικό μου παράσημο Τα είδα από κοντά με γέμισαν με δώρα, με αγκάλιασαν !!!

Τι χρονιά και αυτή! Διαφορετική χρονιά, που φέτος μου έμαθε… για να πω την αλήθεια και τι δεν μου έμαθε! Κάθε Σάββατο, σε κάθε μάθημα είχα να πολεμήσω και να νικήσω τον δράκο της ψυχρής οθόνης για να φτάσω, στο χαμόγελο τους, στη δημιουργικότητα τους, στη σκέψη τους και να κερδίσω την προσοχή τους και …το γέλιο τους. Στόχος να αγαπήσουν τα Ελληνικά. Ευτυχώς σε αυτή την προσπάθεια είχα συμμάχους τα ίδια τα παιδιά και την Ελληνική γλώσσα. Δεν ξέρω αν θα με πιστέψει κανείς αλλά τα παιδιά τρελαίνονται να μαθαίνουν ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα, με ένα μαγικό τρόπο, ενώνει την ανθρώπινη σκέψη με την καρδιά με σκοπό την Ψυχαγωγία.

Αααα ναι και είχα και μια πληρωμένη απάντηση σε μια γυναίκα που την έχει πάρει η κάτω βόλτα της έπαρσης … Πολλοί πιστεύουν πως οι συναισθηματικοί άνθρωποι όπως εγώ, όσο επιμένουν να λειτουργούν με το συναίσθημα γίνονται όλο και πιο αδύναμοι… Ίσως κάπου έχουν δίκιο… δεν πρέπει όμως ποτέ να υποτιμάμε το ταλέντο τους στο να πετυχαίνουν διάνα ….

Να το βέλος χεχε

«Σε άλλα νέα άρχισε το τρολαρισμα πάλι αυτό που στέλνει ανθρωπους στα νοσοκομεία με άδικα, ανούσια, χυδαία χτυπήματα κάτω από τη μέση. Επικοινωνιακό ξεκατίνιασμα με τοξικό αρνητισμό  και στόχο «ας δημιουργήσουμε ένα χάος εκεί που δεν υπάρχει για να νιώσουμε ρε παιδί μου τη βασιλεία του λιονταριού στο αίμα μας »  τσόκαρα που σέρνονται με πανάκριβες τσάντες που δανείστηκαν ως δήθεν ινφλουενσερ, τρολάρουν για τις επιδείξουν και να κερδίσουν μήπως και καταφέρουν να πουλήσουν κανένα χαϊμαλί»
Το παρόν κείμενο είναι φανταστικό (από κάθε άποψη) τρολάρισμα !!! οποιαδήποτε σχέση με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς τυχαία.»

Μόνο που βρήκε ακριβώς το στόχο του, την έπαρση της συγκεκριμένης γυναίκας …

Αυτά … σε αφήνω Μορεάλη μου, σε παρακαλώ κάνε με αναίσθητη με αυτή την νέα προσπάθεια…..

Παγωμένο μελάκι :)

Τα έγραψες και ξέχασες να τα δημοσιεύσεις?

Ναι κάτι συνέβει και δεν πρόλαβα να φέρω τις φωτογραφίες!

Οκ βρες τις φωτογραφίες, γράψε και κάτι για τον έρωτα και πάτα δημοσίευση μικρή μου 🙂

Ε ναι, είναι καλά η αδελφή μου και όλα καλά, Και το παλιό παλτό καλά είναι. Μπήκαμε σε ευθεία μικρή μου ξανθιά. Μπορείς να κάνεις βόλτες και να χορεύεις με παγοπέδιλα στο παγωμένο μελάκι του μυαλού (?) σου.

Δώσαμε ελέγχους το προηγούμενο Σάββατο 30 Ιανουαρίου. Όλα τα σποράκια Αλφα. Ηλεκτρονικά στάλθηκαν στους γονείς και την τελευταία ώρα, σε δεκάλεπτο τηλεδιάλογο με κάθε γονέα. Υπομονή και αγάπη θέλουν τα σποράκια αχμμ και φως. Χωρίς φως, δεν παίρνουν θάρρος, δεν φτερουγίζει η καρδιά τους, δεν γοητεύονται.

Για τον μικρό μου Σωκράτη το σύμπαν έκανε μια μικρή συνομωσία Η αδελφή του πήρε τον έλεγχό της από το καθημερινό σχολείο με καλούς βαθμούς και στο σπίτι έγινε μια μικρή γιορτή. Ο μικρός μου καθώς πηγαίνει τις καθημερινές προνήπιο δεν πήρε έλεγχο. Τον έπιασε το παράπονο, έκλαιγε, και τη στιγμή που έκλαιγε ήρθε ειδοποίηση στο κινητό της μαμάς, πως η κυρία Μάνια από το Σαββατιανό σχολείο έστειλε έλεγχο για τον Σωκράτη. Αυτό ήταν, το κλικ για να νιώσει πως αυτό που κάνουμε κάθε Σάββατο είναι σχολείο χαχαχαχα και η κυρία Μάνια δασκάλα. Στο μάθημα που κάναμε ο Σωκράτης παρακολουθούσε και το βασικό όταν τον ρώταγα κάτι προσπαθούσε να απαντήσει.

Και την Παρασκευή ήρθε η σειρά μου να λιώσω… – παρακαλώ – γειας κυρία Μάνια – ποιος είναι – είμαι ο Σωκράτης ….!!! Τι κάνεις Σωκράτη μου; – Είμαι καλά εσύ; – Καλά είμαι. – Γιατί με πήρες τηλέφωνο, θέλεις κάτι; -Ναι, κάνω τις ασκήσεις μου !! -Μπράβο Σωκράτη είσαι πολύ καλός μαθητής !

Η μαμά του μου εξήγησε πως εκεί που έκαναν μια επανάληψη τις ημέρες τις εβδομάδας στα Ελληνικά, ο Σωκράτης της ζήτησε να με πάρει τηλέφωνο γιατί θέλει να μου πει κάτι!!! χαχαχαχαχα Φυσικά και η μαμά έχει ένα άγχος που έχει μεταδώσει στα παιδιά για να είναι καλοί μαθητές και φυσικά τα παιδιά έχουν αγχωθεί. Όμως ένα κομμάτι μέσα μου χάρηκε με αυτό το τηλεφώνημα. Πρώι πρωί ένα σποράκι μου κελαηδούσε !!

Κρύο πολύ κρύο στη Μορεάλη μου. Ο Φεβρουάριος θα φέρει ακόμη πιο πολύ. Μου λείπει η εκτόνωση της γυμναστικής, το κολύμπι. Μετά από μια σειρά περιπετειών επιστρέφω στην γκρίνια, αυτή που μουρμουρά που δεν κάνει μάθημα τα Σάββατα σε αίθουσα, που δεν είναι ανοιχτή η πισίνα, που δεν πάει σε συγκεντρώσεις, γιορτές, που δεν συναντιέται με φίλους για καφεδάκι…. Θα περάσει… ναι θα περάσει … Πάμε βόλτα. Αυτοκινητάδα… αρκετός κόσμος κάνει αυτοκινητάδες… από απόσταση, βουβοί, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία απολαμβάνει, τοπία, γεύσεις, τραγούδια, βιβλία …

Και σκάει ο ήλιος στον παγωμένο ποταμό … και ο φάρος επιτέλους νιώθει πως οι άνθρωποι που τον κατασκεύασαν δεν αντιλαμβάνονται μόνο την τρομερή χρησιμότητα του, βιώνουν, νοιώθουν πως είναι να είσαι υποχρεωμένος να στέκεσαι εκεί φρουρός μέρα νύχτα…πως λέγεται; Μοναδικός… όχι ακριβώς υπάρχουν και άλλοι, διαφορετικός … όχι ακριβώς… άσε τη σκέψη σου να χορεύεις στον πάγο μελιού… α … Σπουδαίος; Ίσως να την ψάξουμε τι λεξούλα αυτή αλλά ούτε και αυτή είναι … μουδιασμένος; περίπου…

Μην το σκέφτεσαι … πες το … ανάπηρος … χαχαχα πιστεύεις πως ένας φάρος μπορεί να νιώθει ανάπηρος … ενδιαφέρον αλλά νομίζω πως έχει αρχίσει να σε ρουφά μια μαύρη τρύπα ορμονικών ταχτιντρί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Ημέρα των ερωτευμένων λέει σήμερα … κάπου διαβάσαμε πως πουλούν λουκουμάδες σε μορφή μπουκέτου χαχαχα