Ενα ρομποτάκι σε θέση αναμονής

Δεν έχεις έμπνευση; Όχι ακριβώς, νιώθω πως δεν έχω ένα γεγονός, να το καταγράψω και να αρχίσουμε την κουβέντα μας. Δεν είναι απαραίτητο το γεγονός. Νιώθω πως η ζωή είναι άμμος που γλίστρα ανούσια από τα χέρια μου. Πρέπει να ψάξω για τα κοχύλια του καλοκαιριού, αυτά που θα μπορέσω να τα βάλω στο αυτί μου και θα με συναρπάσουν με τους ήχους τους. Μέχρι τώρα, ένα μόνο έχω τσακώσει. Η μαμά της Σέτας μου είπε. Την Παρασκευή ήρθε η Σέτα κρατώντας τα τετράδια της και μου είπε. «Μαμά θέλω να με βοηθήσεις να προετοιμαστώ. Αύριο θα έρθει η κυρία Μάνια και θέλω να τα ξέρω όλα». Ναι, αυτό είναι όντως ένα όμορφο κοχύλι. Τρεις ώρες την εβδομάδα κρατώ αυτό το κοχύλι στα χέρια μου.

και μετά το χάος… Κάποιες δουλειές στο σπίτι, κολύμπι στην πισίνα, τηλέφωνα και μηνύματα από Ελλάδα… Δεν είναι άσχημα, δεν βρίσκω όμως κάποια αξιόλογη ουσία…

Πριν από τρεις μέρες τα έγραψα αυτά χωρίς να κλείσω τον κύκλο της σκέψης μου. Πιστεύω πως είναι κάποια έντονα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογικής μου διάθεσης που έχουν να κάνουν, το πιο πιθανό, με ένα άγριο παιχνίδι ορμονών, παρατράγουδα της εμμηνόπαυσης. Τώρα που σου γράφω νιώθω κάπως καλύτερα. Στην προσπάθεια μου να ξεφύγω λίγο, άλλαξα ή προσπάθησα να αλλάξω λίγο την οπτική μου γωνία. Ξέρω πολύ καλά πως αν αφήσω τη φαντασία μου να εξερευνά το ανούσιο θα με οδηγήσει σε …. σε αυτό που με οδήγησε πριν από λίγες μέρες και ας το πούμε με τρόμαξε, για να μην γράψω πως υπάρχει περίπτωση να μου άρεσε….

Μέσα στο αυτοκίνητο, στη θέση του συνοδηγού. Στο εσωτερικό γκαράζ της πολυκατοικίας, σταματημένο το αυτοκίνητο μπροστά από το ανσασέρ. Το χέρι μου περασμένο στη ζώνη ασφαλείας, έτοιμη να την απασφαλίσω. Η ρουτίνα υπαγόρευε: πως βγαίνουμε από το αυτοκίνητο, μαζί με το παλιο παλτό, τοποθετούμε τις σακούλες με τα καλούδια του σουπερ μάρκετ σε ένα καροτσάκι, και στη συνέχεια , περιμένω το παλιό μου παλτό να παρκάρει το αυτοκίνητο στη θέση μας στο γκαράζ και μετά να έρθει στο ανσασέρ να ανεβούμε στο διαμέρισμά μας, να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, να να να…. ένα σωρό πραγματάκια που κάνουμε κάθε Σαββατοκύριακο μαζί.

Το χέρι μου περασμένο στη ζώνη ασφαλείας, το κορμί μου ακίνητο, αφή όσφρηση ακοή όραση όλες οι αισθήσεις άψογες να καταγράφονται από τον εγκέφαλο… και ένας εγκέφαλος να μην δίνει καμιά εντολή για την παραμικρή κίνηση, παρά μόνο να καταγράφει αυτό το γεγονός, πως δεν δίνει εντολή.

Δεν ήθελε να δώσει εντολή, όταν τον ρωτούσα γιατί, απλά δεν ήξερε γιατί, όταν τον ρωτούσα που έχει το πρόβλημα δεν ήξερε. Ένιωθα τη ζώνη στα χέρια μου, ένιωθα το κορμί μου, καρφωμένο το βλέμμα στο ανοιχτό παράθυρο χωρίς έβλεπα αλλά χωρίς καμιά εντολή να αλλάξω πλάνο, άκουγα το παλιό μου παλτό να μονολογεί διάφορα, και δεν έδινα εντολή να τον φωνάξω να έρθει κοντά μου. Το μόνο που έκανα ήταν να παρακαλώ από μέσα μου να έρθει να με ξεκολλήσει (:). Να έρθει στο οπτικό μου πεδίο, να δω το πρόσωπό του, να με αγγίξει το χέρι του…

Λίγα λεπτά αργότερα, μπήκε στο αυτοκίνητο. Μάνια….Μάνια μου… , Μάνια συμβαίνει κάτι…. τον άκουγα αλλά δεν έδινα την εντολή να γυρίσω το κεφάλι μου να τον δω. Τον άκουγα αλλά δεν έδινα εντολή να του πω μια κουβέντα… έστω «δεν είμαι καλά» … και ξαφνικά με άγγιξε… άγγιξε το χέρι μου … Ένα άγγιγμα απαλό που τελικά με ξύπνησε … Γύρισα τον κοίταξα, και του μίλησα.

Του περιέγραψα ήρεμα από τι με έβγαλε, ήρεμος και εκείνος χωρίς πανικό μου είπε… Είναι μια μικρή κρίση πανικού…. πέρασε…

Το θέμα μου είναι πως τόσο εκείνη τη στιγμή όσο και τώρα που το καταγράφω υπάρχει ένα μικρό κομμάτι μέσα μου που του άρεσε εκεί … του άρεσε αυτή η φυλακή… Το ανούσιο οποιασδήποτε κίνησης, δεν έχουμε κανένα δύσκολο πρόβλημα που να ζητά την άμεση επέμβαση μας… ένα ρομποτάκι σε θέση αναμονής, με μόνη λειτουργία τα ζωτικά όργανα, πνευμόνια, καρδιά… Ξέρετε σε αυτά που ο εγκέφαλός την εξουσία.

Εκπτώσεις και πήγα και αγόρασα ένα νέο μαγιό, στο παλιό έχει φαγωθεί κάθε ελαστικότητά του από το χλώριο, εκπτώσεις και πήρα και ρουχαλάκια, ένα παντελόνι κάτι όμορφες καλοκαιρινές μπλουζές…

Βρήκα και την κάρτα των μέσων μαζικής μεταφοράς, λέω να της περάσω έναν αριθμό διαδρομών.

Το Σάββατο η μικρή με εξέπληξε ευχάριστα, διαβασμένη… και όχι από τη μητέρα της… μόνης της αναβαθμίζει τα ελληνικά της.

Και σήμερα Κυριακή, μια στιγμή στο μπαλκόνι, πήρα το χρόνο μου να απολαύσω την ομορφιά του δέντρου, του ήλιου, των ταξιδιάρικων μικρών σύννεφων, των χρωμάτων του Κυριακάτικου πρωινού μας.

Μικρά βήματα, λίγο ανούσια αλλά όσο να το πεις έχουν μια ομορφιά…

…. κάπως έτσι βλέπω, μια κάποια ουσία στις δουλειές του σπιτιού, προσφορά στο παλίο μου παλτό που έρχεται κουρασμένο και πάντα πεινασμένο, ανακούφιση και σωματική άσκηση η στο κολύμπι… και χαρά που έχω ανοιχτή επικοινωνία με τους φίλους μου στην Ελλαδα…

Καμιά φορά η ομορφιά μπορεί να είναι ένα χαλί για να κρύψουμε τα σκουπίδια …

Καλώς ήρθες ραστώνη

Σχολείο τέλος. Τα παιχνίδια κάτω. Επίσημα το Σάββατο, 11 Ιουνίου αποχαιρέτησα και τους γονείς. Το προηγούμενο Σάββατο, 4 Ιουνίου αποχαιρέτησα τα σποράκια μου. Ο Λέανδρος, ο Θωμάς, η Σεσίλια, η Ιζαμπέλλα, η Αθανασία, η Αικατερίνη, η Σταυρούλα, ο Φίλιππος, ο Παύλος, η Ζωή, η Μαρία, η Έλενα η Αλίκη, ο Κώστας, η Σέτα, άνοιξαν τα φτερά τους για την πρώτη Δημοτικού. Δεν πρόλαβα να τα αποχαιρετίσω όπως άλλες χρονιές. Να τους πω λογάκια στην τάξη. Είχαμε νωρίς τη γιορτή της αποφοίτησης. Απλά δεν πρόλαβα να τα δω όλα μαζί μέσα στην τάξη και να τα χαράξω στην καρδιά μου ως τελευταία εικόνα. Είχα και την υπερπαραγωγή … δωράκι στους γονείς όλα τα ποιήματα και τραγούδια που είπαμε στις γιορτές που λόγω πανδημίας δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν.

Και ήταν εκεί λίγο μετά την παράδοση των πτυχίων τους που όπως έγραψα «ψήλωσα λίγο… σα να φούσκωσε το στήθος μου… και … και σα να μου κόπηκε η ανάσα από τη χαρά όταν τα σποράκια μού έκαναν επίθεση αγκαλιάς μετά από προτροπή των γονέων τους…. και ήταν που σα να δάκρυσα και λίγο καθώς τα αποχαιρετούσα… και τους ευχόμουν δυνατά «καλό καλοκαίρι» κρυφά «καλή πρόοδο»

Κράτησα έξι για μαγιά τον Σεπτέμβριο. Την Ηλέκτρα, τον Γιωρλγο (ναι έχουμε αρχίσει να βάζουμε το ρ) τον Μιχάλη, την Έλλα τον Απόλλωνα και τη Θάλεια.

Η έκπληξή μου για φέτος η βοηθός μου, η Κωνσταντίνα. Να προσέχει κάθε μου ανάσα, κάθε μου κίνηση, κάθε μου βήμα… Ένας σπουδαίος θησαυρός, που λατρεύει αυτό που κάνει και μάλιστα από τον Σεπτέμβριο γράφτηκε και στο πανεπιστήμιο για να μου γίνει δασκαλίτσα, να ανοίξει και αυτή τα φτερά της και να πετάξει μετά από 4 ή 5 χρόνια. Μου υποσχέθηκε πως θα είναι και του χρόνου βοηθός μου.

Τέλος και στα λεκοκλειδα, μας τελείωσε το έργο, ότι μαζέψαμε μαζέψαμε από λεφτάκια… Την Παρασκευή αποχαιρέτησα την ομάδα σε ένα γεύμα μέσω ζουμ, πρώτη φορά είδα τις φατσούλες τους και άκουγα τις φωνές τους. αχμμμ Αν η αγγλική ήταν δύσκολη στο γραπτό λόγο των τσατ, ο προφορικός λόγος είναι ακόμα πιο δύσκολος. Από συνάδελφο σε συνάδελφο αλλάζεις χώρα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! σοκ…. Ισπανός, Κορεάτης, Γάλλος, Άραβας, Γερμανός, Ταϊλανδέζα, Κινέζος, Ισπανίδα και ξαφνικά εγώ Ελληνίδα, να μιλάμε αγγλικά, ίδια γλώσσα μα τόσο διαφορετική στην προφορά /// η μικρή ξανθιά κρύφτηκε πίσω από την καρέκλα μου, μασουλώντας το τοστ και την μπανάνα…

και το Σάββατο 11

Οι εκπαιδευτικοί πάλι, διαλέξαμε τον «Μύθο» Δεν είχα καταλάβει γιατί διάλεξαν αυτό το «Α! μου πιάνετε τον κώλο και εγώ σας αφήνω» ούζο=μεζεδοπωλείο. Η απάντηση ακούει στο όνομα Παναγιώτα. Μικρός καραγκιόζης η ξανθιά θεά χώθηκε μέσα στην αγκαλιά του ούζου, ένα δύο μακροβούτια σε δύο σφηνάκια τσικουδιά, και μετά δέχτηκε κεράσματα τρία ποτήρια κρασί μέχρι να έρθει το παλιό παλτό να τη μαζέψει….

Όταν ακούγεται η τρομερή και φοβερή Σειρήνα λήξης διαφόρων δραστηριοτήτων μου, βλέπω όλες τις φίλες μου κατάκοπες, χυμένες σε διάφορες γωνιές του παλατιού. Η μόνη τους πρόκληση για τον Ιούλιο το κολύμπι… το πέρα δώθε της πισίνας. Να κολυμπώ και να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να ανοίγω διαδρομές στο σύμπαν και να στέλνω την κάθε μία εκεί, και πάλι πίσω… να τις συγκεντρώνω στο κορμί μου, σε αυτό το σάκο που όλο παλιώνει εξωτερικά αλλά γίνεται το παλιό αγαπημένο, χιλιοσκισμένο μα άνετο φούτερ… Αλλάζει, ξεφεύγει από το ανίκητο που είχα δεδομένο, και πάει στο φθαρμένο, παραδομένο στο λάθος υπερεκτιμημένο δεδομένο Μια μια επιστρέφουν με τελευταία τη μικρή ξανθιά θεά, που θα μας φέρει τα δικά της..ξέρετε, αταξίες, παιχνίδια και σχέδια.

Και εκεί που πιστεύουμε πως καλωσορίζουμε τη ραστώνη η μικρή κράτησε λέει τη Σέτα για φίλη. «Η μαμά της μας παρακάλεσε να τις μάθουμε περισσότερα Ελληνικά» μας ανακοινώνει η μικρή ξανθιά. Πρώτη φορά ιδιαίτερο μάθημα σε ένα μόνο παιδί. Δύο ώρες πρωί το Σάββατο και μια ώρα επανάληψη την Τετάρτη το απόγευμα. Κοίτα που όλες οι φίλες μου συμφωνούν, κάθε μια για τον δικό της λόγο ακόμα και εγώ.. εγώ που αφήνω τον εαυτό μου να επιπλέει, ακούω τους ήχους το νερού και με τραβά απαλά ένα εσωτερικό ρεύμα για να με φτάσει Ελλάδα…

Λαλά,

Αυτό είναι ένα τραγούδι με την Παναγιώτα. Το διαφορετικό σε αυτό το τραγούδι είναι πως το βίντεο είναι γυρισμένο στο λασίν. Αγαπημένος αυτός ο φάρος, αγαπημένη και η ψευδαίσθηση πως το νερό είναι θάλασσα και όχι ποταμός…

… είναι αλήθεια, αυτό το αχ είναι αλήθεια…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Σημ. Το Αυτό είμαι και έχω να σου πω πως έχει αλλάξει ο τρόπος που μου γράφεις… παλιά μου έγραφες αυτά που έκαιγαν και όχι γεγονότα.

Διαφωνώ, δεν άλλαξα εγώ, η ζωή μου άλλαξε, αυτό που κατά κύριο λόγο έχει αλλάξει είναι πολλές μα πολλές ώρες μόνη…

Καληνύχτα και πάλι ..

Ο βολβός της απόλυτης αγάπης.

Τώρα που άνοιξες θέλω να κοιτάξω προσεκτικά λίγο μέσα σου… τι περίεργο που είναι το μέσα ενός λουλουδιού….

Αυτό είπα την ώρα που φωτογράφισα την τουλίπα που ορθάνοιχτη στόλιζε το σαλόνι μας. Αυτή την τουλίπα μαζί με άλλες 14 τη συνοδεύει μια όμορφη μικρή ιστορία, μια μικρή εκδρομή..

Το προ προηγούμενο Σαββατοκύριακο ήταν από αυτά που λέμε τριήμερα. VICTORIA DAY 23 Mαΐου. Οι τουλίπες στον Καναδά είναι δεμένες με Ιστορικά γεγονότα.

Έτσι από τότε που ήρθα στον Καναδά άρχισαν σιγά σιγά να μπαίνουν στη ζωή μου, με μικρές εκδρομές σε άγνωστες για μένα πόλεις, κυρίως στην πρωτεύουσα την Οτάβα. Γνώρισα και αγάπησα αυτή την πόλη, ίσως σε κάποιες στιγμές σκεφτήκαμε μέχρι και να πάμε να μείνουμε εκεί. Ένα παραθυράκι που ακόμη δεν έχει σφραγιστεί και μας φέρνει φρέσκο αεράκι κάθε τόσο που … να ας πούμε τώρα με τον νέο νόμο 96 που ψηφίστηκε στην επαρχεία του Κεμπέκ, ένα νόμο που έχει να κάνει με τις γλώσσες και τη διαμάχη που υπάρχει ανάμεσα στην αγγλική και στην γαλλική. Μια διαμάχη που και αυτή έχει μεγάλη ιστορία. Για αυτά όμως μπορεί να ενημερωθεί κάποιος σίγουρα όχι από το εξοχικό μου.

Εκδρομές και άνοιξη. Ωραίο πράγμα. Σχεδιάζεις κάτι και μετά κοιτάς τις καιρικές συνθήκες ή σε βρίσκουν ξαφνικά διαφορετικές καιρικές συνθήκες. Το Σάββατο μετά το σχολείο, βγαίνοντας από ένα μαγαζί, είδα μέσα σε ένα αυτοκινήτο ένα όμορφο σκυλάκι που κάθονταν και χάζευε στην αγκαλιά ενός κυρίου. Του χτύπησα παιχνιδιάρικα το τζάμι, το παράθυρο άνοιξε και έπιασα κουβέντα πρώτα με το σκυλάκι και μετά με τον κύριο… Ένα από τα πράγματα, που πάντα με ξαφνιάζουν ευχάριστα στη Μορεάλη, είναι όταν ανακαλύπτω μέσα από μια τυχαία συζήτητη πως ο άγνωστος ή η αγνωστή είναι από την Ελλάδα. Δύο στα δύο, γιατί νωρίτερα και ο φαρμακοποιός που μας εξυπηρέτησε Έλληνας και αυτός. Σε αυτές τις στιγμές συναντάς το οικείο στην καρδιά σου ξαφνικά, που ανοίγει και σκορπά ευωδιές που αναγνωρίζεις ως αχμμ και μητρικές θα έλεγα, μητρική γλώσσα, μητρικό χαμόγελο, ελευθερία στην κίνηση του σώματος… ένα ξεμούδιασμα αισθήσεων… Ναι, όταν δεν είσαι στην πατρίδα σου νιώθεις ένα αόριστο μούδιασμα.. ένα μούδιασμα που με τα χρόνια … άστο αυτό το μονοπάτι μικρή μου ξανθιά, άλλο θέλουμε να γράψουμε… Διακοπή της συζήτησης και των χαδιών με το σκυλάκι γιατί … γιατί ο ουρανός έγινε μαύρος… και ένας ξαφνικός αέρας άρχισε να στροβιλίζει τη σκόνη, τα μάτια μου άρχισαν να πονούν από ξαφνικά ραπίσματα.. το κινητό άρχισε να ουρλιάζει αλερτ, μπήκαμε στο αυτοκίνητο μας… όμως δεν κράτησε πολύ … σε άλλες περιοχές κατέστρεψε…

Περίεργο, στο σαλόνι μας χτύπησε ως ένας ξαφνικός εκνευρισμένος δαίμονας… μας άγγιξε σα να ήθελε να μας χωρίσει … δεν τα κατάφερε, όπως δεν τα καταφέρνει ποτέ χρόνια τώρα…

Ήρεμη η Κυριακή, γλυκιά μελαγχολική έτοιμη για εκδρομή…

Νομίζω πως δεν θα κουραστώ να περιγράφω πόσο μου αρέσει να είμαι δίπλα του, να οδηγεί, να μιλάμε, να μου γκρινιάζει γιατί γράφω κάτι στο κινητό μου σε κάποιον, να ακούμε μουσική, να γκρινιάζω γιατί θέλω τσισάκια, να γκρινιάζει γιατί πεινάει, να με φροντίζει ως μια εύθραυστη σπάνια πορσελάνη… να χαίρεται όταν ανακαλύπτει πως στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου έχει και για μένα αδιάβροχο…

Από αυτή την εκδρομή έμαθα πως να κόβω τουλίπες…. Έχουν σύντομη ζωή οι τουλίπες όμως έχουν κρυμμένα όλα τα μυστικά τους στο βολβό τους. Η αποταμιευτική αξία της τουλίπας συγκεκριμένα έχει την μαγική αξία της απόλυτης αγάπης.

Ουπς, το παλιό μου παλτό ξερίζωσε μια τουλίπα με το βολβό της. Τη βάλαμε μαζί με τις άλλες στο δοχείο που μας είχαν δώσει…

Μετά την διάλεξε τυχαία, και μαζί με κάποιες ακόμα τις προσφέραμε στη Νεράιδα της λίμνης (στη μαίρη και στον γεράσιμο παιδί μου που πήγαμε μετα την εκδορμή για καφέ) Χάρηκε τόσο η Νεράιδα της λίμνης, θα τον φυτέψει τον βολβό είπε…

βολβός, αποταμιευτική αξία απόλυτης αγάπης… αυτό είναι το παλίο μου παλτό…

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

Επίθεση αγάπης σε έναν Στοχαστή!

Ήταν πραγματική έκπληξη για μένα να πέσω πάνω του. Στοχαστής διάβασα, απλό λιτό. Η φωτογραφία μου έφερε στο μυαλό (?) κάτι τρελές εποχές που πίστεψα πως θα γίνω ζωγράφος και έτρεχα με καβαλέτο άσπρη φούστα και άσσο ευτυχώς με φίλτρο τσιγάρα, στο αρχαιολογικό μουσείο. Η Οδηγία από τον ζωγράφο που μας έκανε μαθήματα για να δώσουμε ελεύθερο σχέδιο στη Σχολή Καλλών Τεχνών ήταν «Να πας να κάτσεις σε μια γωνία και να μου φέρεις μια σπουδή.» Έβαινα θυμάμαι καρβουνιασμένη, σαν το γέρο κάπου στη βουλιαγμένης στο ύψος της φιλολάου. Έμπαινες στο μαγαζί του και μύριζε κάρβουνο, τσουβάλια κάρβουνο και κρασί πολύ κρασί σε βαρέλια. Κάρβουνα και κρασί πουλούσε και θυμάμαι η μαμά μου με έστελνε για κρασί καμία φορά… δεν θυμάμαι … ήμουν παιδί του δημοτικού… Φρένο, πότε έφτασα σε αυτό το δρόμο αναμνήσεων χαχαχα χάθηκα ….επιστροφή… τι έλεγα… Μύριζα κάρβουνο, τσιγάρο άσσο μαλακό, ψαρόκολα φερομένη κόλλα φυσητή και το Εργο κάτω από τη μασχάλη μέσα σε ένα τεράστιο φάκελο … Τα όνειρα μου στο αρχαιλογικό μουσείο μου θυμήσε και είπα να πατήσω κλικ….

Α τι καλά, ένα σερνικό ας το σκαλίσω λίγο , διάβασα βουτιά και είπα να βουτήξω. η θεά… πρώτη σκέψη μεγάλο είναι γμτ… και μετά και μετά σε κάθε απλωτή ήταν σαν να το είχα γράψει εγώ… χαοτικό !!! Φυσικά, και θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ, διότι το σερνικό που το είχε γράφει είναι μορφωμένο, και ρε παιδί μου έχει μια ροή καθώς στοχάζεται και πάνω απ΄όλα, μην το ξεχάσω, μικρές προτάσεις. Χαοτική σκέψη αλλά ρε παιδί μου πως να το εξηγήσω, ταξιδεύει στο σύμπαν και πάτα από το ένα αστεράκι στο άλλο…

Μεγάλο δε λέω ((δεν είναι όλα τα κείμενά του σαν τη βουτιά) αλλά έχει μια δύναμη η γραφή του, να με ακολουθεί, παρακολουθεί, ακούει στη σκέψη μου… μαγικό ε? το ξέρω … και άμα η ξανθιά θεά βρίσκει τέτοια διαμαντάκια δεν χάνει ευκαιρία να τα φέρει στο εξοχικού του μυαλού της.

Ένα θα σας πω και μη το πείτε παραπέρα φίλες μου, είναι ευγενικός, έχει χιούμορ, απαντά με πολύ μεγάλη χαρά στα σχόλια ….. έχει ονοματεπώνυμο … και πιστεύει στη φιλία … όχι αυτός είναι φίλος μου αυτός όχι … τσου …. τον πλησιάζεις και νιώθεις στην αύρα του τη λέξη φίλος Είναι το δεδομένο του αυτό… Λίγο ντροπαλούλης, έξυπνος, ένα αστεράκι που ψάχνει αστεράκια, τον λες και μικρό πρίγκηπα… μμμμμ η ξανθιά θεά τον ερωτεύτηκε, του έκανε επίθεση αγάπης και …. πέρασε όλα τεστ, κυρίως αυτό της ειλικρίνειας και της διαφάνειας των συναισθημάτων του. Ενθουσιάστηκα, ωωωω ναι η μικρή ξανθιά θεά ενθουσιάστηκε με έναν Στοχαστή χωρίς προσωπείο

Λοιπόν τι λέτε θα του κάνετε μια επίθεση σχολίου? το θέλω πολύ, όχι τίποτε άλλο νομίζω πως μου μοιάζει χαχαχαχαχαχαχαχα αλλά έχει κάτι να πει, πραγματικά μια όμορφη δροσερή πηγή σκέψεων… που άνετα σε ξεδιψά. είπαμε, εδώ κλικ Στοχαστής Είχα πολύ καιρό να βρω ένα ξωτικό άντε καλά μάγο … μπα ξωτικό είναι …

Θα σας καταμετρήσω ρεμάλια αλκδσξφπ;οιεξφ΄λακδξφ αλδφξ αχ…. που είναι εκείνες οι εποχές του μπλογκαρίσματος, που σέρναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα χαχαχα τι λέω … αλλάξαμε γειτονιές … Ξεχάστηκαν, χάθηκαν τα ρεμάλια… τέλος πάντων στο στόχο μας που είναι ένα καλό καλωσόρισμα στον Στοχαστή (Θανάση τον λένε σσσσ μαρτυριάρα )

λαλα, πραγματικά άσχετο αλλά μου αρέσει … χωρίς να μου λένε κάτι τα λογάκια, μου γλυκαινει το μέσα μου η φωνή και η μελωδία … 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Η χαρά στα σκέλια (ντροπή)

Αν το σκεφτείς …

Αν το σκεφτείς, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο για εμένα και το παλιό παλτό, να καβαλήσουμε το αυτοκίνητο και να πάμε δύο ώρες πήγαινε ταξίδι στην Οτάβα. Ούτε και το φτάσαμε είναι τόσο ιδιαίτερο, σε μια πόλη [που έχουμε εξερευνήσει όλες τις εποχές.

Έτσι τι μένει; Εκτός από μια σχετική μικρή ταλαιπωρία, ένα μικρό σοκ για το πόσο έχει πάρει τα ύψη η βενζίνη, μένει αχμμμ μένει η χαρά. Η χαρά τραγουδιών στη διαδρομή, η χαρά του σκληρού αλλά φωτεινού ήλιου στις φωτογραφίες, .. η θέα της τουλίπας που ανοίγει …

Η χαρά του περιπάτου πιασμένοι χέρι χέρι σε ένα μεγάλο σημείο συνάντησης των ανθρώπων της πόλης.

Η χαρά γενικώς που σου δίνει ένα χάμπουργκερ πατατούλες, πανέ κρεμμύδια, μια μπύρα, η σερβιτόρα, οι άνθρωποι στα διπλανά τραπέζια, τα φιλιά μας και τα χάδια σου σε δημόσιο χώρο καθώς και το κυνήγι του ήλιου γιατί επέλεξα να φορέσω κοντομάνικο αν και το ξέρω καλά πως τέτοια εποχή όπου δεν έχει ήλιο κάνει κρύο λέμεεε… όχι η μπύρα δεν βοήθησε να ζεσταθείς μικρή μου…

Ας μην ξεχνάμε στις χαρές και το ρεπορτάζ. Ειδικά το φωτο-ρεπορτάζ του παλιού μου παλτού

και για να συμπληρωθεί το σετ χαράς προσθέτω και τη χαρά των καινούριων μου δαντελωτών εσωρούχων, σε ένα μπλεμωβ χρώμα… να περίπου σαν και αυτά της φωτογραφίας.

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται η χαρά στα σκέλια (ντροπή!!! ) που μας έπιασε σε αυτή την πρώτη ανοιξιάτικη εξόρμηση…

Να θυμηθώ να γράψω πως το Σάββατο, που δεν είχα τη βοηθό στο σχολείο, τα 14 παιδιά μού φάνηκαν Γολγοθάς. Ήρθε η άνοιξη, τα τερατάκια της τσέπης μου άρχισαν να με κοροϊδεύουν

Η κάρτα για τη μαμά πέτυχε με κούρασε όμως πολύ, το χειρότερο ο Κώστας έχει ξεφύγει τελείως και μαζί με Λέανδρο, Γιώλγο και Θωμά κάνουν μια συμμορία ανυπακοής σχετικά επικίνδυνης. Η ανοχή, με μόνη αντίδραση τη συνεχή λεκτική μου επέμβαση, με έφτασε σε σημείο να αποκτήσω τέτοιο εκνευρισμό, που έχασα τον έλεγχο του προγράμματος, των κινήσεων μου κλπ. Δυστυχώς, παρόλο που δεν το θέλω καθόλου, αυτό το Σάββατο θα έχουμε τιμωρία και αναφορά στην Υπεύθυνη. Ήδη έκανα αναφορά στη γιαγιά του Κώστα.

Επίσης, να θυμηθώ να γράψω πως την Κυριακή το βράδυ άρχισαν να με πονούν οι αμυγδαλές μου Σήμερα δεν με πονούν σχεδόν καθόλου, αλλά έχω ένα βήχα γαργαλιστικό και ένα τεστ που πρέπει να επαναλάβω το απόγευμα μάλλον.

Θυμήθηκα και τα εγραψα αυτά… αλλά μην ξεχάσω να γράψω πως εγκρίθηκαν οι ημερομηνίες της αδείας μου, έτσι…. σσσσσσ καλά να είμαστε …. εκεί να δεις χαρά στα σκέλια !!!!

σσσ συγκρατημένα αισιόδοξη 🙂