Αλλόκοτη ζέστη, πεταλούδες οι σκέψεις :)

Τέλος Σεπτεμβρίου, μια αλλόκοτη ζέστη χτυπά την Μορεάλη μου. Περισσότερο από σαράντα χρόνια, είχε να ζήσει η πόλη τόσο υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Δρομείς έπαθαν θερμοπληξία. Ο δείκτης δυσφορίας στους 40 βαθμούς. 

Σκέψεις που τρέχουν αυτή την ζεστή βραδιά. Να προλάβω να της γράψω πριν λιώσουν από την ζέστη. Πολλά σποράκια, θα τα χωρίζαμε φέτος σε προ νήπιο και νηπιαγωγείο. Όμως αρρώστησε η δασκάλα το Σάββατο. Αν και είχα μια κοπέλα για βοηθό, έζησα την κόλαση των 27 μικρών διαβόλων από τα όποια τα μεγάλα είναι 5 χρονών και τα μικρά 12 στον αριθμό είναι μόλις 4 χρονών. Αποπνικτική η ατμόσφαιρα στην αίθουσα καθώς φέτος την έχουν παραφορτώσει με ένα σωρό άχρηστα σχολικά έπιπλα. Δίνουμε μάχη μαζί με την υπεύθυνο και την Γενική Διευθύντρια. Η τάξη ή θα αδειάσει ή θα πάρω άλλη τάξη. Η χρονιά φέτος έχει τον δικό της βαθμό δυσκολίας που με κάνει να τρέμω. Ένα από τα σποράκια μου έχει σοβαρές αλλεργίες που μπορούν να τον οδηγήσουν γρήγορα σε αλλεργικό σοκ. Ετσι κουβαλά μαζί του epipen. Φοβάμαι πολύ φέτος, διαφορετικός φόβος… τεράστια ευθύνη. 

Σκέψεις να προλάβω πριν λιώσουν. Η μικρή μου Νορίτα, στο Λονδίνο πια μαζί με τον έφηβο Ιωσήφ, έφηβη και αυτή. Λίγες οι κουβέντες μας πια, σκέφτηκα να την φέρω εδώ στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Σε αυτή την χαρτούκουτα που έκλεισε 10 χρόνια ζωής. Ένα ημερολόγιο που κρατώ από τον Σεπτέμβριο του 2007. 

Αν πατήσετε στο tag «ανιψάκια», θα σας ανοίξει ένα υπέροχο μονοπάτι, που θα σας πάει σιγά σιγά, εγγραφή με εγγραφή  χρόνιααα πίσω… ζωγραφιές, τηλεφωνικές επικοινωνίες, βόλτες στην παιδική χαρά, ένα σωρό διαμαντάκια που ξεφουρνίζατε… ένα σωρό συναισθήματα που με γεμίζεται… 

Η ζέστη … αχ αυτή η αλλόκοτη ζέστη στο Μόντρεαλ. Γέμισε η πόλη με πεταλούδες. Πεταλούδες που έπρεπε να έχουν ξεκινήσει το μεγάλο τους ταξίδι για το Μεξικό. Η μεγαλύτερη μετανάστευση εντόμων. 

«Η ετήσια μετανάστευσή τους αποτελεί μυστήριο της φύσης. Τον Αύγουστο, όταν οι μέρες μικραίνουν, οι πεταλούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη, ενώ τον χειμώνα επιστρέφουν στο ίδιο σημείο του Μεξικού, στους καλυμμένους με δάση λόφους στο Μισοακάνο όπου βρίσκουν ιδανικές συνθήκες υγρασίας. Κάθε Μάρτιο επιστρέφουν στις νότιες ΗΠΑ, γεννούν τα αυγά τους και πεθαίνουν. Τα παιδιά τους ξεκινούν το ταξίδι τους προς βορρά ακολουθώντας τον ήλιο ώς τον Καναδά. Αρκετές γενιές γεννιούνται και πεθαίνουν το καλοκαίρι, μέχρι η τελευταία να αισθανθεί τον ερχομό του χειμώνα και ν’ αρχίσει το μακρύ ταξίδι της επιστροφής στο Μεξικό.

Οι «Μονάρχες» πετούν σαν τα ανεμόπτερα χρησιμοποιώντας τα ανοδικά ρεύματα για να ανέλθουν σε ύψος 1.300 μέτρων περίπου. Στη συνέχεια οι άνεμοι τις βοηθούν να ακολουθήσουν την πορεία τους. Μπορούν να ταξιδεύουν έως 144 χλμ. ημερησίως και η ικανότητα πλοήγησης που έχουν είναι εντυπωσιακή. Μόλις φτάσουν στο Μεξικό ανεβαίνουν σε υψόμετρο 4.500 μέτρων και ακολουθούν την πορεία τους προς τα υψίπεδα.»

Βρήκαν ζέστη και λουλούδια, ακόμη και τα λίγα λουλούδια του μπαλκονιού μου … Πανέμορφες χορεύουν αυτό τον καιρό στην πόλη …

IMG-0449.jpg

Κατάλαβες μικρή μου Νορίτα, κάπως έτσι γράφω και γράφω εδώ σε αυτή την καληνύχτα, κόσμος έρχεται και φεύγει, άλλοι περαστικοί, άλλοι φίλοι και άλλοι που έγιναν φίλοι και δεν θέλω να γίνουν περαστικοί στη ζωή μου..Δέκα χρόνια Καληνύχτα !!!

Καληνύχτα Νορίτα μου 🙂

Στον μαγικό Ιχνηλάτη ήρθε μια πένα :)

Η Κατερίνα είναι μια παλιά γειτόνισσα της γειτονιάς, την γνώρισα από κοντά  λίγο πριν φύγω για την Μορεάλη μου. Θυμάμαι τότε μια πολύ μεγάλη παρέα είχαμε πάει στην Θεσσαλονίκη και αρκετοί από την παθιογειτονιά που έμεναν σε πόλεις του βορρά ήρθαν να συναντηθούμε και να γνωριστούμε …

Η αλήθεια είναι πως το παθ… είναι πια το ξεχασμένο χωριουδάκι … λίγοι οι κάτοικοι που συνεχίζουν να γράφουν στα μπλογκάκια τους προσωπικά …

Λοιπόν για όσους φίλους περνούν από δω … πάμε να δούμε την θέλει η Κατερίνα και πέρασε από τα μέρη μας … γράφει λοιπόν στον μπλογκάκι της :

«Αχχ έχω ξεχάσει πως λειτουργεί τούτη δω η αγαπημένη και τόσο οικεία κάποτε γωνιά…

Μου είπαν φίλοι ( τους οποίους ευχαριστώ πολύ πολύ και δεν τους ξεχνώ να γνωρίζουν Wink )ότι δεν έχω σωστά το σύνδεσμο….

http://grtabularasa.blogspot.gr/2017/07/50-95.html


…το κείμενο στην παραπάνω διεύθυνση ειναι είναι ένα δικό μου κείμενο και το οποίο συμμετέχει σε ένα διαγωνισμό διηγήματος από τον οποίο το δώρο με ενδιαφέρει πολύ. Σε όποιον δεν κάνει κόπο διαβάστε το και αν αρέσει στα κάτω κάτω μέρος του  post υπάρχει σε ένα κουτάκι η ένδειξη G+1. Με ένα κλικ με ψηφίζεται….

Ευχαριστώ πολύ

ΥΓ Ελπίζω να…δουλέψει ο σύνδεσμος τώρα…  

alt

< οχι μόνο δουλεύει ο σύνδεσμος σωστά αλλά έφτιαξα και κρικάκι …να την βοηθήσουμε όσοι μπορούμε από αυτό το πανέμορφο αλλά και τόσο μαγικό χωριουδάκι του παθ….

Αυτάααα 🙂

Το Σφηνάκι μου Παντρεύεται :)

Πιλοτήριο Αυγουστου

Κάντε ένα διάλειμμα! Είναι εκείνη η πανέμορφη στιγμή που με αφορμή ένα τραγούδι, ένα λουλούδι, ένα γλύκισμα…σταματώ το χρόνο από κάθε δραστηριότητα. Το μυαλό μπλοκάρει κάθε συλλογισμό και αφήνει τις πέντε αισθήσεις να ταξιδέψουν στον ουρανό. Μικρές αφορμές, μικρές χαρές …. το έχω ξαναγράψει, επαναλαμβάνομαι ..

Πιλοτήριο Αυγουστου

Κουκλάκια. Φιγούρες μικρές από διάφορα υλικά. Θυμάμαι την πρώτη τη Μπάρμπι, μετά τα lego, και μετά ένα σωρό μινιατούρες παιδικών ηρώων. Όσοι έχουν μικρά παιδιά γνωρίζουν πως, σε κάθε τσέπη παιδικών ρούχων θα βρουν χωμένο ένα τόσο δα παιχνιδάκι, όπως το γνωρίζει και η ηλεκτρική σκούπα, για να μην πω για τα ατυχήματα στις πατούσες μας. Εκείνο που ίσως ξεχνάμε είναι πως αυτή την παιδική αγάπη της μινιατούρας την έχουμε και οι μεγάλοι. Μπρελόκ, διακοσμητικά αυτοκινήτου, αυτοκινητάκια, δαχτυλήθρες, ένας μικρός κοφτής πούρων, ένα λογότυπο…

Πιλοτήριο τελευταίας μέρας Αυγουστου

Μποστάνια! Έχουν βάλει σκοπό να με τρελάνουν οι φίλες μου, κυρίως όσες μένουν στο Μόντρεαλ Δεν ξέρω τι συμβαίνει όμως οι φωτογραφίες έρχονται βροχή, από διαφορά ζαρζαβατικά που έχουν καλλιεργήσει ακόμη και στο μπαλκόνι τους! Πάνε και έρχονται τα ξωτικά και μεταφέρουν φασολάκια, κολοκύθια, ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες. Να πω την αλήθεια η ξανθιά νιώθω θεά που της προσφέρουν στα πόδια της,  καλάθια από τις σοδειές τους!!! Μετά ξυπνώ!!!!!…..

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=i2PFGXLe3z4[/embedyt]

Ο χρόνος που χάνουμε… Σήμερα κάπου διάβασα «Ζούμε από την ανοχή των άλλων, όλοι το ξέρουν αυτό». και εγώ διάβασα λάθος τη λέξη. Ζούμε από την «αντοχή» των άλλων. Διάβασα αντοχή και άρχισα να μετρώ τις αντοχές των δίπλα μου, και το πόσο αντέχω εγώ. 

Πόσο θα ήθελα να είμαι στην Ελλάδα. Το Σάββατο αυτό παντρεύεται το Σφηνάκι μου. Έτσι το ονόμασα όταν το γνώρισα εδώ στα μπλογκς, μετά στο Ασμπέτα. Μετά λίγο πριν φύγω άρχισε να οργανώνει διάφορα. Όταν έφυγα και ήρθα εδώ, κατάφερε τον πρώτα Χριστούγεννα και μου έστειλε μια τεράααααστια κούτα με δωράκια από όλους τους Ασμπετιανούς. … φύλακας άγγελος των λίγων πραγμάτων μου και μυστικών κάποια στιγμή .. κάποια στιγμή ενωθήκαμε τέσσερα κορίτσια στον κύκλο που μαύρου δακτυλιδιού… Στα δύσκολα της μητέρας μου ήταν εκεί … 

Τους τελευταίους μήνες ζει μέσα στο άγχος του γάμου, Να τα οργανώσει όλα οι αντοχές της δίνουν ζωή στο Χρυσάνθεμο της. Καλώ όλες τις νεράιδες να της στείλουν την δύναμη να συγκεντρωθεί στην χαρά της, στις μοναδικές στιγμές μιας γιορτής μιας ευλογίας για να ξεκινήσει ένας βίος ανθόσπαρτος.

Όλες οι νεράιδες να πάτε να την βοηθήσετε ΑΜΕΣΩΣ!!

Πόσο θα ήθελα να ήμουν Ελλάδα !!!

Η υποσχεσή μου η Δύναμή Της :)

Ναι είμαι σχεδόν σίγουρη, τα μάτια σου είναι πράσινα και όλοι πιστεύουν πως είναι συνηθισμένο καφέ.

Κάθε σήμερα σκέφτομαι την μεγάλη λαμπάδα, το χαρτάκι με την σύντομη γραφή μου, την δροσιά, το παρκιν, το γλυκό χαλβά, την γέφυρα, το πλοίο της αγάπης, τα στρωμένα χαλιά των γύφτων, την υπόσχεσή μου πάντα όταν περνώ να σταματώ και την δύναμή της να σε προσέχει σα τα μάτια της …

Κάθε σήμερα να σε πάντα καλά και την ευχαριστώ 🙂

Tempi_agia_paraskevi.jpg

ΕΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΠΙΤΣΑΣ ΜΑΣ! ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

Η Μπίτσα, η Ολυμπία, ή Ολι ή Ολια είναι ένα νέο πλασματάκι στη γειτονιά μας. Δυνατή στη πένα, όλα τα ρεμάλια του παθ την πέρασαν από σκληρές δοκιμασίες και τώρα πια είναι και αυτή ένα από τα ρεμάλια της γειτονίας μας. 

Ως γνήσιο ρεμάλι πια …έλαβε το θράσος να ζητήσει μπλογκοπαίχνιδο. Να στολίσουμε, να φωτογραφίσουμε και να παρουσιάσουμε το Χριστουγεννιάτικο σπιτάκι μας. Ξέρω ξέρω το έχουμε κάνει πολλές φορές ΄όμως καμία φορά για έναν τόσο νόστιμο λόγο Μαζί με τον Νίκο (για να πω την αλήθεια πρώτη εγώ το ανακάλυψα αλλά τον αναφέρω γιατί είναι ικανός να καταβροχθίσει τα πάντα ) ανακαλύψαμε τα μοναδικά μελομακάρονα της Μπιτσας!!! Και είναι μοναδικά καθότι τα κεντά, ενώ δεν ξεχνά να χιονίζει τακτικά τους κουραμπιέδες της γιατί άγνωστο για πιο λόγο πάει ο Γιάννης μας κρυφά και τους ξεσκονίζει !!!! Καλικάτζαράκια δε με πληροφορούν πως η Κοτσιρουλα κρυφά τα βράδια πάει και ξεδιπλώνει τις δίπλες …τι να πω???

Για τα μελομακάρονα της Μπιτσας μας λοιπόν από τη μια αλλά και για γούρι δικό μου… παρακαλώ να φωτογραφίσετε και να παρουσιάσετε τα δεντράκια σας και τις στολισμένες σας γωνιές σε εγγραφή με κοινό τίτλο ΕΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΠΙΤΣΑΣ! ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ Μπορεί ο τίτλος να σας φαίνεται μεγάλος αλλά ξέρετε πως κάποια στιγμή πρέπει να σπάσουμε και εμείς τα νεύρα κάποιων που το έχουν κάνει επάγγελμα προπαγαδισμού τον τίτλο των αναρτήσεων τους μπουχαχα Μην ξεχάσετε παρακαλώ τα κεφαλαία …ξανα μανα μπουχαχα

Αφήνω τα πολλά λόγια και παρουσιάζω, λιτά και με λιγα μπουρδου μπουρδου όπως αλλωστε ως θεά το συνηθίζω. 

Πρώτα από όλα έχουμε τον σοφό των Χριστουγέννων που σας καλωσορίζει στην πόρτα μας. Να ξέρετε πως είναι σοφός γιατί ξέρει οοοολα τα Χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Φυσικά και διάλεξε την δική μου πόρτα γιατί … δύο πόρτες πιο κάτω έχουμε τα δίδυμα κορίτσια… Κάθε που περνούν τις ακούω να του γλυκομιλούν και φυσικά να του χτενίζουν τα γένια του σε διάφορα σχέδια … αυτή την φορά τον πέτυχα με μια λιτή ανέμελη γενειάδα 

sofos xristougenon.jpg 

Στο σπίτι μου στην Ελλάδα δεν είχα ποτέ αυτόν τον τύπο. Εδώ στον Καναδά είναι ένα από τα βασικά στολίδια σε κάθε σπίτι. Ο συγκεκριμένος έχει τρομερή δύναμη να ζωντανεύει το βράδυ των Χριστουγέννων καθώς μου τον έχει κάνει δώρο η Στέλλα μου, η πρώτη μικρή φίλη που γνώρισα με το που ήρθα στο Μοντρεαλ και άρχισα να παίζω μαζί της ντάμα …την δική της ντάμα με τους δικούς φυσικά κανόνες, οπότε καταλαβαίνετε και την δύναμη του τσ τσ τσ

kariothraftis.jpg 


Τέλος αλλά κυρίαρχο φέτος στο σπίτι μας το Χαρούμενο δεντράκι μου. Φέτος για πρώτη φορά αγοράσαμε φρέσκο, Μετά από έρευνα κατέληξα στο συμπέρασμα πως τουλάχιστον εδώ στον Καναδά είναι η καλύτερη οικολογική λύση. Πρώτα πρώτα αυτά τα δέντρα καλλιεργούνται για αυτό το σκοπό και δεύτερον, μετά το τέλος των γιορτών ειδική υπηρεσία περνά συγκεκριμένες μέρες και περισυλλέγει όλα τα δέντρα δίπλα από τους κάδους προκειμένου να τα κάνει πολτό για χαρτί. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαρούμενο είναι γνωρίζοντας πως μετά θα γίνει χαρτί για να ζωγραφίζουν τα παιδιά για να γράφουν οι παραμυθάδες κα… 

fresko 15.jpg 

Τα στολίδια του είναι λίγα …κάποια στιγμή θα φέρω όλα τα στολίδια μου από την Ελλάδα. Η φάτνη είναι ίδια με την περσινή και οι σακούλες είναι άδειες …για να διευκολύνω τον Άγιο Βασίλη … εδώ έρχεται τα Χριστούγεννα … τις δυο πρώτες χρονιές δεν το είχα καταλάβει και δεν του έβαζα όταν έπρεπε το γάλα και τα μπισκοτάκια του. Όπως καταλαβαίνετε είχαμε μεγάλη παρεξήγηση …ευτυχώς τώρα πια τα τρώει στην ώρα τους. 

α ναι …Το Σάββατο που μας έρχεται τα σποράκια μου θα τραγουδήσουν το χαρούμενο δεντράκι … Υπάρχει ένα μικρό σποράκι το μοναδικό που ξέρει τους στίχοι ΄τέλεια ….ωωωωω μα τις χίλιες φάλαινες δεν θα έρθει στη γιορτή γιατί δίνει κονσέρτο για βιολί και είναι σολίστ. !!! Αυτή η εγγραφή καθώς και όσες ακολουθήσουν από εσάς θα είναι το γούρι μου !!! Ίσως το Σάββατο εμφανιστεί κανένα άλλο σποράκι που έχει μάθει όοοοολο το τραγούδι 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=IZd_vx5yLNw[/embedyt] 

Εμπρός παθιωτες για ένα γούρι γμτ και για τα κεντημένα μελομακάρονα της Μπιτσας μας 🙂