Σε μια διάλεξη Καλοκαιριού.

Το δεδομένο. Το καλοκαίρι στον Καναδα  δεν μου ταιριάζει. Είναι «ναι μεν ….αΛΛα» Υπάρχουν δέντρα, καταπράσινα και μεγάλα που με προστατέψουν από τον ήλιο, με δώρο τη σκιά τους. Δεν υπάρχει η θάλασσα ή αύρα της, η ιδέα της να με δροσίσει. Ναι υπάρχουν λίμνες , υπάρχει όμως και υγρασία και το νερό είναι σχεδόν στάσιμο.

Φέτος, κάναμε πολλές σκέψεις για το πως θα περάσουμε τις διακοπές μας, μία μία σβήνουν. Δεν με πειράζει καθώς αντιλαμβάνομαι τους λόγους.

Η μικρή ξανθιά θεά φαίνεται να τους αντιλαμβάνεται πλήρως γι αυτό και δεν μπαίνω στην διαδικασία να τους καταγράψω στο εξοχικό του μυαλού μου. Ζούμε περιπέτειες, με έκβαση που δεν του χεριού μας. Η πιο σημαντική αποκλειστικά δική μας και έχει ξεκινήσει από τον Νοέμβριο. Ο Ιούλιος είναι ο μήνας που θα ολοκληρωθεί, με όλα τα κομματάκια να προσπαθούν να βγουν από το προσωρινό.

Η μικρή ξανθιά βρίσκει όμως γωνιές και παίζει. Ξεκινά από το μπαλκόνι με το πρώτο γεράνι να ανθίζει και να ακολουθούν και άλλα μπουμπουκάκια

Την κύρια Κάμπια Μπαλκονόγλου να σουλατσάρει στο περβάζι που αναστατώνει την ηρεμία του παλιού μου παλτού και κάνει την μικρή να γελά

και τα μπαλκονάτα γεύματα με τις δροσερές σαλάτες και τις ευχάριστες συζητήσεις την ώρα του ηλιοβασιλέματος

Συνεχίζει τα παιχνίδια της η ξανθούλα με μικρές αταξίες μέσα στο αυτοκίνητο

Με έναν καφέ καλοκαιρινό … και τραγούδια …

με μια γρήγορη στάση μέσα στην πόλη, στην γειτονιά μας, αλήτικη γκουρμεδιά,

κάτω από μια ομπρέλα ένα δροσερό καλοκαιρινό σάντουϊτς που φυσικά δεν χορταίνει αλλά έχει ωραία γεύση θάλασσας …

Μέσα στα Σαββατοκύριακα η μικρή ξανθιά θέα με το παλιό παλτό της οδηγό εξερευνά πάρκα. Τις περισσότερες φορές ενθουσιάζεται. Σε αυτό το πάρκο όχι και τόσο.

Αναγνώρισε με την πρώτη ματιά τον παραπλανητικό ψεύτικο  Περίπτερο ναό. «Μεγάλος αλλά χωρίς την μαγική δύναμη» σκέφτηκε

…χαμογέλασε περιπαιχτικά στην έγχρωμη κοπέλα που μας προέτρεψε με ενθουσιασμό να επισκεφτούμε την «παραλία» όπου ωωωωω!!!?!!! πόσο σημαντικό!!!? μπορούμε λέει να βρέξουμε τα πόδια μας μαζί με ένα σωρό ανθρώπους που … δεν ξέρουν κολύμπι….

Στάσιμο νερό ….

Όλα μας φάνηκαν διαφορετικά σε αυτό το πάρκο χαχαχα μεγαλόπρεπα αλλά δήθεν…

Η τελευταία μας (για την ώρα) βόλτα έγινε στο αγαπημένο μέρος του περασμένου φθινοπώρου

Η μικρή ξανθιά θέα ξετρελάθηκε με τις αγριόχηνες….

πολλές πολλές αγριοχηνες, πολλές πολλές σκατούλες τους στο γρασίδι ! Κυρίαρχες του πάρκου, κυρίες επί των τιμών του καλοκαιριού

Τέλος λίγο πριν την επιστροφή, μια διάλεξη της μικρής ξανθιάς θεάς. Οι εξέδρες την προσκάλεσαν (άκουγε χειροκροτήματα ) , το παλιό παλτό σε ρόλο μοναδικού θεατή, αλλά και κάμεραν  … και άναψαν το πάθος και τα γέλια …Ένα παραλήρημα που θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και το μέγα Γεγονός του Καλοκαιριού  Φυσικά και υπάρχει βίντεο χαχαχα αλλά κοστίζει παααρα πολλά …

Συνεχίζουμε λοιπόν και ο  Ιούλιο ζητά από την μικρή ξανθιά στις 24 να κάτσει σε μια γωνίτσα για 3 εβδομάδες και από την Στέλθ να συγκεντρώσει και πάλι τις δυνάμεις προστασίας της.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Bloggers Talking Challenge #2 Με την Μαρία Γ. από το «Φεύγουμε;» Ένας θησαυρός!!!

Δίνουμε την ευκαιρία μέσα από το μπλόγκ μας, προσκαλούμε ιδιοκτήτη blog να μιλήσει λίγο για τον εαυτό του/της και αυτός με την σειρά του να προσκαλέσει στο  δικό του μπλογκ έναν άλλον ιδιοκτήτη που με τη σειρά του άλλον, που άλλον και άλλον κλπ. Οι ερωτήσεις καθορισμένες από την Κατερίνα η οποία από όσο έχω καταλάβει συγκεντρώνει με συνδέσμους όλες τις παρουσιάσεις στο δικό της pause-blogΈτσι συνδεδεμένοι κατά κάποιο τρόπο όλοι ίσως  να ερχόμαστε λίγο πιο κοντά ο ένας στον άλλον και ταυτόχρονα το μπλογκ μας να αποκτά περισσότερες αναφορές άρα και ανεβαίνει λίγο πιο πάνω στις μηχανές αναζήτησης.

Επιθυμία λοιπόν η επικοινωνία. Με τα χρόνια χάνεται η επικοινωνία των σχολίων στα μπλογκς … έτσι γινόμαστε πιο απρόσωποι όλοι οι χρήστες. Προσωπικά μέσα από σχόλια πριν αρκετά χρόνια γνώρισα και αγάπησα  τον Βασίλη και την εκφραστικότητα του.  Με προσκάλεσε και δημοσίευσε τις απαντήσεις μου, στο μπλογκ του Του Μυαλού τα Γυρίσματα.

Μέσα από σχόλια πριν από χρόνια γνώρισα και αγάπησα  και την Μαρία Γ. αλλά και το πάθος της με την ανθρώπινη επικοινωνία. Αν της δώσεις την ευκαιρία θα μελετήσει κάθε πτυχή του εγκεφάλου σου. Όμως ο δικός της πλούτος στην έκφραση είναι αμύθητης αξίας με μια μικρή γεύση στο μπλογκ της Φεύγουμε;    και χιλιάδες σπάνιους πολύτιμους λίθους στις απαντήσεις της σε σχόλια Την έφερα σήμερα στο εξοχικό μου, να γουργουρίζει κάτω από τις συγκεκριμένες ερωτήσεις της Κατερίνας άλλα και να δώσει απαντήσεις  στους σχολιασμούς σας στην εγγραφή αυτή χχιχιχιχι Έτσι περισσότερο από όλους θαρρώ πως θα την ευχαριστηθώ εγώ !!!! χεχεχεχε

σσσσσσσ  φεύγουμε; ε ναι τι το συζητάμε τόση ώρα!!!!

 

Δέχτηκα την πρόσκληση της Μάνιας από το blog Καληνύχτα, να συμμετάσχω στο δρώμενο που ξεκίνησε η φίλη Κατερίνα  από το ιστολόγιό της . Το ζητούμενο είναι, να γνωριστούμε λίγο καλύτερα μέσα απ’ τις απαντήσεις που θα δώσουμε στις ερωτήσεις της Κατερίνας. Σ’ ευχαριστούμε Κατερίνα που το σκέφτηκες και το οργάνωσες για μας.

  1. Η ιστορία του blog μου.

Το blog ήταν και παραμένει μια διαφυγή. Μια λύση ανάγκης σε μια περίοδο που τα προβλήματα είχαν γίνει πολλά και σοβαρά και η επικοινωνία με το άμεσο περιβάλλον δύσκολη έως ακατόρθωτη. Η ιδέα να γράφω κάπου τις σκέψεις μου και να παρουσιάζω τα θέματα που μου άρεσαν, με παρηγόρησε. Το «Φεύγουμε;» δεν μπήκε τυχαία. 2012-2017 στο αγαπημένο Pathfinder και από το 2018 έως σήμερα, εδώ. Δεν έχει συγκεκριμένη θεματολογία. Βαδίζει σύμφωνα με τις διαθέσεις μου. Μοιάζει με τον κήπο της μητέρας μου όπου όλα ήταν άναρχα φυτεμένα χωρίς καμία τάξη.

  1. Πέντε τυχαία πράγματα που θα ήθελες να μάθουμε για σένα.

            .

            Μιλάω συχνά μόνη μου.

            Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους κι ας μην συγχρωτίζομαι εύκολα.

            Είμαι μοναχική από πεποίθηση.

            Είμαι ακίνδυνη

            Ο έρωτας βρίσκεται παντού στη ζωή μου.

  1. Ένα τραγούδι που σου δίνει δύναμη.

«It’s My Life» Bon Jovi

  1. Τι σε ενοχλεί στο διαδίκτυο.

Με έχει τόσο πολύ μαγέψει η δυνατότητα να έχω μπρος μου ό,τι επιθυμήσω από πληροφόρηση και γνώση που δεν μπορώ να σταθώ στα αρνητικά που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς. Μια μεγάλη κοινωνία είναι με τους καλούς και τους κακούς, τις παγίδες και τις ευκαιρίες. Είμαι ενθουσιασμένη με το διαδίκτυο γιατί μου άλλαξε τη ζωή και με έβαλε σ’ έναν απέραντο κόσμο με τεράστιες δυνατότητες.

  1. Γεγονότα που σε «διαμόρφωσαν» στον άνθρωπο που είσαι σήμερα.

            Θα έλεγα καλύτερα, οι άνθρωποι…

            – Ο πατέρας μου στα καλά και στα κακά. Ήταν εξαιρετικά απρόβλεπτος και έμαθα να «διαβάζω» το πρόσωπό του για να αποφεύγω τις «κακοτοπιές». Αυτό με έκανε πολύ καλή φυσιογνωμίστρια.

 – Η πρώτη μου δασκάλα. Μου έδωσε αυτοπεποίθηση με το ζόρι.

           – Οι φιλίες που έκανα. Μου έμαθαν την εμπιστοσύνη και την προδοσία.

            – Οι έρωτές μου. Χρωμάτισαν τη ζωή μου με τα πιο έντονα χρώματα.

– Οι απώλειες των αγαπημένων μου. Με βύθισαν στον απόλυτο πόνο αλλά και μου ενέπνευσαν την απόλυτη αγάπη για τη ζωή.

  1. Αγαπημένες σου συνήθειες

            Η ονειροπόληση…η ονειροπόληση…η ονειροπόληση…με κάθε μέσο και με κάθε κόστος.

  1. Καλοκαιρινός προορισμός

            Μάνη, ακρωτήριο Ταίναρο, στο φάρο.

  1. Λόγοι για να μη χάσεις το χαμόγελό σου στα δύσκολα.

            Το ξέρω πως και η ζωή με θέλει πολύ, κι ας μου το κρύβει 🙂 🙂

Η σειρά μου λοιπόν να καλέσω την Αρτίστα του βωβού  από το blog   https://artistatouvwvou.blogspot.com/  γιατί μου έλειψε το έξυπνο χιούμορ της.

 

…και τώρα μικρή μου Μαρία τρέχα !!! Να βρεις τρόπο να ειδοποιήσεις την Αρτίστα να έρθει εδώ να δει πως έχει να πάει κομμωτήριο, να ράψει ένα καλοκαιρινό φορεματάκι για την περίσταση, να φτιάξει βρε παιδί μου και ένα γαλακτομπουρεκάκι να γλυκαθούμε… και τι άλλο? ααα ναι και να σου να σου στείλει τις απαντήσεις στις ίδιες ερωτήσεις ώστε να τις δημοσιεύσεις και και και χεχεχε μην ξεχάσεις να απαντάς στα σχόλια εδώ χαχαχαχαα

σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου 🙂

 

 

 

Σεσημασμένοι «Σουκουτσαρκαδώροι «

και που λες και που λες φυσάει σήμερα Οι κλέφτες της φύσης κάνουν πάρτι. Έτσι και αλλιώς δεν γνωρίζουν από πρόστιμα. Και για νόμους έχουν μόνο την προίκα του ενστίκτου που το έδωσες η φύση.

Κλέφτες και εμείς, εγώ κατά κύριο λόγο αλλά και το παλιό μου παλτό. Σεσημασμένοι, γνωστοί με το όνομα οι «Σουκουτσαρκαδώροι «, χτυπάμε κάθε Σ/Κ σε μέρη που μας επιτρέπει, ο νόμος, η τσέπη, οι αντοχές… λεία μας ότι χορταίνει τις αισθήσεις μας.

Φυσάει, φυσάει δυνατά, που σημαίνει πως αυτό που φυλάκισα έχει πια καβαλήσει το Φφφφ και κάπου πετάει …

Φυσικά και ο μεγάλος κουρσάρος είναι το παλιό μου παλτό. Με βουτά από το χέρι, με βάζει στο αυτοκίνητο, διαβάζει έναν χάρτη, όπου του κάτσει η ματιά φρενάρει και ξεκινάμε την έρευνα για τους θησαυρούς .Το προ προ ΣΚ πρώτη φώναξα , εδώ εδώ !!!

Φυσικά η επιγραφή δεν είχε κανένα ενδιαφέρον, με ξέρεις! Ναι πως το κατάλαβες; Περίπτερος Ναός, προκλητικός, μου έβγαλε τη γλώσσα!

Δεν ήξερα πως υπάρχει με άσπρο τρίχωμα. Πως σε λένε;; «Σκίουρο Αλπίνο» μου απάντησε και στη φωνή του ένιωσα το δισταγμό από την έκπληξη της εμφάνισής του. Συγγνώμη δεν σε κατακρίνω, απλά μου κάνεις εντύπωση. Έτσι ένιωσα μια φορά και εγώ όταν περπατούσα σε μια περιοχή της Νέας Υόρκης που έμεναν μαύροι, ξαφνικά μια αφράτη άσπρη άσπρη και ξανθιά … ξέπλυμα-αλπίνο….ένιωσα βλέμματα να με καρφώνουν άγρια, άλλα να σου πω ούτε που μου πέρασε από το μυαλό πως η αστυνομία θα με προστάτευε. Όπως και να το κάνουμε σε μια πόλη που όλοι έχουν όπλα, ο άοπλος ίσως είναι ο μόνος που θα γλυτώσει εκτός βέβαια αν τον χτυπήσει αδέσποτη. Γενικά η ατμόσφαιρα έχει γεμίσει με αδέσποτες ! Οι περισσότεροι διαθέτουν όπλα και αναζητούν λαίμαργα την ευκαιρία για να δρέψουν

Ουπς ξέφυγα. Το μόνο που έχω να σου ανακοινώσω κύριε Σκίουρε Αλπίνε είναι πως σε λίγα λεπτά αυτός ο περίπτερος ναός θα μου ανήκει!

Ενα σήμα στο σύμπαν θα στείλουμε και θα κατοχυρωθεί στην ύπαρξή μας. Αρκεί να σταθώ  ακριβώς στο κέντρο όταν με φιλά, απαλά στα χείλη ξανά και ξανά μέχρι χαθεί ο χρόνος, ώστε να φεύγει το σήμα στο σύμπαν…

… ακούω ότι  μου λες… αλλά τα ίδια και τα ίδια! Που είναι η είδηση. Αμ την έχασα στην επιστροφή… Κοίταζα τις φωτογραφίες και δεν πρόλαβα να βγάλω φωτογραφία το τεράστιο κόρακα που τσιμπολογούσε, στη μέση της διασταύρωσης, τη σχεδόν σαπισμένη σάρκα ενός σκίουρου, θύμα της βίας των αυτοκινήτων.

Πόσο περίεργο, ο κόρακας σταμάτησε σχεδόν την κυκλοφορία.

Είναι ανάγκη να σου φέρω εξοχικό του μυαλού μου και το προηγούμενο ΣΚ. Έρχεται το επόμενο, δηλαδή τώρα κτυπά το κουδούνι. Πριν το ντριν

ΣΚ λοιπόν πρώτο Ιουνίου. Η βροχή με τον ήλιο στον ουρανό. Φλέρτ στο φλέρτ την κατάφερε ο μπαγάσας και άνοιξε τα τσουμπωτά της σύννεφα. Έτσι και εμείς στην διαδρομή αλλάξαμε σχέδια διαφυγής και …

Δεν είναι άλογο είναι Αγάπη! Και αγάπη είναι να κάνει δύο φορές τον κύκλο μια μικρής πλατείας με το αυτοκίνητο για να προλάβω να βγάλω το άλογο !

Φυσικά και δεν κατάλαβα ούτε μπόρεσα να βρω για πιο λόγο αυτός ο πλαστικός Πήγασος κοσμούσε την μικρή πλατεία….

Επίσης, μπορεί η ματιά μας να συνέλαβε ένα μονοπάτι δίπλα σε συνοικιακό δρόμο, να γουργούρισα λίγο στο όμορφο λουλουδάκι κοντά στο πεζοδρόμιο

Τι όμορφο που είσαι αλήθεια ….

.. όμως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως ξαφνικά θα περνούσαμε σε έναν φιλόξενο κόσμο δάσους …

που θα κατέληγε σε μια παραλία, ένα μικρό κόλπο….

 

για να συνεχίσει παράλληλα … με το ταξιδιάρικο νερό …..

Περπατούσαμε, ήρεμα, φιλιόμασταν και κλέβαμε, οξυγόνο και διακριτικές παρουσίες ανδρών που ψάρευαν με καλάμι …

Μας αγκάλιασαν τα δέντρα με τα κλαδιά τους, και τα φύλλα μας ψιθύριζαν μυστικά του αέρα ….. Η ηρεμία ήταν διάχυτη, ένα δάσος που αγκάλιαζε με αγάπη όσα παιδιά δέντρα του δεν άντεξαν τη λύσσα του χειμώνα…

Όσα δέντρα ριζώνουν στις όχθες παλεύουν κάθε χρόνια με τα φουσκωμένα νερά. Διεκδικούν την ιδιοκτησίας του δάσους Χρόνια αντέχουν μέχρι που φτάνει η στιγμή …. Θαυμάζω τις απίστευτα τεράστιες ρίζες … και όμως δεν άντεξαν χωρίς το έδαφος… «οι ρίζες θέλουν έδαφος» αυτό είναι το συμπέρασμα και ότι κατάλαβες κατάλαβες…

Θα μπορούσαμε να περπατάμε και άλλο και άλλο, ο τεράστιος κορμός μας έβαλε σε σκέψεις …

ήταν και η μία … δυο ξεχασμένες σταγόνες…

ααα ναι ήταν και το ξωτικό που μου τράβηξε την προσοχή … καθώς έδεσε μέσα στο τόσο πράσινο την κόκκινη κορδέλα του….

και στην κορυφή του τόσο ταπεινού μικρού κορμού … να και το κουδουνάκι ντιν ντιν.. «να γυρίσετε σιγά σιγά, μόνο μην ξεχνάτε να κάνετε στάσεις στο μονοπάτι μας … το δάσος χρειάζεται τα φιλιά σας, τα πειράγματα σας, τις αγκαλιές σας όπως εσείς χρειάζεστε το οξυγόνο! » μου ψιθύρισε το καμπανάκι …

επιστροφή…. με όλα όσα υποσχέθηκα στο κουδουνάκι του ξωτικού … χαρά που πήρε! Μέχρι και το μάτι μου έκλεισε από το σπίτι του…

και με αυτά και αυτά και άλλα πολλά φτάσαμε πάλι στην είσοδο του δάσους…

…. όταν με χαϊδεύουν απαλά νιώθω πως είναι σαν να με αποδέχονται ως μαγισσούλα, έστω και ξιπασμένη, γι αυτό άφησα τελευταία αυτή τη φωτογραφία ….

Έφτασε αυτό το ΣΚ 🙂

Η Μυτούλα της Άνοιξης :- )

Άνοιξη λοιπόν, όπως το περίμενα. Γρήγορη ανυπόμονη απαιτητική. Σε ένα παιχνίδι θα το έλεγα γκαστερικό. Οργανώνει ληστείες για να κλέψει αμύθητους θησαυρούς χρωμάτων σχεδίων . Χτίζει σε περιοχές την δική της ιστορία, Ξεμυαλίζει τον ήλιο δωροδοκώντας με γοργόνες στρουμπουλές που βουτούν στο γαλάζιο ουρανό.

Αυθόρμητη η Άνοιξη, απλά δηλώνει πως διασκεδάζει, πως γελά με το παιχνίδι της. Πέφτει σαν χείμαρρος στο άγνωστο παλικάρι και εκείνος θαρρείς και είναι έτοιμος να της δώσει τα πάντα για μια και μόνο νύχτα μαζί της, έτσι για την εμπειρία. Την πιάνουν ντροπές και βάζει τα δυνατά της για να γεμίσει την πλάση όλη με λουλούδια… Θέλει τόσο πολύ να κατακτήσει αυτή την Μυτούλα, που θα μυρίσει τα λουλούδια της, έτσι του κλέβει το μυστικό του χαμόγελού του. Άλλωστε, κούνα την μυτούλα σου … και θα δεις … πάντα σου έρχεται ένα απρόσμενο χαμόγελο στα χείλη.

Η Άνοιξη στο Μόντρεαλ, τόσο μα τόσο πολυλογού και βιαστική. Με μιας όλα ανθίζουν στην πόλη.

Προσπαθώ και εγώ να της κλέψω με μερικά κλικ φωτογραφιών την ομορφιά της. Λες και μπορώ να τα καταφέρνω … μεγαλώνω…

Αυτό, αυτό αυτό το δέντρο που μου έκανε εντύπωση όταν ήρθα έμαθα μόλις φέτος το όνομά του …  Πόσο περήφανοι νιώθω με τους φίλους μου. Λέγεται Μαγνόλια !

Επιτέλους η γυμνή νεράιδα μπροστά από το διαμέρισμα έβγαλε φυλλαράκια, Ο κύρος Σκίουρος Μπακονόγλου ως συνήθως με παίρνει μάτι και φέτος από το πεζούλι του παραθύρου μου καθώς γδύνομαι … βιαστικά ρίχνει μια ματιά και τρέχει τρέχει πεινασμένος…

Φέτος το μπαλκόνι μας έχει μια ξεχωριστή νότα. Ένα χαλί πράσινο, ψεύτικο χλοοτάπητα

Και πριν το καταλάβω μέσα σε ένα μήνα άνοιξη φτάνει το καλοκαίρι με θερμοκρασίες γύρω στους 30 βαθμούς κελσίου…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Παράδοξος Ύπνος !

Με τα όνειρα έχω μια ιδιαίτερη σχέση. Ας το πούμε σχεδόν αχαλίνωτη. Αρκετές φορές τα καταφέρνω και επεμβαίνω ώστε να αλλάξω την πορεία τους, κάτι σα να ξυπνώ μέσα στο όνειρό μου και να το συνεχίζω αλλάζοντας την πορεία του σεναρίου κατά πως με βολεύει !!!

Τις περισσότερες φορές όμως το απολαμβάνω, σα μια καλή ταινία ας πούμε, όπου το παράλογο φτιάχνει μια πλοκή με τόση μα τόση συναισθηματική νοημοσύνη!

Έχω ξυπνήσει, φοβισμένη, στενοχωρημένη, με πανικό, βιασμένη, έχω ξυπνήσει μετά από αστυνομική, θριλερική, κατασκοπική δικαστική περιπέτεια, μονολογόντας  «πσσσ γαμάτη ταινία!!!» , με έχουν κυνηγήσει, έχω κυνηγήσει, έχω μάθει να πετώ στον ύπνο μου νιώθοντας πως είναι αρκετά τα πόδια μου για να με φτάσουν στα σύννεφα. Έχω δει όνειρα που θεωρώ πως είναι υπονοούμενα μελλοντικών γεγονότων τα οποία έχω τσεκάρει ως γ@μημένες συμπτώσεις !!!

Ο συναισθηματικός κόσμος των ονείρων μου είναι απίστευτα δυνατός. Δεν βλέπω όνειρα. Τα ζω με κάθε συναισθηματική φόρτιση, τόση όσο να με ξυπνά. Έχω ξυπνήσει λοιπόν με τόσα νεύρα μετά από «ονειρικό καυγά» με το παλιό μου παλτό, που του έχω πει «μην μου μιλάς έχω νεύρα μαζί σου γιατί τσακωθήκαμε στο όνειρό μου, περίμενε να μου περάσει»

Στα χρόνια που έχουν περάσει το παλιό μου παλτό έχει βιώσει στο συζυγικό μας κρεββάτι απίστευτες καταστάσεις. Τον έχω ξυπνήσει με τα γέλια μου, ξεκαρδιστικά γέλια από μια κωμική ονειρική ταινία, του έχω διηγηθεί όνειρα και όνειρα, γεμάτα πάθος ένταση, γέλιο, έρωτα, ταξίδια, μυστήριο…

Αυτό που βίωσα προχθές όμως ως όνειρο δεν το είχα ξανανιώσει. Με ένα τίτλο «Η  απόλυτη θλίψη της απώλειας» Προφανώς επηρεασμένη από την πανδημία.

Σε ένα νοσοκομείο, ένας βαριά άρρωστος πέθαινε. Η ένδειξη του θανάτου του σε ένα ιατρικό όργανο στον τοίχο δίπλα του. Ένα μακρόστενο κυλινδρικό «δοχείο» με μια μικρή λίμνη από μέλι και ένα ζουζούνι μια πανέμορφη μύγα να πεταρίζει σε κάθε αναπνοή του αρρώστου, να ακουμπά στην λίμνη με το μέλι και να πετά πάλι, ξανά και ξανά… μέχρι να έρθει η ένδειξη θανάτου… «Να πετά μακρυά χωρίς να επισκέπτεται πότε ξανά την μελολίμνη ! 

Βγήκα έξω από το δωμάτιο, συνεπαρμένη από τον θάνατο του αρρώστου, άρχισα να περπατώ πέρα δώθε στο διάδρομο, μέχρι που με πλησίασε μια νοσοκόμα. «Ο σύζυγός σας πέθανε» μου ανακοίνωσε. Ότι με είχε συνεπάρει μετατράπηκε σε μια βουβή θλίψη, με δάκρυα να κυλούν στα μαγουλά μου καθώς η νοσοκόμα συνέχιζε… » Το άγημα για τον σύζυγό σας θα είναι έτοιμο σε λίγο και μάλιστα αποφασίσαμε να παραχωρήσουμε και το λαμπατέρ του κυρίου Παπαγεωργίου ως μέγα συνοδευτική τιμή» Ναι του αξιζει το καλύτερο συλλογιζόμουν, όμως πραγματικά δεν με ένοιαζε τι έλεγε, μόνο θλίψη και δάκρυα που δεν μπορούσα να σταματήσω…. μια φωνή μέσα μου τραγουδούσε… «δεν είσαι πια εδώ …» και καθώς πάλευα με το στοίχο «για μένα μια ζωή θα είσαι εδώ» … 

Ξύπνησα…

Με κλάμα, με αναφιλητά με δάκρυα που μούσκευαν το μαξιλάρι μου, με τόση μα τόση θλίψη…

το παλιο παλτό δίπλα μου με ρωτούσε… τι έχεις? πες μου … συμβαίνει κάτι ή είναι όνειρο? «όνειρο είναι» του είπα και συνέχισα να κλαίω …. στην αγκαλιά του…

Σώπα σώπα σσσσ … θέλω να μάθω … μη μου πεις τώρα … μετά …σσσσ 

Η φύση με καλούσε, πήγα και έκανα τσισάκια, γρήγορα επέστρεψα στο κρεββάτι. Το κατούρημα με ηρέμησε ! Ήρεμη ξάπλωσα και άρχισα να αφηγούμαι με κλειστά μάτια το όνειρο στο παλιό μου παλτό … με πήραν και πάλι τα κλάματα… και στο τέλος … γαλήνη και πάλι… στην αγκαλιά του…

Πίνοντας τον καφέ μας,το παλιό μου παλτό με ρώτησε αργότερα… «Το λαμπατέρ τι σχέση είχε στο όνειρό σου»???. Του εξήγησα με κάθε σοβαρότητα πως ήταν μεγάλη τιμή καθώς ήταν ενός διάσημου επιστήμονα !!! Ξεκαρδιστίκαμε στα γέλια !!!! Το Σάββατο πέρασε ήρεμα, χαρούμενα…

Πάντως παρόλο που έχω στην πραγματικότητα  βιώνω τη θλίψη της απώλειας της μητέρας μου και δύο ξαδέλφων μου…. πρώτη φορά βίωσα τέτοιας ένταση θλίψη … και αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως στην πραγματικότητα αν ποτέ βιώσω αυτή την θλίψη στην πραγματικότητα τότε…  μόνο αν ξυπνήσω θα την τιθασεύσω… αλλιώς θα πρέπει να  καταφέρω να κοιμηθώ … και να μείνω εκεί στον παράδοξο ύπνο του δικού μου κόσμου.

τι λέω ?

Είναι σίγουρα πως κατά φροιντ είναι κάποια ψυχική διαταραχή !

Αλλά μου λείπει η μαμά μου, κάθε που άκουγε όλα τα τρελά μου όνειρα γελούσε και μου έλεγε «δεν είναι τίποτε, είχες ξεσκέπαστο των πωπω σωυ !!!» χαχαχαχα

Συνεχίζω να την ευχαριστώ γιατί με τον τρόπο της με βοήθησε να πατώ στη Γη χωρίς να μου ψαλιδίσει ούτε στο ελάχιστο την φαντασία μου…

Η μαμά μου ήταν όλα τα λεφτά … αυτό έχω να πω …

φέρνω το λαλα

καληνύχτα 🙂