Αντι για τάμα Π.Π!

Στην αρχή σκέφτηκε να τους κάνει έκπληξη. Να μην πει σε κανέναν για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Να χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα του σπιτιού της αδελφής του! Για λίγες μέρες έφτιαχνε σενάρια πως και που θα δράσει μέχρι που έφτιαξε το τρομακτικό σενάριο να κατέβει στην Αθήνα κρυφά, να πηγαίνει στα σπίτια φίλων και συγγενών και όοοολοι να έχουν φύγει διακοπές!!!

Κρύος ιδρώτας !!!

‘Ετσι, δεν πέρασαν δύο μέρες και είχε επικοινωνήσει με όλους. Ευτυχώς, γιατί όντως κάποιοι είχαν κανονίσει τις διακοπές τους και ήταν λίγες οι κοινές μέρες για συνάντηση.

Το καλύτερο όμως, ήταν το σενάριο του πάρτι για την γιορτή του. Ήμερα 26 Ιουλίου, μέρος στο σπίτι της αδελφής του. Καλεσμένοι, όσοι μπορούσαν, συγγενείς, φίλοι από την πάλη, φίλοι από την δισκογραφία, και φίλοι δικοί μου.

Στην Αθήνα πια, τον παρακολουθούσα, να ψωνίζει με την αδελφή του και να οργανώνει τη γιορτή.  Πόσα άτομα θα έρθουν, τι θα έχει το μπουφέ από φαγητά, τα ποτά, ο χώρος οι καρέκλες η διακόσμηση,…. Προσπαθούσα να μην επέμβω πολύ, ήταν και το γόνατό μου που είχε αρχίσει να με πονά τρομερά.// ωωω ναι και φυσικά η μουσική. Η μουσική νέκταρ και η αμβροσία για το παλιό μου παλτό. Οι τρεις ανιψιές του με άριστες μουσικές γνώσεις Η Φιλιππία κιθάρα και φωνητικά, η Σήλια αρμόνιο και φωνητικά, η Ντόρα φωνητικά και ο Ανδρέας μπουζούκι! Live συγκρότημα στη γιορτή του!

Ο Τόλης έστησε τις καρέκλες τα μηχανήματα, η Τζίνα και τα κορίτσια επιμελήθηκαν το μπουφέ, εγώ τις πιατέλες με τα φρούτα… πυρετός την ημέρα της γιορτής του, μιας γιορτής που τα είχε όλα, ακόμα και αγωνία για το ποιοι τελικά θα έρθουν και αν θα κατορθώσουν να βρουν το σπίτι

Τριγυρνούσε το Παλιό μου Παλτό, χαμένο στη χαρά…δώρα, αδέλφια και ξαδέλφια να τον κάνουν περήφανο, φίλοι παλιοί συναδέλφοι από τότε που έκανε εκπομπές στον Antenna, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο γιος του Μιχάλη, ο καλύτερος του φίλος ο Βαγγέλης συναθλητής τότε στην πάλη! Κάπου εκεί και εγώ με τον φίλο μου, το λαμόγιο περιορισμένης ευθύνης, τον Δημήτρη και την οικογένεια, να σχολιάζουμε την χαρά του… και το άγχος του μήπως και παραμελήσει κάποιους από τους καλεσμένους.

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στον νονο μου! «Του αγοριού απέναντι»…

Ολα τα είχε το Πάρτι του, ακόμα και τον γείτονα, που από τις 11 κάλεσε την αστυνομία Το επιασαν τα παιδιά από την πάλη στο πιτσι πίτσι για να του εξηγήσουν το ιδιαίτερο της γιορτής ενός ξενιτεμένου  που είχε να έρθει δέκα χρόνια στην πατρίδα του. Ομολόγησε, φορώντας μόνο το σώβρακο του πως τηλεφώνησε στο τμήμα όχι γιατί δεν του άρεσαν τα τραγούδια και η ποιότητα του ήχου, άλλα γιατί δεν τον καλέσαμε!!!!

Ξέρεις κάτι; Είναι δική σου υποχρέωση να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες της βραδιάς. Εκείνη η βραδιά ήταν δική σου, όπως και όλες οι προηγούμενες, που η Σήλια, η Φιλιππία και ο Ανδρέας έκαναν πρόβες τραγούδια! Κάθε βράδυ ένα μικρό πάρτι, αγαπημένα τραγούδια με τις φωνές των κοριτσιών… σιγοτραγουδούσαμε και εμείς …μας συνέλαβαν (τι ψωνάρες είμαστε χαχα) δύο βραδιές πριν τη γιορτή. «Θείε το βασικό είναι να πιάνεις τον τόνο.. Τους είπαμε τα δύο τραγούδια που λέμε, στο αυτοκίνητο…. αααα θα τα πείτε και στο Πάρτι (τι ψωνάρες… μας άρεσε κατά βάθος η ιδέα)

Σε θυμάμαι αγχωμένο, όλοι να τρέχουν τελευταία στιγμή να ετοιμάσουν και να ετοιμαστούν. Απαίτησες έστω μια πρόβα με κιθάρα και μπουζούκι… κρυφά στο δωμάτιο της.. μια πρόβα και σου ήταν αρκετή …

Και τώρα θέλω να προσκαλέσω τον Νονό και την Νονά μου να τραγουδήσουν…

Από το χέρι, όπως πάντα … λίγο πριν βγούμε στο μπαλκόνι… «δεν έχω προλάβει λίγο να πιω», «ούτε και εγώ», «να το βάλουμε στα πόδια από την πόρτα εξόδου;»…. «τώρα είναι αργά» με φίλησες .. «εμείς», το έχουμε και σε βίντεο «για να σε εκδικηθώ» … όλα τα λεφτά το χαμόγελο της Σήλιας δίπλα μας να μας συνοδεύει με το αρμόνιο, αλλά και το Φιλιππάκι να μας προσέχει φρουρός κιθάρας  μην χάσουμε τον τόνο!

Η προσφορά να μας γράψει στίχους ο Γιάννης Δόξας και να αναλάβει την παραγωγή η Panik Records ήρθε με το που κατεβήκαμε από το…. μπαλκόνι… μαζί με τους επαίνους των φίλων μας και το γείτονα να φωνάζει «φτάνει πια έλεος σταματήστε» …. Ο Αλέξανδρος βέβαια, το αίμα μου, είπε το καλύτερο προς το τέλος της βραδιάς για τα μουσικά δικαιώματα.

«Γύρνα με στο χθες»… Φιλιππία με το μοναδικό συναίσθημα στη φωνή της  και η Ντόρα στο ρεφρέν ως soprano

Όλα τα είχε η γιορτή σου φέτος παλιό μου παλτό, ακόμα και το κουτσομπολιό μετά που φύγαν όλοι, με το τελευταίο σου  σ αγαπώ πριν κλείσουν τα ματακια σου, μικρό παιδί εξαντλημένο από την ένταση χαράς στο πάρτι του.

Κρυφό μου τάμα να είσαι πάντα ο πιο δυνατός για να με τραβάς να βγούμε στο μπαλκόνι …. στην υγεία σου 🙂

Advertisements

Η Αθήνα, Το Χωριό μας ΠΠ :)

Η Αθήνα το Χωριό μας,  κυρίως για το Παλιό μου Παλτό, είχε αλλάξει σε πολλούς τομείς. Αν εξαιρέσουμε τους δρόμους που του φάνηκαν σαν πιο μικροί, βρήκε τις συγκοινωνίες αρκετά αναβαθμισμένες, τους οδηγούς ταξί ενημερωμένους και ευγενικούς και τα εστιατόρια με πλούσιες μεγάλες μερίδες.

Έλαμπαν τα ματάκια του στην κάθε γωνία της πόλης μας βλέπεις ήταν δικές του και γεμάτες αναμνήσεις. Δεν ήταν πως δεν έβλεπε τις διάφορες αδυναμίες, όπως ας πούμε τους κάδους απορριμάτων που κυρίως τις βραδινές ώρες ήταν παραφορτωμένοι, ήταν η λαχτάρα του να γευτεί και πάλι ότι αγάπησαν όλες τους οι αισθήσεις.

Έτσι το συμπέρασμα είναι ένα. Το Χωριό μας είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Σου δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσεις θεάματα, συναυλίες, έχει πολλούς χώρους εστίασης για κάθε γούστο,έχει μαγαζιά. βιβλιοθήκες, πάρκα, πολλά πολλά μνημεία και μουσεία!!! Όμως πάνω από όλα, όπως συνηθίζει να λέει και το Παλιό μου Παλτό «έτσι και αλλιώς καμιά άλλη πόλη στο κόσμο δεν έχει Ακρόπολη!»

Όλα προσπαθήσαμε να τα κάνουμε στο χωριό μας. Και μπορώ να πω πως καταφέραμε αρκετά, αν και χαμένοι στα τόσα «θέλω»! Τρεις μέρες αφού έφτασε το παλιό μου παλτό πήγαμε και είδαμε «Το δικό μας σινεμά». (μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου με πολύ καλές προσφορές στα εισιτήρια) Δεν το επιλέξαμε εμείς, η Χριστίνα από το Μόντρεαλ φίλη, βρεθήκαμε σε κοινή τροχιά Αθήνας και γιατί όχι, δεχτήκαμε την πρόσκληση να δούμε μαζί την παράσταση.

Αγαπημένο θέμα, αγαπημένα τραγούδια, και… πάνω από όλα… Καλοκαίρι, Ευελπίδων 4. Άλσος, ένας καλά κρυμμένος χώρος αναψυχής με την ψυχή του Οικονομίδη, αρχιτεκτονικό διαμαντάκι μέσα σε ένα αγαπημένο πάρκο Γνώρισε μεγάλες στιγμές διασκέδασης, και επαναλειτουργεί για να το ανακαλύψουν και οι νέοι κάτοικοι….

Χαιρόμασταν σα μικρά παιδιά την δύση του ήλιου που έβαφε μοναδικά τον Λυκαβηττό. Απαλό αεράκι συνόδευε την νύχτα… μια νύχτα με καρφιτσωμένο ένα φεγγάρι… «άμα δείτε το φεγγάρι» … Μπορούσες να κάνεις έτσι και έτσι το χέρι σου και να το αρπάξεις. Η μικρή Ξανθιά θεά όμως το έβλεπε να χουχουλιάζει χαρούμενο στα μάτια του. Ενθουσιασμένο το Παλιό μου παλτό με την σκηνική εκτέλεση και ευρυθμία του μιούζικαλ.

Η Αθήνα αργά αλλά μεθοδικά είχε αρχίσει να μας γοητεύει ως μια ξελογιάστρα έμπειρη και πανέμορφη αρχόντισσα αλλά και πόρνη.

Χαμογελώ με τα κουνήματα της. Ναι βιώσαμε και σεισμό αλλά με μια μέθοδο που δεν γνωρίζαμε.  Έντονες συνεχείς γρήγορες ταλαντώσεις μέσα στον ανελκυστήρα του ραδιοφωνικού σταθμού Kiss Fm. «Που σας πέτυχε ο σεισμος;» «Σε ανελκυστήρα» απαντούσαμε, και μετά προσθέταμε. «δεν καταλάβαμε ότι ήταν σεισμός. Νομίζαμε κάτι είχε πάθει το ανσασερ! Βγήκαμε στον όροφο μέσα στην καλή χαρά. Μας φάνηκε παράξενο, που τόσα αγαπημένα πρόσωπα, αν και στην είσοδο σαν μεγάλη υποδοχή. δεν μας έδιναν καμιά σημασία!» Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι έψαχναν να βρουν την έκταση των ζημιών, εμείς πάλι … απαθείς … καθόμασταν στο καναπέ του γραφείου του φίλου μας και ιδιοκτήτη … και μονολογούσαμε κρυφά  «ας το καλό μέρα που αποφάσισε να έρθει ο εγκέλαδος!! Μας πήρε όλη τη δόξα»… Κάποια στιγμή βέβαια τις πήραμε τις αγκαλιές μας «Βρε παιδιά πόσα χρόνια, ήρθατε και προκαλέσατε σεισμό» και να τα φιλιά και οι αγκαλιές.

Το αποκορύφωμα όμως της ηδονής που μας πρόσφερε το Χωριό μας ήταν… το «Μουσείο της Ακρόπολης».

Ξεκινήσαμε γεμάτοι ενδιαφέρον. Περπατούσαμε από την στάση του Μετρό την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η ψυχή μας φτερούγιζε σε κάθε βήμα. Η μαγεία του Φωτός στο ιερό Βράχο, το ερωτικό  παιχνίδι του ναού  με το ήλιο ήταν συναρπαστικό.  Σε αυτό το σημείο να καταγράψω πως το Παλιό μου Παλτό είχε ένα σωρό πανέμορφες φωτογραφίες που είχε τραβήξει με δημοσιογραφική και καλλιτεχνική επιδεξιότητα. Σκοπός του να κάνει ένα αφιέρωμα στο μπλογκ του που θα έκοβε την ανάσα του αναγνώστη…  λίγες μέρες αργότερα του έκλεψαν το κινητό στον ηλεκτρικό της Ομονοίας  και έχασε όλες τις φωτογραφικές του αναμνήσεις… σσσ αποφεύγαμε να το συζητήσουμε μπροστά του πως δεν είχε πια κινητό τηλέφωνο … μόνο ψιθυρίζαμε, δείχνοντάς  τον με το δάκτυλό μας  (κανονικό μπουλιν χαχα)

Μπήκαμε στο Μουσείο με κομμένη την ανάσα! Ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, τεχνολογικά άψογα εξοπλισμένο, ανθρώπινο δυναμικό υψηλού μορφωτικού επιπέδου, βουτηγμένο στην ευγένεια και στην υπερηφάνεια. Η αδυναμία για να περιγράψω, έρχεεται από την αίσθηση πληρότητας που με συνεπήρε σε αυτή την επίσκεψη.  Περπατούσαμε στους ορόφους και νιώθαμε όλο αυτό τον πλούτο της τέχνης να μας ταξιδεύει τόσο απλόχερα, τόσο ελεύθερα στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Τα γλυπτά τα αγάλματα μας μιλούσαν λουσμένα στο φως … «βλέπεις δεν έχω προστατευτικά, πλησίασε με όσο θέλεις, νιώσε τη σμιλευμένη ύλη, αφουγκράσου την αρχαία μου αθάνατη ψυχή! Είμαι ζωντανό ! Άγγιξε με !!» ποιος να τολμήσει να αγγίξει ; Ευλαβικά όλοι οι τουρίστες, λες και προσκυνούσαν !!! Πως τολμούν κάποιοι να κρατούν ακόμη τα κλεμμένα!!!

Σκέφτομαι τον πόνο της Καρυάτιδας μόνη αλυσοδεμένη σε ένα μπουντρούμι που το ονομάζουν μουσείο μαζί με όλα  κλεμμένα κομματιασμένα κομμάτια του Παρθενώνα, αμύθητης αξίας… Να τα φέρετε πίσω , στο Μουσείο της Ακρόπολης, στο ιερό φως του Ναού,  στον Πολιτισμό υπάρχουν οι θέσεις τους … συνθέτουν το θαύμα

logo

Με έπιασε ένα τεράστιο Γιατί …

Άσχετο αλλά παρασύρομαι… πρόσφατα διάβαζα την Ιστορία της αρπαγής της Αφροδίτης της Μήλου, πόσοι νησιώτες σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να μην φύγει από το νησί … πόσοι σκοτώθηκαν στον Πειραιά για να μην φύγει από την χώρα της… Σκορπισμένα στο κόσμο, άψυχα γυρεύουν την Ψυχή τους στο τόπο που γεννήθηκαν!

Δεν γράφω άλλα… Μόνο μια φορά αν πάει κάποιος στο Μουσείο της Ακρόπολης και κάτσει για λίγο να ξαποστάσει θα καταλάβει…

Ο ιερός βράχος εκεί, λουσμένος πάντα στο Φως σε κάθε μας βήμα να μας προσέχει!

Ακόμα και το  γεύμα στο εστιατόριο θα μας μείνει αξέχαστο…Αυτή δεν είναι μια καλή φωτογραφία, γενικά είχα αφήσει το παλιο μου παλτό να βγάζει φωτογραφίες… σσσσσ … Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια της θέας, των ελληνικών γεύσεων με υλικά από κάθε γωνιά της Ελλάδας… Ξεδιψάσαμε εκεί …πραγματικά Ξεδιψάσαμε !!!

Από τους τελευταίους μας σταθμούς ήταν το Μάτι. Ο Βαγγέλης και η Τούλα είχαν εξοχικό εκεί. Το ίδιο και η μαμά και ο Μπαμπάς της Τούλας. Αφιερώσαμε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Γεμάτα τα μαγαζιά στον παραλιακό δρόμο, το βράδυ του Σαββάτου. Η παρέα, οι καυτές συζητήσεις, η φρέσκια μαρίδα και σαρδέλα, το λαχταριστό ψωμάκι, τα κολοκυθάκια, το ουζάκι, … Όλα μια ανάσα από το κύμα της θάλασσας  Η θάλασσα που επέζησε. Αυτή που πάντα θα είναι πιο δυνατή από τη φωτιά πιστή στον κύκλο της ζωής. Στο Μάτι ευχαριστηθήκαμε ύπνο. Ανοιχτά όλα τα παράθυρα, προστατευμένα από σήτα για τα κουνούπια… καμένη σιωπή γύρω … και εγώ εκεί στο χαβά μου … ευτυχισμένη που κοιμόμουν σε διπλό κρεβάτι με το παλιό μου παλτό.

Στο Μάτι δεν ευχαριστήθηκα μπάνιο στη θάλασσα. Δεν μπορώ να πω την Κυριακή το μεσημεράκι το μοχίτο μου ήταν τέλειο στο μπιτσ μπαρ με τα μπιτάτα γιο σονκς, γουοναμπι κατάσταση…. και σχεδόν αφιλόξενη θάλασσα.

Βέβαια στο σπίτι μετά ευχαριστηθήκαμε παρέα, ψητούς μεζέδες και μπύρα…Οι κάτοικοι στο Μάτι έχουν επιτακτική την ανάγκη να δείξουν στους επισκέπτες τα καμένα σπίτια τους, του μαύρους λεκέδες καμμένων αυτοκινήτων και ανθρώπων στην άσφαλτο  … Σου τα δείχνουν και περιμένουν το δάκρυ σου μιας και για εκείνους φαίνεται πως έχουν στερέψει τα δάκρυα…

Τρεις εβδομάδες μείναμε με το παλιό μου παλτό στο Χωριό μας, ανακαλύπτοντας από την αρχή όλες τις αγαπημένες μας γωνιές, τα καφέ στο Μαρούσι, στη Γλυφάδα, στο Παγκράτι με την Ρούλα και τον Αλέξανδρο (μένουν Λονδίνο μόνιμα πια) συγγενείς στην Παλλήνη, επισκέψεις σε δισκογραφικές εταιρείες, το βιασμό του κλεμμένου… σσσσ ….

Ο στάση μας στον οικογενειακό τάφο του παππού του, για ένα τσιγαράκι παρέα με τις φωτογραφίες των γονιών του μας κράτησε για λίγα λεπτά στη σιωπή… με το παλιό μου παλτό δεν μιλάμε για το θάνατο, μόνο κρατιόμαστε χέρι χέρι και αναπολούμε…   Το μικρό εκκλησάκι φιλοξένησε το κεράκι μας …

αυτάααα

Καληνύχτα παλιό μου παλτό 🙂

 

Η συμπυκνωμένη αγάπη Π.Π :)

Είχα πολλά χρόνια να νιώσω το Παλιό μου Παλτό να με έχει γραμμένη και εγώ ευτυχισμένη να το διασκεδάζω τόσο μα τόσο πολύ.

Ας το πιάσω από την αρχή …

Όσο καιρό στις διακοπές μου μας χώριζαν τα οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, τον ένιωθα μόνο, με τον εκνευρισμό του να μας πνίγει.  Τσακωνόμασταν συχνά από το τηλέφωνο… Ήθελε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι, που φοβόνταν μήπως συμβεί κάτι και ακυρωθεί!

Την προηγούμενη της απογείωσης άκουγα την καρδιά του να χτυπά στην Αθήνα από το Μόντρεαλ. Κοιμήθηκα στο καλύτερο του φίλο.  Πρωί πρωί πήγαμε στο «Ελ Βενιζέλος»…. τι να γράψω … Η αδελφή του, τα τρία της παιδιά, ο φίλος του, έτρεμαν τα κορμιά τους από την αγωνία.  Νάτος, ο νονός νάτος … πρώτη τον διέκρινε μέσα στο πλήθος το Σηλιάκι μας! … αγκαλιές βουτηγμένες στην συγκίνηση!!!

Παιδιά!!!! (?) Ολόκληρες γυναίκες οι ανιψιές μας … . Δέκα χρόνια είναι αυτά! Ζαλισμένος από την πτήση, τη χαρά, δεν νομίζω πως η λογική του προλάβαινε να καταγράψει! Ίσα ίσα που του έκλεψα μια αγκαλιά και ένα φιλί. Τα μάτια του μου τα είπαν όλα. Χαμένο βλέμμα που δεν πιστεύει…

Πρώτος σταθμός η οικογένεια του. Αδέλφια, ανιψιές, το εννιάχρονο ανίψι που αγκάλιαζε για πρώτη φορά. Η μέρα πέρασε σα νεράκι που ξεχνά τους δείκτες του ρολογιού και κυλά σε άλλους χρόνους.

Ξαπλωμένοι πια το πρώτο βράδυ- (ξημερώματα για την ακρίβεια) εγώ στο μονό κρεββάτι και εκείνος στο πάτωμα στρωματσάδα, ανταλλάξαμε αυτό το «δεν το πιστεύω» της πρώτης μέρας με καταγραφή των βασικών αλλαγών.. Ακολούθησαν και άλλα τέτοια βράδια

Πρώτη φορά ένιωσα τον τρόπο που εισπράττεις στη ζωή, την αγάπη που κάποτε έχεις δώσει σε ανίψια. Φεύγοντας αφήσαμε την βαφτιστήρα και τις δύο ανιψιές, στις ηλικίες 14, 11 και 10 χρονών. Όμως από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους μας γνώρισαν ως το παιχνίδι τους. Παίζαμε, γελούσαμε, γελούσαμε και παίζαμε μαζί τους…

Αποτέλεσμα…

η Σήλια η Ντόρα και η Φιλιππία υποδέχτηκαν το θείο τους μετά από 10 χρόνια σαν μελισσούλες δίπλα του. Τρύπωσαν στην αγκαλιά του λες και δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα. Νεαρές γυναίκες που άνοιξαν το σεντούκι με τα παιδικά τους παιχνίδια και βρήκαν το αγαπημένο τους αρκουδάκι.  Για μας ήταν τεράστια η διαφορά που αντικρίζαμε. Για εκείνα ήταν «σε αναγνωρίζω, είσαι δικό μου- δικό μου, είσαι αγαπημένη μου παιδική γέψη»… Η περιποίηση, η αγάπη, σεβασμός, η φροντίδα τους δεν είχε όρια. Δεν μας άφηναν από τα μάτια τους, η επιθυμία μας πριν εκφρασθεί είχε πραγματοποιηθεί!!!

Εντυπωσιασμένοι, όχι μόνο γιατί η Σήλια τελειώνει αρχιτεκτονική, η Ντόρα σπουδάζει χημικός, και η Φιλιππία πολιτικές επιστήμες, ούτε για τις γνώσεις στους στη κλασσική μουσική, πιάνο, βιολί κιθάρα, ούτε για τα αγόρια τους (οι δύο πρώτες) ούτε καν για την εξωτερική τους ομορφιά, πραγματικά ιέρειες …αλλά … από την λάμψη του χαρακτήρα τους  που μας γέμιζε υπερηφάνεια !!!

Είναι τόσα μα τόσα …

, μα να είναι και πως Σήλια ανακάλυπτε  πως της αρέσει ακριβώς για τον ίδιο λόγο το τραγούδι που αρέσει και σε μένα (το λαδάκι που της έβαλα από τη μέση και κάτω) και πως τα χέρια τα δάκτυλα οι κινήσεις έχουν το ίδιο γονίδιο με το Παλιό μου παλτό.

μα είναι και πως η Ντόρα χαϊδεψε απαλά απαλά και πάλι τις βλεφαρίδες μου, και πως έκλεβε το θείο της βόλτα μέχρι το περίπτερο. Τον ξεμονάχιαζε αυτή στο τιμόνι εκείνος συνοδηγός…

μα είναι και πως η Φιλιππία, το άγριο θηλυκό της οικογένειας, μέλωνε όταν μου μιλούσε και έπαιζε το παιδί μου και πως στον θείο της ντόμπρα και κοφτά του έδινε το πράσινο φως, «θείε θα τραγουδήσεις, είσαι σωστός, πιάνεις τον τόνο»!!!

Έλιωσε … χύθηκε στα πατώματα, μέλωσε όσο ποτέ το παλιο μου παλτό .. και αυτό από την πρώτη στιγμή στο αεροδρόμιο .. τι να λέω αν δεν τα πει ο ίδιος… Θα γράψω όμως για το Πάρτι … ναι γι αυτό θα γράψω ξεχωριστά.

Και μένει ο Θανασάκης. Ο μικρός που δεν … και που τώρα έπρεπε να… και όμως … είχε όλο αυτό τον ενθουσιασμό στη ματιά του, να μας γνωρίσει επιτέλους!!! Να παίξει μαζί μας, να μας δείξει πόσο έξυπνος είναι, πόσες γνώσεις έχει. Έτοιμος να κάνει τα πάντα για να μας ενθουσιάσει και να μας κλέψει μόνο για εκείνον, κτητικός, με ένα μόνιμο άγχος να είναι το καλύτερο παιδί … και παίξαμε και uno και έπαιξε με το θείο του το «πόλεις του κόσμου» και μας αιφνιδίασε με το ταλέντο του στις μαθηματικές πράξεις (τολμώ να πω φαινόμενο) …

Και μπορεί να ήταν τόσα και άλλα τόσα που έκανε για να μας κερδίσει αλλά ήταν και αυτή η εικόνα, η μοναδική εικόνα να κοιμάται κατάκοπος στην αγκαλιά του πατέρα του και αδελφού του Παλιού μου παλτού…

Ήταν τελικά η εκπληκτική δουλειά που έκαναν τα αδέλφια του. Φρόντισαν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα γονιού, να περάσουν στην ανατροφή ανάμεσα σε άλλα και την αγάπη προς τον αδελφό τους … στα ανίψια του παλιού μου παλτού! Συσσωρευμένη, συμπυκνωμένη αγάπη

Τα αδέλφια του παλιού μου παλτού εξελίχθηκαν στους καλύτερους γονείς του κόσμου όλου! Αυτό ήταν το πουπουλένιο μαξιλάρι που νανούρισε την πρώτη νύχτα το παλιό μου παλτό

Καληνύχτα Παλιό μου Παλτό

 

Στο χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος :)

Η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου έχει την ευωδιά αργίας, άρα εκδρομή με διαμονή. Ο Σπούξης που έχει και βάρκα (?) τα καλοκαίρια μένει αγκαλιά με το Κρινάκι του στην λίμνη winnipesaukee που σημαίνει ¨»Χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» Οταν λέμε λίμνη εννοούμε 34 χιλιόμετρα μήκος με 264 νησάκια! Σίγουρα δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα να την πεις νερόλακκο!!! Εκτός από την βάρκα (?) που την δένει σε μια μαρίνα κλαμπ, έχει και ένα δωμάτιο νοικιασμένο ..Να φέρετε και σεντόνια!

Χώσαμε στους σάκους μας σεντόνια, πετσέτες, μια αλλαξιά ρούχα, βρακάκια, μαγιό και την βροχή… Παίξαμε τα αγαπημένα μας παιχνίδια διαδρομής και μετά από 4 ώρες βρεθήκαμε βραδάκι …μέσα στο σκάφος του Σπούξη μου.

Σε μπλε πλαστικό ποτήρι χώθηκαν παγάκια- όνειρα και σχέδια για τον χειμώνα, λεμονάδα- αποχαιρετισμός με την φρεσκάδα των καλοκαιρινών διακοπών στην Ελλάδα, και …. οινόπνευμα- αντισηψία των πληγών που αφήνει η απώλεια …

Άδειαζαν και γέμιζαν τα ποτήρια μέσα στο μπλε σκοτάδι της βάρκας με ήχους τραγουδιών που αγαπήσαμε …  Έτσι έχουμε συνεννοηθεί με τον ξάδελφό μου, ένα ραντεβού να τα πιούμε για την απώλεια του Σκούξη. Μυστικά ξέρουμε και οι δύο, σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον, πάντα θα δηλώνουμε παρών σε αυτό το ραντεβού χωρίς ποτέ να κλείσει η πληγή. Είναι ραντεβού φροντίδας, μη και αρχίσει να σαπίζει και μολυνθεί η σκέψη… Ο πόνος είναι διαφορετικός όταν η πληγή είναι καθαρή. Δεν βρωμάει, δεν τρέχει αρρωστημένο πύον, μόνο μένει πάντα ανοιχτή, πάντα καθαρή και πονάει… και μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο αυτό.  Απλά πράγματα….  ουπς ξέφυγα!

Μέθη και όμορφα πυροτεχνήματα ζωής στις όχθες της λίμνης, στα υγρά μάτια, στη τρυφερή αγκαλιά των δύο πιο δυνατών σερνικών της ζωής μου. Είχαμε και το λίκνισμα της δεμένης βάρκας(?) που ξεκουράζεται και αναζητά ταξίδια… Το κατάλευκο και φωτεινό Κρινάκι  πάντα εκεί να μας φροντίζει, να χαμογελά και να προσπαθεί με περίσσια τέχνη να καταλάβει τα αγγλικά μου.

Το δωμάτιο φιλόξενο, το κρεββάτι αναπάντεχα νανουριστικό… η τουαλέτα έξω και κοινόχρηστη! Άγχος για τα τσισάκια μου…πάντα σηκώνομαι την νύχτα…

Το μαύρο μακρύ νυχτικό μου, με την τόσο όσο δαντέλα του,  χάιδευε προκλητικά  το υγρό χορτάρι και αναστέναζε σε  μυστικούς ηδονικούς χορούς ξωτικών μέσα στην ομίχλη της νύχτας! Εκλιπαρούσε η λίμνη να βουτήξω μέσα της, θα έβαζα σε μπελάδες πολλούς αν το έκανα, αν και είχα εμπιστοσύνη στο κολύμπι μου. Το ήθελα τόσο μα τόσο αλλά θα με θεωρούσαν ψυχασθενή αν το έκανα! «Μα είσαι με τα καλά σου τι πήγες να κάνεις βραδιάτικα μέσα στη λίμνη?????» «Να κατουρήσω» θα τους έλεγα και θα με θεωρούσαν τρελή .. και όμως ανατρίχιαζαν τα σύννεφα καθώς η ψιλή βροχούλα άγγιζε τους γυμνούς μου ώμους, φαντάσου και όλο μου το κορμί … Δροσοσταλίδες γαργαλούσαν τα δακτυλάκια των ποδιών μου…..φαντάσου και όλο μου το κορμί … Ένιωσα την ηδονή του ξελαφρώματος καθισμένη σε μια λεκάνη. φυσιο-λογικό !!!

Το αποφάσισα, η τουαλέτα έξω από τη φωλιά έχει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον, τόσο το βράδυ που σε καλεί σε μαγικά άγνωστα ηδονικά μονοπάτια, όσο και την αυγή που σε ξυπνά για να καλοδεχθείς ένα άκρως φθινοπωρινό βροχερό τοπίο λίμνης.

Ξυπνήσαμε νωρίς, μαζέψαμε τα πράγματά μας, και εξερευνήσαμε για λίγο την μαρίνα και το χώρο που μας φιλοξένησε…

Η βροχή μαζί μας, έπαιζε σε χαμηλές νότες στα κουπλέ. Στα ρεφρέν τα έδινε όλα με καταρρακτώδεις κορώνες.

Η αγριόχηνα ετοιμάζονταν για το πρωινό της μπάνιο στην άδεια παραλία αλλά …

την συνέλαβα την άτιμη… με το βλέμμα της σχεδίαζε χάρτες για την αποδήμηση της σιγά σιγά

Είχε φτάσει η στιγμή του καφέ, και της εξερεύνησης της λίμνης. Στην προκυμαία δεμένα όλα τα σκάφη

Το password είναι password και καλά θα κάνει να μείνει password για  να μου χαμογελάς με την παιδική σου αταξία και να ξεχνά η ματιά σου  τον κρυμμένο πόνο της απώλειας. Δεν θα το καταλάβω ποτέ!!! Θα μείνει έτσι το passoword να είναι passoword και θα εργασθώ σκληρά για αυτό.

Θα πάμε με το σκάφος σε άλλη όχθη να φάμε.. σχεδόν το μόνο σκάφος μέσα στη λίμνη. Τι σημαίνει βρέχει?, έτσι κάνουμε εμείς στο σόι μας …

Η πυξίδα με γαργαλούσε. Έλα να χαθούμε σε προσκαλώ, σε προκαλώ, φυσικά και μόνο αν καταφέρεις να με καταλάβεις…

Νερό παίρνουν νερό αφήνουν με καπετάνιο τον Σπούξη αργός και μεθοδικός… να του ζητήσω να γκαζώσει να σηκωθεί η μύτη στον ουρανό? μπα…Γαρυφάλλε … Προσοχή μην δημιουργήσουμε κύμα.

Είπαμε η συγκεκριμένη λίμνη είναι Λίμνη,! έχει κώδικα κυκλοφορίας σε στενάκια και περιπολία για την σωστή εφαρμογή ααα ναι έχει και βενζινάδικα !!!

Η λίμνη αχ αυτή η συγκεκριμένη λίμνη …. Όσο έβρεχε τόσο την ερωτευόμουν όσο την ερωτευόμουν τόσο προσκαλούσε το Δία μεταμορφωμένο σε βροχή να της κάνει έρωτα.. Γυμνή από κόσμο, με τις προκυμαίες άδειες να μετρούν την στάθμη της, τις αντοχές της, ..ήξερα πως όσο την προκαλώ τόσο δυνατός θα είναι και ο οργασμός που θα μου προκαλέσει…

Θα καταφέρω να φτάσω άραγε… λυσσασμένα με προκαλούσε με την καλλίγραμμη γύμνια του…

Στο παιχνίδι του φλέρτ, έπρεπε να περάσουμε από το στομαχάκι πρώτα, άρα να κουρσέψουμε.

Πλάκα μου κάνεις; Με δύο τόσο δυνατούς κουρσάρους πεινασμένους οι θησαυροί ήταν δεδομένοι, καλά κρυμμένοι σε γνωστό λημέρι…

Τα άψυχα στροβιλίζονται δίπλα μας για να τους δίνει πνοή η ψυχή μας παίζοντας μαζί τους. Απολαυστικό το κρασί, περισσότερο γιατί από την πρώτη στιγμή έπιασα με την άκρη του ματιού μου, με πόση αγάπη και χαρά το διάλεξε ο μικρός Σπούξης. Ήταν δικό του παιχνίδι, το ήξερα, του είχε δώσει νόημα και πνοή όταν το επέλεγε από τον κατάλογο, όπως ακριβώς τα παιδιά που μπαίνουν σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η μικρή σφραγίδα χαμόγελου για την χαρά του που είμασταν εκεί και παίζαμε με τα παιχνίδια του.

Έτσι όταν θέλησε να μάθει πως παίζεται το παιχνίδι των άψυχων και πως φτάνουν τα μηνύματα στο σύμπαν, απλώς τον έβαλα να κοιτάξει μέσα από αυτό που ο ίδιος είχε διαλέξει -το λευκό φίνο κρασί – και περιέγραψα τις όμορφες ζωγραφιές που έβλεπα ουσιαστικά στα μάτια του…

Του μίλησα για το ευτυχισμένο μπουκάλι κρασί μέσα στον πάγο βολεμένο, σκεπασμένο με πετσέτα… Αδειάζει το «είναι» του στα ποτήρια και μας ευθυμεί …μας γεμίζει … και μετά μένει άδειο…

ποτέ μην πεις στο σύμπαν πως είναι άδειο… θα τρομάξεις με τον απέραντο χώρο που έχει για να απλώνει την ψυχή του… για εκείνον του μιλούσα μόνο που δεν το ήξερα ούτε εγώ ούτε εκείνος…. το κατάλαβα μετά όταν γέλασε μέσα από την καρδιά του… και τον άκουσε το σύμπαν

Η μυστήρια ομορφιά του τοπίου, η δύναμη της βροχής στο παιχνίδι του άσπρου-μαύρου, άντε καλά και η χαρά μου να μπει ένα τόσο όμορφο κομμάτι στη συλλογή των περίπτερων ναών μου, παρότρυναν  το παλιό μου παλτό να μου προτείνει να κάνουμε δικό μας με ένα φιλί στο κέντρο του…Περπατήσαμε τα δυο μας στην προκυμαία δεμένοι με πλεγμένα δάκτυλα για την μυστηριακή τελετή .. το παλιό μου παλτό με ξέρει σαν κάλπικη δεκάρα…

Συγκλονιστικός περίπτερος ναός, ικανός να συλλάβει και να στείλει το μήνυμα της δύναμης του φιλιού μας, με τέλειο εξοπλισμό σκεπής

Ξεκάθαρες οδηγίες χρήσης στο κέντρο του στο πάτωμα …

και στην οροφή εσωτερικά …

Μέσα στο «χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» όμορφη που είναι η θέα…

και μετά και μετά .. πολλά πολλά ευχαριστώ και αγκαλιές … και επιστροφή, με καφέ, σαντουιτσ τραγούδια και βροχή πολύ δυνατή βροχή..

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Λίγο πριν την αφυδάτωση του κορμιού!

Ανεκδοτάκι

Παθαίνει ανακοπή ένας άντρας και καταλήγει μπροστά στην πύλη του Παραδείσου. Εκεί τον παραλαμβάνει ο Άγιος Πέτρος και του ανακοινώνει ότι μπορεί να μπει στον Παράδεισο επειδή ήταν καλός άνθρωπος.

Περνάει μέσα λοιπόν κι μπροστά από μια πόρτα ακούει δυνατές φωνές. Την ανοίγει και βλέπει έναν νεαρό που προσπαθούν να του ανοίξουν μια τρύπα στην πλάτη με ένα τρυπάνι.

«Ε, τι του κάνετε του νεαρού;» ρωτάει ο άντρας.

«Του ανοίγουμε μια τρύπα στην πλάτη για να του βάλουμε τα φτερά.» απαντάει ο Άγιος Πέτρος.

Βγαίνει έξω ο άντρας, προχωράει λίγο πιο πέρα κι ακούει πάλι φωνές από άλλο δωμάτιο.Ανοίγει πάλι την πόρτα και βλέπει έναν ηλικιωμένο που προσπαθούν να του ανοίξουν μια τρύπα στο κεφάλι με ένα τρυπάνι.

«Ε, τι κάνετε εδώ πέρα;» ρωτάει απελπισμένα.

«Του ανοίγουμε μια τρύπα στο κεφάλι για να του βάλουμε το φωτοστέφανο.» απάντησε ξανά ο Άγιος Πέτρος.

«Αμα είναι έτσι, θέλω να πάω  στην κόλαση.»

«Στην κόλαση θα σε πηδαει ο διάβολος κάθε μέρα!» του εξηγεί ο Άγιος.

«Δεν πειράζει, έχω τρύπα έτοιμη!»

Στην Μορεάλη είναι ονειρικά, άφθονα υγρά δε λέω αλλά… σε κάθε ανάσα νιώθω την υγρασία να με πνίγει… το κορμί μου κάποια στιγμή δεν αντέχει, αποζητά την κόλαση εκεί που θα στεγνώσω με αντάλλαγμα το οξυγόνο

Στην Αθήνα έχω αυτή την δυνατότητα, κάτι σαν δώρο.  Κλιματολογικές συνθήκες … συνθήκες κόλασης που φτάνουν το κορμί στα όρια της αφυδάτωσης. Ένιωθα να στραγγίζω και ταυτόχρονα να το θέλω τόσο μα τόσο πολύ. Οξυγόνο χωρίς την υγρασία…

Θυμάμαι μια φορά βρέθηκα,σε συνθήκες κόλασης, σε διάβαση. Ιδρωμένη, αποζητούσα τον παράδεισο του εικονικού κλιματιστικού! Ενας πατέρας με την κόρη του, προσπάθησε να περάσει με κόκκινο. Τον αγριοκοίταξα… δεν είναι η σωστή στιγμή! Τώρα, τώρα που είναι Πράσινο! Μια ασημένια σπορ με τα χρονάκια της αστραφτερή μερσεντε *?)  αγνοεί το δικαίωμα μου Αφήνω τα πόδια μου και όλη την διψασμένη κορμάρα μου να παίξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο,. Βρήκες ξανθιά να παίξεις μαζί της! Αστραφτερή, ολοκάθαρη δίχως ίχνος σκόνης, με τα απωθημένα σου στο γκάζι…Κλιματισμός, φίνα κρύα ροζ σαμπάνια, φίνα ιταλική πάστα, φίνο ιταλικό τραγούδι που ακούς…αχμμ, να σου δώσω προτεραιότητα;  Να κάνω τη ζωή μου σκόνη στην τιμή του φίνου;  Το παιχνίδι με τις διαβάσεις το παίζω από μικρή. Όσο και να νευριάσεις! Περνάω! Κάνε ότι καταλαβαίνεις!///

Το απότομο φρενάρισμα και το τραγούδι που ακούγεται από το αυτοκίνητο με δροσίζουν μια χαρά …τόσο όσο … 

Την δεύτερη φορά κάπου πήγαινα, ένιωθα πως κατευθυνόμουν προς το Δαφνί, γνωστό μέρος, αλλά και  ξενοδοχείο για ανίατες περιπτώσεις Εκεί  η λογική καίγεται στην παρανοϊκή φωτιά της τρέλας… Ένα δωμάτιο θέλω για μια βραδιά.Το βλέμμα της ηλικιωμένης κυρίας μου έλεγε ξεκάθαρα.. «δεν είσαι για εδώ εσύ κορίτσι μου». Με οδήγησε στο καλύτερο δωμάτιο… εκεί  μπορούσα να φυγαδεύσω απωθημένα, ανασφάλειες, ντροπές, αναστολές, δικά μου κάποιου άλλου … τι σημασία έχει. Όταν γενικά έχεις την δύναμη να κόβεις δεσμά, βγάζεις την γλώσσα στην κοινωνία που τοποθετεί όρια με δήθεν αξίες νηστείας εγκράτειας, που σε κοιτάζει περίεργα λες και ήρθες από τον Άρη. Η ζωή δεν έχει σάρκα όμως, καίει την σάρκα και εσύ θα την  αποθεώσεις όπως γουστάρεις.

Είχα δύο επιλογές, ή να αφεθώ στην πύρινη γλώσσα ή να γίνω πύρινη γλώσσα… διάλεξα να γίνω εγώ η κόλαση… Στο περίπτερο ζήτησα ένα μικρό  μπουκαλάκι νερό και μια αμαρέτι από την ηλικιωμένη κυρία που με κοιτούσε με απορία …. κάποιος πίσω μου ρώτησε πόσο κάνουν δύο μεγάλα μπουκάλια νερό και δύο σοκοφρέτες….ψηλός, βαθιά φωνή, ντροπαλός τύπος, σκοτεινή ματιά… έπεσα πάνω του και ένιωσα για λίγο το σκληρό του κορμί… μπερδεύτηκαν για λίγο η αμαρέτι με τις σοκοφρέτες 

Συμπέρασμα, η αφυδάτωση μπορεί να σε οδηγήσει στην τρέλα!

Προς το τέλος της δεύτερης εβδομάδας, ακολουθούσα το ένστικτό μου απλά να βγάλω την πίστα. Οι ύαινες διψούν για αίμα όμως εγώ  επέλεξα την σιγουριά αυτού που τελικά είμαι. Ένα λιονταράκι που με άνεση στη δική μου ζούγκλα, έπαιζα, εξερευνώντας σκιές και δροσερά σημεία…το οξυγόνο της Ελλάδας με είχε χαλαρώσει…

Μια συνήθεια είναι η κόλαση, όμως όπως στο σεξ ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να την βιώνει…

Άσχετο βρήκα πως κάνουν σεξ τα λιονταράκια χαχαχα 

Λέων (εγώ δηλαδή χιχιχι)

Ένα ζώδιο που συμπεριλαμβάνεται μέσα στους καλύτερους εραστές του ζωδιακού κύκλου. Το πάθος που βγάζει στο σεξ σίγουρα δεν μπορεί κανείς το περιγράψει. Ένας Λέων είναι πάντα δάσκαλος στο κρεβάτι.Η δική σου ευχαρίστηση στο κρεβάτι είναι κάτι που σίγουρα δεν ξεχνάει ποτέ αφού ξέρει ότι θα συζητηθεί. Το σεξ μαζί του θα είναι ιδιαίτερο και θα διαπιστώσεις  ότι έχουν δίκιο όσοι τους θεωρούν καλούς εραστές και φλογερούς στο κρεβάτι.

πιφ υπερτιμημένο σεξ... τι έλεγα όμως … α ναι … 

Για να πω την αλήθεια, την φωτιά, την πραγματική φωτιά των 42 βαθμών Κελσίου δεν έτυχε να την βιώσω σε αυτό το ταξίδι μου στην Ελλάδα.

Έτσι έμεινα με την γλυκιά ανάμνηση, της δροσερής βραδινής θαλασσινής αύρας, που σου επιτρέπει να αφεθείς στην αγκαλιά του ούζου με την γέψη της μέθης στα χείλη …

… περίεργε!!! εδώ θα διαβάσεις για το ζώδιο..σου

λαλα άσχετο … και πολύ σχετικό για το παλιό μου παλτό 🙂

κλείσω τα 54 το Σάββατο!

Καληνύχτα 🙂