#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour

Πρώτο χιόνι … Clear !

Ήρθε!!!!Το φωτογραφίζω, καταγράψω πως νιώθει. Δεν γνωρίζει πόσο όμορφο είναι. Μοναδική η κάθε νιφάδα. Γιατί η νύφη γράφεται με υ και η νιφάδα με ι … άσχετη σκέψη.

Ακουμπά πρώτη στη γη. Μια γη ζεστή που την ανέχεται για λίγο, έτσι γιατί είναι όμορφη αλλά μετά την λιώνει…κάποιες λιώνουν… κάποιες περιμένουν και άλλες…

Δεν μου βγαίνει αυτό που θέλω να γράψω Ίσως γιατί στο γενετικό κώδικα μιας νιφάδας, είναι καταγεγραμμένη η πληροφορία του κύκλου του νερού. Αν και φαίνεται πως για πρώτη φορά έχει γεννηθεί από το σύννεφο, έχει καταγράφει αυτή της μεταμόρφωση ξανά και ξανά και ξανά…

ότι βλέπω, ότι νιώθω, ότι θεωρώ ως πρώτης φοράς γνώση … κάπου μέσα μου υπάρχει, υπάρχει ως αίσθηση, υπάρχει ως καταγεγραμμένος συναισθηματικός κώδικας…

΄Πριν προλάβω να καταφέρω να καταλάβω τι θέλω να γράψω, εισβάλλει στο σπίτι  ο πρωταγωνιστής. Πεινασμένος, κουρασμένος, γεμίζει  το σπίτι με ζωή και λάμψη. Λίγο λίγο λίγο να γκρινιάξουμε, να ανταλλάξουμε νέα, φιλιά χάδια, σ αγαπώ… ζεστάθηκε ο τόπος.

Έρχομαι πάλι εδώ να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου… Το πρωτόχιονο; ποιο πρωτόχιονο>>> μέσα σε λιγότερο από δυο μέρες το φλάτ παπουτσάκι έγινε δεκάποντο, φρέσκο φρέσκο απαλό και τρυφερό στο βλέμμα ψυχρό στην αφή …κατάλευκο..

Απλά πράγματα, το φτερωτό μυρμήγκι θα βγει στο χιόνι! Το παρακολουθώ, ανέβηκε ήρεμα στο βιβλίο… περπατάει γύρω γύρω,, περπατώ προς την μπαλκονόπορτα/// φφφφφ και… πέφτει πάνω στο παγωμένο χιόνι… τρέμουν τα πόδια του, σοκ…  δεν προλαβαίνει να πετάξει γυρνά ανάποδα… τα φτερά του τρεμουλιάζουν  για λίγο…

σα να προσπαθεί να φτιάξει άγγελο στο χιόνι …μουρμουρά η μικρή ξανθιά

Η παρουσία της Στέλθ μας προετοιμάζει …ξέρουμε όταν εμφανίζεται είναι γιατί μπαίνουμε σε νέες περιπέτειες…

και γιατί δεν του έδωσες μια και έξω στο τζάμι... την καλή κάνεις? ρωτά η Στέλθ την Παστέλ.. κάθεσαι και το κοιτάς τώρα και σε πιάνει ο πόνος του θανάτου του!!!  Η μικρή ξανθιά χώνεται ανάμεσα  μικρή ξερολάς με όλες τις απαντήσεις. Το γυρίσαμε στη φύση ή κανένα πεινασμένο πουλάκι θα το φάει ή κάτι άλλο θα το κάνει η φύση…

Την κυττάζει η Στέλθ……. η Στέλθ μαλώνει την Παστέλ για να αντέξουν οι άλλες, η μικρή ξανθιά αποσπά την προσοχή της Στελθ για να την ξελογιάσει… …. … ότι να ναι σκέφτομαι... και οι μέρες περνούν πρέπει να φτιάξουμε τα ξόρκια μας… τις επαναφέρω όλες με μια λέξη…

…clear …

ο πρωταγωνιστής μας πήρε το οκ καλής φυσικής κατάστασης και υπέγραψε…

έβαλε κρύο, 9 το βράδυ και το θερμόμετρο -11

έρχεται σε λίγο… πεινασμένος, κουρασμένος … χαμογελαστός πάντα…

Καληνύχτα χιονισμένη Μορεάλη μου 🙂

 

 

Η Αραχνούλα μου συναντά τον Τζακ Μπου!!!

Πρέπει να ξαναβρώ την ταυτότητα μου ως καληνύχτα. Τότε που έγραφα χωρίς να επεξηγώ… 

Είναι και αυτός ο Νοέμβριος ο μήνας που γεννήθηκε μάλλον για τις ζόρικες εμπειρίες… το νιώθεις και εσύ Στελθ ;… κάτι συμβαίνει καθώς πεθαίνει ο Οκτώβριος… οι περισσότερες φίλες μέσα μου φωνάζουν πως φοβούνται τον Νοέμβριο...το Δεκέμβριο…τον Ιανουάριο… Κάπου στο συμπαν  ο Μέρφι  με διάφορα ξωτικά δημιουργούν μικρά χωριά, όπου βασιλεύει ένας γρίφος. Με υποχρεώνουν να ζήσω σε αυτά τα αλλόκοτα  χωρία –μικρά αλλά κομβικά– να ζήσω να λύσω το γρίφο και επιτέλους να μπορέσω να ελευθερώσω το παλιό μου παλτό…  

Το 2009 άρχισα την διατριβή με ετικέτα κολοκύθα. Μου είπαν θα πρέπει να μάθεις να φτιάχνεις φανάρι μια κολοκύθα, θα πρέπει να χεις και πολλά πολλά γλυκάκια για τα παιδιά… έπρεπε να τα καταφερουμε,,

η πρώτη κολοκύθα μου φαναράκι …γνωρίζω ,, μόνο εγώ θα κατάφερνα με τόσο κόπο σκορπά έτσι τον τρόμο

Κέλτες, κολοκύθες, γλυκά, ζόμπι που δεν αποδέχονται ή δεν έχουν καταλάβει το θάνατό τους , ο Τζακ που ζητά απεγνωσμένα ένα μέρος να αναπαυθεί… 

Φέτος κρέμασα με σιγουριά την διακοσμητική ένδειξη, και λίγο αιματάκι στη πόρτα, τόσο όσο μπας και τρομάξει κανένα και δεν χτυπήσει. Το μεγάλο πορτοκαλί φοβερό και τρομερό μου καπέλο σε πρώτη γραμμή μάχης. 

(πας καλά; εμ είσαι πολυλογού εμ σου ήρθε στο τέλος της εγγραφής πως είναι έθιμο μια ναι μια όχι πορτοκαλί … δες τις παλιές εγραφές σου παιδί μου … στην τύχη βάζαμε που και που πορτοκαλί … μάλιστα στην τελευταία δεν έχουμε καν… από δω και πέρα όπου λάχει βάζε πορτοκαλίιιι ξανθιά έ ξανθιά)

31 Οκτωβρίου «ημέρα Halloween

Πολύ βροχή έξω η δήμαρχος είπε… αναστέλλονται οι εορταστικές εκδηλώσεις…δεν το έχαψα.. τόσο μεγάλη πολυκατοικία όλα μου τα πελατάκια εδώ μένουν…θα έχουμε σίγουρα επιδρομή …  

Είχα 9 πελάτες, καλά πάει το μαγαζάκι, κέρασμα κάτι μικρές συσκευασίες πατατάκια. Σε κάθε χτύπημα της πόρτας έβαζα το καπέλο … υπήρχε και ένα τρομερά τρομακτικό και τρομερό 2χρονο ντυμένο κάτι μπλε!  Το πως γλίτωσα και δεν το έκλεψα … εγώ και τρομερό και φοβερό πορτοκαλί μου καπέλο το ξέρουν !!!  

Το έχεις πολλά χρόνια αυτό το καπέλο…αρκετά….

Το βράδυ προς ξημερώματα η βροχή και ο αέρας αντρείεψαν πάρα  πολύ… ατυχήματα με δέντρα και στέγες κυρίως έξω αλλά και μέσα στην πόλη..… 

Την δεύτερη μέρα 1 Νοεμβρίου απόγευμα, ανέλαβε το παλιό μου παλτό … εγώ ήμουν κουρασμένη πάρα πολύ… 2 Νοεμβρίου η μικρή ξανθιά είχε σχολείο … το Αα… ε ναι … αυτή είναι η επίσης τρομερή και φοβερή αραχνούλα μου, δικής ιδέα και κατασκευή …

ήμουν σίγουρη πως με το που θα την έβλεπαν  θα ζήλευαν. Έτσι εξοπλίστηκα με τις ανάλογες κοιλίτσες ποδαράκια και φυσικά τρομερά και φοβερά ματάκια..

Να φέρω και καμιά φωτογραφία παλιά …και τώρα ο μεγάλος τρόμος. Πρέπει ανά μια λέξη να βάφω πορτοκαλί !!  (κράτα και αυτή τη φράση ξανθιά ε ξανθιά αν δεν ήμουν εγω να σε σώσω ακόμα θα το πήγαινες λέξη προς λέξη) Άλλαξε ώρα, το παλιό μου παλτό δουλεύει κάπου εξαντλημένο….

αυτή η φωτογραφία δεν είναι δική μου, είναι από κάποια κλινική και νομίζω είναι ότι καλύτερο συνάντησα φέτος… δωράκι στη Στέλλα

και μια για την Μαγισσούλα μου … θα με πάρει στο κυνήγι το ξέρω … χαχαχαχα

IMG-0603

Μπου!

 

Κουρνιάζει στην παλάμη μου.

Με αυτά και αυτά σε παραμελώ. Θα τα καταφέρεις και φέτος παρόλο που το γόνατο σου έχει αρχίσει να γκρινιάζει έντονα.

Ένα παυσίπονο υπόθεση.

Την έπεισα, άφησε και φέτος την μικρή ξανθιά θεά να κάνει την δασκαλίτσα στο νηπιαγωγείο. Διδάσκουμε ελληνικά κάθε Σάββατο. Ένατη χρονιά. Φέτος έχω λίγα σποράκια 11.

Για πες τα ονόματα τα θυμάσαι;

Ναι τώρααα ειμαστε μαζί εξι Σάββατα… Δημήτρης, Δωροθέα, Ματθαίος, προνήπιο και νηπιαγωγείο Αδριανός, Χαρίκλεια, Γεωργία, Νέλλη-Αλεξία, Σωτήρης, Βικτωρία, Ουρανία, Στέφανος. Τα μετράω σε κάθε γωνία που στρίβουμε, στου διαδρόμους μη και μου χαθεί κανένα! Και εκκλησία πήγαμε για αγιασμό, και στη γιορτή είπαμε το τραγούδι μας και καταπληξαμε τα πλήθη !!!

Δεν σου είπα, μας έβαψαν την αίθουσα- δική μας και φέτος, μόνο δική μας-,έμαθα να αγαπώ τις αδυναμίες της. Κάτασπροι οι τοίχοι φέτος, η μικρή ξανθιά τρόμαξε… άρχισε να ψάχνει στο πιντερεστ να βρει τρόπους να χώσει τα σποράκια στη μαγική χώρα ..

Είδα τα τραίνα των εποχών. Ξεσήκωσα την αρχική ιδέα Χρωματιστά χαρτόνια χάρακας, ψαλίδι, κόλλα, τους μήνες για βαγόνια.

Πινελιά δική μας λίγη μαγεία εποχής σε κάθε φουγάρο μηχανής.

Τώρα γιατί αυτή η φωτογραφία κουνιέται … είναι ένα θέμα που θα πρέπει να συζητήσω με το κουνιστό μου !!! 

Η μικρή ξανθιά έχει πάντα την αγωνία. Κάθε χρόνο όλο και κάτι σκαρώνει ως διακόσμηση, ως εργαλείο για όλη τη χρονιά. Το να τους μάθει κάτι στα αγγλικά θα ήταν πιο εύκολο, αλλά εδώ προσπαθεί να τους εμπνεύσει την αγάπη για τα ελληνικά. Φέτος είναι ιδιαίτερα χαρούμενη καθώς σκέφτηκε πως τα σποράκια θα αγαπήσουν τις εποχές, … απλή ιδέα έξτρα πινελιά. Βάλαμε τα γενέθλια μας στο τραίνο της κάθε εποχής, στο βαγόνι του μήνα !

Ετσι σε κάθε μήνα θα φορτώνουμε τα καλούδια του στα βαγόνια… στο τέλος της χρονιάς αυτή η ασπρίλα θα έχει εξαφανιστεί …

Οταν έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες δεν είχε μπει ακόμη ο Οκτώβριος Τώρα το βαγόνι κουβαλά ένα ΟΧΙ και πολλά πολλά ελληνικά σημαιάκια που έφτιαξαν τα σποράκια μου! ωωω ναι καταφέραμε να χρωματίσουμε με Γαλάζιο τις σωστές γραμμές.

Αστα αυτά… πες μου για τα σποράκια σου … 

Φέτος είμαστε αγέλη λιονταριών… μια πολυλογού, μια κλαψάρια, μια υπάκουη και μια ηγετική. Τις παίζω στα δάκτυλά μου σαν να τις αναγνωρίζω ως κομμάτι του χαρακτήρα μου… Το δύσκολο είναι, όταν η πολυλογού αποφασίζει να κλάψει … η κλαψιάρα αποφασίζει να γίνει πολυλογού, η υπάκουη … βουρκώνει πιεσμένη από κάτι που δεν έχω καταλάβει και η ηγετική απλά απουσιάζει… εκεί η μικρή ξανθιά χάνει τα αυγά και τα πασχάλια…

σαν να προσπαθείς να ανασυγκροτήσεις τα μπερδεμένα κομμάτια του εαυτού σου και λείπει η ηγετική μου μορφή χαχαχαχα

Άμα γεια σου! Πάντως εύκολη τάξη μου φέτος, δηλαδή όχι και τόσο, γιατί μπορεί να έχω τον Σωτήρη που μιλάει άριστα ελληνικά, σαν παιδί ελληνικού νηπιαγωγείου, άλλα έχω και τον Δημήτρη και τον Αδριανό, με προβλήματα συγκέντρωσης…

Η παρηγοριά μου ο Στέφανος, σποράκι που φέτος είναι μεγάλος, δεύτερη χρονιά μαζί μας… Τι παρηγοριά δηλαδή; Τα ίδια μαθαίνουμε για δεύτερη χρονιά και δεν θυμάται τίποτις…

συκέ δασκάλα είσαι το ξέρουμε αυτό… να πω να πω αυτό που κάνει την διαφορά φέτος;…

Νομίζεις πως το έχεις καταλάβει; για να σε ακούσω!!

Έτοιμοι στην σειρά, βγαίνουμε από την τάξη … τραγουδάμε… και πάντα πάντα νιώθω ένα χεράκι να κουρνιάζει στην παλάμη μου…Όλου του κόσμου τα πλούτη στην παλάμη μου Το τσουμπωτό τρυφερό τόσο δα χεράκι του Ματθαίου, μόλις πριν από λίγες μέρες έκλεισε τα τέσσερα. Υπάκουος μέσα στην τάξη, μελετηρός, συμμετέχει στα πάντα, τόσο όσο ντροπαλός… όταν είναι να βγούμε έξω μπαίνει στη σειρά… βαγονάκι … μα σαν αρχίζω να περπατώ ούτε και ξέρω πως … προλαβαίνει και έρχεται ακριβώς πίσω μου, τόσο όσο για να σκαρφαλώσει και να γραπωθεί το χεράκι του στην παλάμη μου…. 

Είναι ο μικρότερος σκέφτομαι … και τον αφήνω … μα ξέρω πως είναι.. πως να το πω… πες το … αγγίζει το ανύπαρκτο μητρικό μου ένστικτο …

άντε τώρα να μαζέψω την ηγετική όταν γίνεται κλαψάρια !!!

αυτάααα καληνύχτα Μορεάλη μου …

 

Το γατί μου η beauty. (4η φωτο-συγγραφική σκυτάλη)

Δεν ήξερα αν θα προλάβαινα να γράψω όταν θα έρχονταν η σειρά μου. Μπορεί ο χρόνος να με είχε αιχμαλωτίσει αλλού. Έτσι είχα έναν μικρό δισταγμό. Όταν είδα πως θα δήλωνα συμμετοχή κάτω από το Γιάννη μας… είπα ωωω θα είναι ευκολάκι, ότι και να γράψω θα του αρέσει αρκεί να μην γράψω για την πάλη των τάξεων και πως αυτή δικαιώνεται μέσα… ουπς ξέφυγα.

4η φωτογραφική Σκυτάλη λοιπόν από την Μαίρη και αυτή την φωτογραφία μου δίνει ο Γιάννης μαζί με την λέξη «προσμονή» εδώ  Μια λέξη κλειδί την οποία λέει δεν πρέπει να βάλουμε στον τίτλο αλλά μόνο στο κείμενο μας.

Πάμε γατάκι του μυαλού μου…

Πηγή φωτογραφίας: PIXABAY

-Αν ήξεραν…

Ξεφλουδίζει τα χείλη της με τα μαυρισμένα από ξεραμένο αίμα νύχια της. Σπάνιο φαινόμενο κάτι να της τραβά την προσοχή. Το παιχνίδι με τον θάνατο είναι κάτι.. Σχεδόν ασάλευτη παρακολουθεί το κοκκινωπό γατί της. Ετοιμάζει επίθεση στο ποντίκι! Τώρα-τώρα θα το ξεσκίσει!  Μα… μα ποιος την τραβά πάλι για να σαλέψει στην ανούσια πραγματικότητα; Την τυραννούν συνέχεια, λένε πως βρομάει σαπίλα. Παντού μολυσμένες πληγές μέχρι βαθιά μέσα της. Και εκείνοι την πιέζουν να σηκωθεί, να ανοίξει το παράθυρο. Πονάει κάθε άγγιγμα τους δεν καταλαβαίνουν; Ανοιχτές τρύπες το δέρμα της και ο πόνος βρίσκει μονοπάτια μέχρι το κέντρο του εγκεφάλου… ¨’Κουνήθηκες σε πήρε πρέφα το ποντίκι και φοβήθηκε» Παράταση ανούσια ο φόβος. Είναι θέμα χρόνου… Κρίμα. Κρίμα κρίμα!  Σαρκοφάγα γάτα, τρίβεται  και ως συνήθως γουργουρίζει  «είναι θέμα αυτοσυγκέντρωσης,,,, την επόμενη φορά». Κρίμα, κουνιούνται οι γελοίοι, αγωνίζονται για την … πως την λένε; … ζωή… η εικόνα τους σκέτη ναυτία, ξανά και ξανά θέλει να ξεράσει στα μούτρα τους, Να τους μαστιγώσει το πρόσωπο με ξερατό, όπως τώρα ο λυσσασμένος αέρας μαστιγώνει με τις τούφες των μαλλιών τα μάτια της. Μα γιατί δεν καταλαβαίνουν πως είναι θέμα χρόνου. Τους δείχνει τον τρόπο, τον πιο σύντομο δρόμο, χωρίς καμιά προσμονή. Ξαπλώνεις την κλεψύδρα στην παλάμη , ασάλευτος και έρχεται το μόνο σίγουρο. Ο θάνατος. Τι φοβάσαι ρε άνθρωπε και γαντζώνεσαι στη γοητεία, στο παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι; Επιμένουν, προσμένουν! Την τραβούν, την πονούν… πες τι θες να γίνεις γάτα ή ποντίκι;..και αυτή για μια φορά ακόμα πρέπει να τους γουργουρίσει ή μήπως να τρέξει πανικοχαρούμενη πως τάχα κάποιος την κυνηγά… 

=»Σου πάει το μπλε φόρεμα. Πόση ώρα στέκεσαι ακίνητη… Άσε θα κλείσω εγώ τα παντζούρια. Μαυρίλα, έρχεται μεγάλη φουρτούνα, ο αέρας είναι ήδη αλμυρός.» Με τα δάκτυλά παραμερίζει κάποιες τούφες από το πρόσωπό της.  «Να τη η θάλασσά μου, ματάρες μου… πάμε αργήσαμε, θα είναι δύσκολη η διαδρομή με την καταιγίδα.»

Κοίταξε τα φρεσκοβαμμένα κόκκινα νύχια της, γουργουρίζοντας …«Ναι πάμε…  Πέτρο, μη βάλουμε ποντικοφάρμακο. Αυτό το ποντίκι είναι το παιχνίδι της Beautyς μας».-

 

Αυτά….

Παραδίδω την φωτογραφο-συγγραφική  σκυτάλη στην Μία που αν και είναι μία χρυσοχέρα στις κατασκευές εγώ δεν την ξέρω ακόμη. Βάζω λίγο χιούμορ… Η φωτογραφία είναι από το δικό μου προσωπικό αρχείο και η λέξη είναι «ρεζερβέ» 

Εύχομαι να το διασκεδάσεις Μια 🙂