Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Advertisements

Χριστούγεννα καρποστάλ :)


Η αλήθεια είναι πως δεν ξεκινήσαμε με τις καλύτερες καιρικές συνθήκες. Κάποιοι ίσως και να ψιθύριζαν να μην φύγουμε. Καλός ο οδηγός, σωστά εξοπλισμένο αυτοκίνητο, υπομονή χωρίς κάτι να μας πιέζει χρονικά, μια βαλίτσα, ένα πάπλωμα, και ένα καλάθι με μπόλικο νερό και ξηρά τροφή. Η τεχνολογία, η εμπειρία, η διάθεση για μια ακόμη περιπέτεια. 

IMG_0721 (2).jpg

Οι οδηγίες από το δωράκι για το πως φτιάχνουμε χιονάνθρωπους ήρθαν την πιο όμορφη στιγμή. Σε αντίθεση με τις υπερβολικές και μάλλον σκόπιμες επιπλήξεις μιας γυναίκας που δυστυχώς έχει μια ατζέντα στοχοποιημένη. Επαναφόρτιση διάθεσης και ο δρόμος μπροστά μας… 

Όλο το ταξίδι δεν ήταν εύκολο όμως τις πρώτες σχεδόν δύο ώρες ήταν η παγοβροχή με έκανε να νιώθω αρκετά περήφανη για το παλιο μου παλτό. Παίζαμε στα σύνορα σα μικρά παιδιά ξεκολλώντας τον χοντρό στρώμα πάγου που αγκάλιαζε την μάσκα του αυτοκινήτου, τους υαλοκαθαριστήρες τους πλαϊνούς καθρέφτες. IMG_0701.jpg

Οικείο ξενοδοχείο, οικείο δωμάτιο και μια τεράστια ανάγκη για ψυχική ξεκούραση. 

IMG_0811.jpg

Συναισθήματα, ο Σπούξης γερός και δυνατός, χαμογελαστός και μάγος. Ξυπνήσαμε στο άνετο κρεββάτι, άνετη ζωή και ο Σκούξης στο κρεββάτι του νοσοκομείου να παλεύει με ένα θηρίο στο αίμα του, δυνατός όσο ποτέ, γλυκός και με μια θετική αύρα. 

IMG-0804.jpg

Το δώρο των Χριστουγέννων αυτών ήταν απλό … μια διαφορετική σούπα ψαριών, ένα ποτό Μανχάταν με μπόλικη αγάπη, ένα αναμμένο τζάκι με τις δύο φιγούρες δύο άγνωστων αγοριών να ζεσταίνουν το δικό τους σώμα και την δική μου καρδιά με λογάκια στα αγγλικά και μικρές λεπτομέρειες της εφηβικής τους ζωής. Ο Εβαν και ο Φίλιπ, ο ένας έχει χόμπι να κατασκευάζει τζιπ καταστρέφοντας άλλα τζιπ. Ο άλλος φτιάχνει τραγούδια και παίζει κιθάρα μέχρι τα δάκτυλά του να ματώνουν. Και οι δύο ανίψια μου, στο κομμάτι της ζωής μου που δεν φρόντισε ο μπαμπάς μου. 

IMG-0806.jpg

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, η ζωή με το παλιό μου παλτό ένα ψωμάκι στρογγυλό με τυρί και σαλάμι. 

Μια βόλτα στο Βοστώνη 

IMG-0780.jpg

IMG_0851.jpg

ύπνος ξεκούραση, αγάπη… χιόνι λευκό απαλό 

IMG_0809.jpg

των Χριστουγέννων γλύκισμα 

IMG_0745.jpg

σπανακόπιτα για την μικρή θεά… 

επιστροφή σε χιονισμένο παγωμένο ηλιόλουστο τοπίο, 

με μια μικρή κατάκτηση που θέλει ξεχωριστή λευκή σελίδα στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 



Συναισθηματική πυξίδα !!!

… Δεν ξέρω πως να το ξεμπερδέψω μέσα μου… η μικρή μου αδελφή φεύγει από την Ελλάδα για Λονδίνο. Πάνε να βγάλουν ριζούλες εκεί … και καλά κάνει… χαίρομαι … οι ορίζοντες ανοιχτοί ….. όλος ο κόσμος μια γειτονιά… 

Mέσα μου βαθιά και εγωϊστικά  κάτι με μπερδεύει ή με ξεβολεύει…. ίσως και με ξεριζώνει … Η καρδιά μου έμαθε μετά από 8 χρόνια εδώ στη Μορεάλη …να έχει τον ένα παλμό της στην πατούσα που ακουμπά στην Ελλάδα και το άλλο στον Καναδά. Έτσι έμαθα να τρέφομαι συναισθηματικά. Τώρα η αδελφή μου φεύγει για Λονδίνο και άρχισε να με ρωτά … για την παλιά ραπτομηχανή της μαμας … και εγώ που ακόμη στο μπρελόκ μου έχω τα κλειδιά μιας ανύπαρκτης πια φωλιάς που κάποτε φιλοξενούσε τα εφηβικά μου χρόνια, χάνω την λόγο να επιθυμώ ένα ταξίδι στην Αθήνα. 

Αφορμή … αφορμή τελικά και η αδελφή μου και τα ανιψάκια μου… τόσο πολύ μπερδεύομαι … σα να χάνω την πατρίδα μου …κάτι ξεριζώνεται …η αφορμή για να ακούσω να χτυπά και πάλι η καρδιά μου στον τόπο που γεννήθηκα, μεγάλωσα σπούδασα, ερωτεύτηκα τον άντρα της ζωής μου και …και είναι θαμμένη η μαμά μου… οι πυξίδες μου μπερδεύονται … συναισθηματικοί δεσμοί …για ένα τόσο συναισθηματικό πλασματάκι …..την μικρή ξανθιά ….. 

Έχω τους φίλους μου, τα παιχνίδια μου, τη θεία μουως γλυκές μοναδικές αφορμές , μα στα αλήθεια, αν πια έχω μια και μόνο επιλογή για ταξίδι γλυκιάς επιστροφής… η καρδιά δεν θα μπορεί να μου δώσει τον προορισμό…. 

πρέπει να το δουλέψω συναισθηματικά και δεν ξέρω ακόμη πως θα το διαχειριστώ … 

λαλά… πιο λαλά να διαλέξω … 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=OQfjIw3mivc[/embedyt]





 

Λίγο λίγο ακόμη :)

Το ταξίδι απολαυστικό. Εκείνος στο τιμόνι και εγώ όπως πάντα συνοδηγός. Η τεχνολογία με ξεκουράζει. Βοηθός ο Μαγγελάνος με μια γυναικεία φωνή όλο και κάτι να μουρμούρα. Μουσική, συζητήσεις, γέλια και πειράγματα, στάσεις για τσισάκια… φαντάζουν μια από τα ίδια Τίποτε το πρωτότυπο.  Τίποτε στα αλήθεια εκτός από τη χαρά μας, καταγάφουμε τη  δική μας διαδρομή. Η διαδρομή δημιουργεί μια μοναδική φθορά. Ένας καλός ιχνηλάτης μπορεί να φτάσει στην πλήρη αναγνώριση της μοναδικότητας. 

Στην δική μας την περίπτωση ..οι αισθήσεις χαράσσουν μοναδικά ίχνη στον εγκέφαλο (?) Σύντομες διακοπές… Βρίσκω λίγο χρόνο να επισκεφτώ το εξοχικό του μυαλού (?) Μια παρουσία… Φωτογραφίες που ψιθυρίζουν ερωτικά καλοκαιρινά λογάκια μόνο σε μένα… ίσως και σε κάποιους που κρυφά ακούν… 

Ο Ατλαντικός είναι λυσσασμένα πεινασμένος Με επιμονή και υπομονή κατασπαράσει το ακρωτήρι του μπακαλιάρου… Συνωμοτεί με τον αέρα … την εποχή του καλοκαιριού επιτρέπει στους ανθρώπους να τον δοκιμάσουν. Αλμυρός…γεψη αλμύρας… αλάτι το καλέμι του… Παρα την άγρια μορφή του μου προσφέρει μια ηρεμία …απέραντος … χάνεται στον ορίζοντα… δεν με φοβίζει ..γνωρίζω τις πραγματικές του διαστάσεις τεράστιες αλλά νοιώθω το φόβο του εκεί…στο σημείο που εκείνος ενώνεται με το γαλάζιο του ουρανού… 

IMG_20150728_154303.jpg

 

Οι παραλίες στο ακρωτήρι είναι το θησαυροφυλάκιο του Ατλαντικού. Πειρατής που κρύβει αμέτρητα κοχύλια στην άμμο..Ενας παχουλός μεγάλος γλάρος δίπλα μου κάνει τρία τέσσερα βήματα και κοροϊδευτικά και απογειώνεται…χαμηλή πτήση… δεξιοτεχνία που με μαγεύει 

εκεινος πετά εγώ στην άμμο…Φυγουραντζής πιφ…  του κουνάω το βιβλίο που διαβάζω, έτσι για να τον κάνω να ζηλέψει. 

IMG_20150728_152117.jpg

 

Μαζεύω κοχύλια …δώρα του πειρατή… 

 

IMG_20150728_155303.jpg

 

και πάλι σήμερα … μια από τα ίδια … με μόνη διαφορά πως σήμερα θα τελειώσω την ανάγνωση…το βράδυ θα αποτελειώσω και αυτή την γρήγορη καταγραφή εδώ… 

αύριο επιστρέφουμε γεμάτη η βαλίτσα με άπλυτα αλλά και με μπαταρίες αναγνώσεις και θησαυρούς … 

Ο έρωτας με τον Ατλαντικό είναι άγριος ..γεμάτος με υπομονή και επιμονή για να σβήσει την λύσσα του για κατάκτηση. Στα 50 κοντά αναγνωρίζω τις κατακτήσεις μου ..ήρεμη… όμως αναγνωρίζω και πως θέλω λίγο λίγο ακόμη …ίσως είναι τα δώρα κοχύλια  Το κορμί μου χωράει και άλλα ακόμη 

Βράδυ…γμτ με νίκησε στο μίνι γκολφ. 

 

Καληνύχτα ακρωτήρι μου 🙂

 

 

Ενα Χάμπουργκερ Ταξιδεύει στη Λίμνη :)

Μια εβδομάδα πριν ξεκινήσω το σχολείο τα Σάββατα. Οι καρδιές φτερουγίζουν και το μυαλό (?) αρνείται να κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς Ο καιρός συνήγορος ! Πρώτη και καλύτερη η αφορμή χτυπά το πόδι σα καλομαθημένο παιδί  φωνάζει εκδρομή.

Ενας ξάδελφος έρχεται από την Φλώριδα στην Νέα Υόρκη, να μοιραστούμε την απόσταση …  τρείς ώρες διαδρομή ο καθένας …

Κοντά στην αφορμή να και η περιέργεια …Lake George, δεν έχουμε ξαναπάει,  οι πληροφορίες γαργαλούν, χάρτες και ….

Κυριακή πρωί …

δρόμο παίρνουμε

dsc_0845.jpg

δρόμο αφήνουμε

dsc_0847.jpg

Σύνορα, σφραγίδα ήθελα να ήξερα τόσες φωτογραφίες μου και τόσες φορές τα δακτυλικά μου αποτυπώματα …για πόσο μαλάκα με περνούν .. η μαλακία τους έχει κάψει τον εγκέφαλο … Maria… με το ελληνικό Διαβατήριο … Η γκρίνια μου  έχει μειωθεί στο μισό … αλλά η αντίστασή μου στον εξεφτελισμό  δεν έχει μειωθεί …συνεχίζω να  νιώθω την διαδικασία ως  βιασμό …

Άλλη μια λίμνη….λοιπόν

dsc_0849.jpg

Όμορφο λιμνολίμανο, και το ποταμόπλοιο με την κόκκινη γλώσσα τα φουγάρα και τον καπνό με γοητεύει ..

dsc_0854.jpg

.o να φέρω και ένα λαλα που μου θυμίζει ποταμόπλοια

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=llgj7PwRb5E[/embedyt]

dsc_0900.jpg

Παρκάρουμε και παίζω με την φύση … όμορφοι καρποί …

dsc_0862.jpg

δοκιμάζω εναν κόκκινο μπλιαχ πίκρα

 

dsc_0863.jpg

τι λέγαμε α ναι η λίμνη … πάμε …

dsc_0878.jpg

Ανάμεσα σε βουνά μια Λίμνη και κόσμος … τους κοιτάζω και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ακόμη δεν έχω κάνει μπάνιο σε ποτάμι … Τα ξωτικά της λίμνης με γοήτευαν πάντα ..αχμμ

Βόλτα, οι λίμνες σε νανουρίζουν … μα το στομάχι γουργουρίζει …

πάμε εκεί εκεί απέναντι  να πιούμε μια μπύρα …

dsc_0909.jpg

εδώ ναι εδώ η  άλλη πλευρά …

dsc_0931.jpg

μπύρα και χάμπουργκερ

hambourger.jpg

επιστροφή και κοιτάζω τις φωτογραφίες που θα φέρω στο εξοχικό ….

dsc_0898.jpg

σκάνδαλο…

dsc_0928.jpg

πάλι τις ομορφότερες αιχμαλώτισες

dsc_0916.jpg

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂