Επίσκεψη στο Μνήμα

Πριν παραδώσω την σκυτάλη στην άφιξη του παλιού μου παλτού στην Αθήνα και στις υπόλοιπες μέρες που περάσαμε μαζί θέλω γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να σου γράψω για  την επίσκεψη στο νεκροταφείο του Βύρωνα, μια επίσκεψη που είναι από τις βασικές μου  ελλείψεις εδώ στη Μορεάλη… Επίσκεψη στον τάφο των προγόνων μου.

Οταν έκλεισα το εισιτήριο της επιστροφής δεν πρόσεξα Ακριβώς όπως και την χρονιά που πέθανες, 2 Αυγούστου Παρασκευή επέστρεψα 3 Αυγούστου Σάββατο άφησες στη Γη την τελευταία σου εκπνοή …

Τέλος πάντων τι έλεγα α ναι …

Παρασκευή έφτασα. Δευτέρα με την θεία μου πήγαμε στον οικογενειακό τάφο…πόσο ήθελα να πάω ! Πήγα;  Το άγχος η πολυλογία και βασικά η ψυχική κατάσταση της θείας μου ήταν οι προκλήσεις που είχα να χαλιναγωγήσω.

Θα βρούμε εύκολα ταξί μετά μετά θα βρούμε και πάλι για επιστροφή να του πούμε να περιμένει δεν μπορεί να περιμένει τώρα;, να πάρουμε λουλούδια, τι λουλούδια θα πάρεις, είναι σε διακοπές η κοπέλα που της δίνουμε κάτι να ανάβει πάντα το καντήλι,α δεν επιτρέπετε λεει να ανάψουμε καντήλι γιατί είναι επικίνδυνο για πυρκαγιά λόγω τον ανέμων,  η φωτογραφία της μαμάς σου έχει χαλάσει, καλό θα ήταν να την ψήνανε όπως του θείου και του Βάσια βλεπεις τι ωραίες φωτογραφίες και ο Βάσιας μου, αλλά τα γράμματα στο όνομα της μαμάς σου μπράβο στο Δημήτρη, βλέπεις όμως κανένα άλλος δεν έχει ετών, —————–κάθισα σε ένα τοιχάκι να πνίξω την ανάσα που θα έβγαινε με μορφή θυμωμένου τέρατος——– οχι μην κάθεσαι είναι βρώμικα, θα κλάψεις μην κλάψεις, τι να πω και εγώ ο Βάσιας μου το παιδί μου εδώ… το πιστεύεις εγώ εδώ δεν το πιστεύω, παπά να δεις δεν θα βρούμε παπά, α! να παπάς, αυτά είναι τα ονόματα πατερ——————— δεσποζαν τα γράμματα της μαλούμας μου τώρα τώρα να το μικρό παράθυρο μοναξιάς  να αφήσω ένα δάκρυ,  πάντα η φωνή της «στο καλό να πας, να πας στο καλό» με ποτίζει πάντα με την σιγουριά της ψυχραιμίας ως μοναδικού δρόμου αιωνία η μνήμη============ θα βρούμε ταξί τώρα γιατί δεν έχει … θα βρούμε θεία μου. μαζί μου όλα είναι πάντα στη θέση τους και μας περιμένουν!

¨Ήταν τέτοιος ο πύρινος τυφώνας το άγχος, η πολυλογία, η ανασφάλεια της θείας μου, ο κρυφός θρήνος, που ότι θυμάμαι από την επίσκεψη ως μόνη αξία το παραθυράκι ψαλμού,   που δεν έχει καν την φωτογραφία Της αλλά δεσπόζει το όνομα Της και η φωνή Της μέσα μου.

γελάς ρε μάνα; σωστά γελάς, αδελφή σου είναι και την ξέρεις! Μαμά αλήθεια στο λέω, τι λουλούδι πήρα σε σένα και τι στον Βάσια δεν θυμάμαι …θαρρώ τριαντάφυλλα ήταν …

Καληνύχτα Μαλούμα μου ….

Advertisements

Λίγο πριν την αφυδάτωση του κορμιού!

Ανεκδοτάκι

Παθαίνει ανακοπή ένας άντρας και καταλήγει μπροστά στην πύλη του Παραδείσου. Εκεί τον παραλαμβάνει ο Άγιος Πέτρος και του ανακοινώνει ότι μπορεί να μπει στον Παράδεισο επειδή ήταν καλός άνθρωπος.

Περνάει μέσα λοιπόν κι μπροστά από μια πόρτα ακούει δυνατές φωνές. Την ανοίγει και βλέπει έναν νεαρό που προσπαθούν να του ανοίξουν μια τρύπα στην πλάτη με ένα τρυπάνι.

«Ε, τι του κάνετε του νεαρού;» ρωτάει ο άντρας.

«Του ανοίγουμε μια τρύπα στην πλάτη για να του βάλουμε τα φτερά.» απαντάει ο Άγιος Πέτρος.

Βγαίνει έξω ο άντρας, προχωράει λίγο πιο πέρα κι ακούει πάλι φωνές από άλλο δωμάτιο.Ανοίγει πάλι την πόρτα και βλέπει έναν ηλικιωμένο που προσπαθούν να του ανοίξουν μια τρύπα στο κεφάλι με ένα τρυπάνι.

«Ε, τι κάνετε εδώ πέρα;» ρωτάει απελπισμένα.

«Του ανοίγουμε μια τρύπα στο κεφάλι για να του βάλουμε το φωτοστέφανο.» απάντησε ξανά ο Άγιος Πέτρος.

«Αμα είναι έτσι, θέλω να πάω  στην κόλαση.»

«Στην κόλαση θα σε πηδαει ο διάβολος κάθε μέρα!» του εξηγεί ο Άγιος.

«Δεν πειράζει, έχω τρύπα έτοιμη!»

Στην Μορεάλη είναι ονειρικά, άφθονα υγρά δε λέω αλλά… σε κάθε ανάσα νιώθω την υγρασία να με πνίγει… το κορμί μου κάποια στιγμή δεν αντέχει, αποζητά την κόλαση εκεί που θα στεγνώσω με αντάλλαγμα το οξυγόνο

Στην Αθήνα έχω αυτή την δυνατότητα, κάτι σαν δώρο.  Κλιματολογικές συνθήκες … συνθήκες κόλασης που φτάνουν το κορμί στα όρια της αφυδάτωσης. Ένιωθα να στραγγίζω και ταυτόχρονα να το θέλω τόσο μα τόσο πολύ. Οξυγόνο χωρίς την υγρασία…

Θυμάμαι μια φορά βρέθηκα,σε συνθήκες κόλασης, σε διάβαση. Ιδρωμένη, αποζητούσα τον παράδεισο του εικονικού κλιματιστικού! Ενας πατέρας με την κόρη του, προσπάθησε να περάσει με κόκκινο. Τον αγριοκοίταξα… δεν είναι η σωστή στιγμή! Τώρα, τώρα που είναι Πράσινο! Μια ασημένια σπορ με τα χρονάκια της αστραφτερή μερσεντε *?)  αγνοεί το δικαίωμα μου Αφήνω τα πόδια μου και όλη την διψασμένη κορμάρα μου να παίξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο,. Βρήκες ξανθιά να παίξεις μαζί της! Αστραφτερή, ολοκάθαρη δίχως ίχνος σκόνης, με τα απωθημένα σου στο γκάζι…Κλιματισμός, φίνα κρύα ροζ σαμπάνια, φίνα ιταλική πάστα, φίνο ιταλικό τραγούδι που ακούς…αχμμ, να σου δώσω προτεραιότητα;  Να κάνω τη ζωή μου σκόνη στην τιμή του φίνου;  Το παιχνίδι με τις διαβάσεις το παίζω από μικρή. Όσο και να νευριάσεις! Περνάω! Κάνε ότι καταλαβαίνεις!///

Το απότομο φρενάρισμα και το τραγούδι που ακούγεται από το αυτοκίνητο με δροσίζουν μια χαρά …τόσο όσο … 

Την δεύτερη φορά κάπου πήγαινα, ένιωθα πως κατευθυνόμουν προς το Δαφνί, γνωστό μέρος, αλλά και  ξενοδοχείο για ανίατες περιπτώσεις Εκεί  η λογική καίγεται στην παρανοϊκή φωτιά της τρέλας… Ένα δωμάτιο θέλω για μια βραδιά.Το βλέμμα της ηλικιωμένης κυρίας μου έλεγε ξεκάθαρα.. «δεν είσαι για εδώ εσύ κορίτσι μου». Με οδήγησε στο καλύτερο δωμάτιο… εκεί  μπορούσα να φυγαδεύσω απωθημένα, ανασφάλειες, ντροπές, αναστολές, δικά μου κάποιου άλλου … τι σημασία έχει. Όταν γενικά έχεις την δύναμη να κόβεις δεσμά, βγάζεις την γλώσσα στην κοινωνία που τοποθετεί όρια με δήθεν αξίες νηστείας εγκράτειας, που σε κοιτάζει περίεργα λες και ήρθες από τον Άρη. Η ζωή δεν έχει σάρκα όμως, καίει την σάρκα και εσύ θα την  αποθεώσεις όπως γουστάρεις.

Είχα δύο επιλογές, ή να αφεθώ στην πύρινη γλώσσα ή να γίνω πύρινη γλώσσα… διάλεξα να γίνω εγώ η κόλαση… Στο περίπτερο ζήτησα ένα μικρό  μπουκαλάκι νερό και μια αμαρέτι από την ηλικιωμένη κυρία που με κοιτούσε με απορία …. κάποιος πίσω μου ρώτησε πόσο κάνουν δύο μεγάλα μπουκάλια νερό και δύο σοκοφρέτες….ψηλός, βαθιά φωνή, ντροπαλός τύπος, σκοτεινή ματιά… έπεσα πάνω του και ένιωσα για λίγο το σκληρό του κορμί… μπερδεύτηκαν για λίγο η αμαρέτι με τις σοκοφρέτες 

Συμπέρασμα, η αφυδάτωση μπορεί να σε οδηγήσει στην τρέλα!

Προς το τέλος της δεύτερης εβδομάδας, ακολουθούσα το ένστικτό μου απλά να βγάλω την πίστα. Οι ύαινες διψούν για αίμα όμως εγώ  επέλεξα την σιγουριά αυτού που τελικά είμαι. Ένα λιονταράκι που με άνεση στη δική μου ζούγκλα, έπαιζα, εξερευνώντας σκιές και δροσερά σημεία…το οξυγόνο της Ελλάδας με είχε χαλαρώσει…

Μια συνήθεια είναι η κόλαση, όμως όπως στο σεξ ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να την βιώνει…

Άσχετο βρήκα πως κάνουν σεξ τα λιονταράκια χαχαχα 

Λέων (εγώ δηλαδή χιχιχι)

Ένα ζώδιο που συμπεριλαμβάνεται μέσα στους καλύτερους εραστές του ζωδιακού κύκλου. Το πάθος που βγάζει στο σεξ σίγουρα δεν μπορεί κανείς το περιγράψει. Ένας Λέων είναι πάντα δάσκαλος στο κρεβάτι.Η δική σου ευχαρίστηση στο κρεβάτι είναι κάτι που σίγουρα δεν ξεχνάει ποτέ αφού ξέρει ότι θα συζητηθεί. Το σεξ μαζί του θα είναι ιδιαίτερο και θα διαπιστώσεις  ότι έχουν δίκιο όσοι τους θεωρούν καλούς εραστές και φλογερούς στο κρεβάτι.

πιφ υπερτιμημένο σεξ... τι έλεγα όμως … α ναι … 

Για να πω την αλήθεια, την φωτιά, την πραγματική φωτιά των 42 βαθμών Κελσίου δεν έτυχε να την βιώσω σε αυτό το ταξίδι μου στην Ελλάδα.

Έτσι έμεινα με την γλυκιά ανάμνηση, της δροσερής βραδινής θαλασσινής αύρας, που σου επιτρέπει να αφεθείς στην αγκαλιά του ούζου με την γέψη της μέθης στα χείλη …

… περίεργε!!! εδώ θα διαβάσεις για το ζώδιο..σου

λαλα άσχετο … και πολύ σχετικό για το παλιό μου παλτό 🙂

κλείσω τα 54 το Σάββατο!

Καληνύχτα 🙂

Παλιοί και νέοι έρχονται φεύγουν :)

Από τον 2007 κρατώ αυτό το ημερολόγιο, μια καληνύχτα μια χαρτόκουτα μυαλού. .. με τα χρόνια τείνω να πιστέψω πως γράφω με την ελπίδα πως κάποιος τελικά θα διαβάσει, και αυτός ο κάποιος είμαι εγώ, με την αγωνία να μην ξεχάσω αχμμμ ή μήπως να μην ξεχαστώ Ουπς η ξανθιά αμπέλια πλέκει και πρέπει να την σταματήσω γιατί άλλο είναι το θέμα μου.

Συνέχεια λοιπόν των διακοπών μου, εκεί στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και το μπλογκάκι μου. Φεύγουν έρχονται, έρχονται φεύγουν… διαβάζουν για να σχολιάσουν σχολιάζουν για να σχολιαστούν διαβάζουν και σιωπούν, και μερικοί μένουν. Μένουν στην καρδιά μου, και από αυτούς όλο και κάποιοι σφηνώνονται στην καρδιά μου, και γινόμαστε αυτό που λέμε καλοί φίλοι. Η Βιβή, ο Δημήτρης, η Εύη, η Μαλίνα, ο Πέτρος, ο Γιάννης είναι πια δικοί μου άνθρωποι… τους έχει ανάγκη η καρδιά μου…

Σαν παρέα δύσκολα ταιριάζουν, παρόλο που ξεκινήσαμε μεγάλη παρέα μπλογκοσυναντήσεων, γίναμε μικρές παρέες, έτσι γίνεται πάντα, καθώς περνούν τα χρόνια…άλλωστε από τους «παλιούς» δεν με διαβάζει κανένας αχμμ άντε σχεδόν κανένας… και που έγραψα για συναντήσεις …χλωμό το είδα χαχαχ

Η Βιβή, ο Πέτρος και η Εύη μου έκαναν την χάρη να να πούμε υπό μορφή παρέας, καφεδάκι λοιπόν…. Άναψαν τα γέλια, καθώς αυτοί οι συγκεκριμένοι, με μένα την ακόμα πιο συγκεκριμένη, ε θα γυρίσουμε και δύο φορές το The Mal πριν κατορθώσουμε να βρεθούμε όλοι στον ίδιο σημείο!

Άναψαν τα γέλια της ψυχής μου γιατί με αυτούς τους συγκεκριμένους όσο συγκεκριμένη και αν είμαι, δεν θα είμαι ποτέ το θέμα ΕΓΩ, όλο θα πολυλογούν και πάνω που θα πιστεύω πως ήρθε επιτέλους η σειρά μου να λάμψω ο Πέτρος θα κάνει μια ερώτηση στην Εύη ή στην Βιβή και θα χάνω πάλι τη σειρά μου!!! Θεά σου λέει ο άλλος… και σα να μην φτάνει αυτό το μέγα βάσανο μου, η Εύη αποφάσισε να παντρευτεί και να κάνει και μωράκι!!! Απόλαυση ήταν σκέτη απόλαυση αλλά πάει, πάει και η μοναδική ελπίδα να μονοπωλήσω καθώς και η τελευταία μου ελπίδα να μην αρέσει ο μπόμπιρας στο Πέτρο έπεσε στο κενό!! Ο μικρός σφετεριστής του θρόνου μου, έκανε το σοφότερο, χαμογελούσε σε όλους και στο καθένα ξεχωριστά, δεν γκρίνιαζε, και δέχονταν κάθε αγκαλιά και προσφορά και πάνω από όλα φορούσε αυτή την παραλλαγή

 

Ανοίγω ένα από τα μικρά κουτάκια που έφερα από την Ελλάδα. Έχει την σφιχτή αγκαλιά του Δημήτρη, το ξεμονάχιασμα της Μαλίνας, τα χαδάκια της Βιβής τύπου «σώπα σώπα δεν πειράζει που δεν θα καταφέρεις να βγάλεις άχνα εμείς σε αγαπάμε και έτσι» – έχει την λαμπερή πολυλογία της μαμάΕυης, έχει το παράπονο του Πέτρου-σκατά τα έκανες αλλά σε αγαπώ-

Παλιοί μπλόγκερς φίλοι που τους έχω ανάγκη και που πραγματικά μου λείπουν από την ζωή μου στην Μορεάλη.

Νέοι μπλογκερς, δέχτηκαν πρόσκληση και είχαν την δυνατότητα να έρθουν… γιατί έχουμε και τον Γιώργο που νομίζω σε κάθε ευκαιρία θα με στριμώχνει να μου γκρινιάζει που δεν κατάφερε να έρθει,… και είναι και η Στεφανία που έως και σκέφτεται με όλα τα μαγικά της φίλτρα να κατασκηνώσει σε κάποια από τις πλατείες του Παγκρατίου και είναι και είναι ….

Ο παλιός Γιάννης μου, ήρθε πρώτος ή μάλλον για να είμαι ακριβής με περίμενε… προσεκτικός σα να είμαι κινέζικη πορσελάνη, κρίκος δυνατός που φαίνεται να με αντέχει …διαλέξαμε μαζί το τραπέζι, σε στρατηγικό σημείο …. Αναρωτιόμασταν θα έρθει τελικά κανείς … και ποιος …και πώς θα μας αναγνωρίσει … και δώστου να φωνάζω άσχετα και ο ολοκάθαρα «Στο Μόντρεαλ που λες Γιάννη μου» για να ακούν οι περαστικοί !!

Άστραψε το χαμόγελό της, έχυσα τον φραπέ μου… πανικός χαράς…. Κατερίνα, πραγματικά της ζωής το αεράκι, έφερε και το φύλακα άγγελό της που ευτυχώς με συμπάθησε! Η Κατέρινα μου που αβίαστα άνοιξε την αγκαλιά της στην νέα μπλογκογειτονιά, αποφασισμένη να τα μεταφράσει όλα … τέλεια μεταφράστρια, που εκτός από την δουλειά της, είναι καλή και στο να μεταφράζει το σύνθετο σε απλό!

«Μείνετε εκεί ότι και αν μου συμβεί θα τα καταφέρω» …  σιγά μην φεύγαμε αν δεν ερχόνταν!! Η Μαρία Γ. χρόνιααα τώρα με ζηλεύει φθονερά που ζω ως άλλη βασίλισσα του Χιονιού και εγώ την ζηλεύω φυσικά, για το ξόρκι που κατέχει να ελευθερώνει το ακουστικό!!!  Το πείσμα της είναι αληθινό, το χαμόγελο της δυνατό, η ευστροφία της διαβολική, και η αγκαλιά της μια τεράστια αγκαλιά … μου έκανε δώρο κρυστάλλινη δύναμη.

Για την άλλη την τσαπερδώνα, αυτή ντε την Σμαραγδούλα τι να πω!!! Κόβει το μάτι της και το αυτί της μην σας πω! Μεγαλώνει πρίγκιπες, είναι λαμπερή, παιχνιδιάρα, και κρύβει πολύ καλά το τσεκούρι … τόλμα … τόλμα να ξεχαστείς, χρααατσ σε έκανε κομματάκια… αλλά δεν θα σε κάνει…όταν σε επιλέγει της κάνεις, ακριβώς, δίχως εκπτώσεις.

Εκείνος που δεν θυμάμαι πριν από ποιόν και μετά από ποιον ήρθε ήταν ο Διονύσης. μάλλον γιατί έφτασε σε ταυτόχρονη διαφορετική στιγμή με τον γοητευτικό μου κύριο Λι μου που και καλά ήρθε να γνωρίσει τους φίλους του! Από την πρώτη ματιά υπογραμμίστηκε ο τεράστιος ερωτάς μας! Τόσο πληθωρικό θηλυκό που είμαι πως να μου ξεφύγει… και πως να τον αφήσω να μου ξεφύγει!!! Οι φίλοι μας, μας κράτησαν σε απόσταση, απέναντι στο στρογγυλό τραπέζι, εκείνος σεμνός με προθέσεις εξ και προ και εγώ ο ορισμός της καταστροφής και της διαφθοράς… δεν ήταν να μας βάλουν δίπλα δίπλα … πάλι καλά, γιατί έτσι μέσα στα γέλια, τα γλυκά λόγια, τις πύρινες ματιές … μπόρεσα να διακρίνω το θλιμμένο κουρασμένο, βλέμμα του Διονύση… τόσο όσο …και μετά και μετά βγάλαμε φωτογραφίες…

και κρατούσαν οι χοροί γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, και όλοι γνωριζόμασταν από την αρχή με τις συνοπτικές διαδικασίες ανοιχτής καρδιάς… και μετά και μετά έπρεπε ένας ένας να φύγουν ..

ξέρεις δεν θα γράψω άλλο, όσοι έχουν γράψει έστω και μια φορά σε μπλογκ έχουν γνωρίσει αυτή την αστραπιαία διαδικασία … Ανοίγουν οι καρδιές στις συναντήσεις των μπλόγκερς … πολλές πολλές πολλές… όλα αυτά τα χρόνια παααρα πολλές… και όμως λίγες παραμένουν τελικά, λίγες ταιριάζουν, λίγες επιμένουν …

αλήθεια … δεν είχα χρόνο … δύσκολες οι κοινές ταυτόχρονες τροχιές…

Καληνύχτα χαρτόκουτά μου 🙂

 

Οι τρεις Ελιές στο Μαρτίνι :)

Είναι πάρα πολλά αυτά που έχω να γράψω από το ταξίδι μου στην Ελλάδα και μετανιώνω που δεν έγραφα κάθε βράδυ στο ημερολόγιο μου ή έστω δύο φορές την εβδομάδα. Ευτυχώς ακόμη είναι αρκετά νωπές οι αναμνήσεις.

Μία από τις πρώτες υποχρεώσεις μου ήταν να παραστώ σε μια βάπτιση Να συναντήσω, μετά από πάρα πολλά χρόνια το «σόι» από την πλευρά της μαλούμας-Θείας. Οταν λέω πολλά χρόνια, εννοώ περισσότερα από όσα λείπω από Ελλάδα. Παρασκευή προσγειώθηκα στο Ελ. Βενιζέλος, Κυριακή η βάφτιση. Ζαλισμένη, μπερδεμένη στους τέσσερις δείκτες των ρολογιών, δείκτες που δεν έλεγαν να συντονιστούν με το δικό μου εσωτερικό ρολόι.

Κάπως έτσι ένιωσε και η μικρή ξανθιά στη Βάφτιση. Για τους προσκεκλημένους υπήρχα στο μυαλό του καθένα σε διαφορετικές εποχές ή ως φιγούρα μιας του σογιού που ήρθε από Καναδά. Στο περίβολο της Αγ. Παρασκευής ένιωσα μέσα στο σόι απίστευτα ξένη. Μόνη παρηγοριά, η θερμή αγκαλιά του Αλέξανδρου, της Μάρβας και των εκπαιδευμένων τριών παιδιών τους! Μπήκα στην εκκλησία σχεδόν τρομοκρατημένη …. και σίγουρα από την άλλη πλευρά… εκείνη του άλλου σογιού … Με» γράπωσε» η ματιά του Αλέξανδρου, έστειλε τον γιο του τον μικρό Μάξιμο να με σώσει. Με βρήκε χυμένη σε ένα στασίδι, σχεδόν βουρκωμένη με μια αλλόκοτη, ασυντόνιστη συναισθηματική φόρτιση. «Θεία είσαι καλά;» Είναι ανιψιός μου σκέφτηκα, γιος του πρώτου ξαδέλφου μου παιδί της θείας μου… έπρεπε να πάω από την άλλη … ναι από την άλλη πλευρά … Ο Αλέξανδρος, η Μάρβα, τα ανιψάκια μου, η θεία μου … εδώ ανήκω… Η βάφτιση κύλησε, με το εξαιρετικό χιούμορ του Αλέξανδρου (βαθιά. πολύ βαθιά στα μάτια του η θλίψη για τον θάνατο του αδελφού), με την Μάρβα να συμμετέχει προσπαθώντας να μας μαλώσει υπογραμμίζοντας πως τελικά διάλεξε τις καλύτερες θέσεις (με ανεμιστήρα), με την θεία μου να καταγράφει την τήρηση των κανόνων του μυστηρίου  και με τα ανιψάκια- φωτογράφους σε ρόλο ρεπόρτερ με το κινητό μου.

Η Ελεονόρα, αδελφή της Κλειούς (σωστά το γράφω κύριε Λι; που είναι και αυτός όταν το χρειαζόμαστε) ετεροθαλείς αδελφές του Γιάννη, πρώτου ξαδέλφου του Αλέξανδρου από το σόι του πατέρα του ντε…..

ΤΙ γράφω με παρακολουθείς??? Ε η Ελεονόρα λέω αυτή με το πράσινο, μάνα πια δύο παιδιών … βάφτισε το δεύτερο μωράκι της αγοράκι … (τι ντροπή δεν θυμάμαι το όνομα … α ναι Κωνσταντίνος νομίζω)

Αργότερα στο τραπέζι, στα ξαδέλφια ξαδέλφων θύμιζα την μεγάλη ξαδέλφη που τότε ήταν η πρώτη που άνοιξε δικό της σπίτι, καταφύγιο για επιτραπέζια. Στους θείους -θείες ήμουν η μεγάλη ανατριχίλα, η μικρή Μάνια που με αναγνώριζαν ως ίδια η Πόπη (μαλουμα) της εποχής των νεανικών τους χρόνων!!!

Φωτογράφος ο Νικόλας…..

«Πόσο θα μείνεις … αααα πρέπει να ξανασυναντηθούμε, να τα πούμε πριν φύγεις « πόσες φορές θεέ μου άκουσα αυτή τη φράση καθ όλη την διάρκεια των διακοπών μας … λιγοστές φορές καταφέραμε να πραγματοποιηθεί!

Και πάμε στο ψωμί … στο ψωμί και στο αλάτι… στο ραντεβού που δώσαμε για μπιρίμπα, η αφορμή για να φάμε όλα τις σαβούρες χαχαχα η αφορμή για να νιώσουμε πως δεν πέρασε μια μέρα απουσίας…

και δεν πέρασε ….

Με την άφιξη του Παλιού μου Παλτού, ορίστηκε μέγα συνάντηση στα Μελίσσια, έτσι όπως τότε που μέναμε κοντά. Σύνθεση απλή, Μάνια-Μάρβα, Πάρις-Αλέξανδρος, τράπουλα-μπιριμπάκια και ένα σωρό σαβούρες …  πατατάκια – γαριδάκια  πακοτίνια και και και… μα φυσικά φουντούνια τι άλλο;

Δεν είναι πως δεν φάγαμε το φρέσκο ψητό στα κάρβουνα ψάρι μας και την χωριάτικη σαλάτα μας …είναι πως είχαν φροντίσει για να είναι γεμάτη η σακούλα με τις προμήθειες

Παιδεία καμία… καμιά φιλοσοφική ή άλλου είδους συζήτηση…

…στα κρυφά ρώτησα τη Μάρβα, πως διαχειρίζεται ο μικρός μου ξαδελφούλης το θάνατο του αδελφού του… στα κρυφά θαύμασα την προσπάθεια του, τα ξαφνικά του ξεσπάσματα, καθώς και την δύναμη του να αντέχει το βάρος της μαμάς του… όλα στα κρυφά…

Ταυτόχρονα ζήτησα να μου φτιάξει ένα από τα αξέχαστα Μαρτίνι Του.. Μοναδικός στην τέχνη του Μαρτίνι ο μικρός μου ξάδελφος, έκανε το διδακτορικό του σε αυτό το ταλέντο του,  τότε …στις Χριστουγεννιάτικες οικογενειακές συγκεντρώσεις,  στο πατρικό του, όπου δήλωναν «παρών» ακόμα, ο Πατέρας του, η Μάνα μου, ο Αδελφός του … Όρθιος, σοβαρός μέσα στο μπαρ, με περίμενε …»Ένα Μαρτίνι παρακαλώ με τρεις ελιές αν έχετε την καλοσύνη»  «ρε Μάνια τρεις ελιές που ακούστηκε; Ναι ρε Αλέξανδρε τρεις… τι ζόρι τραβάς;»... κάθε φορά ο ίδιος διάλογος τότε…

Τώρα … χαμογέλασε όταν του ζήτησα Μαρτίνι… έσπευσε να το φτιάξει ο γλυκός Βιολόγος, μου. Το πρόσφερε μουρμουρίζοντας… «τώρα δεν είναι σωστό που κολυμπούν έτσι !!»

 

Μέτρησα τις ελιές … τέλεια … κάποια πράγματα δεν αλλάζουν …

Όπως και ο κανόνας πως το πρωτάθλημα ανήκει πάντα στη ομάδα «Μάνια-Μάρβα».

 

Καληνύχτα Μανιούσκα μου 🙂

Παν όπως λέμε Πήτερ Παν !

Ο μοναδικός παιδικός φίλος που μου έμεινε -προ παλιού παλτού- είναι ο Παν μου κάτι σαν τον πητερ παν/ Τον έχασα το 1993  και τον ξαναβρήκα αχμμμ το 2017 (?) με οικογένεια! Ο Παν με παιδιά….

Στην αρχή έτσι όπως τον άκουσα στο τηλέφωνο, έως και νόμιζα πως έχει χάσει την δύναμη του να πετάει. Η φωνή του όμως πάντα ντροπαλή, συνεσταλμένη. συνέχιζε να κρύβει την δύναμη του θάρρους να ακούει με προσοχή, να δέχεται τους ανθρώπους όπως ακριβώς του έρχονται και να προσπαθεί να ξεφύγει από την εσωστρέφεια του ελπίζοντας πως κάποιος κάτι θα καταλάβει. Έτσι βαθιά μέσα μου πίστεψα πως, όσο και αν είχαμε αλλάξει, όσο και αν δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ, είχαμε κρατήσει και οι δύο την παιδική μας δύναμη να πετάμε στην χώρα του ποτέ ποτέ, εκεί που αρκεί να….

Ο Παν ίσως φοβάται πως, όταν κάτι κλείνει δεν ανοίγει ξανά ποτέ…. και μάλλον έτσι είναι ////και πως το δύσκολο είναι πιο κοντά στο ακατόρθωτο… και αυτό λογικό μου κάνει …εκτός αν… εκτός αν βρεθεί το παράλογο που μυρίζει ούζο και είναι ντυμένο ξανθό και θέλει και άλλο και άλλο όσο και αν λες μη μη χαχαχα και εκεί που … να που συναντηθήκαμε στην Ειρήνη … όχι στην μεριά που είπε αλλά στην άλλη μεριά που κατάλαβα. Φυσικά και δεν τον ειδοποίησα πως ήμουν στην άλλη πλευρά, απλώς θυμόνταν πως κατά βάθος είμαι ένα απόλυτα λογικό συγκροτημένο αλλά και συγκεντρωμένο άτομο και το μόνο που χρειαζόμουν ήταν να μου χτυπήσει με το δακτυλάκι του τον ώμο!

Ο Πάν είναι ο ιππότης (σαν άλλος Δον Κιχώτης) που με έσωσε από κάτι δακρυγόνα …τοοοοτε… Ιππότης παρέμεινε και ένας υπέροχος ξεναγός που απ ότι κατάλαβα με όλους τους φίλους (και έχει πάρα πολλούς)  έτσι κάνει. Αναλαμβάνει να τους σεργιανίσει,…ξεκλέβοντας χρόνο από την καθημερινότητα του…

….και πίναμε και λέγαμε και λέγαμε και πίναμε. Ούτε θυμάμαι τι λέγαμε αλλά θυμήθηκα, τα γούινστον τσιγάρα, την αύρα της θάλασσας, την γοητεία της Ελλάδας και ίσως πως ήμουν τότε … το πολύ στα 16 μου… θυμήθηκα επίσης την λάμψη στα μάτια του όταν κάτι αγαπά, ή θέλει να ερευνήσει

Ο Παν παλιά πετούσε άναρχα, τώρα πετάει οργανωμένα, κόντρα στην  αδικία, την ανισότητα, τις διακρίσεις και το σκοταδισμό κάθε φανατισμού. Έχει για φτερά του την φιλία, την συνεργασία, το σεβασμό και αγωνίζεται με το πέταγμα του για την ουσιαστική μόρφωση…..

Ο Παν είναι ο προσωπικός μου φίλος που αφιέρωσε χρόνο για να με ¨κυκλοφορήσει» και που κατάφερε να χωθεί και να με αποχαιρετήσει από κοντά … λίγο πριν αποχαιρετήσουμε με το παλιό μου παλτό την Ελλάδα των διακοπών μας

Καληνύχτα Παν 🙂

λαλα Δημητριάδης αλλά και μικροί ήρωες 🙂