Εκδοτήριο τριών ποταμών.

Πολύ κρύο, λίγο χιόνι, πολύ πάγος.  Το χιόνι αγνό, απαλό , άγγιζε το έδαφος και πριν χωθώ στη τσουμπωτή αφράτη ύπαρξή του , έπεφτε στις σκληρές ναρκωτικές ουσίες της παγωνιάς,  μετάλλαξη πριν αγαπηθεί.

Τον χειμώνα αυτόν δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω. Έχασα την μοναδικότητα του. έψαχνα με το βλέμμα του φακού το χιόνι και έχανα τα άγρια γκρίζα άμορφα γλυπτά από πάγο. Δεν κατάφερα να αποθανατίσω την ομορφιά τους, την έχασα γιατί αφέθηκα στην αποστροφή που δημιουργεί το γκρίζο…απαράδεκτο μια μια θεά αυτό! Φοβούνται οι θεές;.. μάλλον ναι….

Κάπως έτσι με βρίσκει το τέλος αυτού του χειμώνα. Λυτρωμένη (σσσ Λι) από το φόβο  αλλά δίχως κέρδος…

«Τελειώνει ο Χειμώνας» σκεφτήκαμε με το παλιό μου παλτό και οργανώσαμε μια ακόμη εκδρομή,  σπονδή αποχαιρετισμού Μονοήμερη στο Trois Rivieres Δεν αποτελεί τουριστικό χειμερινό προορισμό. Ασχετο, ωραίοι είναι οι σύνδεσμοι- γέφυρες, διευκολύνουν στο ημερολόγιο για πληροφορίες.

Γέφυρα λοιπόν. Προσπαθούσα να αιχμαλωτίσω την αίσθηση της ανηφόρας, αυτής που θα σε πάει στα σύννεφα….

κοιτάζοντας την φωτογραφία είδα την έχασα. Στο πλάι του δρόμου μαύρος άγριος πάγος, πηγή ομορφιάς…

 

Στη διαδρομή δεν ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε …φτιάχναμε γέφυρες, ανοιξιάτικες γέφυρες για το καλοκαίρι…

Ξέρεις εξοχικό του μυαλού (?), στη ζωή έχω γίνει θάλασσα, βράχος, λιμάνι, βαρκούλα δίχως πανί αλλά και ιστιοφόρο… περίεργο όμως,  εκδοτήριο εισιτηρίων  δεν έχω γίνει… ίσως ξεκινώ να το μαθαίνω τώρα καθώς μπαίνω σε αυτή την ηλικία

Να κάτι τέτοιο…. Κλειστό αυτή την εποχή περιμένει χιονισμένο να ανοίξει ο καιρός να γεμίσει πάλι ζωή εκδίδοντας εισιτήρια…

ααα ναι για αυτό το κτίριο μπορεί να μιλήσει μόνο το παλιό μου παλτό. Έχει σχέση με συναυλίες με με με … τον άκουγα που μου τα έλεγε, το μόνο που ρουφούσα σαν σφουγγάρι ήταν το πάθος του για αυτό που αγαπά …πληροφορίες λοιπόν μόνο από το παλιό μου παλτό

Στην πόλη είδα πολλά όμορφα κτίρια, εκκλησίες, μαγαζιά, μουσεία, προτομές … γυρίζαμε σας σβούρες με το αυτοκίνητο. Ναι το καλοκαίρι θα πρέπει να είναι όμορφα… εδώ εδώ να έρθουμε … τι είναι? πληροφορίες πάλι από το παλιό μου παλτό

Αν στο επόμενο ταξίδι δεν πάρω την φωτογραφική μηχανή θα είμαι άξια των θαμπών φωτογραφιών. Το κινητό δεν νετάρει ρε τεμπέλα θεά, πως να στο εξηγήσω!

Ας βγούμε λίγο … το τολμήσαμε … έτσι να κάνουμε τα τελευταία βήματα σε συνθήκες χειμώνα….

φίλα με, φίλα με, φίλα με … ένα βήμα, μια στάση για φιλί, ένα βήμα πάλι. Ετσι παλεύεται ο παγωμένος αέρας …

Στην επιστροφή και λίγο πριν αρχίσω να κυνηγώ το ηλιοβασίλεμα με την λάθος απόχη (κινητό)…

Σου έδειξα αυτό …

ο ήλιος δέσποζε πιο πέρα… Όχι λοιπόν, δεν είναι ο ήλιος. είναι το πιο μικρό ουράνιο άτακτο ΚάτΙ που είδα ποτέ. Δεν είναι πολύχρωμο τόξο, δεν είναι γέφυρα!

Είναι ένα πολύχρωμο πλασματάκι που κατοικεί στα σύννεφα. Σκοπός του είναι να σε γαργαλίσει όπως μια ιδέα, όπως η ιδέα πως φέτος θα πάμε μαζί  στην Ελλάδα. Κοίτα κοίτα πως συνωμοτεί αυτό το πλασματάκι ..

Καληνύχτα Χειμώνα μου 🙂

Advertisements

Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Χριστούγεννα καρποστάλ :)


Η αλήθεια είναι πως δεν ξεκινήσαμε με τις καλύτερες καιρικές συνθήκες. Κάποιοι ίσως και να ψιθύριζαν να μην φύγουμε. Καλός ο οδηγός, σωστά εξοπλισμένο αυτοκίνητο, υπομονή χωρίς κάτι να μας πιέζει χρονικά, μια βαλίτσα, ένα πάπλωμα, και ένα καλάθι με μπόλικο νερό και ξηρά τροφή. Η τεχνολογία, η εμπειρία, η διάθεση για μια ακόμη περιπέτεια. 

IMG_0721 (2).jpg

Οι οδηγίες από το δωράκι για το πως φτιάχνουμε χιονάνθρωπους ήρθαν την πιο όμορφη στιγμή. Σε αντίθεση με τις υπερβολικές και μάλλον σκόπιμες επιπλήξεις μιας γυναίκας που δυστυχώς έχει μια ατζέντα στοχοποιημένη. Επαναφόρτιση διάθεσης και ο δρόμος μπροστά μας… 

Όλο το ταξίδι δεν ήταν εύκολο όμως τις πρώτες σχεδόν δύο ώρες ήταν η παγοβροχή με έκανε να νιώθω αρκετά περήφανη για το παλιο μου παλτό. Παίζαμε στα σύνορα σα μικρά παιδιά ξεκολλώντας τον χοντρό στρώμα πάγου που αγκάλιαζε την μάσκα του αυτοκινήτου, τους υαλοκαθαριστήρες τους πλαϊνούς καθρέφτες. IMG_0701.jpg

Οικείο ξενοδοχείο, οικείο δωμάτιο και μια τεράστια ανάγκη για ψυχική ξεκούραση. 

IMG_0811.jpg

Συναισθήματα, ο Σπούξης γερός και δυνατός, χαμογελαστός και μάγος. Ξυπνήσαμε στο άνετο κρεββάτι, άνετη ζωή και ο Σκούξης στο κρεββάτι του νοσοκομείου να παλεύει με ένα θηρίο στο αίμα του, δυνατός όσο ποτέ, γλυκός και με μια θετική αύρα. 

IMG-0804.jpg

Το δώρο των Χριστουγέννων αυτών ήταν απλό … μια διαφορετική σούπα ψαριών, ένα ποτό Μανχάταν με μπόλικη αγάπη, ένα αναμμένο τζάκι με τις δύο φιγούρες δύο άγνωστων αγοριών να ζεσταίνουν το δικό τους σώμα και την δική μου καρδιά με λογάκια στα αγγλικά και μικρές λεπτομέρειες της εφηβικής τους ζωής. Ο Εβαν και ο Φίλιπ, ο ένας έχει χόμπι να κατασκευάζει τζιπ καταστρέφοντας άλλα τζιπ. Ο άλλος φτιάχνει τραγούδια και παίζει κιθάρα μέχρι τα δάκτυλά του να ματώνουν. Και οι δύο ανίψια μου, στο κομμάτι της ζωής μου που δεν φρόντισε ο μπαμπάς μου. 

IMG-0806.jpg

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, η ζωή με το παλιό μου παλτό ένα ψωμάκι στρογγυλό με τυρί και σαλάμι. 

Μια βόλτα στο Βοστώνη 

IMG-0780.jpg

IMG_0851.jpg

ύπνος ξεκούραση, αγάπη… χιόνι λευκό απαλό 

IMG_0809.jpg

των Χριστουγέννων γλύκισμα 

IMG_0745.jpg

σπανακόπιτα για την μικρή θεά… 

επιστροφή σε χιονισμένο παγωμένο ηλιόλουστο τοπίο, 

με μια μικρή κατάκτηση που θέλει ξεχωριστή λευκή σελίδα στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 



Συναισθηματική πυξίδα !!!

… Δεν ξέρω πως να το ξεμπερδέψω μέσα μου… η μικρή μου αδελφή φεύγει από την Ελλάδα για Λονδίνο. Πάνε να βγάλουν ριζούλες εκεί … και καλά κάνει… χαίρομαι … οι ορίζοντες ανοιχτοί ….. όλος ο κόσμος μια γειτονιά… 

Mέσα μου βαθιά και εγωϊστικά  κάτι με μπερδεύει ή με ξεβολεύει…. ίσως και με ξεριζώνει … Η καρδιά μου έμαθε μετά από 8 χρόνια εδώ στη Μορεάλη …να έχει τον ένα παλμό της στην πατούσα που ακουμπά στην Ελλάδα και το άλλο στον Καναδά. Έτσι έμαθα να τρέφομαι συναισθηματικά. Τώρα η αδελφή μου φεύγει για Λονδίνο και άρχισε να με ρωτά … για την παλιά ραπτομηχανή της μαμας … και εγώ που ακόμη στο μπρελόκ μου έχω τα κλειδιά μιας ανύπαρκτης πια φωλιάς που κάποτε φιλοξενούσε τα εφηβικά μου χρόνια, χάνω την λόγο να επιθυμώ ένα ταξίδι στην Αθήνα. 

Αφορμή … αφορμή τελικά και η αδελφή μου και τα ανιψάκια μου… τόσο πολύ μπερδεύομαι … σα να χάνω την πατρίδα μου …κάτι ξεριζώνεται …η αφορμή για να ακούσω να χτυπά και πάλι η καρδιά μου στον τόπο που γεννήθηκα, μεγάλωσα σπούδασα, ερωτεύτηκα τον άντρα της ζωής μου και …και είναι θαμμένη η μαμά μου… οι πυξίδες μου μπερδεύονται … συναισθηματικοί δεσμοί …για ένα τόσο συναισθηματικό πλασματάκι …..την μικρή ξανθιά ….. 

Έχω τους φίλους μου, τα παιχνίδια μου, τη θεία μουως γλυκές μοναδικές αφορμές , μα στα αλήθεια, αν πια έχω μια και μόνο επιλογή για ταξίδι γλυκιάς επιστροφής… η καρδιά δεν θα μπορεί να μου δώσει τον προορισμό…. 

πρέπει να το δουλέψω συναισθηματικά και δεν ξέρω ακόμη πως θα το διαχειριστώ … 

λαλά… πιο λαλά να διαλέξω … 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=OQfjIw3mivc[/embedyt]





 

Λίγο λίγο ακόμη :)

Το ταξίδι απολαυστικό. Εκείνος στο τιμόνι και εγώ όπως πάντα συνοδηγός. Η τεχνολογία με ξεκουράζει. Βοηθός ο Μαγγελάνος με μια γυναικεία φωνή όλο και κάτι να μουρμούρα. Μουσική, συζητήσεις, γέλια και πειράγματα, στάσεις για τσισάκια… φαντάζουν μια από τα ίδια Τίποτε το πρωτότυπο.  Τίποτε στα αλήθεια εκτός από τη χαρά μας, καταγάφουμε τη  δική μας διαδρομή. Η διαδρομή δημιουργεί μια μοναδική φθορά. Ένας καλός ιχνηλάτης μπορεί να φτάσει στην πλήρη αναγνώριση της μοναδικότητας. 

Στην δική μας την περίπτωση ..οι αισθήσεις χαράσσουν μοναδικά ίχνη στον εγκέφαλο (?) Σύντομες διακοπές… Βρίσκω λίγο χρόνο να επισκεφτώ το εξοχικό του μυαλού (?) Μια παρουσία… Φωτογραφίες που ψιθυρίζουν ερωτικά καλοκαιρινά λογάκια μόνο σε μένα… ίσως και σε κάποιους που κρυφά ακούν… 

Ο Ατλαντικός είναι λυσσασμένα πεινασμένος Με επιμονή και υπομονή κατασπαράσει το ακρωτήρι του μπακαλιάρου… Συνωμοτεί με τον αέρα … την εποχή του καλοκαιριού επιτρέπει στους ανθρώπους να τον δοκιμάσουν. Αλμυρός…γεψη αλμύρας… αλάτι το καλέμι του… Παρα την άγρια μορφή του μου προσφέρει μια ηρεμία …απέραντος … χάνεται στον ορίζοντα… δεν με φοβίζει ..γνωρίζω τις πραγματικές του διαστάσεις τεράστιες αλλά νοιώθω το φόβο του εκεί…στο σημείο που εκείνος ενώνεται με το γαλάζιο του ουρανού… 

IMG_20150728_154303.jpg

 

Οι παραλίες στο ακρωτήρι είναι το θησαυροφυλάκιο του Ατλαντικού. Πειρατής που κρύβει αμέτρητα κοχύλια στην άμμο..Ενας παχουλός μεγάλος γλάρος δίπλα μου κάνει τρία τέσσερα βήματα και κοροϊδευτικά και απογειώνεται…χαμηλή πτήση… δεξιοτεχνία που με μαγεύει 

εκεινος πετά εγώ στην άμμο…Φυγουραντζής πιφ…  του κουνάω το βιβλίο που διαβάζω, έτσι για να τον κάνω να ζηλέψει. 

IMG_20150728_152117.jpg

 

Μαζεύω κοχύλια …δώρα του πειρατή… 

 

IMG_20150728_155303.jpg

 

και πάλι σήμερα … μια από τα ίδια … με μόνη διαφορά πως σήμερα θα τελειώσω την ανάγνωση…το βράδυ θα αποτελειώσω και αυτή την γρήγορη καταγραφή εδώ… 

αύριο επιστρέφουμε γεμάτη η βαλίτσα με άπλυτα αλλά και με μπαταρίες αναγνώσεις και θησαυρούς … 

Ο έρωτας με τον Ατλαντικό είναι άγριος ..γεμάτος με υπομονή και επιμονή για να σβήσει την λύσσα του για κατάκτηση. Στα 50 κοντά αναγνωρίζω τις κατακτήσεις μου ..ήρεμη… όμως αναγνωρίζω και πως θέλω λίγο λίγο ακόμη …ίσως είναι τα δώρα κοχύλια  Το κορμί μου χωράει και άλλα ακόμη 

Βράδυ…γμτ με νίκησε στο μίνι γκολφ. 

 

Καληνύχτα ακρωτήρι μου 🙂