Ένας ήλιος μου γαργαλά τις πατούσες!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, να σου τα γράψω όλα. Πως να τα βάλω στην σειρά που εκείνο που είναι τελευταίο έχει την δυνατή θέληση να έρθει πρώτο!

Στην αίθουσα του μυαλού(?) μου,  σηκώνουν το χέρι να πουν- να πουν αυτά που έμαθαν-… οι μικρές εκδρομές, μια φίλη που με τραβά από το ποδαράκι για να κολυμπάμε κάθε μέρα, μια επίδειξη μόδας για το καρκίνο των γυναικών και μοντέλα φίλες μου που έφεραν έντονα σημάδια μάχης, τα σποράκια μου στο σχολείο που δεν με υπακούν πια εκτός και αν καταλάβουν πως με στενοχωρούν, η  μεγάλη εβδομάδα….και και κάτι ακόμη στο τελευταίο θρανίο να σηκώνει το χέρι και χτυπιέται να μιλήσει πρώτο!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και γαργαλά τις πατούσες της ζωής μου.

…Πες πες …

Μαζευτήκαμε οι εκπαιδευτικοί, για καφεδάκι … εκπαιδευτικοί- το λέω και ανατριχιάζει η επιδερμίδα μου από το δέος, δεν έχω εκπαιδευτεί γι αυτό λεμεεε και όμως έχω τα τυπικά προσόντα .. μιλώ ελληνικά. Όγδοη συνεχή χρονιά… επτά χρόνια στο ίδιο παράρτημα και φέτος στην τελετή αποφοίτησης των παιδιών που μαθαίνουν ελληνικά, θα χρειαστώ πάνα βρακάκι και λούκια δακρύων τοποθετημένα λίγο πιο κάτω από  το πόδι της χήνας. Τα παιδιά που αποχαιρετούν το δημοτικό, πριν από έξι χρόνια έπαιρναν το χαρτί της αποφοίτησης του νηπιαγωγείου από τα δικά μου χέρια. Μαζευτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί για καφεδάκι …

Η Ελευθερία η δασκάλα της έκτης απέναντί μου, τεράστιες κούπες καφέ με θέμα την φετινή αποφοίτηση, όλα τα σποράκια δικά μου παιδιά !!! Γιγαντώνεται η συναισθηματική μου φόρτιση για αυτή τη γιορτή, σε ένα μήνα… Το παλιό μου παλτό δέχτηκε την πρόταση μας να βοηθήσει εθελοντικά …

Πες πες …

Η Μαίρη με τραβά να κολυμπάμε ; Τα γόνατά μου έχουν σηκώσει το δικό τους μπαϊράκι, υπέρβαρη βλέπεις, ζητούν πρόωρη σύνταξη και για να τα πιστέψω μου δίνουν το βάδισμα γερασμένης φρεγάτας. Μια γερασμένη φρεγάτα που μέσα στο νερό γίνεται δελφίνι που ελευθερώνεται από τους πόνους.

πες πες…

Στην δεξίωση πριν την επίδειξη μόδας, βρήκα ένα χαρτί και στυλό, πλησίασα τις 7 γυναίκες και τους ζήτησα αυτόγραφο. Γελούσαν καθώς τις ζητούσα ως φανατική οπαδός τους να υπογράψουν . Δέχτηκαν να κάνουν πασαρέλα γιατί είναι γυναίκες με πληγωμένη από το καρκίνο την θηλυκή τους υπόληψη. Έλαμπαν οι άτιμες, μια φίλη μου, μια μαμά σπορακίων μου, μια συνάδελφος νηπιαγωγός, δυο γνωστές μου, δύο άγνωστες. Σύνολο 7! Η μαμά και η φίλη με κοίταξαν φοβισμένες, με μια φυσική συστολή του «Δεν θέλω να το κάνω αλλά με πίεσαν για το σκοπό»…. γέλασαν με την καρδιά τους καθώς υπέγραφαν, ε και που φοβάσαι? μήπως δεν το έχεις ξακάνει? βγες και περπάτα στην πασαρέλα όπως μπορείς καλύτερα, ο κόσμος θα σε χειροκροτεί, εσύ θα σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει, και εγώ θα είμαι περήφανη που λάμπεις τόσο μα τόσο πολύ …. αυτό ακριβώς δεν συνέβη και τότε άλλωστε?

Πες πες…

Μεγάλη εβδομάδα, αυτό που θα μου μείνει φέτος, το γεγονός πως από χαζομάρα μου έδωσα λάθος οδηγία στο παλιό μου παλτό και έκοψε το μαρούλι -χοντρό- για την μαγειρίτσα, πως τόσα χρόνια έφταιγε η κατσαρόλα για τις πιτσιλιές στα κόκκινα αυγά, και πως χάλασε το μικρόφωνο του παπά και άκουσαν το Χριστός Ανέστη όλοι όσοι ήταν έξω από την εκκλησία…εμείς, οι μέσα κάναμε ανάσταση δίχως παπά, με απόλυτη ησυχία, και με το θάρρος κάποιων τελικά να ψέλνουν χαμηλόφωνα … (ε ναι ανάμεσα τους και εγώ χαχα)   Εκτός από αυτά τα σημαντικά, το μικρό ασήμαντο ήταν πως για πρώτη φορά πήγα νωρίς το απόγευμα-Μεγάλη Πέμπτη- κάτω από την εκκλησία, και προετοίμασα μαζί με άλλες γυναίκες τα λουλούδια για τον στολισμό του επιταφίου. Μονότονη εθελοντική 3ωρη εργασία, κόψε τα κοτσάνια, βάλε ειδικά καρφάκια στα λουλούδια, φτιάξε όμορφα ματσάκια με μικρά άνθη… μονότονη εργασία, στο ίδιο μοτίβο σκέψης για όσους πέθαναν. Δεν στόλισα, έφυγα… και τώρα που το σκέφτομαι, δεν παραβρέθηκα στη κηδεία του θείου μου, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, των δύο ξαδέλφων μου… προστατευμένη στη γυάλα της ξενιτιάς….

άντε … πες και εσύ γιατί μας ζάλισες τόση ώρα και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα πεις γρήγορα γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο πριν χτυπήσει το κουδούνι του ήλιου, σήμερα έχει τόσο μα τόσο όμορφο ήλιο έξω!

Είναι γεγονός, έχω την κράτηση, τέλος Ιουνίου συνεπιβάτης στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα. Ρεμάλια της μπλογκογειτονιάς κανονίστε….

 

Advertisements

Οι θησαυροί της Μαρτυριάς :)

Δεν μπορώ να πω πως το ένιωσα ακριβώς αλλά έτσι είναι… έτσι δεν είναι μαλούμα μου;  Αφού ο πρώτος μου ξάδελφος είναι παππούς έχω γίνει και εγώ γιαγιά ε; 

Ο Σπούξης την προηγούμενη Κυριακή βάφτισε την εγγονή του. Δέκα μηνών πλασματάκι. Βάφτιση που αφορμή για εκδρομή στις ΗΠΑ. Πήραμε πόνους, κούραση, ζορισματα και τα χώσαμε στο αυτοκίνητο. Κάπου λίγο έξω από την Βοστόνη μας περίμενε ένα όμορφο δωμάτιο ξενοδοχείου. Σάββατο μετά τα σποράκια, με το παλιό μου παλτό οδηγό, ξεχυθήκαμε στην άσφαλτο. Πεινούσαμε για ένα ταξίδι, καταβροχθίσαμε 450 χιλιόμετρα.

Η Στέλθ ως συνήθως σήκωσε ασπίδες στον μαλάκα … ακριβώς αυτό ήταν… στον μαλάκα λοιπόν, που τόλμησε στα σύνορα να θεωρεί το πράσινο μπακαλοχαρτο, ένα είδος προνομίου … πόση  αλαζονεία πια… 

Μικρές στάσεις, πολλά τραγούδια, σε ένα παιχνίδι με τα χιλιόμετρα του ταμπλό…επίτευγμα του «δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω»!!!

«Είμαστε με τον Σκούξη, μπορείτε να πάτε στο ξενοδοχείο, θα έρθουμε να σας πάρουμε».Τα λόγια του Σπούξη, ζωγράφισαν χαμόγελο σκανταλιάς στα μάτια της μικρής ξανθιάς θεάς.  Η βράδια, μαγική και αληθινή, εξομολογήσεις, μια μαργαρίτα, φαγητό, καφές … Γυρίσαμε στο δωμάτιο κοντά 2 τα ξημερώματα!

Άνετο κρεββάτι φιλοξένησε κούραση, πόνους, ζόρια μα και την παιδική χαρά της εκδρομής! 

DSC_0392.jpg

 

Η ματιά στο παράθυρο γλυκό ξύπνημα Κυριακής. Χαμογέλασα στο πείσμα του καιρού να μην κάνει την χάρη στα σύννεφα για βροχή. 

DSC_0390.jpg

 

….. πρωινό γεύμα… αχνιστός καφές με ευωδιά ξενοδοχείου… έχει πάντα άλλη γέψη το πρωινό σε ξενοδοχείο!

Σήκωσες αμέσως το τηλέφωνο, δεν γάβγισες, γλυκός συγκαταβατικός… ορισμένες φορές, όπως έξω από την εκκλησία, μου έσφιγγες το χέρι, ίσως για να καταπιείς τα δάκρυα, η προσπάθεια σου ζηλευτή. Όλα για την μικρή πριγκίπισσα που την γέμισαν λάδια και την βούτηξαν στο νερό σε μια όμορφη εκκλησία. 

20170507_130811.jpg

 

Ο σκύλος μας καλωσόρισε και τους τέσσερις, συγκράτησε τις μυρωδιές μας γίναμε φίλοι του. Όμορφο λυκόσκυλο που μου θύμιζε τον Τσεστερίνο, σε όλη την διάρκεια της δεξίωσης δέχονταν τα χάδια μας. 

 20170507_145618.jpg

Ο Σπούξης μονολογούσε ενθουσιασμένος, δεν το πίστευε «αν μου περιέγραφες αυτή την εικόνα που βλέπω αυτή τη στιγμή θα έβαζα ένα εκατομμύριο δολάρια πως δεν πρόκειται να συμβεί»…Η μικρή ξανθιά χαμογελούσε…έλαμπε στα μάτια της και πάλι η αταξία.  Άλλη μαγεία έχει να δίνεις μια μάχη αισιοδοξίας… όχι για ένα στοίχημα αλλά έτσι δίχως να το ξέρεις! Νομίζω τελικά πως οι αισιόδοξοι δεν το ξέρουν … μόνο οι άλλοι το βλέπουν  

Συλλέξαμε τους μικρούς θησαυρούς του ταξιδιού … ευχαριστώ, σφιχτές αγκαλιές. φιλιά… 4 κομμάτια σπιτική τυρόπιτα για το δρόμο και τις μαρτυριές της βάφτισης και …»δρόμο πήραμε δρόμο αφήσαμε» για την επιστροφή … 

20170507_181943.jpg

 

20170507_191523.jpg

 

Στα σύνορα ο φύλακας του φιλόξενου Κανάδα έκανα για μια ακόμη φορά την διαφορά, με το χαμόγελο και την ευγένεια του.  

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

«Από δω και πέρα θα είναι η θεία σου» :)

Η εκδρομή της Κυριακής

Ένα και μοναδικό το παλιό παλτό που δεν μου χαλά ποτέ χατήρι Σε μια μέρα 1000 χιλιόμετρα Φύγαμε πρωί γυρίσαμε βράδυ. Κυριακή του Πάσχα στας Ηπας. Από την Μεγάλη Πέμπτη είχα μιλήσει με τον Σπούξη, δεν πίστευε πως θα κάναμε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για να τους δω. 

Να τους δω ? τσ τσ τσ Να κλέψω αγκαλιές και φιλιά ήθελα λόγω της ημέρας. 


Μπορείς να με αγκαλιάζεις συνέχεια δεν έχω πρόβλημα  … ευκολάκι είμαι … Στη γιαγιά μου τηνΜάνια δεν άρεσαν οι αγκαλιές…έλεγε στη μαμά μου  «αμά θες συνέχεια αγκαλιές θα σε βαρεθεί ο άντρας σου» αχμμμ κάτι άλλο όμως έλεγα αααναι … για το ευκολάκι  ω όχι για την εκδρομή έλεγα

Πασχαλιάτικα δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν για τας Ηπας. Στα σύνορα έδωσα για άλλη μια φορά τα αποτυπώματα μου… τα σβήνουν από το κομπιούτερ κάθε 3 μήνες χαχαχαχαχα πλάκα μου κάνουν … αν δεν «τα έσβηναν» πως θα μου έπαιρναν κάθε τόσο 6 δολάρια…ηλίθιοι άνθρωποι… όμως για αλλο λόγο έγραψα για τα συνορα… ααααα ναι … στα σύνορα ήρθε μνμ στο κουνιστό  από τονΣπουξη. «Δεν έχω νέα σας δεν ξέρω αν έχετε ξεκινήσει.» χαχαχαχαχα δειλά δειλά … σα να μην το πίστευε… είμαστε στα σύνορα ερχόμαστε…

Κυλούσαν οι ώρες ..δρόμο παίρναμε, δρόμο αφήναμε… Τόσα χρόνια και έχουμε ακόμη θέματα να κουβεντιάσουμε  με το παλιο μου παλτό … όμως πιάνουμε και το τραγούδι…. ραδιοφωνικός σταθμός  που παίζει τραγούδια που άντεξαν στο χρόνο της γενιάς μου… Ξαφνικά τοπαλιό μου παλτό λάμπει… μια παλιά εκπομπή 30 χρόνων!!!!

Ας συγκεντρωθούμε. Είναι μια παλιά εκπομπή ή με κάποιο τρόπο ταξιδέψαμε στο χρόνο? γελάμε… 

Σκέφτομαι … ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο … Φτάσαμε. Η αγκαλιά όπως την περίμενα. Ζεστή σφιχτή και για πολύ ώρα! Αμηχανία? όχι …μια λαχτάρα να μάθουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον … να μετράμε χρόνια απουσίας και να τα γεμίζουμε με πληροφορίες… γεγονότα… σημαντικά γεγονότα της ύπαρξης μας… που μας διαμόρφωσαν μας χάραξαν μας… έχω δυο παλικάρια τι παλικάρια… άντρες ανίψια … τους μίλησα … συστηθήκαμε… ξένοι … ουφ.. είναι ανίψια μου αλλά … θέλει χρόνο και αυτό γιατί δεν έχουμε ούτε μια αφετηρία …Να η αφετηρία από σήμερα είμαι η θεία τους. 

Στο αυτοκίνητο οι δύο μας… και να η πρώτη δυνατή εικόνα του Σπούξη. «Θυμάμαι τον Χάρη να φέρνει την θεία Πόπη στο σπίτι και να μου λέει. Αυτή την γυναίκα θα την παντρευτώ και από δω και πέρα θα είναι η θεία σου» Επτά χρονών ! Έχω έντονη αυτή την εικόνα! Κοίτα τώρα τι μου έχει μείνει» Με απαλές κινήσεις φυλακίζω τα λόγια του μέσα στην καρδιά μου Ενα φυλακτό.

…. να προλάβουμε… ο Σκούξης δουλεύει …τον κλέβουμε από την δουλειά του. Πετάγεται και με σφίγγει με σφίγγει …με σφίγγει Με τοΣκούξη τα πράγματα είναι πιο απλά …όσο πιο απλά τόσο πιο δύσκολα θα μου πεις … ναι συμφωνώ…ομως μπορώ να κουλουριαστώ στην αγκαλιά του και να κρυφογελάω …


στον αέρα ένας ψίθυρος «δεν άλλαξες καθόλου»  

τι μένει… το γέλιο … 

έξω στο δρόμο και ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια … 

Μαγικά εννόνονται μονόλογοι. 

το ξόρκι εύκολο στο ίδιο λόγο 

που κάνει την ημέρα πολύ όμορφη

-Πολύ καλή μέρα σήμερα.

-Ναι πραγματικά είναι μια πολύ καλή  μέρα. 

φυλακίζω ένα θέλω του για νότες και …


Επιστρέφουμε στη φωλιά μας … ααα ειχαμε και μια περιπέτεια στα σύνορα … μας έψαξαν το αυτοκίνητο …ε ναι 1000 χιλιομετρα σε μια μέρα γεννά υποψίες ! 

τι μένει? οι φωτογραφίες… τις κυττάζω … ναι ταξιδέψαμε πίσω στο χρόνο ,,, τους αναγνωρίζω ο Σπούξης, ο Σκουξης και ο Τσουρδελος Δεν άλλαξαν καθόλου

και ένα λαλα από το ταξίδι μας χιχιχι

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=cd8xLlZJr7I[/embedyt]

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Οταν μιλάω ασταμάτητα :)

κάπως πρέπει να εκφραστεί το έχει έχει ανάγκη…

Εχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία… που μιλάει ασταμάτητα..είναι από το ταξίδι μου στη Αθήνα, και μάλιστα σχεδόν στην εκπνοή του ταξιδιού … Θέλω να γράψω πως ήταν η ομορφότερη στιγμή μα φοβάμαι μην αδικήσω τις τόσες άλλες όμορφες στιγμές που πέρασα…

Έχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία που μιλάει ασταμάτητα…

Έφτασα πρώτη με το μετρό στο Σύνταγμα του Αυγούστου. Πλατεία με  ό,τι δρώμενο μπορείς να φανταστείς.  Πέμπτη απόγευμα… Οι συζητήσεις που άκουγα τόσο διαφορετικές … πηγή που συνέχεια αναβλίζει  για όποιον θέλει να γράψει βιβλίο

Να μαι  και εγώ! Περιμένω τα κορίτσια του μαύρου δαχτυλιδιού…μια ιστορία ακόμη. Τα κορίτσια … οι φίλες μου … τέσσερις μαζί με μένα  … Χαρούμενη που είμαι…. θα συναντηθούμε όλες μαζί!!! Έφτασα νωρίτερα και απολάμβανα την αγωνία μου για να έρθουν .. Δεν άργησαν οι δύο και…. μια εγώ… τρεις… Που πάμε? αχα… θα ξεποδαριαστούμε πάλι … Κατεβήκαμε την Μητροπόλεως …γκρίνιαζα …μου αρέσει να έχω παρέα στην γκρίνια …Να την και η τρίτη…ωραία συμπληρωθήκαμε …  Τρεις και μια εγώ τέσσερις … Οδηγός η κοκκινομάλλα … Αυτή πάντα ενώνει και ψαχουλεύει για το καλύτερο, θέλει να μας ανεβάσει σε ταράτσα ξενοδοχείου… συγκεκριμένου ξενοδοχείου… και τι δεν της λέμε χαχαχαχαχα πόσο χαρούμενη είμαι … γκρινιάζω με παρέα !!!

Στην τελευταία γκρίνια …μας παρουσίασε με θεατρική υπόκλιση το ξενοδοχείο…. άντε να δούμε…. ασανσέρ…

Έχω μια φωτογραφία στην κατοχή μου

μιλάει μιλάει  μιλάει συνέχεια…  δεν βρίσκω τον τρόπο να περιγράψω την ομορφιά της ταράτσας …

Σε ταράτσα  λοιπόν, τέσσερις γυναίκες και μια η Ακρόπολη πέντε… «Ποια είναι η πιο όμορφη;» ρωτάω τον ήλιο που βασιλεύει  ηδονικά δεξιά  όπως κοιτάμε την Ακρόπολη …Ζεστά χρώματα τα πρόσωπα των γυναικών του μαύρου δαχτυλιδιού..η μια πιο όμορφη από την άλλη… δεν τις χορταίνω … Είμαι σίγουρη δεν μπορούν να νιώσουν πόσο χαρούμενη είμαι…  Τέσσερις αυτές και μια εγώ πέντε … Κορίτσια, εγώ είμαι «το θέμα» …μην ξεχνιόμαστε … ξεκαρδίζεται στα γέλια η ψυχή μου  …τόσο διαφορετικές στο χαρακτήρα στις ιδέες, στη σιωπή, στο γέλιο, στην ηλικία … μου φτάνει μόνο που είμαι δίπλα τους … Τέσσερις εμείς και μια η Ακρόπολη πέντε… αποχαιρετά τον ήλιο και καλωσορίζει την θρασύτατη Σελήνη στα αριστερά όπως κοιτάζω….Πλάκα μου κάνουν …  Δεν μπορεί ήλιος από τη μία,  φεγγάρι από την άλλη και αυτή σε απόσταση αναπνοής  χτισμένη στη μέση!!!… Που είναι ο ζωγράφος που ζωγραφίζει αυγουστιάτικα φεγγάρια και ήλιους γύρω της!! 

Μια αυτή και… τέσσερις εμείς πέντε… ανάβουν οι συζητήσεις. Κορίτσια εγώ είμαι το θέμα … μην ξεχνιόμαστε …ξεκαρδίζεται η καρδιά μου από τα γέλια ..Θέμα η ακράτεια γενικώς  … γιατί δεν κάνεις μποτοξ ουρήθρας;… τι είπε η γυναίκα !!! 


Έχω μια φωτογραφία,  δεν έχει σταματήσει να μιλάει …

 

Εύη, Βιβή, Μάλινα, και μια εγώ τέσσερις,

και η Ακρόπολη φυλάκιζε  κάθε μου Αυγουστιάτικη νυχτερινή σκέψη …


κορίτσια του φοσφορίζον κασκουλακίου σας το αφιερώνω και σας ευχαριστώ


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=JEy9wP7Y2WM[/embedyt]

Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται

Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει

Η νύχτα θέλει ν’ αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται

Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα

Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει

Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα

Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι


Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες

Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει

Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη

Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει


Καλη νύχτα 🙂

Ράγες για ένα Τρενάκι :)

Υπάρχει στη χαρτόκουτα του μυαλού μου (?)ι αυτή η ανδρική φιγούρα. Θα μπορούσε να είναι ένας από τους καλύτερους φίλους μου . Δεν προλάβαμε να γίνουμε. Τον  υπολογίζω … ένας Ιατρός.. διαισθάνομαι την αγαπή του για την επιστήμη και υποκλινομαι  …μετρούσε το καρδιοχτύπι της μαλούμας μου και μου έλεγε αυτό που είχα καταλάβει Δίχως πολλά λόγια. Η φωνή του βάλσαμο με τις οδηγίες … ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος  το καράβι να σαλπάρει…

Τον γνώρισα σε μια παρέα μεγάλη εδώ στα μπλογκ, συναντηθήκαμε… Είχε δύο επιλογές ή να αγκαλιάσει μια θερμάστρα για να ζεσταθεί ή εμένα… προτίμησε εμένα … δεν έχουμε επαφές … Ο πλούτος μας χμμμ πενιχρός, μια αγκαλιά, ένα σιντι, ένα δωράκι αναμνηστικό, δύο ιατρικές συμβουλές, και … την ίδια παιδική αγάπη για τα τρενάκια …Ομως κάτι μας πεισμώνει να βλεπόμαστε κάθε που επισκέπτομαι την Ελλάδα …το θέλουμε και οι δύο … στο πείσμα της απόστασης …

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=b3c32wBYdU0[/embedyt]


Τελευταίος θησαυρός το κερασμά του

Μια καυτή μέρα, μας πήρε εμένα και το Σφηνάκι μου (φίλη μου είναι όχι το σετσουαλικό παιχνίδι) τι έλεγα … α ναι … μια καυτή μέρα … ένα μεσημέρι … κανονισμένη πορεία στο μυαλό του …μια πανέμορφη ταβέρνα …ήθελα τόσο πολύ να θυμηθώ και πάλι την ελληνική ταβέρνα….

απέναντι και δεν με ένοιαζε η γεύση

η ευωδιά του τόσο ελκυστική

απέναντι και δεν νοιαζόμουν να χορτάσω

η καθαρή του ματιά τόσο γεμάτη

απέναντι και να προσέξω τους μεζέδες;..

τα λόγια του μπουφές ατέρμονος…

και αν πεις για γλυκό ….τι έφαγα δεν θυμάμαι

μόνο το κέρασμα του… στη χαρά μου

που απέναντι τον είχα πάλι

επαφές δεν έχουμε

ράγες τρένου

είμαστε


χαχαχαχα γελάω… ξαναδιαβάζω και γελάω …γιατί πως να το πω …δεν είναι πως δεν προλάβαμε να γίνουμε φίλοι …δεν είναι πως υπάρχει άλλου είδους σχέση … 

θα το εξομολογηθώ από δω…είναι που  λυσσώ να φτιάξουμε μια μέρα ένα σιδηρόδρομο τρενάκι

που πάει τουυυυτ τουυυυτ

πάει  και

μάλιστα σε μια βιτρίνα παιχνιδιών …να έχουμε ότι ποθεί η φαντασία μας ..βουνά, γέφυρες, πολιτείες, χωριά . και το πρωί να κολλήσουμε τις μουσούδες μας …και να το χαζεύουμε !!!

trenopetrou.png


καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂