Οι θησαυροί της Μαρτυριάς :)

Δεν μπορώ να πω πως το ένιωσα ακριβώς αλλά έτσι είναι… έτσι δεν είναι μαλούμα μου;  Αφού ο πρώτος μου ξάδελφος είναι παππούς έχω γίνει και εγώ γιαγιά ε; 

Ο Σπούξης την προηγούμενη Κυριακή βάφτισε την εγγονή του. Δέκα μηνών πλασματάκι. Βάφτιση που αφορμή για εκδρομή στις ΗΠΑ. Πήραμε πόνους, κούραση, ζορισματα και τα χώσαμε στο αυτοκίνητο. Κάπου λίγο έξω από την Βοστόνη μας περίμενε ένα όμορφο δωμάτιο ξενοδοχείου. Σάββατο μετά τα σποράκια, με το παλιό μου παλτό οδηγό, ξεχυθήκαμε στην άσφαλτο. Πεινούσαμε για ένα ταξίδι, καταβροχθίσαμε 450 χιλιόμετρα.

Η Στέλθ ως συνήθως σήκωσε ασπίδες στον μαλάκα … ακριβώς αυτό ήταν… στον μαλάκα λοιπόν, που τόλμησε στα σύνορα να θεωρεί το πράσινο μπακαλοχαρτο, ένα είδος προνομίου … πόση  αλαζονεία πια… 

Μικρές στάσεις, πολλά τραγούδια, σε ένα παιχνίδι με τα χιλιόμετρα του ταμπλό…επίτευγμα του «δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω»!!!

«Είμαστε με τον Σκούξη, μπορείτε να πάτε στο ξενοδοχείο, θα έρθουμε να σας πάρουμε».Τα λόγια του Σπούξη, ζωγράφισαν χαμόγελο σκανταλιάς στα μάτια της μικρής ξανθιάς θεάς.  Η βράδια, μαγική και αληθινή, εξομολογήσεις, μια μαργαρίτα, φαγητό, καφές … Γυρίσαμε στο δωμάτιο κοντά 2 τα ξημερώματα!

Άνετο κρεββάτι φιλοξένησε κούραση, πόνους, ζόρια μα και την παιδική χαρά της εκδρομής! 

DSC_0392.jpg

 

Η ματιά στο παράθυρο γλυκό ξύπνημα Κυριακής. Χαμογέλασα στο πείσμα του καιρού να μην κάνει την χάρη στα σύννεφα για βροχή. 

DSC_0390.jpg

 

….. πρωινό γεύμα… αχνιστός καφές με ευωδιά ξενοδοχείου… έχει πάντα άλλη γέψη το πρωινό σε ξενοδοχείο!

Σήκωσες αμέσως το τηλέφωνο, δεν γάβγισες, γλυκός συγκαταβατικός… ορισμένες φορές, όπως έξω από την εκκλησία, μου έσφιγγες το χέρι, ίσως για να καταπιείς τα δάκρυα, η προσπάθεια σου ζηλευτή. Όλα για την μικρή πριγκίπισσα που την γέμισαν λάδια και την βούτηξαν στο νερό σε μια όμορφη εκκλησία. 

20170507_130811.jpg

 

Ο σκύλος μας καλωσόρισε και τους τέσσερις, συγκράτησε τις μυρωδιές μας γίναμε φίλοι του. Όμορφο λυκόσκυλο που μου θύμιζε τον Τσεστερίνο, σε όλη την διάρκεια της δεξίωσης δέχονταν τα χάδια μας. 

 20170507_145618.jpg

Ο Σπούξης μονολογούσε ενθουσιασμένος, δεν το πίστευε «αν μου περιέγραφες αυτή την εικόνα που βλέπω αυτή τη στιγμή θα έβαζα ένα εκατομμύριο δολάρια πως δεν πρόκειται να συμβεί»…Η μικρή ξανθιά χαμογελούσε…έλαμπε στα μάτια της και πάλι η αταξία.  Άλλη μαγεία έχει να δίνεις μια μάχη αισιοδοξίας… όχι για ένα στοίχημα αλλά έτσι δίχως να το ξέρεις! Νομίζω τελικά πως οι αισιόδοξοι δεν το ξέρουν … μόνο οι άλλοι το βλέπουν  

Συλλέξαμε τους μικρούς θησαυρούς του ταξιδιού … ευχαριστώ, σφιχτές αγκαλιές. φιλιά… 4 κομμάτια σπιτική τυρόπιτα για το δρόμο και τις μαρτυριές της βάφτισης και …»δρόμο πήραμε δρόμο αφήσαμε» για την επιστροφή … 

20170507_181943.jpg

 

20170507_191523.jpg

 

Στα σύνορα ο φύλακας του φιλόξενου Κανάδα έκανα για μια ακόμη φορά την διαφορά, με το χαμόγελο και την ευγένεια του.  

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Advertisements

«Από δω και πέρα θα είναι η θεία σου» :)

Η εκδρομή της Κυριακής

Ένα και μοναδικό το παλιό παλτό που δεν μου χαλά ποτέ χατήρι Σε μια μέρα 1000 χιλιόμετρα Φύγαμε πρωί γυρίσαμε βράδυ. Κυριακή του Πάσχα στας Ηπας. Από την Μεγάλη Πέμπτη είχα μιλήσει με τον Σπούξη, δεν πίστευε πως θα κάναμε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για να τους δω. 

Να τους δω ? τσ τσ τσ Να κλέψω αγκαλιές και φιλιά ήθελα λόγω της ημέρας. 


Μπορείς να με αγκαλιάζεις συνέχεια δεν έχω πρόβλημα  … ευκολάκι είμαι … Στη γιαγιά μου τηνΜάνια δεν άρεσαν οι αγκαλιές…έλεγε στη μαμά μου  «αμά θες συνέχεια αγκαλιές θα σε βαρεθεί ο άντρας σου» αχμμμ κάτι άλλο όμως έλεγα αααναι … για το ευκολάκι  ω όχι για την εκδρομή έλεγα

Πασχαλιάτικα δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν για τας Ηπας. Στα σύνορα έδωσα για άλλη μια φορά τα αποτυπώματα μου… τα σβήνουν από το κομπιούτερ κάθε 3 μήνες χαχαχαχαχα πλάκα μου κάνουν … αν δεν «τα έσβηναν» πως θα μου έπαιρναν κάθε τόσο 6 δολάρια…ηλίθιοι άνθρωποι… όμως για αλλο λόγο έγραψα για τα συνορα… ααααα ναι … στα σύνορα ήρθε μνμ στο κουνιστό  από τονΣπουξη. «Δεν έχω νέα σας δεν ξέρω αν έχετε ξεκινήσει.» χαχαχαχαχα δειλά δειλά … σα να μην το πίστευε… είμαστε στα σύνορα ερχόμαστε…

Κυλούσαν οι ώρες ..δρόμο παίρναμε, δρόμο αφήναμε… Τόσα χρόνια και έχουμε ακόμη θέματα να κουβεντιάσουμε  με το παλιο μου παλτό … όμως πιάνουμε και το τραγούδι…. ραδιοφωνικός σταθμός  που παίζει τραγούδια που άντεξαν στο χρόνο της γενιάς μου… Ξαφνικά τοπαλιό μου παλτό λάμπει… μια παλιά εκπομπή 30 χρόνων!!!!

Ας συγκεντρωθούμε. Είναι μια παλιά εκπομπή ή με κάποιο τρόπο ταξιδέψαμε στο χρόνο? γελάμε… 

Σκέφτομαι … ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο … Φτάσαμε. Η αγκαλιά όπως την περίμενα. Ζεστή σφιχτή και για πολύ ώρα! Αμηχανία? όχι …μια λαχτάρα να μάθουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον … να μετράμε χρόνια απουσίας και να τα γεμίζουμε με πληροφορίες… γεγονότα… σημαντικά γεγονότα της ύπαρξης μας… που μας διαμόρφωσαν μας χάραξαν μας… έχω δυο παλικάρια τι παλικάρια… άντρες ανίψια … τους μίλησα … συστηθήκαμε… ξένοι … ουφ.. είναι ανίψια μου αλλά … θέλει χρόνο και αυτό γιατί δεν έχουμε ούτε μια αφετηρία …Να η αφετηρία από σήμερα είμαι η θεία τους. 

Στο αυτοκίνητο οι δύο μας… και να η πρώτη δυνατή εικόνα του Σπούξη. «Θυμάμαι τον Χάρη να φέρνει την θεία Πόπη στο σπίτι και να μου λέει. Αυτή την γυναίκα θα την παντρευτώ και από δω και πέρα θα είναι η θεία σου» Επτά χρονών ! Έχω έντονη αυτή την εικόνα! Κοίτα τώρα τι μου έχει μείνει» Με απαλές κινήσεις φυλακίζω τα λόγια του μέσα στην καρδιά μου Ενα φυλακτό.

…. να προλάβουμε… ο Σκούξης δουλεύει …τον κλέβουμε από την δουλειά του. Πετάγεται και με σφίγγει με σφίγγει …με σφίγγει Με τοΣκούξη τα πράγματα είναι πιο απλά …όσο πιο απλά τόσο πιο δύσκολα θα μου πεις … ναι συμφωνώ…ομως μπορώ να κουλουριαστώ στην αγκαλιά του και να κρυφογελάω …


στον αέρα ένας ψίθυρος «δεν άλλαξες καθόλου»  

τι μένει… το γέλιο … 

έξω στο δρόμο και ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια … 

Μαγικά εννόνονται μονόλογοι. 

το ξόρκι εύκολο στο ίδιο λόγο 

που κάνει την ημέρα πολύ όμορφη

-Πολύ καλή μέρα σήμερα.

-Ναι πραγματικά είναι μια πολύ καλή  μέρα. 

φυλακίζω ένα θέλω του για νότες και …


Επιστρέφουμε στη φωλιά μας … ααα ειχαμε και μια περιπέτεια στα σύνορα … μας έψαξαν το αυτοκίνητο …ε ναι 1000 χιλιομετρα σε μια μέρα γεννά υποψίες ! 

τι μένει? οι φωτογραφίες… τις κυττάζω … ναι ταξιδέψαμε πίσω στο χρόνο ,,, τους αναγνωρίζω ο Σπούξης, ο Σκουξης και ο Τσουρδελος Δεν άλλαξαν καθόλου

και ένα λαλα από το ταξίδι μας χιχιχι

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=cd8xLlZJr7I[/embedyt]

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Οταν μιλάω ασταμάτητα :)

κάπως πρέπει να εκφραστεί το έχει έχει ανάγκη…

Εχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία… που μιλάει ασταμάτητα..είναι από το ταξίδι μου στη Αθήνα, και μάλιστα σχεδόν στην εκπνοή του ταξιδιού … Θέλω να γράψω πως ήταν η ομορφότερη στιγμή μα φοβάμαι μην αδικήσω τις τόσες άλλες όμορφες στιγμές που πέρασα…

Έχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία που μιλάει ασταμάτητα…

Έφτασα πρώτη με το μετρό στο Σύνταγμα του Αυγούστου. Πλατεία με  ό,τι δρώμενο μπορείς να φανταστείς.  Πέμπτη απόγευμα… Οι συζητήσεις που άκουγα τόσο διαφορετικές … πηγή που συνέχεια αναβλίζει  για όποιον θέλει να γράψει βιβλίο

Να μαι  και εγώ! Περιμένω τα κορίτσια του μαύρου δαχτυλιδιού…μια ιστορία ακόμη. Τα κορίτσια … οι φίλες μου … τέσσερις μαζί με μένα  … Χαρούμενη που είμαι…. θα συναντηθούμε όλες μαζί!!! Έφτασα νωρίτερα και απολάμβανα την αγωνία μου για να έρθουν .. Δεν άργησαν οι δύο και…. μια εγώ… τρεις… Που πάμε? αχα… θα ξεποδαριαστούμε πάλι … Κατεβήκαμε την Μητροπόλεως …γκρίνιαζα …μου αρέσει να έχω παρέα στην γκρίνια …Να την και η τρίτη…ωραία συμπληρωθήκαμε …  Τρεις και μια εγώ τέσσερις … Οδηγός η κοκκινομάλλα … Αυτή πάντα ενώνει και ψαχουλεύει για το καλύτερο, θέλει να μας ανεβάσει σε ταράτσα ξενοδοχείου… συγκεκριμένου ξενοδοχείου… και τι δεν της λέμε χαχαχαχαχα πόσο χαρούμενη είμαι … γκρινιάζω με παρέα !!!

Στην τελευταία γκρίνια …μας παρουσίασε με θεατρική υπόκλιση το ξενοδοχείο…. άντε να δούμε…. ασανσέρ…

Έχω μια φωτογραφία στην κατοχή μου

μιλάει μιλάει  μιλάει συνέχεια…  δεν βρίσκω τον τρόπο να περιγράψω την ομορφιά της ταράτσας …

Σε ταράτσα  λοιπόν, τέσσερις γυναίκες και μια η Ακρόπολη πέντε… «Ποια είναι η πιο όμορφη;» ρωτάω τον ήλιο που βασιλεύει  ηδονικά δεξιά  όπως κοιτάμε την Ακρόπολη …Ζεστά χρώματα τα πρόσωπα των γυναικών του μαύρου δαχτυλιδιού..η μια πιο όμορφη από την άλλη… δεν τις χορταίνω … Είμαι σίγουρη δεν μπορούν να νιώσουν πόσο χαρούμενη είμαι…  Τέσσερις αυτές και μια εγώ πέντε … Κορίτσια, εγώ είμαι «το θέμα» …μην ξεχνιόμαστε … ξεκαρδίζεται στα γέλια η ψυχή μου  …τόσο διαφορετικές στο χαρακτήρα στις ιδέες, στη σιωπή, στο γέλιο, στην ηλικία … μου φτάνει μόνο που είμαι δίπλα τους … Τέσσερις εμείς και μια η Ακρόπολη πέντε… αποχαιρετά τον ήλιο και καλωσορίζει την θρασύτατη Σελήνη στα αριστερά όπως κοιτάζω….Πλάκα μου κάνουν …  Δεν μπορεί ήλιος από τη μία,  φεγγάρι από την άλλη και αυτή σε απόσταση αναπνοής  χτισμένη στη μέση!!!… Που είναι ο ζωγράφος που ζωγραφίζει αυγουστιάτικα φεγγάρια και ήλιους γύρω της!! 

Μια αυτή και… τέσσερις εμείς πέντε… ανάβουν οι συζητήσεις. Κορίτσια εγώ είμαι το θέμα … μην ξεχνιόμαστε …ξεκαρδίζεται η καρδιά μου από τα γέλια ..Θέμα η ακράτεια γενικώς  … γιατί δεν κάνεις μποτοξ ουρήθρας;… τι είπε η γυναίκα !!! 


Έχω μια φωτογραφία,  δεν έχει σταματήσει να μιλάει …

 

Εύη, Βιβή, Μάλινα, και μια εγώ τέσσερις,

και η Ακρόπολη φυλάκιζε  κάθε μου Αυγουστιάτικη νυχτερινή σκέψη …


κορίτσια του φοσφορίζον κασκουλακίου σας το αφιερώνω και σας ευχαριστώ


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=JEy9wP7Y2WM[/embedyt]

Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται

Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει

Η νύχτα θέλει ν’ αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται

Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα

Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει

Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα

Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι


Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες

Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει

Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη

Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει


Καλη νύχτα 🙂

Ράγες για ένα Τρενάκι :)

Υπάρχει στη χαρτόκουτα του μυαλού μου (?)ι αυτή η ανδρική φιγούρα. Θα μπορούσε να είναι ένας από τους καλύτερους φίλους μου . Δεν προλάβαμε να γίνουμε. Τον  υπολογίζω … ένας Ιατρός.. διαισθάνομαι την αγαπή του για την επιστήμη και υποκλινομαι  …μετρούσε το καρδιοχτύπι της μαλούμας μου και μου έλεγε αυτό που είχα καταλάβει Δίχως πολλά λόγια. Η φωνή του βάλσαμο με τις οδηγίες … ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος  το καράβι να σαλπάρει…

Τον γνώρισα σε μια παρέα μεγάλη εδώ στα μπλογκ, συναντηθήκαμε… Είχε δύο επιλογές ή να αγκαλιάσει μια θερμάστρα για να ζεσταθεί ή εμένα… προτίμησε εμένα … δεν έχουμε επαφές … Ο πλούτος μας χμμμ πενιχρός, μια αγκαλιά, ένα σιντι, ένα δωράκι αναμνηστικό, δύο ιατρικές συμβουλές, και … την ίδια παιδική αγάπη για τα τρενάκια …Ομως κάτι μας πεισμώνει να βλεπόμαστε κάθε που επισκέπτομαι την Ελλάδα …το θέλουμε και οι δύο … στο πείσμα της απόστασης …

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=b3c32wBYdU0[/embedyt]


Τελευταίος θησαυρός το κερασμά του

Μια καυτή μέρα, μας πήρε εμένα και το Σφηνάκι μου (φίλη μου είναι όχι το σετσουαλικό παιχνίδι) τι έλεγα … α ναι … μια καυτή μέρα … ένα μεσημέρι … κανονισμένη πορεία στο μυαλό του …μια πανέμορφη ταβέρνα …ήθελα τόσο πολύ να θυμηθώ και πάλι την ελληνική ταβέρνα….

απέναντι και δεν με ένοιαζε η γεύση

η ευωδιά του τόσο ελκυστική

απέναντι και δεν νοιαζόμουν να χορτάσω

η καθαρή του ματιά τόσο γεμάτη

απέναντι και να προσέξω τους μεζέδες;..

τα λόγια του μπουφές ατέρμονος…

και αν πεις για γλυκό ….τι έφαγα δεν θυμάμαι

μόνο το κέρασμα του… στη χαρά μου

που απέναντι τον είχα πάλι

επαφές δεν έχουμε

ράγες τρένου

είμαστε


χαχαχαχα γελάω… ξαναδιαβάζω και γελάω …γιατί πως να το πω …δεν είναι πως δεν προλάβαμε να γίνουμε φίλοι …δεν είναι πως υπάρχει άλλου είδους σχέση … 

θα το εξομολογηθώ από δω…είναι που  λυσσώ να φτιάξουμε μια μέρα ένα σιδηρόδρομο τρενάκι

που πάει τουυυυτ τουυυυτ

πάει  και

μάλιστα σε μια βιτρίνα παιχνιδιών …να έχουμε ότι ποθεί η φαντασία μας ..βουνά, γέφυρες, πολιτείες, χωριά . και το πρωί να κολλήσουμε τις μουσούδες μας …και να το χαζεύουμε !!!

trenopetrou.png


καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Η συνταγή της Τεμπέλας !!! :)

Πόσο τυχερή είμαι … αν με πιάσουν την τεμπέλα θα με τσακίσουν χαχαχα

Γέψεις ανθρώπων που μιλάνε με τα κεράσματα τους. Δεν κυνηγώ την συνταγή, επιλέγω  το ταλέντο, την αγάπη το μεράκι..επιλέγω τον  γευστικό οργασμό ..

Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να ζητήσω συνταγή … αντίθετα θα την συνδέσω με το αγαπημένο μου πρόσωπο… και θα απολαύσω  η τεμπέλα το έδεσμα, πάντα και μόνο από τα χεράκια του … 

οι φακές … τόσο απλές (το απλό είναι το πιο δύσκολο) … οι φακές είναι γεμάτες σίδηρο και είναι έτοιμες να σε χορτάσουν σε μια φωλιά όποτε βρεθείς στο δρόμο της… οι φακές είναι η Μαρία .. ενα κοινό όνομα …χωρίς αίγλη ή την ομορφια που λαχταράς να κλεψεις… οι φακές είναι το πραγματικό, το καθημερινό, το ουσιασικό, το θρεπτικό  … σε φιλεύω από την κατσαρόλα μου … στο τραπέζι μου… και το κάνω με όλη μου τη χαρά που εισαι εδώ στη φωλιά μου …

 

 το γαλακτομπούρεκο… Μιλάμε για ΤΟ γαλακτομπούρεκο … η γυναίκα, η Σταράτη μου δεν παίζεται … βάζει τόσο ταλέντο και αγάπη που το γαλακτομπούρεκο της .. εμπνέει, ταξιδεύει τους φίλους της πάνω σε ζουμερά φύλλα κρούστας και οι στάσεις σε γευστικά σύννεφα κρέμας αποτελεί την αφορμή για χαμόγελα ευδαιμονίας … Στο γαλακτομπούρεκο αυτό ξεχειλίζει ο χαρακτήρας αυτής της φίλης μου…δίχως αυγά δηλώνει …για να μπορεί να το χαρεί και εκείνη μαζί μας μιας και είναι αλλεργική στα αυγά … και είναι αυτό που την έκανε να βάλει μέσα όλη της αγάπη, όλη της την εκφραστικότητα, όλη της την μοναδική ύπαρξη …πως τα πάντα μπορείς να απολαύσεις για να τσακίσεις απωθημένα

φωτογραφία δεν υπαρχει πατήστε όμως εδω: χεχεχεχε

 

 

το μιλφειγ της ατίθασης γατούλας μου… Διαλεγμένα υλικά με τον καθαρό της χαρακτήρα Επιλέγει το καλύτερο για τους φίλους της. Αναζητά το καλύτερο με ξεκάθαρη άποψη και το ίδιο ακριβώς περνά και στο μιλφέιγ. Βάζει αγάπη σε κάθε φύλλο, όνειρα στην κρέμα ζαχαροπλαστικής και την εξαιρετική της φροντίδα στην σαντιγί .. Μια ατίθαση γατούλα που θα καταναλωθεί σώμα και ψυχή ..θα δοθεί χωρίς όρους σε αυτό που έχει επιλέξει … μόνο… να το έχει επιλέξει …και το μιλφέιγ το έχει επιλέξει γιατί πληρεί τα δύσκολα και απαιτητικά συστατικά του χαρακτήρα της … Αν …αν ποτέ σε επιλέξω να ξέρεις θα είσαι ο καλύτερος για το …μιλφέιγ μου 

το μιλφειγ.jpg

 

Η πίτσα της αδελφής μου…μάνα… Αποφασισμένη να δώσει αγνά συστατικά σε πίτσα χωρίς να της στερήσει την «αταξία» της «βρώμικης» γεύσης …δημιούργησε μια φοβερά ελκυστική γέψη για τα παιδιά της αλλά και για κάθε ηλικίας παιδί … Η μικρή μου αδελφή που με την πίτσα της με πλάθει μικρό παιδί πάλι …παιδί της …

τόσο απλά συστατικά …

PICT3424.jpg

τόση γνώση και σοφία στο ζυμάρι …

PICT3426.jpg

τόση ανεμελιά, τεμπελιά.. αταξία στη σύνθεση …

PICT3429.jpg

λαχταριστή, ζεστή, ευωδιαστή … σε κάθε παιδική ματιά

PICT3432.jpg

 

Τελευταίος σταθμός γευστικός σταθμός  …η επιστροφή  στη Μορεάλη μου… Με τον βασιλιά των βασιλιάδων ως έκπληξη …

Beef Wellington από το παλιό μου παλτό… Δεν μαγειρεύει σχεδόν ποτέ… αποφάσισε να μαγειρέψει για μένα, για την επιστροφή μου…όλη η τέχνη του έρωτα

beef w.jpg

 

…στο καλύτερο κομμάτι κρέας… ο πόθος  στο τσιγάρισμα … η φροντίδα στη κρέπα …το παιχνίδι στο πατέ μανιταριών .. όλα τυλιγμένα με έμπνευση σε σφολιάτα… και το πάθος να ψηθεί σωστά … όλα για τον έρωτα … με ένα κρυφό μυστικό αγάπης σε μια ζυμαρένια  καρδούλα …

ψημενο.jpg

στο πιάτο για τον έρωτα που περνά από το στομάχι

 

στο πιατο.png

 

Οχι δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ μα ποτέ να ζητήσω τις συνταγές τους… τις απολαμβάνω η τεμπέλα … γοητευμένη …

 

Ο κάθε άνθρωπος έχει μια δική του συνταγή … και εγώ τρελαίνομαι να την δοκιμάζω .. να με γαργαλά στον ουρανίσκο μου..η γέψη τους

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

σημείωση … βιβή και Ευη (φωτό μιλφειγ προστέθηκε ευχαριστώ !!! ) θέλω φωτογραφικό υλικό παρακαλώ!!