Στην Ελλάδα κουράστηκα

Μια εβδομάδα μόνη στην Ελλάδα. Στο σπίτι της θείας μου στο Παγκράτι. Η Θεία μου ήταν χαρούμενη. Είχε στη διάθεση της μια εβδομάδα για να μου κάνει κάθε τυραννία. Η μεγαλύτερη καταπίεση ήταν το φαγητό *ένα μόνιμο φάε και φάε μα δεν έφαγες… και η πιο γλυκιά το νυχτικό μου, το κρεβάτι τακτοποιημένο να με περιμένει να επιστρέψω στο σπίτι, μαζί με το φως στο κομοδίνο της και τη φράση «επέστρεψες, διάβαζα και πέρασε η ώρα, πώς τα πέρασες, θα τα πούμε το πρωί καληνύχτα, σου έχω βάλει το νερό σου στο τραπεζάκι».

Δεν μου άρεσε που έμεινα πίσω και έφυγε το παλιό μου παλτό. Ένα κομμάτι μέσα μου, αρκετά μεγάλο, ήθελε να φύγω μαζί του. Είχα μια μικρή αντζέντα με πράγματα που ήθελα να κάνω, όμως περισσότερο απ όλα ήθελα να γυρίσω στο… σπίτι μου, μαζί του. Σε αυτό το ταξίδι η κούραση και η ένταση από τον γάμο, μου δημιούργησαν ορισμένες υποψίες. Ένιωσα μεγαλύτερο το κενό μεταξύ της καθημερινότητας μου στο Μοντρεάλ και της καθημερινότητας των φίλων και συγγενών στην Αθήνα. Ένα κενό μεταξύ του δεξιού και αριστερού μου αφτιού, εκεί στην επεξεργασία συμπεριφορών… Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός πως μου έλειπε από το πλάνο το οικείο πρόσωπο της αδελφής μου… Υποψίες, όχι κάτι ξεκαθαρισμένο, και έτσι τις φέρνω εδώ, ως υποψίες. Μικρές προνύμφες που δεν ξέρω ακόμα τι είδους ζουζούνια είναι ..

Από τη μια η κούραση, σωματική και ψυχική, από την άλλη η λαχτάρα μου να δω φίλους, να διασκεδάσω έτσι όπως γνωρίζει μια ξανθιά θεά να διασκεδάζει, και από την άλλη άλλη η πίεση και ο έλεγχος για το πού, πότε, ποιος, γιατί… τσακ έγινε το βραχυκύκλωμα στο κενό επεξεργασίας.

Πάρτην κάτω τη δικιά σου. Από τη Δευτέρα το βράδυ, με το που επέστρεψα στο τακτοποιημένο κρεββάτι, άρχισε ένας ίλιγγος, άλλο πράμα… Σε κάθε αλλαγή πλευρού, θέσης γυρνούσε ο κόσμος όλος τροχός της τύχης καιιιι έλα να αράξουμε παλικάρια μου. Για λίγα δευτερόλεπτα τίποτε δεν ήταν σε μια θέση, μετά ηρεμία, αρκεί να μην αλλάξω θέση. Ο γλυκός και πάντα πρόθυμος Πέτρος, είπε: «Ίλιγγος θέσης» αυτά τα χάπια να πάρεις….

Μέχρι την Πέμπτη την έβγαλα κούτσα κούτσα, έπρεπε να ξεκουραστώ για το ταξίδι, έτσι η θεία ήταν αυτή που με χάρηκε για τα καλά…:) Παρασκευή το ταξίδι επιστροφής, Σάββατο τα σποράκια μου πρώτη μέρα στο σχολείο, 21 σποράκια, 4 προνήπιο και 17 νηπιαγωγείο.

Την Παρασκευή πρωί πρωί μπήκα στο ταξί για το αεροδρόμιο. Μοναξιά και λαχτάρα να δω το παλιό μου παλτό. Δεν με πείραζε καθόλου που έφευγα, ίσα ίσα, το ταξίδι της επιστροφής μου έδινε χαρά.

Σωστά τα έκανα όλα, κουλουριάστηκε η σκέψη μου στο κάθισμα του αεροπλάνου και απλά περίμενα …

Κράτησα την υποψία, την έβαλα σε λίγο πιο μικρό καλάθι, μήπως και …

Εκεί στο υψόμετρο όπου τίποτε δεν πατάει στη Γη, ένιωσα ένα τίποτε που περιμένει να γίνει κάτι στα μάτια του, στα χέρια του …

Στην έξοδο με περίμενε όπως τότε την πρώτη φορά, αυτή τη φορά με ένα λουλούδι τεράστιο και αλλιώτικο απ τα άλλα.

Βέβαια, χωρίς να το καταλάβω είχα χτυπήσει το μάτι μου και είχε ένα αιμάτωμα, καλό καλό λεκέ στο λευκό…

Επίσης, μετά από μια εβδομάδα και τις επόμενες δύο εβδομάδες σερνόμουν από ισχιαλγία, κάποιο νεύρο τραβήχτηκε, δεν βολευόμουν πουθενά. Ίσως, κάποιες στιγμές στην αγκαλιά του… μέχρι που… Ξεθάρρεψα και πήγαμε και φθινοπωρινή βόλτα όχι μία, δύο φορές… έτσι κόντρα στον πόνο

Το φθινόπωρο, κατά γενική ομολογία των κατοίκων του Μοντρεάλ, φέτος μας έδωσε ακόμα πιο έντονα χρώματα. Ένας όμορφος χορός των διαθέσεων του καιρό και της ευδιάθετης φύσης… Σίγουρα στο κινητό μου υπάρχουν πολλές πολλές η μια καλύτερη από την άλλη… μια πολύ γρήγορη επιλογή αυτών των δύο…

ωραία ε? ναι για λίγο γιατί μετά κόλλησα και κοβιντ. Τίποτε το επικίνδυνο, μια μέρα πυρετό και λίγο μπούκωμα στη μύτη, όμως τα τεστ για 7 μέρες έβγαιναν θετικά, ο εκνευρισμός μου μεγάλωνε, έχασα τη γιορτή της 28ης που έκαναν τα σποράκια μου… το πιο σημαντικό όμως να μην κολλήσει το παλιό μου παλτό … μάλλον τα καταφέραμε και δεν κόλλησε …

Τώρα τώρα που σου γράφω, σήμερα, μετά από 10 μέρες, θα κουρνιάσω στην αγκαλιά του… Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα καταφέρνει και είναι τόσο δυνατός εκείνος… Μια περίεργη ψυχολογική κούραση με έχει σχεδόν καταβάλει, αύριο με καλούν στη λεξόκλειδη για δουλειά από το σπίτι… πίεση … που είναι η βαλβίδα;

Αντι για τάμα Π.Π!

Στην αρχή σκέφτηκε να τους κάνει έκπληξη. Να μην πει σε κανέναν για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Να χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα του σπιτιού της αδελφής του! Για λίγες μέρες έφτιαχνε σενάρια πως και που θα δράσει μέχρι που έφτιαξε το τρομακτικό σενάριο να κατέβει στην Αθήνα κρυφά, να πηγαίνει στα σπίτια φίλων και συγγενών και όοοολοι να έχουν φύγει διακοπές!!!

Κρύος ιδρώτας !!!

‘Ετσι, δεν πέρασαν δύο μέρες και είχε επικοινωνήσει με όλους. Ευτυχώς, γιατί όντως κάποιοι είχαν κανονίσει τις διακοπές τους και ήταν λίγες οι κοινές μέρες για συνάντηση.

Το καλύτερο όμως, ήταν το σενάριο του πάρτι για την γιορτή του. Ήμερα 26 Ιουλίου, μέρος στο σπίτι της αδελφής του. Καλεσμένοι, όσοι μπορούσαν, συγγενείς, φίλοι από την πάλη, φίλοι από την δισκογραφία, και φίλοι δικοί μου.

Στην Αθήνα πια, τον παρακολουθούσα, να ψωνίζει με την αδελφή του και να οργανώνει τη γιορτή.  Πόσα άτομα θα έρθουν, τι θα έχει το μπουφέ από φαγητά, τα ποτά, ο χώρος οι καρέκλες η διακόσμηση,…. Προσπαθούσα να μην επέμβω πολύ, ήταν και το γόνατό μου που είχε αρχίσει να με πονά τρομερά.// ωωω ναι και φυσικά η μουσική. Η μουσική νέκταρ και η αμβροσία για το παλιό μου παλτό. Οι τρεις ανιψιές του με άριστες μουσικές γνώσεις Η Φιλιππία κιθάρα και φωνητικά, η Σήλια αρμόνιο και φωνητικά, η Ντόρα φωνητικά και ο Ανδρέας μπουζούκι! Live συγκρότημα στη γιορτή του!

Ο Τόλης έστησε τις καρέκλες τα μηχανήματα, η Τζίνα και τα κορίτσια επιμελήθηκαν το μπουφέ, εγώ τις πιατέλες με τα φρούτα… πυρετός την ημέρα της γιορτής του, μιας γιορτής που τα είχε όλα, ακόμα και αγωνία για το ποιοι τελικά θα έρθουν και αν θα κατορθώσουν να βρουν το σπίτι

Τριγυρνούσε το Παλιό μου Παλτό, χαμένο στη χαρά…δώρα, αδέλφια και ξαδέλφια να τον κάνουν περήφανο, φίλοι παλιοί συναδέλφοι από τότε που έκανε εκπομπές στον Antenna, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο γιος του Μιχάλη, ο καλύτερος του φίλος ο Βαγγέλης συναθλητής τότε στην πάλη! Κάπου εκεί και εγώ με τον φίλο μου, το λαμόγιο περιορισμένης ευθύνης, τον Δημήτρη και την οικογένεια, να σχολιάζουμε την χαρά του… και το άγχος του μήπως και παραμελήσει κάποιους από τους καλεσμένους.

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στον νονο μου! «Του αγοριού απέναντι»…

Ολα τα είχε το Πάρτι του, ακόμα και τον γείτονα, που από τις 11 κάλεσε την αστυνομία Το επιασαν τα παιδιά από την πάλη στο πιτσι πίτσι για να του εξηγήσουν το ιδιαίτερο της γιορτής ενός ξενιτεμένου  που είχε να έρθει δέκα χρόνια στην πατρίδα του. Ομολόγησε, φορώντας μόνο το σώβρακο του πως τηλεφώνησε στο τμήμα όχι γιατί δεν του άρεσαν τα τραγούδια και η ποιότητα του ήχου, άλλα γιατί δεν τον καλέσαμε!!!!

Ξέρεις κάτι; Είναι δική σου υποχρέωση να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες της βραδιάς. Εκείνη η βραδιά ήταν δική σου, όπως και όλες οι προηγούμενες, που η Σήλια, η Φιλιππία και ο Ανδρέας έκαναν πρόβες τραγούδια! Κάθε βράδυ ένα μικρό πάρτι, αγαπημένα τραγούδια με τις φωνές των κοριτσιών… σιγοτραγουδούσαμε και εμείς …μας συνέλαβαν (τι ψωνάρες είμαστε χαχα) δύο βραδιές πριν τη γιορτή. «Θείε το βασικό είναι να πιάνεις τον τόνο.. Τους είπαμε τα δύο τραγούδια που λέμε, στο αυτοκίνητο…. αααα θα τα πείτε και στο Πάρτι (τι ψωνάρες… μας άρεσε κατά βάθος η ιδέα)

Σε θυμάμαι αγχωμένο, όλοι να τρέχουν τελευταία στιγμή να ετοιμάσουν και να ετοιμαστούν. Απαίτησες έστω μια πρόβα με κιθάρα και μπουζούκι… κρυφά στο δωμάτιο της.. μια πρόβα και σου ήταν αρκετή …

Και τώρα θέλω να προσκαλέσω τον Νονό και την Νονά μου να τραγουδήσουν…

Από το χέρι, όπως πάντα … λίγο πριν βγούμε στο μπαλκόνι… «δεν έχω προλάβει λίγο να πιω», «ούτε και εγώ», «να το βάλουμε στα πόδια από την πόρτα εξόδου;»…. «τώρα είναι αργά» με φίλησες .. «εμείς», το έχουμε και σε βίντεο «για να σε εκδικηθώ» … όλα τα λεφτά το χαμόγελο της Σήλιας δίπλα μας να μας συνοδεύει με το αρμόνιο, αλλά και το Φιλιππάκι να μας προσέχει φρουρός κιθάρας  μην χάσουμε τον τόνο!

Η προσφορά να μας γράψει στίχους ο Γιάννης Δόξας και να αναλάβει την παραγωγή η Panik Records ήρθε με το που κατεβήκαμε από το…. μπαλκόνι… μαζί με τους επαίνους των φίλων μας και το γείτονα να φωνάζει «φτάνει πια έλεος σταματήστε» …. Ο Αλέξανδρος βέβαια, το αίμα μου, είπε το καλύτερο προς το τέλος της βραδιάς για τα μουσικά δικαιώματα.

«Γύρνα με στο χθες»… Φιλιππία με το μοναδικό συναίσθημα στη φωνή της  και η Ντόρα στο ρεφρέν ως soprano

Όλα τα είχε η γιορτή σου φέτος παλιό μου παλτό, ακόμα και το κουτσομπολιό μετά που φύγαν όλοι, με το τελευταίο σου  σ αγαπώ πριν κλείσουν τα ματακια σου, μικρό παιδί εξαντλημένο από την ένταση χαράς στο πάρτι του.

Κρυφό μου τάμα να είσαι πάντα ο πιο δυνατός για να με τραβάς να βγούμε στο μπαλκόνι …. στην υγεία σου 🙂

Η Αθήνα, Το Χωριό μας ΠΠ :)

Η Αθήνα το Χωριό μας,  κυρίως για το Παλιό μου Παλτό, είχε αλλάξει σε πολλούς τομείς. Αν εξαιρέσουμε τους δρόμους που του φάνηκαν σαν πιο μικροί, βρήκε τις συγκοινωνίες αρκετά αναβαθμισμένες, τους οδηγούς ταξί ενημερωμένους και ευγενικούς και τα εστιατόρια με πλούσιες μεγάλες μερίδες.

Έλαμπαν τα ματάκια του στην κάθε γωνία της πόλης μας βλέπεις ήταν δικές του και γεμάτες αναμνήσεις. Δεν ήταν πως δεν έβλεπε τις διάφορες αδυναμίες, όπως ας πούμε τους κάδους απορριμάτων που κυρίως τις βραδινές ώρες ήταν παραφορτωμένοι, ήταν η λαχτάρα του να γευτεί και πάλι ότι αγάπησαν όλες τους οι αισθήσεις.

Έτσι το συμπέρασμα είναι ένα. Το Χωριό μας είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Σου δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσεις θεάματα, συναυλίες, έχει πολλούς χώρους εστίασης για κάθε γούστο,έχει μαγαζιά. βιβλιοθήκες, πάρκα, πολλά πολλά μνημεία και μουσεία!!! Όμως πάνω από όλα, όπως συνηθίζει να λέει και το Παλιό μου Παλτό «έτσι και αλλιώς καμιά άλλη πόλη στο κόσμο δεν έχει Ακρόπολη!»

Όλα προσπαθήσαμε να τα κάνουμε στο χωριό μας. Και μπορώ να πω πως καταφέραμε αρκετά, αν και χαμένοι στα τόσα «θέλω»! Τρεις μέρες αφού έφτασε το παλιό μου παλτό πήγαμε και είδαμε «Το δικό μας σινεμά». (μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου με πολύ καλές προσφορές στα εισιτήρια) Δεν το επιλέξαμε εμείς, η Χριστίνα από το Μόντρεαλ φίλη, βρεθήκαμε σε κοινή τροχιά Αθήνας και γιατί όχι, δεχτήκαμε την πρόσκληση να δούμε μαζί την παράσταση.

Αγαπημένο θέμα, αγαπημένα τραγούδια, και… πάνω από όλα… Καλοκαίρι, Ευελπίδων 4. Άλσος, ένας καλά κρυμμένος χώρος αναψυχής με την ψυχή του Οικονομίδη, αρχιτεκτονικό διαμαντάκι μέσα σε ένα αγαπημένο πάρκο Γνώρισε μεγάλες στιγμές διασκέδασης, και επαναλειτουργεί για να το ανακαλύψουν και οι νέοι κάτοικοι….

Χαιρόμασταν σα μικρά παιδιά την δύση του ήλιου που έβαφε μοναδικά τον Λυκαβηττό. Απαλό αεράκι συνόδευε την νύχτα… μια νύχτα με καρφιτσωμένο ένα φεγγάρι… «άμα δείτε το φεγγάρι» … Μπορούσες να κάνεις έτσι και έτσι το χέρι σου και να το αρπάξεις. Η μικρή Ξανθιά θεά όμως το έβλεπε να χουχουλιάζει χαρούμενο στα μάτια του. Ενθουσιασμένο το Παλιό μου παλτό με την σκηνική εκτέλεση και ευρυθμία του μιούζικαλ.

Η Αθήνα αργά αλλά μεθοδικά είχε αρχίσει να μας γοητεύει ως μια ξελογιάστρα έμπειρη και πανέμορφη αρχόντισσα αλλά και πόρνη.

Χαμογελώ με τα κουνήματα της. Ναι βιώσαμε και σεισμό αλλά με μια μέθοδο που δεν γνωρίζαμε.  Έντονες συνεχείς γρήγορες ταλαντώσεις μέσα στον ανελκυστήρα του ραδιοφωνικού σταθμού Kiss Fm. «Που σας πέτυχε ο σεισμος;» «Σε ανελκυστήρα» απαντούσαμε, και μετά προσθέταμε. «δεν καταλάβαμε ότι ήταν σεισμός. Νομίζαμε κάτι είχε πάθει το ανσασερ! Βγήκαμε στον όροφο μέσα στην καλή χαρά. Μας φάνηκε παράξενο, που τόσα αγαπημένα πρόσωπα, αν και στην είσοδο σαν μεγάλη υποδοχή. δεν μας έδιναν καμιά σημασία!» Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι έψαχναν να βρουν την έκταση των ζημιών, εμείς πάλι … απαθείς … καθόμασταν στο καναπέ του γραφείου του φίλου μας και ιδιοκτήτη … και μονολογούσαμε κρυφά  «ας το καλό μέρα που αποφάσισε να έρθει ο εγκέλαδος!! Μας πήρε όλη τη δόξα»… Κάποια στιγμή βέβαια τις πήραμε τις αγκαλιές μας «Βρε παιδιά πόσα χρόνια, ήρθατε και προκαλέσατε σεισμό» και να τα φιλιά και οι αγκαλιές.

Το αποκορύφωμα όμως της ηδονής που μας πρόσφερε το Χωριό μας ήταν… το «Μουσείο της Ακρόπολης».

Ξεκινήσαμε γεμάτοι ενδιαφέρον. Περπατούσαμε από την στάση του Μετρό την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η ψυχή μας φτερούγιζε σε κάθε βήμα. Η μαγεία του Φωτός στο ιερό Βράχο, το ερωτικό  παιχνίδι του ναού  με το ήλιο ήταν συναρπαστικό.  Σε αυτό το σημείο να καταγράψω πως το Παλιό μου Παλτό είχε ένα σωρό πανέμορφες φωτογραφίες που είχε τραβήξει με δημοσιογραφική και καλλιτεχνική επιδεξιότητα. Σκοπός του να κάνει ένα αφιέρωμα στο μπλογκ του που θα έκοβε την ανάσα του αναγνώστη…  λίγες μέρες αργότερα του έκλεψαν το κινητό στον ηλεκτρικό της Ομονοίας  και έχασε όλες τις φωτογραφικές του αναμνήσεις… σσσ αποφεύγαμε να το συζητήσουμε μπροστά του πως δεν είχε πια κινητό τηλέφωνο … μόνο ψιθυρίζαμε, δείχνοντάς  τον με το δάκτυλό μας  (κανονικό μπουλιν χαχα)

Μπήκαμε στο Μουσείο με κομμένη την ανάσα! Ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, τεχνολογικά άψογα εξοπλισμένο, ανθρώπινο δυναμικό υψηλού μορφωτικού επιπέδου, βουτηγμένο στην ευγένεια και στην υπερηφάνεια. Η αδυναμία για να περιγράψω, έρχεεται από την αίσθηση πληρότητας που με συνεπήρε σε αυτή την επίσκεψη.  Περπατούσαμε στους ορόφους και νιώθαμε όλο αυτό τον πλούτο της τέχνης να μας ταξιδεύει τόσο απλόχερα, τόσο ελεύθερα στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Τα γλυπτά τα αγάλματα μας μιλούσαν λουσμένα στο φως … «βλέπεις δεν έχω προστατευτικά, πλησίασε με όσο θέλεις, νιώσε τη σμιλευμένη ύλη, αφουγκράσου την αρχαία μου αθάνατη ψυχή! Είμαι ζωντανό ! Άγγιξε με !!» ποιος να τολμήσει να αγγίξει ; Ευλαβικά όλοι οι τουρίστες, λες και προσκυνούσαν !!! Πως τολμούν κάποιοι να κρατούν ακόμη τα κλεμμένα!!!

Σκέφτομαι τον πόνο της Καρυάτιδας μόνη αλυσοδεμένη σε ένα μπουντρούμι που το ονομάζουν μουσείο μαζί με όλα  κλεμμένα κομματιασμένα κομμάτια του Παρθενώνα, αμύθητης αξίας… Να τα φέρετε πίσω , στο Μουσείο της Ακρόπολης, στο ιερό φως του Ναού,  στον Πολιτισμό υπάρχουν οι θέσεις τους … συνθέτουν το θαύμα

logo

Με έπιασε ένα τεράστιο Γιατί …

Άσχετο αλλά παρασύρομαι… πρόσφατα διάβαζα την Ιστορία της αρπαγής της Αφροδίτης της Μήλου, πόσοι νησιώτες σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να μην φύγει από το νησί … πόσοι σκοτώθηκαν στον Πειραιά για να μην φύγει από την χώρα της… Σκορπισμένα στο κόσμο, άψυχα γυρεύουν την Ψυχή τους στο τόπο που γεννήθηκαν!

Δεν γράφω άλλα… Μόνο μια φορά αν πάει κάποιος στο Μουσείο της Ακρόπολης και κάτσει για λίγο να ξαποστάσει θα καταλάβει…

Ο ιερός βράχος εκεί, λουσμένος πάντα στο Φως σε κάθε μας βήμα να μας προσέχει!

Ακόμα και το  γεύμα στο εστιατόριο θα μας μείνει αξέχαστο…Αυτή δεν είναι μια καλή φωτογραφία, γενικά είχα αφήσει το παλιο μου παλτό να βγάζει φωτογραφίες… σσσσσ … Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια της θέας, των ελληνικών γεύσεων με υλικά από κάθε γωνιά της Ελλάδας… Ξεδιψάσαμε εκεί …πραγματικά Ξεδιψάσαμε !!!

Από τους τελευταίους μας σταθμούς ήταν το Μάτι. Ο Βαγγέλης και η Τούλα είχαν εξοχικό εκεί. Το ίδιο και η μαμά και ο Μπαμπάς της Τούλας. Αφιερώσαμε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Γεμάτα τα μαγαζιά στον παραλιακό δρόμο, το βράδυ του Σαββάτου. Η παρέα, οι καυτές συζητήσεις, η φρέσκια μαρίδα και σαρδέλα, το λαχταριστό ψωμάκι, τα κολοκυθάκια, το ουζάκι, … Όλα μια ανάσα από το κύμα της θάλασσας  Η θάλασσα που επέζησε. Αυτή που πάντα θα είναι πιο δυνατή από τη φωτιά πιστή στον κύκλο της ζωής. Στο Μάτι ευχαριστηθήκαμε ύπνο. Ανοιχτά όλα τα παράθυρα, προστατευμένα από σήτα για τα κουνούπια… καμένη σιωπή γύρω … και εγώ εκεί στο χαβά μου … ευτυχισμένη που κοιμόμουν σε διπλό κρεβάτι με το παλιό μου παλτό.

Στο Μάτι δεν ευχαριστήθηκα μπάνιο στη θάλασσα. Δεν μπορώ να πω την Κυριακή το μεσημεράκι το μοχίτο μου ήταν τέλειο στο μπιτσ μπαρ με τα μπιτάτα γιο σονκς, γουοναμπι κατάσταση…. και σχεδόν αφιλόξενη θάλασσα.

Βέβαια στο σπίτι μετά ευχαριστηθήκαμε παρέα, ψητούς μεζέδες και μπύρα…Οι κάτοικοι στο Μάτι έχουν επιτακτική την ανάγκη να δείξουν στους επισκέπτες τα καμένα σπίτια τους, του μαύρους λεκέδες καμμένων αυτοκινήτων και ανθρώπων στην άσφαλτο  … Σου τα δείχνουν και περιμένουν το δάκρυ σου μιας και για εκείνους φαίνεται πως έχουν στερέψει τα δάκρυα…

Τρεις εβδομάδες μείναμε με το παλιό μου παλτό στο Χωριό μας, ανακαλύπτοντας από την αρχή όλες τις αγαπημένες μας γωνιές, τα καφέ στο Μαρούσι, στη Γλυφάδα, στο Παγκράτι με την Ρούλα και τον Αλέξανδρο (μένουν Λονδίνο μόνιμα πια) συγγενείς στην Παλλήνη, επισκέψεις σε δισκογραφικές εταιρείες, το βιασμό του κλεμμένου… σσσσ ….

Ο στάση μας στον οικογενειακό τάφο του παππού του, για ένα τσιγαράκι παρέα με τις φωτογραφίες των γονιών του μας κράτησε για λίγα λεπτά στη σιωπή… με το παλιό μου παλτό δεν μιλάμε για το θάνατο, μόνο κρατιόμαστε χέρι χέρι και αναπολούμε…   Το μικρό εκκλησάκι φιλοξένησε το κεράκι μας …

αυτάααα

Καληνύχτα παλιό μου παλτό 🙂

 

Επίσκεψη στο Μνήμα

Πριν παραδώσω την σκυτάλη στην άφιξη του παλιού μου παλτού στην Αθήνα και στις υπόλοιπες μέρες που περάσαμε μαζί θέλω γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να σου γράψω για  την επίσκεψη στο νεκροταφείο του Βύρωνα, μια επίσκεψη που είναι από τις βασικές μου  ελλείψεις εδώ στη Μορεάλη… Επίσκεψη στον τάφο των προγόνων μου.

Οταν έκλεισα το εισιτήριο της επιστροφής δεν πρόσεξα Ακριβώς όπως και την χρονιά που πέθανες, 2 Αυγούστου Παρασκευή επέστρεψα 3 Αυγούστου Σάββατο άφησες στη Γη την τελευταία σου εκπνοή …

Τέλος πάντων τι έλεγα α ναι …

Παρασκευή έφτασα. Δευτέρα με την θεία μου πήγαμε στον οικογενειακό τάφο…πόσο ήθελα να πάω ! Πήγα;  Το άγχος η πολυλογία και βασικά η ψυχική κατάσταση της θείας μου ήταν οι προκλήσεις που είχα να χαλιναγωγήσω.

Θα βρούμε εύκολα ταξί μετά μετά θα βρούμε και πάλι για επιστροφή να του πούμε να περιμένει δεν μπορεί να περιμένει τώρα;, να πάρουμε λουλούδια, τι λουλούδια θα πάρεις, είναι σε διακοπές η κοπέλα που της δίνουμε κάτι να ανάβει πάντα το καντήλι,α δεν επιτρέπετε λεει να ανάψουμε καντήλι γιατί είναι επικίνδυνο για πυρκαγιά λόγω τον ανέμων,  η φωτογραφία της μαμάς σου έχει χαλάσει, καλό θα ήταν να την ψήνανε όπως του θείου και του Βάσια βλεπεις τι ωραίες φωτογραφίες και ο Βάσιας μου, αλλά τα γράμματα στο όνομα της μαμάς σου μπράβο στο Δημήτρη, βλέπεις όμως κανένα άλλος δεν έχει ετών, —————–κάθισα σε ένα τοιχάκι να πνίξω την ανάσα που θα έβγαινε με μορφή θυμωμένου τέρατος——– οχι μην κάθεσαι είναι βρώμικα, θα κλάψεις μην κλάψεις, τι να πω και εγώ ο Βάσιας μου το παιδί μου εδώ… το πιστεύεις εγώ εδώ δεν το πιστεύω, παπά να δεις δεν θα βρούμε παπά, α! να παπάς, αυτά είναι τα ονόματα πατερ——————— δεσποζαν τα γράμματα της μαλούμας μου τώρα τώρα να το μικρό παράθυρο μοναξιάς  να αφήσω ένα δάκρυ,  πάντα η φωνή της «στο καλό να πας, να πας στο καλό» με ποτίζει πάντα με την σιγουριά της ψυχραιμίας ως μοναδικού δρόμου αιωνία η μνήμη============ θα βρούμε ταξί τώρα γιατί δεν έχει … θα βρούμε θεία μου. μαζί μου όλα είναι πάντα στη θέση τους και μας περιμένουν!

¨Ήταν τέτοιος ο πύρινος τυφώνας το άγχος, η πολυλογία, η ανασφάλεια της θείας μου, ο κρυφός θρήνος, που ότι θυμάμαι από την επίσκεψη ως μόνη αξία το παραθυράκι ψαλμού,   που δεν έχει καν την φωτογραφία Της αλλά δεσπόζει το όνομα Της και η φωνή Της μέσα μου.

γελάς ρε μάνα; σωστά γελάς, αδελφή σου είναι και την ξέρεις! Μαμά αλήθεια στο λέω, τι λουλούδι πήρα σε σένα και τι στον Βάσια δεν θυμάμαι …θαρρώ τριαντάφυλλα ήταν …

Καληνύχτα Μαλούμα μου ….

Οι τρεις Ελιές στο Μαρτίνι :)

Είναι πάρα πολλά αυτά που έχω να γράψω από το ταξίδι μου στην Ελλάδα και μετανιώνω που δεν έγραφα κάθε βράδυ στο ημερολόγιο μου ή έστω δύο φορές την εβδομάδα. Ευτυχώς ακόμη είναι αρκετά νωπές οι αναμνήσεις.

Μία από τις πρώτες υποχρεώσεις μου ήταν να παραστώ σε μια βάπτιση Να συναντήσω, μετά από πάρα πολλά χρόνια το «σόι» από την πλευρά της μαλούμας-Θείας. Οταν λέω πολλά χρόνια, εννοώ περισσότερα από όσα λείπω από Ελλάδα. Παρασκευή προσγειώθηκα στο Ελ. Βενιζέλος, Κυριακή η βάφτιση. Ζαλισμένη, μπερδεμένη στους τέσσερις δείκτες των ρολογιών, δείκτες που δεν έλεγαν να συντονιστούν με το δικό μου εσωτερικό ρολόι.

Κάπως έτσι ένιωσε και η μικρή ξανθιά στη Βάφτιση. Για τους προσκεκλημένους υπήρχα στο μυαλό του καθένα σε διαφορετικές εποχές ή ως φιγούρα μιας του σογιού που ήρθε από Καναδά. Στο περίβολο της Αγ. Παρασκευής ένιωσα μέσα στο σόι απίστευτα ξένη. Μόνη παρηγοριά, η θερμή αγκαλιά του Αλέξανδρου, της Μάρβας και των εκπαιδευμένων τριών παιδιών τους! Μπήκα στην εκκλησία σχεδόν τρομοκρατημένη …. και σίγουρα από την άλλη πλευρά… εκείνη του άλλου σογιού … Με» γράπωσε» η ματιά του Αλέξανδρου, έστειλε τον γιο του τον μικρό Μάξιμο να με σώσει. Με βρήκε χυμένη σε ένα στασίδι, σχεδόν βουρκωμένη με μια αλλόκοτη, ασυντόνιστη συναισθηματική φόρτιση. «Θεία είσαι καλά;» Είναι ανιψιός μου σκέφτηκα, γιος του πρώτου ξαδέλφου μου παιδί της θείας μου… έπρεπε να πάω από την άλλη … ναι από την άλλη πλευρά … Ο Αλέξανδρος, η Μάρβα, τα ανιψάκια μου, η θεία μου … εδώ ανήκω… Η βάφτιση κύλησε, με το εξαιρετικό χιούμορ του Αλέξανδρου (βαθιά. πολύ βαθιά στα μάτια του η θλίψη για τον θάνατο του αδελφού), με την Μάρβα να συμμετέχει προσπαθώντας να μας μαλώσει υπογραμμίζοντας πως τελικά διάλεξε τις καλύτερες θέσεις (με ανεμιστήρα), με την θεία μου να καταγράφει την τήρηση των κανόνων του μυστηρίου  και με τα ανιψάκια- φωτογράφους σε ρόλο ρεπόρτερ με το κινητό μου.

Η Ελεονόρα, αδελφή της Κλειούς (σωστά το γράφω κύριε Λι; που είναι και αυτός όταν το χρειαζόμαστε) ετεροθαλείς αδελφές του Γιάννη, πρώτου ξαδέλφου του Αλέξανδρου από το σόι του πατέρα του ντε…..

ΤΙ γράφω με παρακολουθείς??? Ε η Ελεονόρα λέω αυτή με το πράσινο, μάνα πια δύο παιδιών … βάφτισε το δεύτερο μωράκι της αγοράκι … (τι ντροπή δεν θυμάμαι το όνομα … α ναι Κωνσταντίνος νομίζω)

Αργότερα στο τραπέζι, στα ξαδέλφια ξαδέλφων θύμιζα την μεγάλη ξαδέλφη που τότε ήταν η πρώτη που άνοιξε δικό της σπίτι, καταφύγιο για επιτραπέζια. Στους θείους -θείες ήμουν η μεγάλη ανατριχίλα, η μικρή Μάνια που με αναγνώριζαν ως ίδια η Πόπη (μαλουμα) της εποχής των νεανικών τους χρόνων!!!

Φωτογράφος ο Νικόλας…..

«Πόσο θα μείνεις … αααα πρέπει να ξανασυναντηθούμε, να τα πούμε πριν φύγεις « πόσες φορές θεέ μου άκουσα αυτή τη φράση καθ όλη την διάρκεια των διακοπών μας … λιγοστές φορές καταφέραμε να πραγματοποιηθεί!

Και πάμε στο ψωμί … στο ψωμί και στο αλάτι… στο ραντεβού που δώσαμε για μπιρίμπα, η αφορμή για να φάμε όλα τις σαβούρες χαχαχα η αφορμή για να νιώσουμε πως δεν πέρασε μια μέρα απουσίας…

και δεν πέρασε ….

Με την άφιξη του Παλιού μου Παλτού, ορίστηκε μέγα συνάντηση στα Μελίσσια, έτσι όπως τότε που μέναμε κοντά. Σύνθεση απλή, Μάνια-Μάρβα, Πάρις-Αλέξανδρος, τράπουλα-μπιριμπάκια και ένα σωρό σαβούρες …  πατατάκια – γαριδάκια  πακοτίνια και και και… μα φυσικά φουντούνια τι άλλο;

Δεν είναι πως δεν φάγαμε το φρέσκο ψητό στα κάρβουνα ψάρι μας και την χωριάτικη σαλάτα μας …είναι πως είχαν φροντίσει για να είναι γεμάτη η σακούλα με τις προμήθειες

Παιδεία καμία… καμιά φιλοσοφική ή άλλου είδους συζήτηση…

…στα κρυφά ρώτησα τη Μάρβα, πως διαχειρίζεται ο μικρός μου ξαδελφούλης το θάνατο του αδελφού του… στα κρυφά θαύμασα την προσπάθεια του, τα ξαφνικά του ξεσπάσματα, καθώς και την δύναμη του να αντέχει το βάρος της μαμάς του… όλα στα κρυφά…

Ταυτόχρονα ζήτησα να μου φτιάξει ένα από τα αξέχαστα Μαρτίνι Του.. Μοναδικός στην τέχνη του Μαρτίνι ο μικρός μου ξάδελφος, έκανε το διδακτορικό του σε αυτό το ταλέντο του,  τότε …στις Χριστουγεννιάτικες οικογενειακές συγκεντρώσεις,  στο πατρικό του, όπου δήλωναν «παρών» ακόμα, ο Πατέρας του, η Μάνα μου, ο Αδελφός του … Όρθιος, σοβαρός μέσα στο μπαρ, με περίμενε …»Ένα Μαρτίνι παρακαλώ με τρεις ελιές αν έχετε την καλοσύνη»  «ρε Μάνια τρεις ελιές που ακούστηκε; Ναι ρε Αλέξανδρε τρεις… τι ζόρι τραβάς;»... κάθε φορά ο ίδιος διάλογος τότε…

Τώρα … χαμογέλασε όταν του ζήτησα Μαρτίνι… έσπευσε να το φτιάξει ο γλυκός Βιολόγος, μου. Το πρόσφερε μουρμουρίζοντας… «τώρα δεν είναι σωστό που κολυμπούν έτσι !!»

 

Μέτρησα τις ελιές … τέλεια … κάποια πράγματα δεν αλλάζουν …

Όπως και ο κανόνας πως το πρωτάθλημα ανήκει πάντα στη ομάδα «Μάνια-Μάρβα».

 

Καληνύχτα Μανιούσκα μου 🙂