Η Κρυμμένη λίμνη του φθινοπώρου :)

Ο Γεράσιμος και η Μαίρη δεν προσκαλούν, δηλώνουν πως η πόρτα  τους είναι ανοιχτή είτε του σπιτιού στο Μόντρεαλ είτε του εξοχικού δίπλα στη λίμνη.

Η Μαίρη είναι φίλη μου, φυσικά νεράιδα λίμνης με μακρυά πανέμορφα πόδια και καταγωγή από την Κύπρο.Τα είπαμε τα συμφωνήσαμε και ξεκινήσαμε… 135 χιλιόμετρα έξω από το Μόντρεαλ, περιοχή  ο Αγιος του λουκουμά! Έτσι το μεταφράζει η μικρή ξανθιά θεά άρα έτσι είναι….

Άλλαξε η εποχή. Προετοιμασία της φύσης να δεχθεί τις χαμηλές θερμοκρασίες του Χειμώνα. Όπως και την άνοιξη, η φύση εργάζεται και κατεργάζεται μανιωδώς ! Μια συνεχής 24ωρη έμπνευση. Η γοητεία του ενδιάμεσου…και της κρυμμένης δύναμης που αλλάζει …

Είπα αυτή τη φορά να μην πειράξω καθόλου τις φωτογραφίες. Πυρώνει ξαφνικά το βλέμμα, τα φυλλοβόλα δέντρα και οι σφένδαμοι, σε επιτάσσουν να τα θαυμάσεις!

Πώς μπορείς να αντισταθείς όταν γνωρίζεις πως σου δώρισαν την ανάσα σου. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή με ανησυχούσε που τα δέντρα έχαναν τα φύλλα τους. Από που θα παίρνουμε το οξυγόνο μας σκεφτόμουν και έπαιρνα όσο πιο βαθιές ανάσες μπορούσα. Αποθέματα… γεμάτες οι κρυφές σπηλιές της ψυχής εκεί που είναι κρυμμένες οι αντοχές.

Κρυμμένη λίμνη (Lac croche)

Κουλουριασμένη σε μια λευκή κουβέρτα χάζευα την φωτιά και πάνω που ετοιμαζόμουν να μεταμορφωθώ σε λίμνη, δάσος, δρόμος, άγριος σκύλος, κλαδάκι παραπονεμένο που καίγεται στη φωτιά… τσουπ άκουσα την μαγική του μελωδία…  «Πόσο με ξεκουράζει αυτή η στιγμή, με ηρεμεί «, δεν κοίταζε τη φωτιά, είχα χαθεί το βλέμμα του στα μεγάλα δέντρα… είχε μεταμορφωθεί σε ευδαιμονία …

Με πρόλαβε σκέφτηκα και έτσι χλαπάκωσα ένα τσιπ καλαμποκιού με σάλτσα αβοκάντο και ψημένο λουκάνικο στα κάρβουνα!

Στον αέρα χόρευαν διάφορα είδη καπνών κουβαλούσαν μπριζόλες λουκάνικα γαρίδες κότες, ταμπάκο, κορμό σφένδαμου, …ανάμεσα τους και το ερωτηματικό της ημερομηνίας για την επέμβαση του παλιού μου παλτού.

Η εποχή των μήλων στο Κεμπέκ. Αν σέβεσαι τον εαυτό πρέπει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή σου να πας να μαζέψεις μήλα.

Η Μαίρη αφιερώνει μια ολόκληρη μέρα το χρόνο για να φτιάξει μηλόπιτες. Έχει και εδικό μηχάνημα που καθαρίζει τα μήλα. Ψήνει δεν ξέρω και εγώ πόσες μηλόπιτες και τις βάζει στην κατάψυξη!

Αποχαιρετήσαμε τον Σεπτέμβριο με ένα τεράστιο κομμάτι μηλόπιτα και ένα ζεστό καφέ …..

Καλοσωρίσαμε τον Οκτώβριο μαθαίνοντας την ημερομηνία της επέμβασης. 8 Νοεμβρίου.

Άσχετο στη μετάφραση της λίμνης η μικρή ξανθιά θεά στην αρχή διάβασε «θρυμμένη» αντί για κρυμμένη. Το περίεργο είναι πως αυτή η λέξη υπάρχει αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει «θρυμμένη» αναζητώ φιλόλογο να μου πει!!!

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Στο χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος :)

Η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου έχει την ευωδιά αργίας, άρα εκδρομή με διαμονή. Ο Σπούξης που έχει και βάρκα (?) τα καλοκαίρια μένει αγκαλιά με το Κρινάκι του στην λίμνη winnipesaukee που σημαίνει ¨»Χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» Οταν λέμε λίμνη εννοούμε 34 χιλιόμετρα μήκος με 264 νησάκια! Σίγουρα δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα να την πεις νερόλακκο!!! Εκτός από την βάρκα (?) που την δένει σε μια μαρίνα κλαμπ, έχει και ένα δωμάτιο νοικιασμένο ..Να φέρετε και σεντόνια!

Χώσαμε στους σάκους μας σεντόνια, πετσέτες, μια αλλαξιά ρούχα, βρακάκια, μαγιό και την βροχή… Παίξαμε τα αγαπημένα μας παιχνίδια διαδρομής και μετά από 4 ώρες βρεθήκαμε βραδάκι …μέσα στο σκάφος του Σπούξη μου.

Σε μπλε πλαστικό ποτήρι χώθηκαν παγάκια- όνειρα και σχέδια για τον χειμώνα, λεμονάδα- αποχαιρετισμός με την φρεσκάδα των καλοκαιρινών διακοπών στην Ελλάδα, και …. οινόπνευμα- αντισηψία των πληγών που αφήνει η απώλεια …

Άδειαζαν και γέμιζαν τα ποτήρια μέσα στο μπλε σκοτάδι της βάρκας με ήχους τραγουδιών που αγαπήσαμε …  Έτσι έχουμε συνεννοηθεί με τον ξάδελφό μου, ένα ραντεβού να τα πιούμε για την απώλεια του Σκούξη. Μυστικά ξέρουμε και οι δύο, σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον, πάντα θα δηλώνουμε παρών σε αυτό το ραντεβού χωρίς ποτέ να κλείσει η πληγή. Είναι ραντεβού φροντίδας, μη και αρχίσει να σαπίζει και μολυνθεί η σκέψη… Ο πόνος είναι διαφορετικός όταν η πληγή είναι καθαρή. Δεν βρωμάει, δεν τρέχει αρρωστημένο πύον, μόνο μένει πάντα ανοιχτή, πάντα καθαρή και πονάει… και μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο αυτό.  Απλά πράγματα….  ουπς ξέφυγα!

Μέθη και όμορφα πυροτεχνήματα ζωής στις όχθες της λίμνης, στα υγρά μάτια, στη τρυφερή αγκαλιά των δύο πιο δυνατών σερνικών της ζωής μου. Είχαμε και το λίκνισμα της δεμένης βάρκας(?) που ξεκουράζεται και αναζητά ταξίδια… Το κατάλευκο και φωτεινό Κρινάκι  πάντα εκεί να μας φροντίζει, να χαμογελά και να προσπαθεί με περίσσια τέχνη να καταλάβει τα αγγλικά μου.

Το δωμάτιο φιλόξενο, το κρεββάτι αναπάντεχα νανουριστικό… η τουαλέτα έξω και κοινόχρηστη! Άγχος για τα τσισάκια μου…πάντα σηκώνομαι την νύχτα…

Το μαύρο μακρύ νυχτικό μου, με την τόσο όσο δαντέλα του,  χάιδευε προκλητικά  το υγρό χορτάρι και αναστέναζε σε  μυστικούς ηδονικούς χορούς ξωτικών μέσα στην ομίχλη της νύχτας! Εκλιπαρούσε η λίμνη να βουτήξω μέσα της, θα έβαζα σε μπελάδες πολλούς αν το έκανα, αν και είχα εμπιστοσύνη στο κολύμπι μου. Το ήθελα τόσο μα τόσο αλλά θα με θεωρούσαν ψυχασθενή αν το έκανα! «Μα είσαι με τα καλά σου τι πήγες να κάνεις βραδιάτικα μέσα στη λίμνη?????» «Να κατουρήσω» θα τους έλεγα και θα με θεωρούσαν τρελή .. και όμως ανατρίχιαζαν τα σύννεφα καθώς η ψιλή βροχούλα άγγιζε τους γυμνούς μου ώμους, φαντάσου και όλο μου το κορμί … Δροσοσταλίδες γαργαλούσαν τα δακτυλάκια των ποδιών μου…..φαντάσου και όλο μου το κορμί … Ένιωσα την ηδονή του ξελαφρώματος καθισμένη σε μια λεκάνη. φυσιο-λογικό !!!

Το αποφάσισα, η τουαλέτα έξω από τη φωλιά έχει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον, τόσο το βράδυ που σε καλεί σε μαγικά άγνωστα ηδονικά μονοπάτια, όσο και την αυγή που σε ξυπνά για να καλοδεχθείς ένα άκρως φθινοπωρινό βροχερό τοπίο λίμνης.

Ξυπνήσαμε νωρίς, μαζέψαμε τα πράγματά μας, και εξερευνήσαμε για λίγο την μαρίνα και το χώρο που μας φιλοξένησε…

Η βροχή μαζί μας, έπαιζε σε χαμηλές νότες στα κουπλέ. Στα ρεφρέν τα έδινε όλα με καταρρακτώδεις κορώνες.

Η αγριόχηνα ετοιμάζονταν για το πρωινό της μπάνιο στην άδεια παραλία αλλά …

την συνέλαβα την άτιμη… με το βλέμμα της σχεδίαζε χάρτες για την αποδήμηση της σιγά σιγά

Είχε φτάσει η στιγμή του καφέ, και της εξερεύνησης της λίμνης. Στην προκυμαία δεμένα όλα τα σκάφη

Το password είναι password και καλά θα κάνει να μείνει password για  να μου χαμογελάς με την παιδική σου αταξία και να ξεχνά η ματιά σου  τον κρυμμένο πόνο της απώλειας. Δεν θα το καταλάβω ποτέ!!! Θα μείνει έτσι το passoword να είναι passoword και θα εργασθώ σκληρά για αυτό.

Θα πάμε με το σκάφος σε άλλη όχθη να φάμε.. σχεδόν το μόνο σκάφος μέσα στη λίμνη. Τι σημαίνει βρέχει?, έτσι κάνουμε εμείς στο σόι μας …

Η πυξίδα με γαργαλούσε. Έλα να χαθούμε σε προσκαλώ, σε προκαλώ, φυσικά και μόνο αν καταφέρεις να με καταλάβεις…

Νερό παίρνουν νερό αφήνουν με καπετάνιο τον Σπούξη αργός και μεθοδικός… να του ζητήσω να γκαζώσει να σηκωθεί η μύτη στον ουρανό? μπα…Γαρυφάλλε … Προσοχή μην δημιουργήσουμε κύμα.

Είπαμε η συγκεκριμένη λίμνη είναι Λίμνη,! έχει κώδικα κυκλοφορίας σε στενάκια και περιπολία για την σωστή εφαρμογή ααα ναι έχει και βενζινάδικα !!!

Η λίμνη αχ αυτή η συγκεκριμένη λίμνη …. Όσο έβρεχε τόσο την ερωτευόμουν όσο την ερωτευόμουν τόσο προσκαλούσε το Δία μεταμορφωμένο σε βροχή να της κάνει έρωτα.. Γυμνή από κόσμο, με τις προκυμαίες άδειες να μετρούν την στάθμη της, τις αντοχές της, ..ήξερα πως όσο την προκαλώ τόσο δυνατός θα είναι και ο οργασμός που θα μου προκαλέσει…

Θα καταφέρω να φτάσω άραγε… λυσσασμένα με προκαλούσε με την καλλίγραμμη γύμνια του…

Στο παιχνίδι του φλέρτ, έπρεπε να περάσουμε από το στομαχάκι πρώτα, άρα να κουρσέψουμε.

Πλάκα μου κάνεις; Με δύο τόσο δυνατούς κουρσάρους πεινασμένους οι θησαυροί ήταν δεδομένοι, καλά κρυμμένοι σε γνωστό λημέρι…

Τα άψυχα στροβιλίζονται δίπλα μας για να τους δίνει πνοή η ψυχή μας παίζοντας μαζί τους. Απολαυστικό το κρασί, περισσότερο γιατί από την πρώτη στιγμή έπιασα με την άκρη του ματιού μου, με πόση αγάπη και χαρά το διάλεξε ο μικρός Σπούξης. Ήταν δικό του παιχνίδι, το ήξερα, του είχε δώσει νόημα και πνοή όταν το επέλεγε από τον κατάλογο, όπως ακριβώς τα παιδιά που μπαίνουν σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η μικρή σφραγίδα χαμόγελου για την χαρά του που είμασταν εκεί και παίζαμε με τα παιχνίδια του.

Έτσι όταν θέλησε να μάθει πως παίζεται το παιχνίδι των άψυχων και πως φτάνουν τα μηνύματα στο σύμπαν, απλώς τον έβαλα να κοιτάξει μέσα από αυτό που ο ίδιος είχε διαλέξει -το λευκό φίνο κρασί – και περιέγραψα τις όμορφες ζωγραφιές που έβλεπα ουσιαστικά στα μάτια του…

Του μίλησα για το ευτυχισμένο μπουκάλι κρασί μέσα στον πάγο βολεμένο, σκεπασμένο με πετσέτα… Αδειάζει το «είναι» του στα ποτήρια και μας ευθυμεί …μας γεμίζει … και μετά μένει άδειο…

ποτέ μην πεις στο σύμπαν πως είναι άδειο… θα τρομάξεις με τον απέραντο χώρο που έχει για να απλώνει την ψυχή του… για εκείνον του μιλούσα μόνο που δεν το ήξερα ούτε εγώ ούτε εκείνος…. το κατάλαβα μετά όταν γέλασε μέσα από την καρδιά του… και τον άκουσε το σύμπαν

Η μυστήρια ομορφιά του τοπίου, η δύναμη της βροχής στο παιχνίδι του άσπρου-μαύρου, άντε καλά και η χαρά μου να μπει ένα τόσο όμορφο κομμάτι στη συλλογή των περίπτερων ναών μου, παρότρυναν  το παλιό μου παλτό να μου προτείνει να κάνουμε δικό μας με ένα φιλί στο κέντρο του…Περπατήσαμε τα δυο μας στην προκυμαία δεμένοι με πλεγμένα δάκτυλα για την μυστηριακή τελετή .. το παλιό μου παλτό με ξέρει σαν κάλπικη δεκάρα…

Συγκλονιστικός περίπτερος ναός, ικανός να συλλάβει και να στείλει το μήνυμα της δύναμης του φιλιού μας, με τέλειο εξοπλισμό σκεπής

Ξεκάθαρες οδηγίες χρήσης στο κέντρο του στο πάτωμα …

και στην οροφή εσωτερικά …

Μέσα στο «χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» όμορφη που είναι η θέα…

και μετά και μετά .. πολλά πολλά ευχαριστώ και αγκαλιές … και επιστροφή, με καφέ, σαντουιτσ τραγούδια και βροχή πολύ δυνατή βροχή..

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Καλοκαιρινή Ομίχλη Εδάφους-εδάφους :)

Να πάμε μια μικρή εκδρομή… να βγούμε έξω από τα τείχη της Μορεάλης. Είναι γιορτή του Ιωάννη του Βαπτιστή στη πόλη … 

Πάμε στο χωριό… 

Πάμε στο καταφύγιο της Μαίρης τα Σαββατοκύριακα… η Μαίρη αφουγκράζεται πάντα τα παιδιά της. Από τους γιους, τον εγγονό, την νεογέννητη εγγονή, μέχρι….την πεντάχρονη κόρη της που ζει σίγουρα….! πάνω από τριάντα χρόνια, ατροφική σε καροτσάκι. Τρέφεται με σωληνάκι από το στομάχι… Η Μαίρη έχει πάντα το ραδιόφωνο ανοιχτό, μα και την αγκαλιά της… Η Μαίρη είναι φίλη μου… με επέλεξε για φίλη της …. 

Κάπως έτσι το Σάββατο το μεσημέρι άνοιξε  η πόρτα του γκαράζ… για δυο ώρες δρόμο … 

19478401_364329587316858_1752060553_o.jpg

 

πάμε στο χωριό …ένα χωρίο σε ένα μέρος που όλο λίμνες έχει και χτίζουν σπίτια γύρω τους…. πάντα με το επιθεωρητή να σε ελέγχει σε κάθε σου βήμα ψάχνοντας αφορμές για πρόστιμο. 

19496417_364352163981267_2130487883_o.jpg

Ο ουρανός κάνει τα δικά του ταξίδια στα καιρικά φαινόμενα, η φύση καταπράσινη φαίνεται να χαίρεται αυτό το παιχνίδι των μικρών κατοίκων του ουρανού. 

19457933_364354770647673_1345015580_o.jpg

Μια τεράστια πόλη από παχιά σαντιγί χτισμένη… 

19457845_364355050647645_500426687_o.jpg

Το παλιό μου παλτό οδηγός που γίνεται μικρό παιδί όταν στην άσφαλτο συναντά τρύπες ήλιου. 

19451933_364357247314092_852551495_o.jpg

 

Η άσφαλτος όλο και μικραίνει, και ξαφνικά μετά από βροχή γνωρίζουμε την ομίχλη εδάφους εδάφους !!!

20170624_174338.jpg

Χαρτογραφημένο μονοπάτι μέσα στο δάσος … 

Το σπιτάκι της Μαίρης είναι ένα φυτεμένο όμορφο δέντρο που ατενίζει και χαίρεται την λίμνη…

 DSC_0519.jpg

Οι λίμνες είναι οι μεγάλοι μαγικοί κρυστάλλινοι καθρέφτες της γης. 

DSC_0559.jpg

Μόνο στους λιμνοκαθρέπτες μπορεί ο Ουρανός να ενωθεί με την Γη σε έναν ατέλειωτο οργασμό ομορφιάς και ζωής.  

DSC_0571.jpg

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Το κάτι παραπάνω της επανάληψης :)

Μετάβαση στο περιεχόμενοΜετάβαση σε γραμμή εργαλείων
Βοήθεια Επιλογές προβολής
Επεξεργασία άρθρου Νέο άρθρο
There’s an easier way to edit posts on WordPress.com. Switch to the improved editor.
Δώστε τον τίτλο εδώ
Το κάτι παραπάνω της επανάληψης 🙂
Μόνιμος σύνδεσμος: https://maniaskalinyxta.wordpress.com/2015/10/13/to-kati-parapanw-ths-epanalhpshs/ ‎Αλλαγή Αντιγραφή σύντομου συνδέσμου
Προσθήκη πολυμέσων Προσθήκη ψηφοφορίαςΠροσθήκη ψηφοφορίας Προσθήκη φόρμας επικοινωνίας Πρόσθεσε ΠεριοχήΟπτικόςΚείμενο

Το φθινόπωρο έχει την δύναμη να μαγεύει τη Μορεάλη μου. Όλες οι εποχές έχουν ένα πλούτο που αποθέτουν στα πόδια της. Όμως, τόσο το φθινόπωρο όσο και ο χειμώνας έχουν το κάτι παραπάνω. Φορέματα ραμμένα με περίσσια τέχνη και μεράκι από τη Φύση.

Δευτέρα, Ημέρα των Ευχαριστιών στον Καναδά. Μια Δευτέρα φωτεινή και ζεστή που, προστάζει για κόκκινα γυαλιά και εκδρομή. Εκδρομή ακόμη και μέσα στην πόλη, πήγαμε για φρεπεδιά με φίλους… και μέτα στο βουνό της πόλης και στην τεχνητή «λίμνη του κάστορα».

Υπάρχουν επαναλήψεις που με ενοχλούν, αλλές αδιάφορες, αλλές μονότονες όπως το να φωτογραφίζεις τοπία μέσα από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου και τέλος η δική μου φωτογραφία καθρέφτη που επαναλαμβάνει

1. Τοπίο μέσα από τον καθρέφτη μου

2. φθινόπωρο στο βουνό

3. τι λες τώρα… όλη η πόλη είχε την ίδια ιδέα πριν και μετά από μας…

dsc_0509.jpg

Φτάσαμε στο προορισμό μας και με μια ματιά στα πάρκινγκ καταλάβαμε πως … αν δεν φεύγαμε χωρίς να το προσπαθήσουμε … δεν θα προλαβαίναμε να μαγειρέψουμε…

κλικ από δω κλικ από εκεί…στους τουρίστες

dsc_0513.jpg

κλικ στο καταπληκτικό ζευγάρι, χαρακτηριστικό της κουλτούρας της Μορεάλης μου

dsc_0515.jpg

ο Δρόμος μετά τη λίμνη…άδειος ….

dsc_0517.jpg

κλικ σε μια μικρή αγορά

dsc_0521.jpg

κλικ έξω από το σπίτι μας

dsc_0526.jpg

Αρχίσαμε το μαγείρεμα, παρέα στο σκαιπ φίλοι από το Λονδίνο, και ….

Παπουτσάκια … με συνταγή από το αμύθητης αξίας βιβλίο Χρύσα Παραδείση του 1965

κλικ

20151012_175136.jpg

το κάτι παραπάνω της επανάληψης.

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Ξόρκι. «Συνέβη στη Λίμνη» :)

Ήθελα να γράψω και αλλά για τον ακρωτήρι του μπακαλιάρου Με πρόλαβαν άλλα… Έτσι γρήγορα φτάνω στο …. στο ….επιστρέφοντας

Επιστρέφοντας από τις διακοπές σταματήσαμε στον Σπουξη με τον Κρινάκι του και στον Σκούξη. Με ένα σκάφος βρεθήκαμε  σε μια μεγάλη λίμνη…. Το πρώτο μπάνιο μέσα σε λίμνη, καθαρά νερά και….ρίξαμε άγκυρα ανάμεσα σε ένα νησί 

DSC_0358.jpg

Γύρω στα 8 μέτρα Καθαρό νερό… βούτηξαν οι ξαδελφοι  Φώναζαν τα σκασμένα να πέσω… είδα τη σκαλίτσα στο σκάφος, δεν υπήρχε περίπτωση να την ανέβω… είδα την εξέδρα περίπου 300 μέτρα μακρυά από το σκάφος …μια χαρά μπορούσα να κολυμπήσω μέχρι εκεί …. έβγαλα το κολάν  και την μπλουζα  έμεινα με το σουτιεν και το βρακί που δεν ήταν δαντελένια ευτυχώς… και βούτηξα…Μιλούσαμε συναντούσαμε τα χρόνια τότε που θυμάσαι που … , ο ουρανός γκρίζος, υγρασία, ζέστη, το νερό δροσερό, έπιασε βροχή … οι τρείς μας παίζαμε όπως τότε παιδιά…

stigmi.jpg 

 

Κολύμπησα μέχρι την εξέδρα… μόνη στη λίμνη … με βροχή … Η βροχή ήταν τόσο δυνατή…μόνο βροχή έβλεπα…ένιωθω… Μόνο βρόχινο νερό

 

Δεν φυσούσε… καταπληκτική εμπειρία! Σε λίγη ώρα  στεκόμουν στη μέση της εξέδρας….. με το μαύρο βρακί και το πουά σουτιεν… η βροχή με μαστίγωνε με την έντασή της..ένιωθα τόσο όμορφη … μέρος της λίμνης, της φύσης..του απολύτως βρεγμένου που δεν φοβάται την βροχή… Που δεν φοβάται τίποτε… άρχισα να κρυώνω..να τρέμω. Στο σκάφος προσπαθούσαν να μαζέψουν την άγκυρα. 

Το παλιο παλτό με τύλιξε με μια πετσέτα. Δοκίμασε και αυτό την χαρά του νερού της λίμνης. Η λίμνη καθρεφτίζονταν ερωτευμένη στα μάτια του. 

Επιστροφή και ο ήλιος προσπαθούσε να νανουρίσει την λίμνη με  τα χάδια του .

IMG_20150730_194814.jpg 

 

Οι Καναδικές αγριόχηνες την λίκνιζαν απαλά με τα ποδαράκια τους .. 

IMG_20150730_195547.jpg 

 

σσσσσ πρέπει να φτάσουμε στην μαρίνα, η μηχανή ενοχλεί… 

Επιστροφή στο Μόντρεαλ 

ξαφνικά γεννήθηκε η ανάγκη να φτιάξω ξόρκι 

Θύμωσε το ξωτικό για την εισβολή στη λίμνη

 

το ξόρκι 

 

Ενα ξωτικό γράπωσε το όγδοο κλωνάρι

κρότος πόνος σε κάθε στιγμή

Παίρνω φύκια από την θάλασσα

με νυχτικό σφιχτά τα δένω στην ελπίδα

το κλωνάρι να θρέψει 

στην λίμνη συνέβη, δεν θέλω να είναι  αλλιώς,

στην λίμνη το ξωτικό να ανήκει 

fikia atlantikou sto podi mou.jpg