Λίγο λίγο ακόμη :)

Το ταξίδι απολαυστικό. Εκείνος στο τιμόνι και εγώ όπως πάντα συνοδηγός. Η τεχνολογία με ξεκουράζει. Βοηθός ο Μαγγελάνος με μια γυναικεία φωνή όλο και κάτι να μουρμούρα. Μουσική, συζητήσεις, γέλια και πειράγματα, στάσεις για τσισάκια… φαντάζουν μια από τα ίδια Τίποτε το πρωτότυπο.  Τίποτε στα αλήθεια εκτός από τη χαρά μας, καταγάφουμε τη  δική μας διαδρομή. Η διαδρομή δημιουργεί μια μοναδική φθορά. Ένας καλός ιχνηλάτης μπορεί να φτάσει στην πλήρη αναγνώριση της μοναδικότητας. 

Στην δική μας την περίπτωση ..οι αισθήσεις χαράσσουν μοναδικά ίχνη στον εγκέφαλο (?) Σύντομες διακοπές… Βρίσκω λίγο χρόνο να επισκεφτώ το εξοχικό του μυαλού (?) Μια παρουσία… Φωτογραφίες που ψιθυρίζουν ερωτικά καλοκαιρινά λογάκια μόνο σε μένα… ίσως και σε κάποιους που κρυφά ακούν… 

Ο Ατλαντικός είναι λυσσασμένα πεινασμένος Με επιμονή και υπομονή κατασπαράσει το ακρωτήρι του μπακαλιάρου… Συνωμοτεί με τον αέρα … την εποχή του καλοκαιριού επιτρέπει στους ανθρώπους να τον δοκιμάσουν. Αλμυρός…γεψη αλμύρας… αλάτι το καλέμι του… Παρα την άγρια μορφή του μου προσφέρει μια ηρεμία …απέραντος … χάνεται στον ορίζοντα… δεν με φοβίζει ..γνωρίζω τις πραγματικές του διαστάσεις τεράστιες αλλά νοιώθω το φόβο του εκεί…στο σημείο που εκείνος ενώνεται με το γαλάζιο του ουρανού… 

IMG_20150728_154303.jpg

 

Οι παραλίες στο ακρωτήρι είναι το θησαυροφυλάκιο του Ατλαντικού. Πειρατής που κρύβει αμέτρητα κοχύλια στην άμμο..Ενας παχουλός μεγάλος γλάρος δίπλα μου κάνει τρία τέσσερα βήματα και κοροϊδευτικά και απογειώνεται…χαμηλή πτήση… δεξιοτεχνία που με μαγεύει 

εκεινος πετά εγώ στην άμμο…Φυγουραντζής πιφ…  του κουνάω το βιβλίο που διαβάζω, έτσι για να τον κάνω να ζηλέψει. 

IMG_20150728_152117.jpg

 

Μαζεύω κοχύλια …δώρα του πειρατή… 

 

IMG_20150728_155303.jpg

 

και πάλι σήμερα … μια από τα ίδια … με μόνη διαφορά πως σήμερα θα τελειώσω την ανάγνωση…το βράδυ θα αποτελειώσω και αυτή την γρήγορη καταγραφή εδώ… 

αύριο επιστρέφουμε γεμάτη η βαλίτσα με άπλυτα αλλά και με μπαταρίες αναγνώσεις και θησαυρούς … 

Ο έρωτας με τον Ατλαντικό είναι άγριος ..γεμάτος με υπομονή και επιμονή για να σβήσει την λύσσα του για κατάκτηση. Στα 50 κοντά αναγνωρίζω τις κατακτήσεις μου ..ήρεμη… όμως αναγνωρίζω και πως θέλω λίγο λίγο ακόμη …ίσως είναι τα δώρα κοχύλια  Το κορμί μου χωράει και άλλα ακόμη 

Βράδυ…γμτ με νίκησε στο μίνι γκολφ. 

 

Καληνύχτα ακρωτήρι μου 🙂

 

 

Advertisements

Μίλησε! Που ξέρεις; Μπορεί!!!

Είναι φορές  άκουγα το αδιέξοδο . Προσπαθούσα να τους καταλάβω και λύση δεν μπορούσα να βρω. Έκανα κρυφά αναγωγή στο πως θα το αντιμετώπιζα εγώ και πάλι δεν… μονο συνεχιζα να τους μιλώ …

 

Αυτό τον καιρό βρίσκομαι ακριβώς σε ανάλογο πρόβλημα. Πιστεύω με όλη την δύναμη της ψυχής μου πως έχω κάνει το καλύτερο…και όμως η καρδιά μου σφίγγεται θαρρείς από ένα  άγνωστο χέρι…Όσο και να ψάχνω το λάθος μου, δεν μπορώ να το βρω. Βλέπω τον εαυτό μου τόσο καιρό να εργάζεται, να δημιουργεί κόσμους με τα χέρια του, κόσμους πραγματικούς όχι στη σφαίρα της φαντασίας. Ως αντάλλαγμα ζητώ απλά πράγματα φαγητό, στέγη, ένδυση. Ζητώ το απλό Αντί αυτού παίρνω φήμη, δόξα, αναγνώριση της προσφοράς μου… όμορφα πράγματα …μα…

 

Ένας φίλος λέει πως με τα λόγια αυγά δεν βάφονται … ή κάπως έτσι … 

Τι να πω… αγωνίζομαι… δεν θα παραδοθώ ποτέ με την έννοια να σηκώσω τα χέρια ψηλά .. αλλά ώρες ώρες απλώς νιώθω έντονα την αίσθηση της παράλυσης … 

Αυτές τις μέρες ξεκουράζομαι … και όσο ξεκουράζομαι … νιώθω τον πανικό να με κυριεύει … το μυαλό μου γεμίζει ροκανίδια… φράκταλ (νέα λέξη που μου έμαθε ένας φίλος είπα η ξανθιά να την χρησιμοποιήσω σσσ παιδί μου τώρα μιλάει αυτή … ωωω καλά ) …όσο διαιρώ το ίδιο μοτίβο βγαίνει …. ποια είναι αυτή η φίλη …δεν την ξέρω… δεν την θέλω …  σταματά να αγωνίζεται, όμως  από την άλλη  ΔΕΝ σηκώνει και τα χέρια ψηλά… ουσιαστικά είναι σαν να αναζητά κάποιον να την πυροβολήσει … είναι δε σίγουρη πως είναι ήδη πυροβολημένη , ζόμπι….. του μυαλού ροκανίδια που έχουν καεί … 

πάμε μια βόλτα…να ψάξουμε δρόμους … μπορεί να συναντήσουμε το ά-λογο…. που ξέρεις μπορεί να βρούμε το φεγγάρι ξαφνικά να ισορροπεί πάνω σε ένα ηλεκτροφόρο σύρμα .. 

Μπορεί ένα ηλιοβασίλεμα να γίνεται πύρινη πριονοκορδέλα 

dsc_0277.jpg

σσσσσσσ άκου τον ήχο της έκρηξης

dsc_0306.jpg

τι και αν γυρίζουν τόσοι

dsc_0313.jpg

να πιστέψεις πως το ά-λογο σε κοιτά κατάματα στο φακό γιατί του το ζήτησες

dsc_0326.jpg

Μπορείς να νιώσεις την ζεστασιά που εκπέμπει μια φωλιά 

dsc_0328.jpg

και στα αλήθεια …κοίτα… μπορείς να πιστέψεις πως ενώ εσύ στριβεις για να πας στην αγαπημένη σου γωνιά για ζεστό καφέ …το φεγγάρι για χάρη σου ισορροπεί σε ηλεκτροφόρο καλώδιο..

.dsc_0333.jpg

καληνύχτα χμμμ αντε καλά 🙂

 

 

Ο φόβος (?) της Σκαντζοχοιρίνας :)

Ο Νικήτας…πριν ένα χρόνο τέτοια περίπου εποχή τον λίκνιζα απαλά κάθως ήταν φαρδιά πλατιά ξαπλωμένος στο υπερδιπλο κρεβάτι του στήθους μου… Φέτος ήρθε επίσκεψη στα γενέθλια του παλιου παλτού  … κάνει τα πρώτα βήματα… με την κούραση του μεθυσμένου … λώναμε ….σε κάθε βήμα του … κάθε του κίνηση μας σφαλιάρωνε με χαμόγελο …χλάπατσα …σπλατσ στο προσωπο… ζητιάνοι για να  χωθεί στη αγκαλιά μας, με την μπουκάλα γάλα του μεθυστακα, και και και … την έπεσε στο καροτσάκι … λίγο πέρα δώθε … και μετά … τι τραγούδια τι τούρτες τι γέλια … στον κόσμο του αυτόν του ξεκάθαρα δικαίου ..ατόφια αγνού….

 

μωράκια … διάφορα ..πάντα κλεφτές της παράστασης … Αφορμή μια φωτογραφία εκπληκτική ενός φίλου από την Κρήτη… στο μυαλό (?) ένα σοκ της ζωής μου … Οι νόμοι της φύσης δεν υπαγορεύουν πως μια μάνα θα κάνει τα πάντα για το παιδί της. Θέλει προσπάθεια να ξεπεράσεις καμία φορά τη φύση … να μην την υπ-ακούσεις …για να πας ένα σκαλοπάτι πιο πάνω..ενα συμπαν πιο κει….. Η σκαντζοχοιρίνα πολυ κάλη στο να σκοτώνει φίδια μεν .. αλλά με έβαλε σε σκέψεις (?)…. Ο φόβος της για τον άγνωστο εχθρό, για τον εχθρό που δεν ξέρει πως να αντιμετωπίσει την κάνει να τρέπεται σε φυγή ή σε ακραίες πράξεις… έτσι νομιζω…

 

Φυσικά και δεν είμαι ειδική στις συμπεριφορές των ζώων.. και ούτε καμια διατριβή έχω κάνει πανω στην συμπεριφορά των σκαντζοχοιρομαμάδων αλλά…

Μια φορά και έναν καιρό μικρή θεά αγάπησα μια σκαντζοχοιρίνα και της προσέφερα στέγη στην ταράτσα της μονοκατοικίας μας. Την θυμάμαι να τρέχει πανικόβλητη από ένα χωράφι που θα το έχτιζαν σπίτι και την πήρα αγκαλιά χωρίς να μου αντισταθεί… όλα τα καλουδια είχε… μέχρι που μια μέρα γέννησε.. ναι ναι γέννησε, νομίζω ήταν πέντε μικρά … τα θυμάμαι  με ροζ επιδερμίδα και με πολύ τρυφερά κάτασπρα αγκαθάκια ένα δω ένα κει … ταξί ήθελες να πας από το ένα στο άλλο…. Ενθουσιασμένη το είπα στη δασκάλα μου ..και άρχισαν τα λάθη ….μου ζήτησε να φέρω μάνα και παιδιά στο σχολείο … αναποδογύρισα την κούτα που είχα για φωλιά και  την πήγα στο σχολείο… Η δασκάλα για εκπαιδευτικούς λόγους την έβαλε σε ένα κουβά με νερό για να μας δείξει πως κολυμπά .. την γύρισα στο σπίτι … με το άνοιγμα ελεύθερο και στο πλάι και πάλι η κουτοφωλιά …φαγητό νερό και έφυγα …Το πρωί … είχε φάει τα κεφάλια των παιδιών της… δεν ήθελα να πιστέψω πως ήταν δική της πράξη .. ήταν? ή μήπως ήταν δική μου και της δασκάλας? … 

Η δεύτερη ιστορία ήρθε πριν από λίγες μέρες … μια σκαντζοχοιρίνα άφησε τα  4 μικρά της. Τράπηκε σε φυγή όταν της πείραξαν κατά λάθος τη φωλιά της.  Δεν έχει γυρίσει ακόμη να δει αν υπάρχουν … να δει αν μπορεί να τα μεταφέρει! Ελπίζω αν και η προηγούμενη εμπειρία με κάνει… συγκρατημένα αισιόδοξη … 

 Η  ξεχωριστή ομορφιά των πατουσακίων φανερώνει πόσο επικίνδυνο είναι να σε φοβίζει κάποιος με άγνωστους ευφάνταστους εχθρούς… πρέπει να ξεπεράσεις την φυση σου, για να ανέβεις πιο ψηλά … για να αξιολογήσεις .. η γνώση νικά τον φόβο μα…είναι και η γνώση που σκοτώνει το θάρρος μπρος το άγνωστο ε? ¨Η μήπως είναι ο φόβος να μην ξανα κάνω λάθος που θα με οδηγήσει σε μια κατάθλιψούλα ωωω μπερδεύομαι η θεά … ευτυχώς που είμαι και ξανθιά.. ακόμη και εκπτωτη θεά θα τη βρω την άκρη …. 

μονολογώ… γιατί … χμμμ γιατί να … 1 Δεκεμβρίου σήμερα καλό μήνα ..αυτή  η φωτό μου αρέσει απίστευτα …

σκατζοχοιράκι.jpg

Σε ευχαριστώ Νεκτάριε 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Αιώρα Μορεάλη-Αθήνα !!!

  Δεν το ονειρευόμουν έτσι …

συνήθως έχω όνειρα που ξέρω πως ταξιδεύουν στο καράβι της φαντασίας στα σύννεφα ψηλά και τ αφήνω να αρμενίζουν εκεί, άλλα όνειρα που άμα τύχει και περάσουν από κάνα μεγάλο βουνό ψηλό ψηλό πολύ μπορεί και να αράξουν εκεί και τότε αρχίζω να σκαρφαλώνω το βουνό μπας και τα προλάβω … και όνειρα στόχους, σε άγνωστες αχαρτογράφητες περιοχές που ξεκινώ χωρίς να ξέρω πως και αν μου αρέσει εκεί που θα φτάσω….μα είναι σίγουρο πως κάπου θα φτάσω…

Ανέβαινα ένα ονειρικό βουνό να έρθω φέτος στην Ελλάδα,  όταν στα μισά ήρθε η μαλούμα μου και με συνάντησε… ξόρκι ζητούσε το φτιαξα,  υπάρχει το θηρίο που καταστρέφει την ανάσα…και για τούτο το θεριό όλα τα συστατικά για ξόρκι δεν τάχω εδώ… κάποια είναι στην Ελλάδα έτσι ….δεν το ονειρευόμουν έτσι….. μα την Τρίτη προσγειωνόμαστε Ελλάδα.

Αχαρτογράφητη η περιοχή, δύσκολα μονοπάτια, το μπαλοθεριό απειλητικό πάντα και όλο και πιο δυνατό, ψάχνω τα συστατικά για το ξόρκι ακόμη … στην Ελλάδα λοιπόν … χωρίς το παλιό μου παλτό … και όχι έτσι όπως το ονειρευόμουν, σε μια όμορφη δηλαδή ψηλή κορυφή, να την σκαρφαλώσω για λίγες στιγμές ηρεμίας, για λίγη γνώση, λίγη ανεμελιά, λίγη αταξία… τσου έτσι δε θα είναι …

πως θα είναι? ας φτάσουμε με το καλό,

το ταξίδι θα είναι δύσκολο…

ξόρκι

ένα ουράνιο τόξο αναζήτησα

το κεντήσαμε βελονιά βελόνια

με το παλιό παλτό

με όσες περισσότερες

κεντημένες χρωματιστές γνώσεις 

ηρεμία να της δώσει…

μικρές φτερωτές μπαλιτσες

οξυγόνο να της φέρνουν

μια τροχονόμο Ελληνίδα σβέλτη

την πορεία να ελέγχει..

 ουράνιο τόξο

αιώρα ήρεμη Μορεάλη Αθήνα

καληνύχτα Μορεάλη μου … να τον προσέχεις τώρα που θα λείπω…

Μαμά …φοβάμαι ! Ξόρκι :)

Η χαρτοκουτα του μυαλού (?) μου σήμερα είναι λίγο αχταρμάς Όχι ό,τι ήταν και ποτέ συγυρισμένη ιδιαίτερα Ποιος αδειάζει για  τέτοιες πολυτέλειες… Υπάρχουν όμως στιγμές που πρέπει (μπλιαχ) να το κάνεις .. να λειτουργήσεις βάση σχεδίου ξανα ματα μπλιαχ…

 Οι μαλούμες είναι το ψυχολογικό μας στήριγμα. Θα ξεχάσω τι γλέντια έκανα εγώ με την ψυχή μου στην κοιλιά της?…μάσες, ξάπλες …και κολοτούμπες στο βυθό του φεγγαριού της…διαλογιζόμενη και στοχαζόμενη βαθιά σε τι μπορεί να χρησιμεύουν τα άκρα μου, η μύτη μου, το στόμα μου, τα μάτια μου, οι τρύπες μου αλλά και η άσχετη κάθετη γραμμή στο κάτω μέρος της πλάτης μου… Τι τα ήθελα όλα αυτά εγώ ο εγκέφαλος???? …. Επίσης πως κατάφερνε η καρδιά της να χτυπά τόσο ήρεμα και αργά σε σχέση με αυτή την ταχεία που εγώ είχα για καρδιά …ευτυχώς που είχα το χτύπο της καρδιάς της .. γαλήνη κόντρα στα βασανιστικά καίρια ερωτήματα που είχα ως εγκέφαλος… χμμμ ω ξέφυγα …τι έλεγα? α ναι..μιλούσα στον πληθυντικό….

.Εκείνο λοιπόν που δεν έχουμε καταλάβει είναι πως από τη στιγμή που θα βγούμε από το κορμί της αυτή η μοναδική ψυχολογική στήριξη γίνεται αργά πολύ αργά ψυχολογική υπο.. στήριξη…. με τόσο αργό ρυθμό που δεν μπορείς να καταλάβεις την αλλαγή στο καλαπόδι … Και φτάνει κάποια στιγμή που χοχοχο είσαι εσύ η ψυχολογική υποστήριξη της μαλούμας …

Πάω στο ενικό γιατί το πληθυντικό είναι γενικότητες που πρώτον με εκνευρίζουν και δεύτερον είναι για σπουδαγμένους και όχι θα ξανθιές έστω και θεές…Παιδί χωρισμένων με μικρότερη αδελφή και πατέρα «που είσαι ρε πατέρα» τρεις γυναίκες στο σπίτι… ε… οι δυο πρώτες έγιναν γρήγορα φίλες Μπορώ να πω ότι σε σχετικά μικρή ηλικία ένιωσα το πόσο στήριζα τη μαλουλα ψυχολογικά … Έφυγα από το σπίτι, έφυγα από τα όνειρα της, έφτιαξα δικό μου σπίτι, δικά μου όνειρα …και μετά έφυγα και από τη χώρα από τους ίδιους γεωγραφικούς κοινωνικούς κλπ ρυθμούς…. Θεωρώ ότι δεν έχασα την επαφή …βαυκαλίζομαι ίσως…

Εδώ και καιρό νιώθω πως η μαλουμα μου έγινε μικρό παιδί…. εγκέφαλος.. με τα βασανιστικά ερωτήματα του τύπου …γιατί πρέπει να υποστώ όλους αυτούς τους πόνους του γερασμένου κορμιού, γιατί  να τους επισκευάσω πρόσκαιρα ??? αλλά και με φοβίες…. πολλές πολλές φοβίες από το χαζοκουτι από τα επιστημονικά φακελάκια (αρε Αμαλία) ..δυσπιστία για τους χτύπους της καρδιάς μου ..και και και τόσα άλλα ..Ενα ξέσπασα με αφορμή μια σκιά στον πνεύμονα πιθανός όγκος που την πιέζει με πόνο στην πλάτη … και το πιο δύσκολο … πως πείθεις μια μαλούμα πως δεν είναι μόνη όταν μια ζωή ήταν μόνη …πως να την πεισω πως ναι μεν δεν υπάρχει διαφυγή από τον πόνο υπάρχει όμως ποιοτικός πόνος (ούτε και εγώ δεν ξέρω τι είναι αυτό που λέω) ουφ… πως την πείσω πως είμαι κοντά της όταν είμαι τόσα χιλιόμετρα μακρυά …???

Αρχή… μιας αργής διαδρομής που είναι σίγουρο πως οδηγεί στο φυσιολογικό …και το ερώτημα είναι …πως την καθοδηγώ…μέχρι που …και σε πιο σημείο παραδίδω την ψυχή της σε αυτό που θέλει (τι θέλει ?????) και όχι σε αυτό που εγωιστικά πρέπει (τι πρέπει????) ποιο είναι το καλό της ???

Θέμα σε εξέλιξη που σήμερα με οδήγησε στην πρώτη μας σύγκρουση …ουφ

Αργά το βράδυ, τώρα που το σκέφτομαι γυρίζοντας για λίγο πίσω εκεί στο βυθό του ολοστρόγγυλου φεγγαριού της…φαντάζομαι πως το πρώτο που είναι επιτακτική ανάγκη να νιώσει (ούτε «πρέπει» ούτε «θέλω» )  είναι τους ήρεμους χτύπους της καρδιάς μου …κάτι σα διακοπές από ότι βασανιστικό την πιέζει …βαθιά ανάσα …έχουμε χρόνο … άρα πάμε στην αρχή, στη μόνη αξία που λέει «μαλουμα είμαι εδώ ήρεμη»…  …σε λίγες μέρες θα ξέρω ή θα έθρω ή θα έρθεις για να κάνουμε …χτυποκαρδιες … ουφ…

Ξόρκι

Μαμά ..φοβάμαι….

όπως φοβόσουν 

το πρώτο που μου έμαθες 

στο βυθό του φεγγαριού σου

πως

ο φόβος είναι επιλογή

ο κίνδυνος φυσική ύπαρξη

ακίνδυνη όταν δεν φοβάσαι

μη φοβάσαι είμαι εδώ