Αλλόκοτη ζέστη, πεταλούδες οι σκέψεις :)

Τέλος Σεπτεμβρίου, μια αλλόκοτη ζέστη χτυπά την Μορεάλη μου. Περισσότερο από σαράντα χρόνια, είχε να ζήσει η πόλη τόσο υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Δρομείς έπαθαν θερμοπληξία. Ο δείκτης δυσφορίας στους 40 βαθμούς. 

Σκέψεις που τρέχουν αυτή την ζεστή βραδιά. Να προλάβω να της γράψω πριν λιώσουν από την ζέστη. Πολλά σποράκια, θα τα χωρίζαμε φέτος σε προ νήπιο και νηπιαγωγείο. Όμως αρρώστησε η δασκάλα το Σάββατο. Αν και είχα μια κοπέλα για βοηθό, έζησα την κόλαση των 27 μικρών διαβόλων από τα όποια τα μεγάλα είναι 5 χρονών και τα μικρά 12 στον αριθμό είναι μόλις 4 χρονών. Αποπνικτική η ατμόσφαιρα στην αίθουσα καθώς φέτος την έχουν παραφορτώσει με ένα σωρό άχρηστα σχολικά έπιπλα. Δίνουμε μάχη μαζί με την υπεύθυνο και την Γενική Διευθύντρια. Η τάξη ή θα αδειάσει ή θα πάρω άλλη τάξη. Η χρονιά φέτος έχει τον δικό της βαθμό δυσκολίας που με κάνει να τρέμω. Ένα από τα σποράκια μου έχει σοβαρές αλλεργίες που μπορούν να τον οδηγήσουν γρήγορα σε αλλεργικό σοκ. Ετσι κουβαλά μαζί του epipen. Φοβάμαι πολύ φέτος, διαφορετικός φόβος… τεράστια ευθύνη. 

Σκέψεις να προλάβω πριν λιώσουν. Η μικρή μου Νορίτα, στο Λονδίνο πια μαζί με τον έφηβο Ιωσήφ, έφηβη και αυτή. Λίγες οι κουβέντες μας πια, σκέφτηκα να την φέρω εδώ στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Σε αυτή την χαρτούκουτα που έκλεισε 10 χρόνια ζωής. Ένα ημερολόγιο που κρατώ από τον Σεπτέμβριο του 2007. 

Αν πατήσετε στο tag «ανιψάκια», θα σας ανοίξει ένα υπέροχο μονοπάτι, που θα σας πάει σιγά σιγά, εγγραφή με εγγραφή  χρόνιααα πίσω… ζωγραφιές, τηλεφωνικές επικοινωνίες, βόλτες στην παιδική χαρά, ένα σωρό διαμαντάκια που ξεφουρνίζατε… ένα σωρό συναισθήματα που με γεμίζεται… 

Η ζέστη … αχ αυτή η αλλόκοτη ζέστη στο Μόντρεαλ. Γέμισε η πόλη με πεταλούδες. Πεταλούδες που έπρεπε να έχουν ξεκινήσει το μεγάλο τους ταξίδι για το Μεξικό. Η μεγαλύτερη μετανάστευση εντόμων. 

«Η ετήσια μετανάστευσή τους αποτελεί μυστήριο της φύσης. Τον Αύγουστο, όταν οι μέρες μικραίνουν, οι πεταλούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη, ενώ τον χειμώνα επιστρέφουν στο ίδιο σημείο του Μεξικού, στους καλυμμένους με δάση λόφους στο Μισοακάνο όπου βρίσκουν ιδανικές συνθήκες υγρασίας. Κάθε Μάρτιο επιστρέφουν στις νότιες ΗΠΑ, γεννούν τα αυγά τους και πεθαίνουν. Τα παιδιά τους ξεκινούν το ταξίδι τους προς βορρά ακολουθώντας τον ήλιο ώς τον Καναδά. Αρκετές γενιές γεννιούνται και πεθαίνουν το καλοκαίρι, μέχρι η τελευταία να αισθανθεί τον ερχομό του χειμώνα και ν’ αρχίσει το μακρύ ταξίδι της επιστροφής στο Μεξικό.

Οι «Μονάρχες» πετούν σαν τα ανεμόπτερα χρησιμοποιώντας τα ανοδικά ρεύματα για να ανέλθουν σε ύψος 1.300 μέτρων περίπου. Στη συνέχεια οι άνεμοι τις βοηθούν να ακολουθήσουν την πορεία τους. Μπορούν να ταξιδεύουν έως 144 χλμ. ημερησίως και η ικανότητα πλοήγησης που έχουν είναι εντυπωσιακή. Μόλις φτάσουν στο Μεξικό ανεβαίνουν σε υψόμετρο 4.500 μέτρων και ακολουθούν την πορεία τους προς τα υψίπεδα.»

Βρήκαν ζέστη και λουλούδια, ακόμη και τα λίγα λουλούδια του μπαλκονιού μου … Πανέμορφες χορεύουν αυτό τον καιρό στην πόλη …

IMG-0449.jpg

Κατάλαβες μικρή μου Νορίτα, κάπως έτσι γράφω και γράφω εδώ σε αυτή την καληνύχτα, κόσμος έρχεται και φεύγει, άλλοι περαστικοί, άλλοι φίλοι και άλλοι που έγιναν φίλοι και δεν θέλω να γίνουν περαστικοί στη ζωή μου..Δέκα χρόνια Καληνύχτα !!!

Καληνύχτα Νορίτα μου 🙂

Χαρμάνι μεταναστών :)

Πόσο περίεργα νιώθω με τα νέα ζευγάρια που έρχονται από την Ελλάδα! Αναζητούν λίγο έφορο χώμα για να βγάλουν ριζούλες. Μικροί ήρωες με χαμένες ματιές, με ρούχα που ξεχωρίζουν για την φινέτσα τους, λεπτά μπουφάν, επιδερμίδα που ακόμη λάμπει Ελλάδα… και μια ευφράδεια ελληνικού λόγου και προφοράς, κελάρυσμα και σπιρτάδα. Το χαρμάνι αυτό με συναρπάζει. Κάπως έτσι ίσως νιώθουν τα μικρά και μεγάλα δέντρα όταν δίπλα τους ξεπετάγεται ένα λουλούδι. Νιώθω την υποχρέωση να ανοίξω τα κλαδιά μου, μήπως περάσει και λίγος ήλιος… ποιος ήλιος όμως … 

Μέσα στο Σαββατοκύριακο που πέρασε γνώρισα δυο ζευγάρια…. Στη μια περίπτωση ο άντρας τραβά την οικογένεια καθώς ήταν εκείνος προσκλήθηκε από εταιρεία εδώ για να δουλέψει… στην δεύτερη περίπτωση η δασκάλα έρχεται με απόσπαση από τη Ελλάδα για να διδάξει τη γλώσσα στο σχολείο της κοινότητας και τραβά τον άντρα της σεφ και την μικρή τους κόρη !!! 

Πόσο περίεργα νιώθω, δεν έχω αρκετό καιρό που έκανα δική μου τη Μορεάλη όπως μπορούσα, όσο μπορούσα. Δική μου, όμως οπως πάντα συμβαίνει με τα δικά μας, με πονά με αρκετές συμπεριφορές της. Δεν μπορώ να πω πως δεν με έχει ζεστάνει στην αγκαλιά της, όμως γνώρισα και τα αγκάθια της. Αγκάθια δηλητηριώδη, που ακόμη παλεύω για το αντίδοτο. 

Κάθως περνούν τα χρόνια και αρχίζω να γνωρίζω την γρέα ασπρομάλλα με τα ξεθωριασμένα γαλανά μάτια, αναγνωρίζω δίπλα στα μικρά και μεγάλα επιτεύγματα του μετανάστη και τις φρικτές απογοητεύσεις. Κάθως περνούν τα χρόνια… 

Την Κυριακή είδα έναν κωμίκο, τα αστεία του γερασμένα παλιά ξεδοντιασμένα μιας άλλης εποχής μεταναστών, σε μια γωνιά της σκηνής ζητιανεύαν το γέλιο… βρέθηκα και εγώ να γελώ … να γελώ για να καταφέρει να αντέξει ο κωμικός στη σκηνή επάνω…

Καληνύχτα Μορέαλη μου 🙂