Κάτι δεν χωράει στην ίδια μασχαλίτσα :)

εδώ και αρκετό καιρό εκτάκτως απασχολούμαι και πάλι με λαχνούς και καταθέσεις. Αριθμοί, χρήματα, καταμέτρηση, ένα σωρό νούμερα κάθε είδους… οι πτήσεις έχουν σταματήσει… κάποιο καρπούζι δεν χωρούσε με κάτι άλλα στην ίδια μασχαλίτσα…

Μπήκαμε στην τελευταία εβδομάδα, το Σάββατο είναι η κλήρωση. Τελική ευθεία που σημαίνει πως πρέπει να μαζευτούν οι λαχνοί που γυρίζουν ακόμη έξω από τους εθελοντές πωλητές Μέχρι σήμερα έχω στα χεριά μου του μισούς από όσους κυκλοφορούν έξω… χαμός θα γίνει τις επόμενες μέρες !!!

……

ταξίδι στην Ελλάδα.

 

Μετρώ αντίστροφα τις μέρες με τους χτύπους της καρδιάς μου. Φοβάμαι πως θα βρεθώ στην Αθήνα και θα έχω χάσει όλες τις σταθερές μου, ακόμη και το παλιό μου παλτό θα έρθει να με συναντήσει αργότερα. Βέβαια αυτό είναι καλό, να κινηθώ λίγο μόνη γιατί νιώθω καλομαθημένη, έχω ξεχάσει να ζω μόνη. Αυτό το μοίρασμα στης ζωής τις υποχρεώσεις, μας έχει καλομάθει και τους δύο.  Νιώθω όμορφα όμως πολύ. Όλοι μιλούν για το πόσο μου πάει η νέα κόμη και εγώ επαινώ την κομμώτρια, την Ματίνα! Μα το ξέρω καλά είναι αυτό το πετάρισμα στην καρδιά που έχω … αυτή η εσωτερική προετοιμασία του ταξιδιού.. που κάνει όλους τους ουρανούς ξάστερους ….

Αυτό το συννεφάκι που βλέπεις εκεί  είναι η επέμβαση του Παλιού μου παλτού… μας περιμένει όταν επιστρέψουμε. Ως επέμβαση δεν κρύβει μεγάλους κινδύνους όμως μας προσκαλεί σε διαφορετικές περιπέτειες στο στάδιο της επούλωσης, που έχουν έναν διαφορετικό βαθμό δυσκολίας …

Η μικρή ξανθιά με τραβά από το μυαλό (?) για να γράψω για τις προετοιμασίες του ταξιδιού, για τις βαλίτσες για για για… την αφήνω να πολυλογεί… ένα σωρό μικρά ασήμαντα που μου τα πετά ξαφνικά σαν μικρά αγχωτικά φλασάκια !!! Για κάτι πρίζες μου λέει , για αντηλιακό μου λέει, για κάτι δωράκια…..και πως θέλει και ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια…

Θα ασχοληθούμε μαζί σου την επόμενη εβδομάδα της φωνάζουμε όλες μας … τώρα μετράμε λαχνούς και καταθέσεις και

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Advertisements

Ένας ήλιος μου γαργαλά τις πατούσες!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, να σου τα γράψω όλα. Πως να τα βάλω στην σειρά που εκείνο που είναι τελευταίο έχει την δυνατή θέληση να έρθει πρώτο!

Στην αίθουσα του μυαλού(?) μου,  σηκώνουν το χέρι να πουν- να πουν αυτά που έμαθαν-… οι μικρές εκδρομές, μια φίλη που με τραβά από το ποδαράκι για να κολυμπάμε κάθε μέρα, μια επίδειξη μόδας για το καρκίνο των γυναικών και μοντέλα φίλες μου που έφεραν έντονα σημάδια μάχης, τα σποράκια μου στο σχολείο που δεν με υπακούν πια εκτός και αν καταλάβουν πως με στενοχωρούν, η  μεγάλη εβδομάδα….και και κάτι ακόμη στο τελευταίο θρανίο να σηκώνει το χέρι και χτυπιέται να μιλήσει πρώτο!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και γαργαλά τις πατούσες της ζωής μου.

…Πες πες …

Μαζευτήκαμε οι εκπαιδευτικοί, για καφεδάκι … εκπαιδευτικοί- το λέω και ανατριχιάζει η επιδερμίδα μου από το δέος, δεν έχω εκπαιδευτεί γι αυτό λεμεεε και όμως έχω τα τυπικά προσόντα .. μιλώ ελληνικά. Όγδοη συνεχή χρονιά… επτά χρόνια στο ίδιο παράρτημα και φέτος στην τελετή αποφοίτησης των παιδιών που μαθαίνουν ελληνικά, θα χρειαστώ πάνα βρακάκι και λούκια δακρύων τοποθετημένα λίγο πιο κάτω από  το πόδι της χήνας. Τα παιδιά που αποχαιρετούν το δημοτικό, πριν από έξι χρόνια έπαιρναν το χαρτί της αποφοίτησης του νηπιαγωγείου από τα δικά μου χέρια. Μαζευτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί για καφεδάκι …

Η Ελευθερία η δασκάλα της έκτης απέναντί μου, τεράστιες κούπες καφέ με θέμα την φετινή αποφοίτηση, όλα τα σποράκια δικά μου παιδιά !!! Γιγαντώνεται η συναισθηματική μου φόρτιση για αυτή τη γιορτή, σε ένα μήνα… Το παλιό μου παλτό δέχτηκε την πρόταση μας να βοηθήσει εθελοντικά …

Πες πες …

Η Μαίρη με τραβά να κολυμπάμε ; Τα γόνατά μου έχουν σηκώσει το δικό τους μπαϊράκι, υπέρβαρη βλέπεις, ζητούν πρόωρη σύνταξη και για να τα πιστέψω μου δίνουν το βάδισμα γερασμένης φρεγάτας. Μια γερασμένη φρεγάτα που μέσα στο νερό γίνεται δελφίνι που ελευθερώνεται από τους πόνους.

πες πες…

Στην δεξίωση πριν την επίδειξη μόδας, βρήκα ένα χαρτί και στυλό, πλησίασα τις 7 γυναίκες και τους ζήτησα αυτόγραφο. Γελούσαν καθώς τις ζητούσα ως φανατική οπαδός τους να υπογράψουν . Δέχτηκαν να κάνουν πασαρέλα γιατί είναι γυναίκες με πληγωμένη από το καρκίνο την θηλυκή τους υπόληψη. Έλαμπαν οι άτιμες, μια φίλη μου, μια μαμά σπορακίων μου, μια συνάδελφος νηπιαγωγός, δυο γνωστές μου, δύο άγνωστες. Σύνολο 7! Η μαμά και η φίλη με κοίταξαν φοβισμένες, με μια φυσική συστολή του «Δεν θέλω να το κάνω αλλά με πίεσαν για το σκοπό»…. γέλασαν με την καρδιά τους καθώς υπέγραφαν, ε και που φοβάσαι? μήπως δεν το έχεις ξακάνει? βγες και περπάτα στην πασαρέλα όπως μπορείς καλύτερα, ο κόσμος θα σε χειροκροτεί, εσύ θα σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει, και εγώ θα είμαι περήφανη που λάμπεις τόσο μα τόσο πολύ …. αυτό ακριβώς δεν συνέβη και τότε άλλωστε?

Πες πες…

Μεγάλη εβδομάδα, αυτό που θα μου μείνει φέτος, το γεγονός πως από χαζομάρα μου έδωσα λάθος οδηγία στο παλιό μου παλτό και έκοψε το μαρούλι -χοντρό- για την μαγειρίτσα, πως τόσα χρόνια έφταιγε η κατσαρόλα για τις πιτσιλιές στα κόκκινα αυγά, και πως χάλασε το μικρόφωνο του παπά και άκουσαν το Χριστός Ανέστη όλοι όσοι ήταν έξω από την εκκλησία…εμείς, οι μέσα κάναμε ανάσταση δίχως παπά, με απόλυτη ησυχία, και με το θάρρος κάποιων τελικά να ψέλνουν χαμηλόφωνα … (ε ναι ανάμεσα τους και εγώ χαχα)   Εκτός από αυτά τα σημαντικά, το μικρό ασήμαντο ήταν πως για πρώτη φορά πήγα νωρίς το απόγευμα-Μεγάλη Πέμπτη- κάτω από την εκκλησία, και προετοίμασα μαζί με άλλες γυναίκες τα λουλούδια για τον στολισμό του επιταφίου. Μονότονη εθελοντική 3ωρη εργασία, κόψε τα κοτσάνια, βάλε ειδικά καρφάκια στα λουλούδια, φτιάξε όμορφα ματσάκια με μικρά άνθη… μονότονη εργασία, στο ίδιο μοτίβο σκέψης για όσους πέθαναν. Δεν στόλισα, έφυγα… και τώρα που το σκέφτομαι, δεν παραβρέθηκα στη κηδεία του θείου μου, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, των δύο ξαδέλφων μου… προστατευμένη στη γυάλα της ξενιτιάς….

άντε … πες και εσύ γιατί μας ζάλισες τόση ώρα και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα πεις γρήγορα γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο πριν χτυπήσει το κουδούνι του ήλιου, σήμερα έχει τόσο μα τόσο όμορφο ήλιο έξω!

Είναι γεγονός, έχω την κράτηση, τέλος Ιουνίου συνεπιβάτης στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα. Ρεμάλια της μπλογκογειτονιάς κανονίστε….

 

Εκδοτήριο τριών ποταμών.

Πολύ κρύο, λίγο χιόνι, πολύ πάγος.  Το χιόνι αγνό, απαλό , άγγιζε το έδαφος και πριν χωθώ στη τσουμπωτή αφράτη ύπαρξή του , έπεφτε στις σκληρές ναρκωτικές ουσίες της παγωνιάς,  μετάλλαξη πριν αγαπηθεί.

Τον χειμώνα αυτόν δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω. Έχασα την μοναδικότητα του. έψαχνα με το βλέμμα του φακού το χιόνι και έχανα τα άγρια γκρίζα άμορφα γλυπτά από πάγο. Δεν κατάφερα να αποθανατίσω την ομορφιά τους, την έχασα γιατί αφέθηκα στην αποστροφή που δημιουργεί το γκρίζο…απαράδεκτο μια μια θεά αυτό! Φοβούνται οι θεές;.. μάλλον ναι….

Κάπως έτσι με βρίσκει το τέλος αυτού του χειμώνα. Λυτρωμένη (σσσ Λι) από το φόβο  αλλά δίχως κέρδος…

«Τελειώνει ο Χειμώνας» σκεφτήκαμε με το παλιό μου παλτό και οργανώσαμε μια ακόμη εκδρομή,  σπονδή αποχαιρετισμού Μονοήμερη στο Trois Rivieres Δεν αποτελεί τουριστικό χειμερινό προορισμό. Ασχετο, ωραίοι είναι οι σύνδεσμοι- γέφυρες, διευκολύνουν στο ημερολόγιο για πληροφορίες.

Γέφυρα λοιπόν. Προσπαθούσα να αιχμαλωτίσω την αίσθηση της ανηφόρας, αυτής που θα σε πάει στα σύννεφα….

κοιτάζοντας την φωτογραφία είδα την έχασα. Στο πλάι του δρόμου μαύρος άγριος πάγος, πηγή ομορφιάς…

 

Στη διαδρομή δεν ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε …φτιάχναμε γέφυρες, ανοιξιάτικες γέφυρες για το καλοκαίρι…

Ξέρεις εξοχικό του μυαλού (?), στη ζωή έχω γίνει θάλασσα, βράχος, λιμάνι, βαρκούλα δίχως πανί αλλά και ιστιοφόρο… περίεργο όμως,  εκδοτήριο εισιτηρίων  δεν έχω γίνει… ίσως ξεκινώ να το μαθαίνω τώρα καθώς μπαίνω σε αυτή την ηλικία

Να κάτι τέτοιο…. Κλειστό αυτή την εποχή περιμένει χιονισμένο να ανοίξει ο καιρός να γεμίσει πάλι ζωή εκδίδοντας εισιτήρια…

ααα ναι για αυτό το κτίριο μπορεί να μιλήσει μόνο το παλιό μου παλτό. Έχει σχέση με συναυλίες με με με … τον άκουγα που μου τα έλεγε, το μόνο που ρουφούσα σαν σφουγγάρι ήταν το πάθος του για αυτό που αγαπά …πληροφορίες λοιπόν μόνο από το παλιό μου παλτό

Στην πόλη είδα πολλά όμορφα κτίρια, εκκλησίες, μαγαζιά, μουσεία, προτομές … γυρίζαμε σας σβούρες με το αυτοκίνητο. Ναι το καλοκαίρι θα πρέπει να είναι όμορφα… εδώ εδώ να έρθουμε … τι είναι? πληροφορίες πάλι από το παλιό μου παλτό

Αν στο επόμενο ταξίδι δεν πάρω την φωτογραφική μηχανή θα είμαι άξια των θαμπών φωτογραφιών. Το κινητό δεν νετάρει ρε τεμπέλα θεά, πως να στο εξηγήσω!

Ας βγούμε λίγο … το τολμήσαμε … έτσι να κάνουμε τα τελευταία βήματα σε συνθήκες χειμώνα….

φίλα με, φίλα με, φίλα με … ένα βήμα, μια στάση για φιλί, ένα βήμα πάλι. Ετσι παλεύεται ο παγωμένος αέρας …

Στην επιστροφή και λίγο πριν αρχίσω να κυνηγώ το ηλιοβασίλεμα με την λάθος απόχη (κινητό)…

Σου έδειξα αυτό …

ο ήλιος δέσποζε πιο πέρα… Όχι λοιπόν, δεν είναι ο ήλιος. είναι το πιο μικρό ουράνιο άτακτο ΚάτΙ που είδα ποτέ. Δεν είναι πολύχρωμο τόξο, δεν είναι γέφυρα!

Είναι ένα πολύχρωμο πλασματάκι που κατοικεί στα σύννεφα. Σκοπός του είναι να σε γαργαλίσει όπως μια ιδέα, όπως η ιδέα πως φέτος θα πάμε μαζί  στην Ελλάδα. Κοίτα κοίτα πως συνωμοτεί αυτό το πλασματάκι ..

Καληνύχτα Χειμώνα μου 🙂

Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Χριστούγεννα καρποστάλ :)


Η αλήθεια είναι πως δεν ξεκινήσαμε με τις καλύτερες καιρικές συνθήκες. Κάποιοι ίσως και να ψιθύριζαν να μην φύγουμε. Καλός ο οδηγός, σωστά εξοπλισμένο αυτοκίνητο, υπομονή χωρίς κάτι να μας πιέζει χρονικά, μια βαλίτσα, ένα πάπλωμα, και ένα καλάθι με μπόλικο νερό και ξηρά τροφή. Η τεχνολογία, η εμπειρία, η διάθεση για μια ακόμη περιπέτεια. 

IMG_0721 (2).jpg

Οι οδηγίες από το δωράκι για το πως φτιάχνουμε χιονάνθρωπους ήρθαν την πιο όμορφη στιγμή. Σε αντίθεση με τις υπερβολικές και μάλλον σκόπιμες επιπλήξεις μιας γυναίκας που δυστυχώς έχει μια ατζέντα στοχοποιημένη. Επαναφόρτιση διάθεσης και ο δρόμος μπροστά μας… 

Όλο το ταξίδι δεν ήταν εύκολο όμως τις πρώτες σχεδόν δύο ώρες ήταν η παγοβροχή με έκανε να νιώθω αρκετά περήφανη για το παλιο μου παλτό. Παίζαμε στα σύνορα σα μικρά παιδιά ξεκολλώντας τον χοντρό στρώμα πάγου που αγκάλιαζε την μάσκα του αυτοκινήτου, τους υαλοκαθαριστήρες τους πλαϊνούς καθρέφτες. IMG_0701.jpg

Οικείο ξενοδοχείο, οικείο δωμάτιο και μια τεράστια ανάγκη για ψυχική ξεκούραση. 

IMG_0811.jpg

Συναισθήματα, ο Σπούξης γερός και δυνατός, χαμογελαστός και μάγος. Ξυπνήσαμε στο άνετο κρεββάτι, άνετη ζωή και ο Σκούξης στο κρεββάτι του νοσοκομείου να παλεύει με ένα θηρίο στο αίμα του, δυνατός όσο ποτέ, γλυκός και με μια θετική αύρα. 

IMG-0804.jpg

Το δώρο των Χριστουγέννων αυτών ήταν απλό … μια διαφορετική σούπα ψαριών, ένα ποτό Μανχάταν με μπόλικη αγάπη, ένα αναμμένο τζάκι με τις δύο φιγούρες δύο άγνωστων αγοριών να ζεσταίνουν το δικό τους σώμα και την δική μου καρδιά με λογάκια στα αγγλικά και μικρές λεπτομέρειες της εφηβικής τους ζωής. Ο Εβαν και ο Φίλιπ, ο ένας έχει χόμπι να κατασκευάζει τζιπ καταστρέφοντας άλλα τζιπ. Ο άλλος φτιάχνει τραγούδια και παίζει κιθάρα μέχρι τα δάκτυλά του να ματώνουν. Και οι δύο ανίψια μου, στο κομμάτι της ζωής μου που δεν φρόντισε ο μπαμπάς μου. 

IMG-0806.jpg

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, η ζωή με το παλιό μου παλτό ένα ψωμάκι στρογγυλό με τυρί και σαλάμι. 

Μια βόλτα στο Βοστώνη 

IMG-0780.jpg

IMG_0851.jpg

ύπνος ξεκούραση, αγάπη… χιόνι λευκό απαλό 

IMG_0809.jpg

των Χριστουγέννων γλύκισμα 

IMG_0745.jpg

σπανακόπιτα για την μικρή θεά… 

επιστροφή σε χιονισμένο παγωμένο ηλιόλουστο τοπίο, 

με μια μικρή κατάκτηση που θέλει ξεχωριστή λευκή σελίδα στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου