Να πας να γαμηθείς Ψευδαίσθηση!

Να πας να γαμηθείς… δεν είσαι τίποτε άλλο από μια απάτη. Αναλώνεσαι σε εικονικές καταστάσεις και όταν πραγματικά σε έχω ανάγκη, με αφήνεις άνυδρη σε κακοτράχαλο  δρόμο. Προσπαθώ να καταλάβω τι στο διάολο ρόλο παίζεις. Κόντρα ρόλο θα μου πεις, αυτό της φυγής. Όμως όσο και αν προσπαθείς να γλυτώσεις σου χουφτώνω τα βυζιά, είναι η ώρα να με θρέψεις.  Την πρώτη φορά που έμαθα πως τα μωρά που θηλάζουν δεν πίνουν νερό, τρόμαξα στο μεγαλείο της φύσης.

Προσπαθώ, δεν βλέπεις; προσπαθώ. Έστω, μην πας να γαμηθείς. Δώσε όμως κάτι αληθινό, που να συνάδει με το τοπίο της ζωής μου, έστω λίγη σκόνη πάνω στα ρούχα σου. Με κάνεις και γελάω με την σημειολογία των  ρούχων σου, του κουτιού ιδεολογίες, πιστεύω και φιλοσοφίες, … ούτε αυτά που φοράς δεν τα έχεις κάνει δικά σου. Δανεικά για τις σκηνοθετικές ανάγκες. Τα ξέρω αυτά τα μοντέλα, με ενδυματολογία από σπόνσορες, έμμεση διαφήμιση και προπαγάνδα.

Προσπαθώ δεν το καταλαβαίνεις;… προσπαθώ. Έστω, είσαι ηθοποιός σε έργο που σκηνοθετεί η  φαντασία μου. Ξέρεις όταν εσύ παίρνεις μορφή και οργιάζεις στις σκέψεις,  απόλυτα προστατευμένη με ψεύδος για να μην σε εξατμίσει ο ήλιος, εγώ γλυκιά μου άγνωστη γνωστή παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα παιχνίδια σου.

Βλέπεις στην προσπάθεια μου, ανακάλυψα πως είμαι μεν ο χωματόδρομος, είμαι όμως και τα χωράφια, ο αέρας, ο ορίζοντας αλλά και ο απλός προορισμός που φωτογραφίζει  μια πειραγμένη φωτογραφία. Είμαι η πραγματικότητα, σκληρή αλλά γυναικάρα! Γι αυτό καλή μου μιας και νερό δεν κουβαλάς, θα σου πω το απλό : «Αν αυτή την εποχή της ξεραΐλας , τα κλαδιά στο δεμάτι που κουβαλάς, δεν έχουν επάνω σπόρους για να φυτέψω, δεν σε χρειάζομαι… άρα να πας να γαμηθείς αλλού, αλλού να βάλεις φωτιά να κάψεις τα ξερά. Το κατάλαβες θαρρώ, είμαι εγωίστρια, φωτιά»

Γελάω γιατί αν ήσουν μια δική μου τέχνη (φωτογραφία) θα μου είχες ξυπνήσει ένα σωρό μνήμες προσωπικές, μακροβούτι σε ενυδατωμένες αναμνήσεις και ο έρωτας, το γαμήσι δηλαδή,  θα ήταν όλο δικό μου!!!

Καταλαβαίνεις ε? Καλά, καταλαβαίνεις δεν καταλαβαίνεις, ήδη έχουν ξεπεταχτεί από τα σποράκια σου, δυο τρεις ακόμη εμπνεύσεις αλλά το παιχνίδι έχει όπως η σπορά, κανόνες!.-

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στη «Φωτο-Συγγραφική  σκυτάλη»,

που διοργανώνει η αγαπημένη μου marypertax.

Η έμπνευσή μου (σποράκι) βασίστηκε στη φωτογραφία της lysippe  Ας σημειωθεί πως καθόλου (μάλλον) δεν την ξέρω τη κοπέλα, και πως από αυτή τη στιγμή μας ενώνει μια φωτογραφία, όχι τόσο αυτή που μου έστειλε αλλά για αυτή που έγραψε και με έβαλε να χορέψω μαζί της.

Δίνω την φωτογραφική σκυτάλη στο Δελφινάκι 

Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο

.

Εύχομαι να το διασκεδάσεις Δελφινάκι 🙂

Advertisements

Απαράδεκτο σεναριοτέστ (blogame)

Δεν φτάνει που με έβαλε ξανθό πλασματάκι να ξημεροβραδιάζομαι (κόψε κάτι ρε ξανθιά) να διαβάζω (μπουχαχα σε είδα, με τον γνωστό διαγώνιο τρόπο διάβαζες) τεράστια σεντόνια για το τι δουλειά ρίχνει ο δυστυχισμένος σεναριογράφος κινηματογράφου,,,,, ,μια ιδέα εδώ Μαθήματα σεναρίου ,,,,,ξαφνικά μας λέει …κλείστε τα βιβλία σας βάλτε τα στην τσάντα και κρατήστε έξω μόνο το λαπ τοπ… έχουμε πρόχειρη άσκηση… Πρώτη άσκηση σεναρίου

CINEFIL SCENARIO TEST 2

…και πάνω που πάει να γελάσει το χειλάκι μου… διαβάζω πως θα βαθμολογηθώ και όλας άλλα και θα βαθμολογήσω και μάλιστα όποιο θέλω… εκτός λέει από το δικό ΜΟΥ.

Βρε αγαπημένε μου Γιάννη πως θα καταφέρω εγώ μια ξανθιά θεά να βαθμολογήσω κάτι άλλο εκτός από το δικό μου???? ουφ… και είμαι και αναρχικό πλασματάκι …

τέλος πάντων είμαι και σεμνή και ταπεινή εκτός από πανέμορφη και πανέξυπνη και πάνω από όλα μετριόφρων .. οπότε βουτάω το λαπ τοπ και σκαρώνω κάτι και το στέλνω… πιφ σιγά πόσοι θα πάρουν μέρος … !!

Η συμμετοχή

2.  «Απαράδεκτος»
Έδεσε σε τέλεια σύμπτωση η αστραπή με το σπάσιμο της μάλλον μεγάλης κιμωλίας. Η καθηγήτρια μαθηματικών προσπαθούσε να αποτελειώσει στον πίνακα την δεύτερη γραμμή του ίσον…

«Ισον» ;  Η  κύρια Ζορζετ γυρνά απότομα και φανερά ενοχλημένη.
Ζορζετ : «Κατερίνα τι έχεις πάθει σήμερα; Είναι η δεύτερη φορά που προσπαθώ να εξηγήσω την άσκηση»

Το χλωμό πρόσωπο της Κατερίνας ακόμη και χωρίς τα εκφραστικα φρύδια που πρόσφατα έχασε, εκπέμπει ξαφνικά ένα φως. Με τα σχεδόν διάφανα δάκτυλα  ισιώνει το πορτοκαλί σκουφάκι της.  Το γέλιο της γίνεται  ένα με το κελάρυσμα της βροχής.
Κατερίνα :  «Δεν φταίω εγω κυρία.. ο Δημήτρης …»

Η αυστηρή ματιά της καθηγήτριας συλλαμβάνει  τον ταραξία, που προσπαθεί με γρήγορες κινήσεις να φτάσει στο θρανίο του.
Ζορζέτ: «Δημήτρη  για έλα εδώ σε παρακαλώ !»

Με κατεβασμένο το κεφάλι ο νεαρός πλησιάζει στον πίνακα. Οι κινήσεις του γρήγορες στην προσπάθεια του. να χώσει στην τσέπη  την αποκριάτικη μασέλα δράκουλα. Τα κρυφογελάκια των συμμαθητών του δεν βοηθούν και τόσο την κατάσταση.

Ζορζετ: «Δημήτρη συνεχίζεις να είσαι απαράδεκτος. Πέρασε αμέσως έξω και περίμενε με»

Η πόρτα της αίθουσας κλείνει αργά πίσω από τον Δημήτρη, όμως ένας δεύτερος κεραυνός υπογραμμίζει τον εκδιωγμό  από την τάξη.
Ο πάγκος του διαδρόμου για άλλη μια φορά τον περιμένει. Χωρίς δεύτερη σκέψη αφήνει το κορμί του να «χυθεί» στη θέση, το βλέμμα του χάνεται στις σταγόνες της βροχής που ζωγραφίζουν τα τζάμια.  Το κουδούνι χτυπά, η κυρία Ζορζετ παίρνει την συνηθισμένη θέση δίπλα του.

Ζορζέτ: «Εξήγησε μου παιδί μου γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι. Τι σου συμβαίνει; Πότε θα σταματήσεις να συμπεριφέρεσαι τόσο ανώριμα;

Σκυμμένος σχεδόν βουβός, με μηχανικές κινήσεις παίζει με την μασέλα του Δράκουλα…

Η βροχή, η καταιγίδα οι αστραπές, ενώνουν το χορό τους με τα χειροκροτήματα στην κατάμεστη αίθουσα. Ο σοβαρός κύριος στο πάνελ των ομιλητών- είναι δεν είναι 37 χρονών- χαμηλώνει ντροπαλά το κεφάλι. Πίσω του  δεσπόζει μια τεράστια φωτογραφία ενός βιβλίου, με ευανάγνωστο τίτλο :»Οι ευεργετικές ιδιότητες του γέλιου» και με πιο μικρά γράμματα «επιστημονική έρευνα και αποτελέσματα»  Η δυνατή φωνή του παρουσιαστή καταλαγιάζει τον εκκωφαντικό θόρυβο των χειροκροτημάτων

Παρουσιαστής: «Ο Καθηγητής νευρολογίας, Δημήτρης Αθηναίου, θα δεχθεί τώρα τις ερωτήσεις σας !»
Ο νεαρός συγγραφέας πλησιάζει το μικρόφωνο. Σοβαρός, ανέκφραστος, τακτοποιεί το μικρόφωνο, σηκώνει το κεφάλι του και …  χαμογελά διάπλατα ! Με αργές, σίγουρες κινήσεις απομακρύνει την αποκριάτικη μασέλα από το στόμα του. Τώρα είναι έτοιμος για την πρώτη ερώτηση.
Τα βλέμμα, τα αυτιά του, «φυλακίζουν» στην ύπαρξη του,  το γέλιο μιας κοπέλας, κελαρυστό, δυνατό !
Εκείνη ανακάθεται σε μια από τις καρέκλες της πρώτης σειράς, συμμαζεύει, όπως όπως το πορτοκαλί ατίθασο σκουφάκι της και χαμηλώνει το κεφάλι.
Στα σχεδόν διάφανα δάκτυλά της κρατά το βιβλίο, η ματιά της ταξιδεύει στην πρώτη σελίδα.
«…στην Κατερίνα της ζωής μου».

Απαράδεκτη είμαι καθότι ο μάγος που έχει το cinefil είναι και λαοπλάνος!! Δεκαπέντε συμμετοχές και άντε να τις διαβάσεις όλες για να ψηφίσεις… και εκείνος γελούσε σα μικρό παιδί και το χαιρόντανε και καταμετρούσε ψήφους και μας έβαζε σε όμορφα και διάσημα πινακάκια

ΑΝΑΛΥΤΙΚΗΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

ΓΡΑΦΗΜΑΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑΣ

και κάπως έτσι εφτασε και η μέρα των αποτελεσμάτων και … να τα αποτελέσματα και να τα δώρα και η μεγάλη χαρά του Γιάννη ….

Γιάννη μας να σαι καλά … «Και τι δεν θα έκανα για να γελάς»

ασχετο

SUMMER PARTY: Το Πρώτο μου Xορευτικό Μπαλαμουτιαγκάλισμα (blogame)

Ίσως θα πρέπει να γίνει μια βαθιά έρευνα επί του θέματος, Έχω την εντύπωση πως ο Τάκης ο Μανώλης, ο Αχιλλέας ο Μάκης της παρέας των εφηβικών μου χρόνων, έψαχναν να επιλέξουν εκείνο το τραγούδι που θα έκανε την διαφορά για να μας πάρουν αγκαλιά και να χορέψουμε τα πρώτα μπλουζζζζ στα πάρτι Εμείς πάλι δεν δίναμε και τόση σημασία στο τραγούδι όσο στο ποια θα ζητούσαν πρώτη, πότε θα έφτανε η σειρά μας, και αν ο αριθμός των κοριτσιών ήταν ίδιος με τον αγοριών ή θα έμενε κάποιος χωρίς ταίρι άρα μπουκάλα!!!!

Δεν συζητώ για την περίπτωση που είχαν μείνει δύο αγόρια και ένα κορίτσι και κανένα από τα δυο δεν έκανε πρόταση και το κορίτσι έμενε χωρίς μπλουζζζζ 

Ο Γιαννης μας, ζητά λέει να θυμηθούμε τραγούδια μπλουζζζ γιατί στη γειτονιά του ιχνηλάτη έχουμε καλοκαιρινό πάρτι !!!

κάτσε να φέρω απόσπασμα για τον πως το γράφει εδώ: 

SUMMER PARTY: Το Πρώτο σας Χορευτικό Σφιχταγκάλιασμα (Blog Game)

Η Καρδιά χτυπάει δυνατά, ακανόνιστα. Τα μάτια διασταυρώνονται, τα κορμιά πλησιάζονται, ένα χέρι απλώνεται τρεμάμενο


«Θέλετε να χορέψουμε ; «

Πάρτι λοιπόν, πσσσ χαμός.. θα προσπαθήσω να είμαι συγκρατημένη αλλιώς δέκα εγγραφές δεν φτάνουν. 
Για να έχει επιτυχία πρώτα πρώτα ένα τέτοιο πάρτι έπρεπε να είχαμε εξασφαλίσει πως δεν θα μπει η μαμά ξαφνικά να ανάψει τα φώτα την ώρα των μπλουζζζ Διαπραγμάτευση, πιο φως θα είναι αναμμένο, να μείνει στην κουζίνα κλπ κλπ… 

Έπειτα να έχει το πάρτι αγόρια και κορίτσια σε ζυγό αριθμό. 
Κάποιος που να έχει δίσκους, ρεφενέ οι δίσκοι βινυλίου και χαμός για να μην αποκτήσουν γρατσουνιές!!!, ααα ναι και πικ απ και ηχεία και συνδέσεις (αγορίστικες δουλειές) Τα καλύτερα πάρτι τα έκαναν αγόρια, το ομολογώ η θεά…  

Το πρώτο μου μπλουζζζζ 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=evDp5uwV-IA[/embedyt] 

Μην το κουράζουμε, οι στίχοι από αδιάφοροι έως ανατριχιαστικά ψαγμένοι. Όμως 7 λεπτά τραγούδι μπλουζζζ μουσική. Θυμάμαι το φόρεμα, τα μακριά λίγο κάτω από τη μέση ξανθά μαλλιά (τα άφηνα λιτά μόνο σε πάρτι και γιορτές) Θυμάμαι πως άρχισαν να χορεύουν πρώτα όσοι τα …»είχαν».Τα μπλουζζζ ήταν ή για όσους τα «είχαν» ή για όσους είχε δέσει ήδη το γλυκό για να τα «φτιάξουν». Τα ζόρια ήταν με τους φίλους φίλων, ασε που παιζόντουσαν και σκηνικά που χαλούσαν σχεδόν γλυκό που είχε δέσει μπουχαχα… Μια μέρα το πάρτι, τουλάχιστον δύο εβδομάδες είχαμε δάκρυα ή χάρες, του έρωτα παιχνίδια. 
Μου ήρθε ξαφνικό που μου ζήτησε να χορέψουμε αυτό το άγνωστο αγόρι στην παρέα. Μιχάλης… επτά λεπτά τραγούδι και είχαμε το χρόνο αγκαλιασμένοι να κλείσουμε ραντεβού για την επόμενη μέρα. Το κριτήριο τόσο μα τόσο απλό. Χωρίς φως αυτός που σε αγκαλιάζει σου ανοίγει τους διακόπτες? Θυμάμαι τη φωτιά μέσα μου. Ο Μιχάλης ήθελε να γίνει δάσκαλος, έγινε δάσκαλος … που να βρίσκεται άραγε….
Από κει και πέρα, είμαι από τα τυχερά άτυχα κορίτσια που τα έφτιαξα με DJ. Το κορίτσι του DJ δεν χορεύει μπλουζ στα πάρτι αλλά ποιος τολμά και να του ζητήσει να χορέψουν! 
Ο Dj χορεύει σπάνια. Όταν είναι να χορέψει παίρνει το κορίτσι του και πάνε σε ντισκοτέκ ή στο σπίτι του. Βάζει μουσική μόνο γι αυτό και το χορεύει κρυφά σε όλους τους ρυθμούς  και στον… καναπέ συνήθως!
Στα γενέθλια του DJ θυμάμαι μια χρονιά είχε το φίλο του τον Τάκη  οπότε… πάμε για τον ύμνο του σφιχταγκαλιάσματός …έτσι όπως τον επιλέγει ο dj για το κορίτσι του με την βοήθεια του φίλου του Τάκη χαχαχα…. 3:30 χρόνος και της τα έχει ψιθυρίσει όλα στο αυτάκι της… 

 
«Baby, Come to Me»

A-side label of U.S. vinyl single
Single by&;;nbsp;;;Patti Austin and&;;nbsp;;;James Ingram
from the album&;;nbsp;;;Every Home Should Have One
B-side «Solero»
Released April 1982; October 1982
Recorded 1981
Genre R&;;amp;;;B
Length 3:31
Label Qwest
Writer(s) Rod Temperton
Producer(s) Quincy Jones
Certification Gold (RIAA)
[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=FUsnVOqrqqE[/embedyt] 

Ειναι απλό το blogame αυτό. Ουσιαστικά ζητά μέχρι πέντε τραγούδια που έχουμε χορέψει σφιχταγκαλιασμενοι ως έφηβοι 
Οπότε, καλώ 
και αχμμμ λές να δεχθει?
ααα ναι και 
Αγόρια!!!, Η μόνη υποχρέωση που έχουν εκτός από τα τραγούδια που θα μας παρουσιάσουν 
είναι και να προσκαλέσουν μετά κορίτσια για να μπορέσει να συνεχιστεί το καλοκαιρινό πάρτυ του Γιάννη στην γειτονιά. 

Καλοκαιρινές Ιστορίες: Χωρίς Βρακί! (blogame)

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια σπίθα που την έλεγαν Λίνα κι ήθελε να μάθει τι συμβαίνει στους ανθρώπους το καλοκαίρι. Άρχισε να γουργουρίζει για μπλογκοπαίχνιδο. Η μικρή ξανθιά θεά πήγε στον Μάγο και βοηθό της στα παιχνίδια της γειτονιάς του ιχνηλάτη. Δεν άργησε να βρει την ευκαιρία ο Γιάννης μας και έτσι με την σκυτάλη απ΄άλλη γειτονιά …δώστου κλότσο να αρχινήσει και η μικρή σπίθα να φωτίσει τις καλοκαιρινές ιστορίες. 

Τίτλος: Καλοκαιρινές ιστορίες (και μετά ο δικός μας τίτλος της ιστορίας. )

Γράφουμε, βάζουμε συνδέσμους και προσκαλούμε. 

Την σκυτάλη από τον Γιάννης μας. Έγραψε μια όμορφη περιπέτεια που είχε 

Το Καράβι ; ποιο καράβι ; Καλοκαιρινές Ιστορίες

 

Τον ήλιο τον αγαπώ αλλά δεν ταιριάζουμε. Έτσι μέσα στην καληνύχτα μου υπάρχουν ένα σωρό ιστορίες καλοκαιρινών περιπετειών.  Η επιδερμιδα μου αντιδρά όταν την χαιδεύει ο ήλιος προφανώς λόγω γονιδίων. Κάτι σε γιαγιά και προγιαγιά και προπροπροπρο γιαγιά ρωσσιδούλα.

ψάχνω να βρω μια ιστορία που να μην την έχω φέρει στην χαρτόκουτα εδώ! 

Σουβάλα. Πρέπει να ήμουν κάτι παραπάνω από 13. Η μαμά χωρισμένη, μας πάει διακοπές για έναν ολόκληρο μήνα. Η αδελφή μου γύρω στα 9. Μια αυλή ταβερνούλα, μια χοντρή κληματαριά η σκεπή της. Γύρω γύρω πορτούλες ενοικιαζομένων δωματιών. Ένας δρόμος ξεχασμένος από τα αυτοκίνητα εκτός από το λεωφορείο της γραμμής. 

Η διαδρομή προς την παραλία, μικρή ζωγραφιά. Ανοίγεις την πόρτα του δωματίου, περνάς από τα στρωμένα τραπεζάκια. Ανοίγεις την καγκελωτή πόρτα της αυλής, κοιτάς αριστερά και δεξιά μήπως έρχεται το λεωφορείο, περνάς τον δρόμο από  στάση στη στάση. Ανοίγεις τα πόδια σου και περνάς το τοιχάκι. Ανοίγεις την αγκαλιά σου και βουτάς στη θάλασσα. Μια θάλασσα άκρως φιλική, ρηχή, πεζή, ατάραχη. Οικογενειακή ταβέρνα, οικογενειακή πανσιόν, οικογενειακή θάλασσα. Την πρώτες μέρες κάηκα στην πλάτη. Μου εβαλάν γιαούρτι, ξεράθηκε, σοβάς που δεν έλεγε να ξεκολλήσει…μεγάλοι όλο εξυπνάδες είναι!!! 

Τις πρώτες δύο εβδομάδες με τη μαμά. Ξυπνούσαμε,ακούγαμε ραδιόφωνο μέχρι να πιούμε να φάμε και να χωνέψουμε το πρωινό μας. Λιλιπούπολη. Μετά θάλασσα, παλάτια στην άμμο ανασκαφές και κολύμπι μέχρι τα χέρια μας να παπαριάσουν! Μεσημέρι φαγητό και σιέστα. Απόγευμα στη θάλασσα. Τα βράδια τα παιδιά ξαπλώναμε με ανοιχτά παράθυρα στις φωλιές μας Μας νανούριζαν ο καπνός από το φιδάκι, οι γονείς στην αυλή, ιστορίες, γέλια, τραγούδια, ποτήρια που τσουγκρίζουν. Που και που κάποιος μικρός ζηλιάρης ποπολάρος. «Μαμά νερό…  μπαμπά ακούω μια  κατσαρίδα… μαμά δεν νυστάζω έχει κουνούπια!» Απεγνωσμένες προσπάθειες να βρεθούμε στον αρχοντικό κύκλο των Μεγάλων της Αυλής. Η απάντηση μονολεκτική και πάντα ίδια για όλους «ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ» 

Πέρασαν δύο εβδομάδες, ίδια ρουτίνα. Έφτασε η στιγμή. Η μητέρα μου με είχε εκπαιδεύσει. Υπό το άγρυπνο βλέμμα της κυράς της ταβέρνας, εγώ η Μεγάλη αδελφή μια εβδομάδα μόνη με μικρή μου αδελφή. Έφυγε Κυριακή, θα γύριζε Παρασκευή βράδυ. Άλλη άδεια δεν είχε. Η καρδιά μου φούντωνε από προσμονή να … μεγαλώσω. 

Εφτασε η Τετάρτη στη θάλασσα, μακροβούτι έπιασα ένα κοχύλι, βγήκα για ανάσα. Μου κόπηκε η ανάσα. Ένας γοργόνος  σε απόσταση αναπνοής με σγουρά μαλλιά. »Σε τρόμαξα»…οχι … «Με λένε Στέφανο!» Χτυπούσε η καρδιά μου διαφορετικά…Ήταν 16 χρονών!!! Κάναμε μακροβούτια, γελούσαμε, η αδελφή μου γκρινιαζε πως ήταν ώρα να πάμε για φαγητό στην ταβέρνα Τα χέρια μας είχαν παπουριάσει!!! Το πρώτο μου ραντεβού την επόμενη μέρα το απόγευμα, μια στάση πιο κάτω. Τετάρτη βράδυ έκανα όνειρα ήμουν…ήμουν ερωτευμένη, ανοιχτό παράθυρο, ποτήρια που τσούγκριζαν … ήμουν πια Μεγάλη…ανεξάρτητη~

Δεν πήγα ποτέ στο ραντεβού. Δεν είχα βρακάκι να βάλω. Η μαμά το είχε πει. Βγάζετε τα βρακάκια σας, φοράτε το μαγιο. Σαπουνίζετε τα βρακάκια σας, τα απλώνετε. Το ίδιο και το απόγευμα. Αμ δε… Δεκατέσσερα βρακάκια, βουναλάκι κάτω από το νιπτήρα!!! 

Στον πρώτο έρωτα του καλοκαιριού δεν πήγα ποτέ γιατί δεν είχα καθαρό βρακί. 

Προσκαλώ τον Βαγγέλη, την Άννα, την Αρματάν. 

Λίνα παίζεις ως αυτοπροσκαλούμενη χαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂


Η Νόστιμη γέψη του Ιχνηλάτη (μέχρι στιγμής ) :)



Ολέθριον ήμαρ είναι η μέρα της καταστροφής. 

Αίσιμον ήμαρ είναι η μέρα του πεπρωμένου. 

Νηλεές ήμαρ είναι η αναπόφευκτη ημέρα, η ημέρα του θανάτου. 

Νόστιμον ήμαρ είναι η ημέρα του γυρισμού.

  
Μην ξεχάσεις την «Νόστιμη ημέρα» έτσι μου είπε ο Πέτρος μας που μόνο διαβάζει και δεν έχει μπλογκ. Νόστιμη μέρα για τον ιχνηλάτη, με πολλές επιστροφές. Είπα να κάνω μια εγγραφή να μαζέψω τους πρώτους που πήραν μέρος σε αυτή την άναρχη πρόσκληση. Εδώ που τα λέμε μου λείπουν περισσότερο από όλους μιας και έφυγα 8 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και δεν έχω αλλάξει διεύθυνση gr .. άρε κηπουρέ ΜΟΥ, μου λέω, που έχεις χαθεί σε φατσοβιβλία και τουιτια και κόμια !!! 
Νόσταλγω, έναν καφέ με φάτσα την Ακρόπολη, λίγο λικερ σπιτικό σε κήπους και καρπούζι, μια έκθεση ζωγραφικής, να προετοιμάζω το γάμο της φίλης μου, τις παρέες μου  … τα ανίψια που μεγαλώνουν, την αδελφή , για τον οικογενειακό τάφο, το αστεροσκοπείο που δεν πήγα ποτέ…
  
Μαζεύω λοιπόν τις πρώτες αναρτήσεις…ελπίζοντας η ξανθιά ξερόλας πως θα επιστρέψουν και άλλοι …τι κωλόπαιδο που είμαι η θεά,… εγώ ελπίζω και οι «όσοι πιστοί προσέλθετε» τρέχουν και τραβούν και κάποιον, το σέρνουν χειροπόδαρα. Εγώ σε κανα δυο που ζήτησα από τους παλιούς, φρούδες…  «φίλε φάε φύγε φέρε φίλο» τα πέντε Φφ.

Φφ κάτσε να φέρω κάτι ως καλή νηπιαγωγός και συνεχίζω η ξανθιά..

Την αρχή λοιπόν έκανα Εγώ το πνεύμα του ξερόλα … μεταξύ μας ξέρουμε όμως πως κάποιοι/ κάποιος από εμάς είχε την ανάγκη, την επιθυμία …. την άκουσα να …ψιθυρίζει «τρελή του χωριού», «κοσκινίζουμε» και και και «είχε και σίδερο, της είχαν τελειώσει και τα σοκολατάκια στο συρτάρι»…. ε τι να έκανα, «δεν έχει και κουμπάκι ον οφ»  …και στο κάτω κάτω, «είναι πολύ καλύτερα με τα φώτα αναμμένα και λόγια αγάπης από το σκοτάδι των λέξεων μίσους, διχόνοιας , ρατσισμού και έχθρας»….οπότε

Επαναλαμβάνω λοιπόν είμαι το 

μα όλα ξεκινούν από το
και τα λόγια αγάπης
τα λόγια του εκπαιδευτικού, άσε και τον άνθρωπο τον είχα για μαθηματικό
ένα πατρικό
ένα άλογο
έναν τρελό στα Εξάρχεια
μια τρελή τρελή που σιγουράκι είναι εδώ πάντα
κάτι λαλακια τα πιο νόστιμα
αλμυρίκι σε σελίδες βιβλίων
Ένας φιλικός κήπος
ουπς πρόλαβα τις νότες
να βάλουμε και μια νεράϊδα
εεε που πας χωρίς 
μα που πας και χωρίς 
την σημερινή πραγματικότητα
Ευτυχια αυτό και αν είναι 



Περιμένουμε και άλλους  γιατί είμαστε πολλοί, τουλάχιστον καμιά 40αριά αλλά … γμτ έχουμε και ξενιτεμένους που ακόμη δεν έχουν γράψει…τον Λευτέρη, την βούλα, τον κρισ, τον Ορέστη που σπουδάζει, τη Ροδούλα, αλήθεια που είναι η πρωθυπουργός ααααα όλα και όλα.. δεν πάμε καθόλου καλά !!! Άσε που λείπει και ο Νίκος και τον ψάχνουμε … και ο Βαγγέλης λείπει, και ό ένας και ο παλιός και ο πιο παλιός … αμ ο Θάνος, οι Σοφίες η Σοφού??? για να μην αρχίσω τους καινούργιους.. που είναι η Λίνα ε? όχι όχι ρωτάω που είναι η Λίνα??? Ελένη σε βλέπω…δεσποίνις λαλα? για τις Μαρίες τι να πω …στρατειά εχουμε δυο έχω δει μόνο….άρα 
Γιαλαντζί θεά όπως με λέει και ο Δημήτρης.. πσσσ και αυτός  δεν (με) εγραψε …
αχμμμ λες να μου ξέφυγε καμιά???
αααα δεν γίνεται πρέπει να έχω έναν βοηθό 
αχμμμ κάτσε να δω στους μάγους… 
ωωω τέλεια Ο Γιάννης μας 

Γιάννη μας, έχεις αποστολή να παρακολουθείς τις επόμενες συμμετοχές και να κάνεις το γενικό απολογισμό Νοστιμιάς  ναι ? ναι τέλεια !!! (σσσσ αυτός ο Μάγος, χαλί να τον πατήσεις αρκεί να μην περάσεις το σκάμα. Σε δευτερόλεπτα, σε έχει εγκλωβίσει σε ένα τόσο δα χώρο σα και αυτόν που υπάρχει ανάμεσα στις δυο πόρτες των τραπεζών!!)

τι έλεγα? α ναι 

Ποιος ο σκοπός του παιχνιδιού? αμ δεν ξέρω η ξανθιά…όπως και δεν μπορώ να καταλάβω χρόοοονια τώρα γιατί συνεχίζω να γράφω στο μπλογκάκι μου, έχει μια μεγάλη δόση ναρκισσισμού, ψωνάρα χαχαχαχα …  εκείνο που ξέρω είναι πως ο ιχνηλάτης είναι ελληνική επιχείρηση, ελληνική γειτονιά, έλεγα να κάνουμε και κανα κλικ στις διαφημίσεις στην αρχική σελίδα …λέω τώρα εγώ η ξανθιά …
Κάτσε να κάνω έναν έλεγχο και στους συνδέσμους ..πσσσ που εισαι να με δεις Μενεξεδιά πετάω πετάω!!

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂 

και κάτι ακόμη για τους νέους χρήστες
Τα μπλογκς δεν είναι φατσοβιβλίο. Έχουν ανεπτυγμένο το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. Τα δικαίωμα που έχει ένας διαχειριστής (αυτός που μοιράζει την τράπουλα ας πούμε συντονιστής συζήτησης) είναι να επεμβαίνει στους διαλόγους (με διάφορα εργαλεία προ έγκριση, προσθήκη, παρέμβαση σε κείμενο σχολιασμού) όχι για να προστατεύσει τον εαυτό του αλλά τον υγιή διάλογο. Διαγράφουμε σχόλια είτε γιατί μας το ζήτησε ο σχολιαστής, είτε γιατί τα θεωρούμε σπαμ, είτε γιατί κάποιος ανώνυμος βρίζει εμάς ή συνομιλητές (τρολάρισμα παρενόχληση). Κάθε άλλη χρήση εύκολα μπορεί να θεωρηθεί λογοκρισία που τρομάζει και απομακρύνει τόσο τους σχολιαστές όσο και τον ίδιο τελικά τον διαχειριστή Τέλος Η δημόσια παραδοχή ή συγνώμη, και πάνω από όλα η συγχώρεση λαθών, είναι αυτό που συνηθίζουμε στους ταπεινούς χώρους των μπλογκς, το έχουμε παλέψει χρόνια εδώ στον ιχνηλάτη, και ακριβώς επειδή είναι μικρή γειτονιά το έχουμε καταφέρει.