Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

Η μικρή ξανθιά παίζει το ρόλο της νηπιαγωγού, δίνει ελέγχους αλλά και πτυχίο για τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσης Ελληνικών.  Πέντε χρονών σποράκια, φέτος 14 στο νηπιαγωγείο και 1 προνήπιο ο Στέφανος… από τον Σεπτέμβριο με τους 15 φίλους μου παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε παραμύθια, τραγουδάμε, κάνουμε βόλτες στην αλφαβητοχώρα με σταθμούς σε κάθε γραμματάκι, φτιάχνουμε πράγματα, διακοσμούμε την φωλιά μας ανάλογα με τις εποχές, μέχρι που φτάνει η εποχή να ανοίξουν τα φτερά τους για την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα κάνουμε στα Ελληνικά.

Η μικρή ξανθιά θεά, κάθε Σάββατο φτάνει το βαρύ σάκο της, πρώτη πρώτη στο σχολείο, την αφήνει το παλιό παλτό της εκεί, … Μπαίνει στην τάξη και  κάνει όλες τις αταξίες του κόσμου…. το μεσημέρι με άδειες μπαταρίες και περίσσια αναψυχή χώνεται κατάκοπη και σιωπηλή στο αυτοκίνητο!!!! Ακούραστο το παλιό παλτό την πηγαινοφέρνει !

Το  απόσταγμα της φετινής χρονιάς, είναι η εικόνα  μιας μαμά να «φοβερίζει» την μικρή Ιωάννα, πως αν δεν κάνει αυτό που της λέει δεν θα την ξαναφέρει στο Ελληνικό Σχολείο!!!!! Την κοίταξα με κρυφό ενθουσιασμό μην πιστεύοντας αυτό που άκουσα!

«ναι έτσι είναι κυρία Μάνια, η Ιωάννα λατρεύει να έρχεται κάθε Σάββατο  και με ρωτά κάθε πρωί που την ξυπνώ για το σχολείο της αν είναι η μέρα που θα πάει στο Ελληνικό Σχολείο! Της αρέσει τόσο που την «απειλώ» πως δεν θα την φέρω αν δεν με υπακούει!!! »

Είναι  προφανές σκέφτηκα…καθώς την έβλεπα όλο νάζι να μπαίνει στην τάξη μου…. ή κάτι δεν έχει καταλάβει η Ιωάννα μου ή το πιο πιθανό κάτι δεν κάνω καλά εγώ ως σωστός εκπαιδευτικός χαχαχαχα

Από την αρχή της χρονιάς ονειρευόμουν την αποφοίτηση μετά από επτά χρόνια σε αυτό το σχολικό παράρτημα. Εγώ με τα σποράκια του νηπιαγωγείου, και η Ελευθερία με τα παιδιά της ΣΤ δημοτικού … δηλαδή εγώ και όλα τα παιδιά … δικά μου δικά μου παιδιά !!!!

Η χρονιά μου, η σειρά μου να δω από που πηγάζει αυτή η λάμψη στα μάτια εκπαιδευτικών, όταν βλέπουν παλιό μαθητή τους να τελειώνει το λύκειο, να έχει διαπρέψει στην επαγγελματική του καριέρα,… να να…να φέρνει τα παιδιά του στο σχολείο!!!

Η τελετή αποφοίτησης, η δική μου, κατά δική μου, μοναδικά δική μου μέρα!!! Όλοι θα με κοιτούσαν με καμάρι να αστράφτω. Οργάνωσα, κυνήγησα κάθε δυνατή ευκαιρία για να είναι όλα τέλεια στη γιορτή!

Το τραγούδι από τα σποράκια μου, τα πτυχία τους, τα καπελάκια τους, τα δωράκια τους

Νευρίασα πολύ με την Ελευθερία. Η ασυνέπειά της μας έφτασε στα όρια κυρίως το παλιό μου παλτό που με βοηθούσε εθελοντικά. Όμως καταφέραμε με πείσμα να φτιάξουμε ένα να σφιχτό πρόγραμμα ροής της γιορτής.

Ένα βίντεο από το αρχείο μου! Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξη του νηπιαγωγείου μου το 2012, αφορμή για να πιάσω το μικρόφωνο … και να μιλήσω, να εξηγήσω στους γονείς … τι ? Ένα χρόνο προετοίμαζα το λόγο μου …Να βρω τρόπο να εκφράσω…να εκφραστώ παιδιάααα … να σας πω πως νιώθω, πως φουσκώνω από περηφάνια, να κλάψω να κλάψω… να βρω τρόπο να περιγράψω ….

…………………..

Μια εβδομάδα πριν ήρθαν τα μεγάλα πια παιδιά μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να μιλήσουμε λίγο με την Ελευθερία την δασκάλα τους… εκεί … εκεί βίωσα το μεγαλείο

Στο χαλί οκλαδόν όλα τα παιδάκια μικρά και μεγάλα, στην καρέκλα της νηπιαγωγού ο 10χρονος πια Σπύρος , διαβάζει ένα παραμύθι στα Ελληνικά, κάνει το γουρουνάκι, και τη φωνή του λύκου, και τα σποράκια μου μικρά και μεγάλα γελούν… και εγώ … εγώ στην γαλαρία κρυφά να κλαίω….και μετά να διαβάζει και η Μαρία και η Διονυσία, και ο Αντρέας, και η Έφη και ο Αποστόλης και η Μελίνα-λείπει ο Έντιν έφτασε μέχρι την πέμπτη Δημοτικού- και η Νικολέτα και  …. κλικ μια φωτογραφία, η φυλακή της στιγμής…

Αυτή η φωτογραφία ήταν πίσω μου στον μεγάλο προτζέκτορα, αυτή η φωτογραφία μιλούσε μαζί μου … στους γονείς…στα παιδιά, σε μένα…

Γιορτή αποφοίτησης λοιπόν, πανηγυρικοί λόγοι,  δάκρυα, παιδιά, φωτογραφίες, καπελάκια στον αέρα, δωράκια, γονείς αγκαλιές περηφάνια, συγχαρητήρια … και …

Γιορτή αποφοίτησης και ένιωσα πως αποφοίτησα και εγώ ως δασκαλίτσα από το προ νήπιο !!!

και όμως…

Η ουσία μου, το παλιό μου παλτό ο Εθελοντής στην οργάνωση της γιορτής,   στην παραγωγή των βίντεο, ως ηχολήπτης, ως φωτογράφος… ο άνθρωπός μου εκεί να προσφέρει τα πάντα και να ρουφά ερωτικά το κάθε δάκρυ της συγκίνησης μου…. παίζοντας το ρόλο του συμμαθητή, του συναδέλφου, του γονιού μου!

η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Advertisements

Η λαγάνα της μικρής ξανθιάς θεάς :)

Κάτι που ο καιρός ήταν βροχερός, κάτι που το απόγευμα της Καθαρής Δευτέρας έπρεπε να βρίσκομαι για καφέ στο σπίτι της κυρίας Δέσποινας, κάτι από δω κάτι από κεί … η μικρή ξανθιά θεά άρχισε να αποζητά μια διαφορετική αταξία. ααααα φέτος για πρώτη φορά στη φωλιά μας, θα φτιάξουμε την δική μας λαγάνα. 

Βρήκαμε την συνταγή, μόνο του σουσαμάκι μας έλειπε. 

Μια και δύο βγήκε η γαλάζια λεκανίτσα και η μικρή Μανιούσκα άρχισε να ζυμώνει και να γελά, να γελά και να ζυμώνει…μια από δω μια από και ήρθε το ζυμαράκι και κουλουριάστηκε αποκαμωμένο από το πολύ παιχνίδι … έτοιμο για ύπνο 

IMG_4057.jpg

Το τυλίξαμε σε κουβερτούλα, το βάλαμε στην πιο ζεστή γωνιά της φωλιάς μας και άρχισε ο δύσκολος αγώνας. Να κάνουμε υπομονή, ησυχία, ηρεμία … να γεμίσει η ατμόσφαιρα θετική αύρα … να πάρει τα πάνω του το ζυμαράκι!!!! Πως φουσκώνουν τα μικρά παιδιά όταν έχουν ένα βαρύ απολαυστικό ύπνο ξεκούρασης !!!  Ευωδίασε το σπιτικό με το άρωμα της μαγιάς. Οι λαγάνες ήταν έτοιμες στολισμένες με σουσάμι, έτοιμες για το φούρνο… IMG_4060.jpg

 

Μίση ώρα αργότερα το σπίτι είχε ευλογηθεί με την μυρωδιά του άρτου… 

χαρά που κάναμε Ολοζεστες φρέσκες λαγάνες… 

η μικρή ξανθιά θεά γουργούριζε για την αταξίες της ….

IMG_4061.jpg

Το παλιό παλτό ήταν ευτυχισμένο 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου 

Ανάβει τη γλύκα των 52 μου :)

Μια γλυκιά μέρα τα ακριβώς 52 μου χρόνια. Ξεκούραστη μέρα. Το παλιό παλτό μου χάρισε το ακριβότερο δώρο. Μια ερωτική εξομολόγηση δημόσια. Την ξεχωρίζω και την φέρνω εδώ στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Το όμορφο, το ιδιαίτερο είναι πως … κάθε μέρα νιώθω ακούω βλέπω γεύομαι αυτόν τον έρωτα …

«ΜΑΤΙΑ ΜΠΛΕ … ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑ

Άλλο ένα κεράκι στην τούρτα, άλλη μια χρονιά μαζί, να γιορτάζουμε τα γενέθλιά σου.

Άλλη μια χρονιά που ευχαριστώ τον Θεό που με ευλόγησε, κάθε πρωί, να βλέπω το χαμόγελο του ουρανού και της θάλασσας μέσα στα μάτια σου. Άλλη μια χρονιά που αυτά τα μάτια με ταξίδεψαν, με μάγεψαν, με λύτρωσαν.

Εύχομαι, προσεύχομαι, πιστεύω, ονειρεύομαι και θέλω να είμαι τυχερός, να γιορτάζω κάθε χρόνο μαζί σου, αυτή την ξεχωριστή ημέρα.

Χρόνια πολλά. Να σε χαίρομαι, μωρό μου»

Γλυκιά μέρα όλη μέρα, με εμένα να απολαμβάνω ευχές, να τις μαζεύω μια μιά ξεχωριστά διαμαντάκια. Το καλλίτερο κάρβουνο, οι ευχές αυτές…Δάκρυσα με την Νορίτα μου …στολίζω στην όμορφη πτέρυγα του παλατιού μου αυτό το σπάνιας γραφής διαμάντι,

«Σαν σήμερα πριν 28-30 χρόνια (δεν λέμε ακριβή ημερομηνία) γεννήθηκε ένα παιδί που έμελλε να κάνει τη ζωή της μαμάς μου δύσκολη…..(δεν πειράζει) αλλά και όμορφη. Χρόνια πολλά θεία Μάνια από όλη την οικογένεια αλλά και από δύο ξεχωριστούς σου θαυμαστές τον ιπποπόταμο και τον αρκούδι μου τον Pooh! Ότι επιθυμείς δικό σου «

κάτσε μισό να φέρω και τι της απάντησα

 «Η μικρή μου αδελφή, που πάντα μικρότερη μου είναι και θα της κάνω τη ζωή δύσκολη, μου έκανε το μεγαλύτερο Δώρο της Ζωής μου όλης Δύο πανέμορφα ανιψάκια που με κάνουν σε κάθε τους βήμα υπερήφανη !!! Ευχαριστώ όλη την οικογένεια, μου λείπετε όσο ποτέ ιδιαίτερα σήμερα, σας αγαπώ και φυσικά μην τους αφήσεις με τίποτε αυτούς τους δύο. Ο ιπποπόταμος είναι η πυξίδα μου να σε βρίσκω πάντα και ο αρκούδι γνωρίζει άψογα την αγγλική γλώσσα Σας αγαπώ … δακρύζω η θεία σου»

,,,δάκρυσα για όσους δεν είχα την δύναμη να γευτώ και να αγκαλιάσω αυτή τη μέρα!!!!

Γραπτές ευχές, μα και τηλέφωνα, έβαλα τα καλά μου, χαμογέλασα στις πρώτες έντονες ρυτίδες μου, πέρασα με γρήγορες σίγουρες κινήσεις, τις λαμπερές, λευκές ανταύγειες των μαλλιών μου, με το μαγικό τσατσαροχτένι, τόνισα με μαύρο ρίμελ το βλέμμα και γλύκανα τα χείλη με το κραγιόν της μαλούμας που ακόμη έχω και χρησιμοποιώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις…

Η διαδρομή σύντομη, η χαρά μεγάλη για αυτό το συντόμο ταξίδι,  να παραλάβουμε αυτό που παρακαλέσαμε να μας φυλάξουν … Δυο κομμάτια τεράστια, αφράτα, σαν τη ζωή μου με αυτά τα τόσο εξαιρετικά φίνας φύλλα σφολιάτας χρόνων, την τόσο πλούσια σε εμπειρίες λεπτή γεύση κρέμας, στρωμένα και πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη να με γαργαλά να γελώ και κανέλλα να με συναρπάζει να ερωτεύομαι… Μπήκαμε στο ζαχαροπλαστείο. Ο νεαρός Έλληνας μας έδωσε την πιο όμορφη τρομάρα… Δεν τα κρατήσαμε ! Πως? Αστράψαμε και βροντήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα με το αστραφτερό χαμόγελο του νεαρού που κρατούσε όλο χαρά το κουτί …

Γυρίσαμε στη φωλιά μας … βράδυ στο μπαλκόνι … πριν τα σβήσω … σου χρωστώ μια απάντηση… Είσαι εσύ παλιό μου παλτό που μου ανάβεις

IMG-0277.jpg

την λάμψη του ουρανού και της θάλασσας

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Γράψε μου κάτι να σε θυμάμαι….


Η σκέψη μου αιχμαλωτίστηκε στην τελευταία λευκή σελίδα του λευκώματος, με τίτλο «Γράψε μου κάτι για να σε θυμάμαι … »

Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα να ξεφυλλίζω το Σχολικό Λεύκωμα 2017, του σχολείου «Άγιος Νικόλαος», της συμπληρωματικής εκπαίδευσης της ΕΚΜΜ. Είναι ένα πανέμορφο «μπουκέτο» φωτογραφιών και μαθητικών εργασιών, μιας σχολικής χρονιάς γεμάτης όμορφες στιγμές, των 25 μαθητών που αποφοίτησαν από την ΣΤ’ δημοτικού. H άγραφη σελίδα με «γαργάλισε», να διαβάσω ξανά και ξανά αυτό το «year book», που εκδόθηκε με χρήματα που μάζεψαν τα παιδιά από την πώληση γλυκών.

Τι θα μπορούσα να γράψω; Σίγουρα αυτό που έγραψε, ανάμεσα σε άλλα, στο εισαγωγικό της σημείωμα, η δασκάλα της ΣΤ΄τάξης, Μαρία: «Κοντά σας ένιωθα ότι γίνομαι καλύτερη δασκάλα. Παιδιά μου, σας ευχαριστώ πολύ!». Όταν ακούς, όταν αποκρυπτογραφείς  τα παιδιά, γίνεσαι πάντα καλύτερος! Πρώτα από όλα, δίνουν οξυγόνο στο μικρό παιδί μέσα σου, «το οξυγόνο είναι καλό για όλους» γράφει ο μαθητής Αλέξανδρος.  Έτσι, δεν χρειάζεσαι επίθετο, μόνο το μικρό σου όνομα!  Δεύτερον, γιατί δεν σε συμβουλεύουν, απλά σου ζητούν να γίνεις καλύτερος. Έτσι, σου δημιουργούν την ευθύνη να δείξεις στην Τζούλια, που γράφει στον Αη Βασίλη, «Δεν νομίζω ότι μέσα στη νύχτα, το κρύο και την κούραση θα ήθελε κάποιος άλλος να βγει έξω και να μοιράσει δώρα μόνο από καλοσύνη … «, πως υπάρχουν και άλλοι που προσφέρουν με το ίδιο κίνητρο.

Σίγουρα χρειάζεται ανοιχτή καρδιά, για να κάνεις ένα νοητό ταξίδι  στις σχολικές γιορτές, στους χορούς, στις εργασίες μιας ολόκληρης σχολικής χρονιάς καθώς και στις μικρές, μεστές απαντήσεις των παιδιών σε ερωτήματα, όπως «Γιατί έρχομαι στο ελληνικό σχολείο;», «Τι είδους δασκάλα προτιμάμε;», «Διαλέγω δώρο για τον Αη Βασίλη;», «Δύο κορίτσια παίρνουν ένα χιλιάρικο για να κάνουν τα ψώνια της κας Μάγιερ, αλλά τα χάνουν. Τι θα κάνουν τώρα;» «Αν ζούσα σε άλλη εποχή;» κα. Όμως, χρειάζεται και η γνώση της ελληνικής γλώσσας. «Θέλω να μάθω ελληνικά γιατί είναι κοντά στην καρδιά μου και θέλω να μάθω πιο πολλά πράγματα για την Ελληνική μου καταγωγή» γράφει η Σταυρούλα.


sxoliko-lefkoma-840x470.jpg


Το λεύκωμα αυτό, λοιπόν, είναι γραμμένο σε άψογα ελληνικά, από μαθητές της συμπληρωματικής εκπαίδευσης, των σαββατιανών σχολείων. Είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας, που ξεκινά από τους γονείς, «Θα ήθελα να συγχαρώ τους γονείς, που σας ενθάρρυναν να έρχεστε κάθε Σάββατο στο σχολείο για να μάθετε την γλώσσα, την θρησκεία και την Ιστορία μας» γράφει η γραμματέας της συμπληρωματικής εκπαίδευσης Αλίκη.  Μια επίπονη προσπάθεια από εργαζόμενους, εκπαιδευτικούς γονείς αλλά κυρίως μαθητών,  διάρκειας 6 ολόκληρων χρόνων. » …γνωριστήκαμε σε ένα ταξίδι μαγικό! Από νήπια γίνατε παιδιά και από παιδιά γίνεστε τώρα έφηβοι, …. είμαι πολύ περήφανη για σας « γράφει η διευθύντρια της συμπληρωματικής εκπαίδευσης Καίτη.

Κοιτώ τις φωτογραφίες, τόσες γιορτές, τόσες εκδηλώσεις, χοροί και παρελάσεις στις εθνικές εορτές, «μου αρέσει η Ιστορία και μου αρέσει να χορεύω. Μου αρέσει να μιλάω με τη φίλη μου την Έλενα» γράφει η Μάρα.

 «Σας ευχαριστώ για την χαρά που μου δίνετε..» γράφει ο πρόεδρος της ΕΚΜΜ Νίκος!

Δεν θέλω να αντιγράψω περισσότερα από αυτό το τόσο όμορφο λεύκωμα, που σχεδίασαν και επιμελήθηκαν με πολύ μεράκι οι εκπαιδευτικοί, Μαρία Μανέκα, Κωνσταντίνος Μεραμβελιωτάκης και Κώστας Παναγιωτόπουλος.  Κράτησα τα πιο σημαντικά καλά φυλαγμένα στις σελίδες του. Τους ευχαριστώ για αυτό το πολύτιμο υλικό που συνέλεξαν, τροφή σκέψης για όλους μας.

Μετρώ τους λόγους που αξίζει ένας γονιός να γράψει τα παιδιά του στα ελληνικά σχολεία της  συμπληρωματικής εκπαίδευσης. Για όλα όσα αντέγραψα -σκονάκι δηλαδή- πιο πάνω, αλλά και για αυτή την εξομολόγηση του Γιώργου «Η πιο ευχάριστη στιγμή είναι όταν βλέπω τους φίλους μου και γιατί στο ελληνικό σχολείο δεν έχω άγχος«

Καλό καλοκαίρι!

Λίγο πριν λίγο μετά Εμπρός βήμα ταχύ :)

Κάνω αυτή την εγγραφή στην χαρτόκουτα του μυαλού μου, μεσημέρι Μ. Σαββάτου, μία ώρα πριν την Ανασταση στην Ελλάδα. Εχω ξεκαρδιστεί στα γέλια με τις εγγραφες στο παθ. Ορισμένοι τίτλοι κρύβουν τόση προπαγάνδα και φανατισμό!!! 

Κλείνω στην καρδιά μου την πιο όμορφη εγγραφή, αυτή της Σαλιγκαρίνας μου: η Ανάσταση

 

Τελικά δεν μου βγήκαν με πιτσίλες φέτος. Σα να μου φαίνεται πως μεγάλωσα λίγο. Μα ούτε μια πιτσιλιά έτσι για δείγμα! Ναι τα σκούρα αυτά γίνονται κόκκινα, τα άσπρα χιχιχ ένα δύο μου βγήκαν ροζ 20160428_225633.jpg

 Κοίταζα τις παλιές εγγραφές στη χαρτόκουτα του μυαλού μου. Αν δεν είχα βάλει ετικέτες, αυτά τα tags … απαπαπαπα… Τώρα με τις ετικέττες έχει μια τάξη η χαρτόκουτα. Καμιά φορά διαβάζω παλιές εγγραφές και ξεκαρδίζομαι στα γέλια μόνη μου.

Η περσινή με τον γολγοθά των εντερακιων ήταν ξεκαρδιστική Ο Τραυματικός Ρόλος του Μολυβακίου 🙂

ααα βρήκα και τα μικρά μου κουλουράκια, ΕΝΑΣ ΓΛΥΚΟΣ ΜΙΚΡΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ… 🙂 

 

Η παράδοση λοιπόν και πως την ορίζουμε στο κάθε σπιτικό μας. Από την μαλούμα τσουρέκια με μια φωτογραφία , την χρονιά που ήρθα στη Μορεαλή, οι δυο μας στην κουζίνα… με μάθαινε να ζυμώνω, μαμά δεν έχω φτιάξει, φοβάμαι…

 

tsourekia.jpg

 

την ίδια χρονιά στο σπίτι της αδελφής μου με κατασκευές των μικρών μου 

kalathaki.jpg

 

anoiksi.jpg

 

μέχρι κάποιες χρονιές εδώ 

DSC_0737.jpg

DSC_0779.jpg

 

IMG_20140418_120736_edit.jpg

 

κοιτάζω και γελάω, ένα παιχνίδι για την μικρή ξανθιά θέα, αυτή είναι η δική μου παράδοση.

 

Σαν το αυτοκόλλητο λαγουδάκι, που καθ όλη την διάρκεια των εορτών το βρίσκει πότε ο ένας και πότε ο άλλος κολλημένο σε προσωπικά μας αντικείμενα, οδοντόβουρτσες συρτάρια με εσώρουχα, λαπ τοπ, κούπα καφέ… τι να πω.. μυστήριο Φέτος δε είναι ένα ροζ αρνάκι…

 

 

Φέτος λέω να φτιάξω μια δική μου σούπα, κάτι σα μαγειρίτσα χωρίς εντεράκια και συκωτάκια. 

Φέτος λέω να πάμε όχι στην Ελληνική αλλά στην Ρουμάνικη ορθόδοξη εκκλησία. Να δούμε πως λειτουργούν το βράδυ της Ανάστασης. 

Κυριακή της Ανάστασης, λέω να κρατήσουμε την δική μας παράδοση που ορίζεται ως «αφορμή για μια εκδρομή» Εμπρός βήμα ταχύ, εκδρομή, λένε θα βρέχει, ακόμη δεν έχει αρχίζει για τα καλά να πρασινίζει ο τόπος… μάλλον Οτάβα. 

Τελικά έχει την αξία του να κρατάς ημερολόγιο, σκαλίζεις μετά και βρίσκεις ένα σορό πραγματάκια. 

ωπ που βρέθηκες εσύ … από το 2008 μια πασχαλιά από την Ελλάδα  αγκαλιασμένη με ένα αμπέλι

 

Pasxalia.jpg

 

 

 

Μυρίζει καταπληκτικα!