Παλιοί και νέοι έρχονται φεύγουν :)

Από τον 2007 κρατώ αυτό το ημερολόγιο, μια καληνύχτα μια χαρτόκουτα μυαλού. .. με τα χρόνια τείνω να πιστέψω πως γράφω με την ελπίδα πως κάποιος τελικά θα διαβάσει, και αυτός ο κάποιος είμαι εγώ, με την αγωνία να μην ξεχάσω αχμμμ ή μήπως να μην ξεχαστώ Ουπς η ξανθιά αμπέλια πλέκει και πρέπει να την σταματήσω γιατί άλλο είναι το θέμα μου.

Συνέχεια λοιπόν των διακοπών μου, εκεί στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και το μπλογκάκι μου. Φεύγουν έρχονται, έρχονται φεύγουν… διαβάζουν για να σχολιάσουν σχολιάζουν για να σχολιαστούν διαβάζουν και σιωπούν, και μερικοί μένουν. Μένουν στην καρδιά μου, και από αυτούς όλο και κάποιοι σφηνώνονται στην καρδιά μου, και γινόμαστε αυτό που λέμε καλοί φίλοι. Η Βιβή, ο Δημήτρης, η Εύη, η Μαλίνα, ο Πέτρος, ο Γιάννης είναι πια δικοί μου άνθρωποι… τους έχει ανάγκη η καρδιά μου…

Σαν παρέα δύσκολα ταιριάζουν, παρόλο που ξεκινήσαμε μεγάλη παρέα μπλογκοσυναντήσεων, γίναμε μικρές παρέες, έτσι γίνεται πάντα, καθώς περνούν τα χρόνια…άλλωστε από τους «παλιούς» δεν με διαβάζει κανένας αχμμ άντε σχεδόν κανένας… και που έγραψα για συναντήσεις …χλωμό το είδα χαχαχ

Η Βιβή, ο Πέτρος και η Εύη μου έκαναν την χάρη να να πούμε υπό μορφή παρέας, καφεδάκι λοιπόν…. Άναψαν τα γέλια, καθώς αυτοί οι συγκεκριμένοι, με μένα την ακόμα πιο συγκεκριμένη, ε θα γυρίσουμε και δύο φορές το The Mal πριν κατορθώσουμε να βρεθούμε όλοι στον ίδιο σημείο!

Άναψαν τα γέλια της ψυχής μου γιατί με αυτούς τους συγκεκριμένους όσο συγκεκριμένη και αν είμαι, δεν θα είμαι ποτέ το θέμα ΕΓΩ, όλο θα πολυλογούν και πάνω που θα πιστεύω πως ήρθε επιτέλους η σειρά μου να λάμψω ο Πέτρος θα κάνει μια ερώτηση στην Εύη ή στην Βιβή και θα χάνω πάλι τη σειρά μου!!! Θεά σου λέει ο άλλος… και σα να μην φτάνει αυτό το μέγα βάσανο μου, η Εύη αποφάσισε να παντρευτεί και να κάνει και μωράκι!!! Απόλαυση ήταν σκέτη απόλαυση αλλά πάει, πάει και η μοναδική ελπίδα να μονοπωλήσω καθώς και η τελευταία μου ελπίδα να μην αρέσει ο μπόμπιρας στο Πέτρο έπεσε στο κενό!! Ο μικρός σφετεριστής του θρόνου μου, έκανε το σοφότερο, χαμογελούσε σε όλους και στο καθένα ξεχωριστά, δεν γκρίνιαζε, και δέχονταν κάθε αγκαλιά και προσφορά και πάνω από όλα φορούσε αυτή την παραλλαγή

 

Ανοίγω ένα από τα μικρά κουτάκια που έφερα από την Ελλάδα. Έχει την σφιχτή αγκαλιά του Δημήτρη, το ξεμονάχιασμα της Μαλίνας, τα χαδάκια της Βιβής τύπου «σώπα σώπα δεν πειράζει που δεν θα καταφέρεις να βγάλεις άχνα εμείς σε αγαπάμε και έτσι» – έχει την λαμπερή πολυλογία της μαμάΕυης, έχει το παράπονο του Πέτρου-σκατά τα έκανες αλλά σε αγαπώ-

Παλιοί μπλόγκερς φίλοι που τους έχω ανάγκη και που πραγματικά μου λείπουν από την ζωή μου στην Μορεάλη.

Νέοι μπλογκερς, δέχτηκαν πρόσκληση και είχαν την δυνατότητα να έρθουν… γιατί έχουμε και τον Γιώργο που νομίζω σε κάθε ευκαιρία θα με στριμώχνει να μου γκρινιάζει που δεν κατάφερε να έρθει,… και είναι και η Στεφανία που έως και σκέφτεται με όλα τα μαγικά της φίλτρα να κατασκηνώσει σε κάποια από τις πλατείες του Παγκρατίου και είναι και είναι ….

Ο παλιός Γιάννης μου, ήρθε πρώτος ή μάλλον για να είμαι ακριβής με περίμενε… προσεκτικός σα να είμαι κινέζικη πορσελάνη, κρίκος δυνατός που φαίνεται να με αντέχει …διαλέξαμε μαζί το τραπέζι, σε στρατηγικό σημείο …. Αναρωτιόμασταν θα έρθει τελικά κανείς … και ποιος …και πώς θα μας αναγνωρίσει … και δώστου να φωνάζω άσχετα και ο ολοκάθαρα «Στο Μόντρεαλ που λες Γιάννη μου» για να ακούν οι περαστικοί !!

Άστραψε το χαμόγελό της, έχυσα τον φραπέ μου… πανικός χαράς…. Κατερίνα, πραγματικά της ζωής το αεράκι, έφερε και το φύλακα άγγελό της που ευτυχώς με συμπάθησε! Η Κατέρινα μου που αβίαστα άνοιξε την αγκαλιά της στην νέα μπλογκογειτονιά, αποφασισμένη να τα μεταφράσει όλα … τέλεια μεταφράστρια, που εκτός από την δουλειά της, είναι καλή και στο να μεταφράζει το σύνθετο σε απλό!

«Μείνετε εκεί ότι και αν μου συμβεί θα τα καταφέρω» …  σιγά μην φεύγαμε αν δεν ερχόνταν!! Η Μαρία Γ. χρόνιααα τώρα με ζηλεύει φθονερά που ζω ως άλλη βασίλισσα του Χιονιού και εγώ την ζηλεύω φυσικά, για το ξόρκι που κατέχει να ελευθερώνει το ακουστικό!!!  Το πείσμα της είναι αληθινό, το χαμόγελο της δυνατό, η ευστροφία της διαβολική, και η αγκαλιά της μια τεράστια αγκαλιά … μου έκανε δώρο κρυστάλλινη δύναμη.

Για την άλλη την τσαπερδώνα, αυτή ντε την Σμαραγδούλα τι να πω!!! Κόβει το μάτι της και το αυτί της μην σας πω! Μεγαλώνει πρίγκιπες, είναι λαμπερή, παιχνιδιάρα, και κρύβει πολύ καλά το τσεκούρι … τόλμα … τόλμα να ξεχαστείς, χρααατσ σε έκανε κομματάκια… αλλά δεν θα σε κάνει…όταν σε επιλέγει της κάνεις, ακριβώς, δίχως εκπτώσεις.

Εκείνος που δεν θυμάμαι πριν από ποιόν και μετά από ποιον ήρθε ήταν ο Διονύσης. μάλλον γιατί έφτασε σε ταυτόχρονη διαφορετική στιγμή με τον γοητευτικό μου κύριο Λι μου που και καλά ήρθε να γνωρίσει τους φίλους του! Από την πρώτη ματιά υπογραμμίστηκε ο τεράστιος ερωτάς μας! Τόσο πληθωρικό θηλυκό που είμαι πως να μου ξεφύγει… και πως να τον αφήσω να μου ξεφύγει!!! Οι φίλοι μας, μας κράτησαν σε απόσταση, απέναντι στο στρογγυλό τραπέζι, εκείνος σεμνός με προθέσεις εξ και προ και εγώ ο ορισμός της καταστροφής και της διαφθοράς… δεν ήταν να μας βάλουν δίπλα δίπλα … πάλι καλά, γιατί έτσι μέσα στα γέλια, τα γλυκά λόγια, τις πύρινες ματιές … μπόρεσα να διακρίνω το θλιμμένο κουρασμένο, βλέμμα του Διονύση… τόσο όσο …και μετά και μετά βγάλαμε φωτογραφίες…

και κρατούσαν οι χοροί γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, και όλοι γνωριζόμασταν από την αρχή με τις συνοπτικές διαδικασίες ανοιχτής καρδιάς… και μετά και μετά έπρεπε ένας ένας να φύγουν ..

ξέρεις δεν θα γράψω άλλο, όσοι έχουν γράψει έστω και μια φορά σε μπλογκ έχουν γνωρίσει αυτή την αστραπιαία διαδικασία … Ανοίγουν οι καρδιές στις συναντήσεις των μπλόγκερς … πολλές πολλές πολλές… όλα αυτά τα χρόνια παααρα πολλές… και όμως λίγες παραμένουν τελικά, λίγες ταιριάζουν, λίγες επιμένουν …

αλήθεια … δεν είχα χρόνο … δύσκολες οι κοινές ταυτόχρονες τροχιές…

Καληνύχτα χαρτόκουτά μου 🙂

 

Advertisements

Με την Ακρόπολη Σωματοφύλακα!

Έτσι είναι, η Ακρόπολη έχει την δύναμη να αγκαλιάζει με την ματιά της όλη την Αθήνα.

Βλέμματα που αγκαλιάζουν από την πρώτη στιγμή που έφτασα στην Ελλάδα. Δύο εβδομάδες διαμονής στην φωλιά της θείας μου, έχουμε ακόμη χρόνο, έχουμε να ζήσουμε ακόμα πολλά, έχουμε ακόμα την δύναμη να ιππεύομε τον ιππόκαμπο του μυαλού να θερίζουμε στιγμές να τις αποθηκεύουμε για τις κρύες νύχτες της Μορεάλης.

Τώρα, όλες μαζί οι φίλες αισθήσεις, θερίζουμε με δρεπάνι πάντα την Ακρόπολη, τώρα ξεκουραζόμαστε αναγνωρίζοντας  το ίδιο μας το αίμα σε μια διαδρομή τικ τακ, στην καρδιά της θείας, γλυκό νανούρισμα στην ιδέα πως δεν είμαι ακόμη ορφανή, τώρα ζούμε το παραμύθι της έφηβης, ανοιχτή σε όλες τις αταξίες, όλοι οι δρόμοι ανοιχτοί … άνθρωποι, γεύσεις τοπία και η ξαφνική θαλάσσια αύρα, αυτή που με χαϊδεύει τόσο όσο να μην ξεχνώ που βρίσκομαι.

Ασύντακτα όλα ακόμα δεν έχουν μπει στην μεγάλη βαλίτσα … να έχω θέματα να γράφω συναισθήματα.

το καλωσόρισμα από το δωράκι  

η θεία

η επίσκεψη στο νεκροταφείο

ο Παντελάκης

η μπλογκοπαρέες Σμαραγδούλας λεπτομέριες κλικ

η πόλη 

το κουτσομπολιό με το παλιό μου παλτό  

οι σοκοφρέτες και η αμαρέτι 

οι φίλες του μαύρου δακτυλιδιού!

 

πάντα με την Ακρόπολη να προσέχει την πλάτη μου …

έφυγα, το φεγγάρι ακόμα γεμίζει στην μικρή ζωγραφιά μου Αθήνα 🙂

καλό απόγευμα Αθήνα 🙂

 

Θα έρθεις; Πες μου σε περιμένω!!!

 

Εδώ μια στάση για να εκφράσω την επιθυμία μου και την χαρά μου να γνωρίσω από κοντά ανθρώπους που σπατάλησαν λίγο από το χρόνο τους για ένα σχόλιο. Εσένα περαστικέ που έκανες που μου έδωσες την χαρά με ένα σχόλιο να νιώσω την παρουσία σου και να σε ψάξω στο δικό σου σπιτικό, να διαβάσω και να μαγευτώ από τα λογάκια σου, να γελάσω, να γοητευτώ να θέλω τόσο μα τόσο πολύ να σε γνωρίσω από κοντά. Μια αγκαλιά, και μια άλλη και μια άλλη. Το διαδίκτυο όλα τα προσφέρει … εκτός από το άγγιγμα δύο ζωντανών σωμάτων.

Έφτασα την Παρασκευή στην Ελλάδα από την μακρινή μου Μορεάλη με σκοπό να γεμίσω τις μπαταρίες μου με αγκαλιές. Δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα. Όσους θέλω να αγκαλιάσω τους το έχω γράψει, εκφράσει τόσες φορές στα σχόλια μου, σίγουρα το έχεις νιώσει έτσι?

Θα σε περιμένω αυτό το Σάββατο 6 Ιουλίου απογευματινή ώρα … εγώ θα είμαι από τις 6 εκεί σίγουρα μαζί με τον Γιάννη Πιτ, ξέρεις αυτόν το παράξενο τύπο  που θερίζει θύελλες πάντα με τον καλό τρόπο και λόγο και σε κάνει να αναρωτιέσαι…  χαχαχαχα

Έφτασα και σε προσκαλώ πάρα πολύ σεμνά, να κοιταχτούμε στα μάτια, να συγχρονίσουμε το γέλιο μας, να γίνουμε η πιο φασαριόζικη παρέα και να καταπλήξουμε τα πλήθη του «Αθηναίων Πολιτεία», εύκολα φτάνεις με τον ηλεκτρικό θα κατέβεις στο Θησείο.  Οδηγίες εδώ: Αθηναίων Πολιτεία 

Θα έρθεις? πες μου πες μου, ναι ή όχι… θα με φάει η αγωνία !!!

Δεν έχω κάτι άλλο να σου γράψω καληνύχτα Αθήνα μου 🙂

 

Ένας ήλιος μου γαργαλά τις πατούσες!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, να σου τα γράψω όλα. Πως να τα βάλω στην σειρά που εκείνο που είναι τελευταίο έχει την δυνατή θέληση να έρθει πρώτο!

Στην αίθουσα του μυαλού(?) μου,  σηκώνουν το χέρι να πουν- να πουν αυτά που έμαθαν-… οι μικρές εκδρομές, μια φίλη που με τραβά από το ποδαράκι για να κολυμπάμε κάθε μέρα, μια επίδειξη μόδας για το καρκίνο των γυναικών και μοντέλα φίλες μου που έφεραν έντονα σημάδια μάχης, τα σποράκια μου στο σχολείο που δεν με υπακούν πια εκτός και αν καταλάβουν πως με στενοχωρούν, η  μεγάλη εβδομάδα….και και κάτι ακόμη στο τελευταίο θρανίο να σηκώνει το χέρι και χτυπιέται να μιλήσει πρώτο!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και γαργαλά τις πατούσες της ζωής μου.

…Πες πες …

Μαζευτήκαμε οι εκπαιδευτικοί, για καφεδάκι … εκπαιδευτικοί- το λέω και ανατριχιάζει η επιδερμίδα μου από το δέος, δεν έχω εκπαιδευτεί γι αυτό λεμεεε και όμως έχω τα τυπικά προσόντα .. μιλώ ελληνικά. Όγδοη συνεχή χρονιά… επτά χρόνια στο ίδιο παράρτημα και φέτος στην τελετή αποφοίτησης των παιδιών που μαθαίνουν ελληνικά, θα χρειαστώ πάνα βρακάκι και λούκια δακρύων τοποθετημένα λίγο πιο κάτω από  το πόδι της χήνας. Τα παιδιά που αποχαιρετούν το δημοτικό, πριν από έξι χρόνια έπαιρναν το χαρτί της αποφοίτησης του νηπιαγωγείου από τα δικά μου χέρια. Μαζευτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί για καφεδάκι …

Η Ελευθερία η δασκάλα της έκτης απέναντί μου, τεράστιες κούπες καφέ με θέμα την φετινή αποφοίτηση, όλα τα σποράκια δικά μου παιδιά !!! Γιγαντώνεται η συναισθηματική μου φόρτιση για αυτή τη γιορτή, σε ένα μήνα… Το παλιό μου παλτό δέχτηκε την πρόταση μας να βοηθήσει εθελοντικά …

Πες πες …

Η Μαίρη με τραβά να κολυμπάμε ; Τα γόνατά μου έχουν σηκώσει το δικό τους μπαϊράκι, υπέρβαρη βλέπεις, ζητούν πρόωρη σύνταξη και για να τα πιστέψω μου δίνουν το βάδισμα γερασμένης φρεγάτας. Μια γερασμένη φρεγάτα που μέσα στο νερό γίνεται δελφίνι που ελευθερώνεται από τους πόνους.

πες πες…

Στην δεξίωση πριν την επίδειξη μόδας, βρήκα ένα χαρτί και στυλό, πλησίασα τις 7 γυναίκες και τους ζήτησα αυτόγραφο. Γελούσαν καθώς τις ζητούσα ως φανατική οπαδός τους να υπογράψουν . Δέχτηκαν να κάνουν πασαρέλα γιατί είναι γυναίκες με πληγωμένη από το καρκίνο την θηλυκή τους υπόληψη. Έλαμπαν οι άτιμες, μια φίλη μου, μια μαμά σπορακίων μου, μια συνάδελφος νηπιαγωγός, δυο γνωστές μου, δύο άγνωστες. Σύνολο 7! Η μαμά και η φίλη με κοίταξαν φοβισμένες, με μια φυσική συστολή του «Δεν θέλω να το κάνω αλλά με πίεσαν για το σκοπό»…. γέλασαν με την καρδιά τους καθώς υπέγραφαν, ε και που φοβάσαι? μήπως δεν το έχεις ξακάνει? βγες και περπάτα στην πασαρέλα όπως μπορείς καλύτερα, ο κόσμος θα σε χειροκροτεί, εσύ θα σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει, και εγώ θα είμαι περήφανη που λάμπεις τόσο μα τόσο πολύ …. αυτό ακριβώς δεν συνέβη και τότε άλλωστε?

Πες πες…

Μεγάλη εβδομάδα, αυτό που θα μου μείνει φέτος, το γεγονός πως από χαζομάρα μου έδωσα λάθος οδηγία στο παλιό μου παλτό και έκοψε το μαρούλι -χοντρό- για την μαγειρίτσα, πως τόσα χρόνια έφταιγε η κατσαρόλα για τις πιτσιλιές στα κόκκινα αυγά, και πως χάλασε το μικρόφωνο του παπά και άκουσαν το Χριστός Ανέστη όλοι όσοι ήταν έξω από την εκκλησία…εμείς, οι μέσα κάναμε ανάσταση δίχως παπά, με απόλυτη ησυχία, και με το θάρρος κάποιων τελικά να ψέλνουν χαμηλόφωνα … (ε ναι ανάμεσα τους και εγώ χαχα)   Εκτός από αυτά τα σημαντικά, το μικρό ασήμαντο ήταν πως για πρώτη φορά πήγα νωρίς το απόγευμα-Μεγάλη Πέμπτη- κάτω από την εκκλησία, και προετοίμασα μαζί με άλλες γυναίκες τα λουλούδια για τον στολισμό του επιταφίου. Μονότονη εθελοντική 3ωρη εργασία, κόψε τα κοτσάνια, βάλε ειδικά καρφάκια στα λουλούδια, φτιάξε όμορφα ματσάκια με μικρά άνθη… μονότονη εργασία, στο ίδιο μοτίβο σκέψης για όσους πέθαναν. Δεν στόλισα, έφυγα… και τώρα που το σκέφτομαι, δεν παραβρέθηκα στη κηδεία του θείου μου, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, των δύο ξαδέλφων μου… προστατευμένη στη γυάλα της ξενιτιάς….

άντε … πες και εσύ γιατί μας ζάλισες τόση ώρα και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα πεις γρήγορα γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο πριν χτυπήσει το κουδούνι του ήλιου, σήμερα έχει τόσο μα τόσο όμορφο ήλιο έξω!

Είναι γεγονός, έχω την κράτηση, τέλος Ιουνίου συνεπιβάτης στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα. Ρεμάλια της μπλογκογειτονιάς κανονίστε….

 

Οι θησαυροί της Μαρτυριάς :)

Δεν μπορώ να πω πως το ένιωσα ακριβώς αλλά έτσι είναι… έτσι δεν είναι μαλούμα μου;  Αφού ο πρώτος μου ξάδελφος είναι παππούς έχω γίνει και εγώ γιαγιά ε; 

Ο Σπούξης την προηγούμενη Κυριακή βάφτισε την εγγονή του. Δέκα μηνών πλασματάκι. Βάφτιση που αφορμή για εκδρομή στις ΗΠΑ. Πήραμε πόνους, κούραση, ζορισματα και τα χώσαμε στο αυτοκίνητο. Κάπου λίγο έξω από την Βοστόνη μας περίμενε ένα όμορφο δωμάτιο ξενοδοχείου. Σάββατο μετά τα σποράκια, με το παλιό μου παλτό οδηγό, ξεχυθήκαμε στην άσφαλτο. Πεινούσαμε για ένα ταξίδι, καταβροχθίσαμε 450 χιλιόμετρα.

Η Στέλθ ως συνήθως σήκωσε ασπίδες στον μαλάκα … ακριβώς αυτό ήταν… στον μαλάκα λοιπόν, που τόλμησε στα σύνορα να θεωρεί το πράσινο μπακαλοχαρτο, ένα είδος προνομίου … πόση  αλαζονεία πια… 

Μικρές στάσεις, πολλά τραγούδια, σε ένα παιχνίδι με τα χιλιόμετρα του ταμπλό…επίτευγμα του «δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω»!!!

«Είμαστε με τον Σκούξη, μπορείτε να πάτε στο ξενοδοχείο, θα έρθουμε να σας πάρουμε».Τα λόγια του Σπούξη, ζωγράφισαν χαμόγελο σκανταλιάς στα μάτια της μικρής ξανθιάς θεάς.  Η βράδια, μαγική και αληθινή, εξομολογήσεις, μια μαργαρίτα, φαγητό, καφές … Γυρίσαμε στο δωμάτιο κοντά 2 τα ξημερώματα!

Άνετο κρεββάτι φιλοξένησε κούραση, πόνους, ζόρια μα και την παιδική χαρά της εκδρομής! 

DSC_0392.jpg

 

Η ματιά στο παράθυρο γλυκό ξύπνημα Κυριακής. Χαμογέλασα στο πείσμα του καιρού να μην κάνει την χάρη στα σύννεφα για βροχή. 

DSC_0390.jpg

 

….. πρωινό γεύμα… αχνιστός καφές με ευωδιά ξενοδοχείου… έχει πάντα άλλη γέψη το πρωινό σε ξενοδοχείο!

Σήκωσες αμέσως το τηλέφωνο, δεν γάβγισες, γλυκός συγκαταβατικός… ορισμένες φορές, όπως έξω από την εκκλησία, μου έσφιγγες το χέρι, ίσως για να καταπιείς τα δάκρυα, η προσπάθεια σου ζηλευτή. Όλα για την μικρή πριγκίπισσα που την γέμισαν λάδια και την βούτηξαν στο νερό σε μια όμορφη εκκλησία. 

20170507_130811.jpg

 

Ο σκύλος μας καλωσόρισε και τους τέσσερις, συγκράτησε τις μυρωδιές μας γίναμε φίλοι του. Όμορφο λυκόσκυλο που μου θύμιζε τον Τσεστερίνο, σε όλη την διάρκεια της δεξίωσης δέχονταν τα χάδια μας. 

 20170507_145618.jpg

Ο Σπούξης μονολογούσε ενθουσιασμένος, δεν το πίστευε «αν μου περιέγραφες αυτή την εικόνα που βλέπω αυτή τη στιγμή θα έβαζα ένα εκατομμύριο δολάρια πως δεν πρόκειται να συμβεί»…Η μικρή ξανθιά χαμογελούσε…έλαμπε στα μάτια της και πάλι η αταξία.  Άλλη μαγεία έχει να δίνεις μια μάχη αισιοδοξίας… όχι για ένα στοίχημα αλλά έτσι δίχως να το ξέρεις! Νομίζω τελικά πως οι αισιόδοξοι δεν το ξέρουν … μόνο οι άλλοι το βλέπουν  

Συλλέξαμε τους μικρούς θησαυρούς του ταξιδιού … ευχαριστώ, σφιχτές αγκαλιές. φιλιά… 4 κομμάτια σπιτική τυρόπιτα για το δρόμο και τις μαρτυριές της βάφτισης και …»δρόμο πήραμε δρόμο αφήσαμε» για την επιστροφή … 

20170507_181943.jpg

 

20170507_191523.jpg

 

Στα σύνορα ο φύλακας του φιλόξενου Κανάδα έκανα για μια ακόμη φορά την διαφορά, με το χαμόγελο και την ευγένεια του.  

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂