Bloggers Talking Challenge #2 Με την Μαρία Γ. από το «Φεύγουμε;» Ένας θησαυρός!!!

Δίνουμε την ευκαιρία μέσα από το μπλόγκ μας, προσκαλούμε ιδιοκτήτη blog να μιλήσει λίγο για τον εαυτό του/της και αυτός με την σειρά του να προσκαλέσει στο  δικό του μπλογκ έναν άλλον ιδιοκτήτη που με τη σειρά του άλλον, που άλλον και άλλον κλπ. Οι ερωτήσεις καθορισμένες από την Κατερίνα η οποία από όσο έχω καταλάβει συγκεντρώνει με συνδέσμους όλες τις παρουσιάσεις στο δικό της pause-blogΈτσι συνδεδεμένοι κατά κάποιο τρόπο όλοι ίσως  να ερχόμαστε λίγο πιο κοντά ο ένας στον άλλον και ταυτόχρονα το μπλογκ μας να αποκτά περισσότερες αναφορές άρα και ανεβαίνει λίγο πιο πάνω στις μηχανές αναζήτησης.

Επιθυμία λοιπόν η επικοινωνία. Με τα χρόνια χάνεται η επικοινωνία των σχολίων στα μπλογκς … έτσι γινόμαστε πιο απρόσωποι όλοι οι χρήστες. Προσωπικά μέσα από σχόλια πριν αρκετά χρόνια γνώρισα και αγάπησα  τον Βασίλη και την εκφραστικότητα του.  Με προσκάλεσε και δημοσίευσε τις απαντήσεις μου, στο μπλογκ του Του Μυαλού τα Γυρίσματα.

Μέσα από σχόλια πριν από χρόνια γνώρισα και αγάπησα  και την Μαρία Γ. αλλά και το πάθος της με την ανθρώπινη επικοινωνία. Αν της δώσεις την ευκαιρία θα μελετήσει κάθε πτυχή του εγκεφάλου σου. Όμως ο δικός της πλούτος στην έκφραση είναι αμύθητης αξίας με μια μικρή γεύση στο μπλογκ της Φεύγουμε;    και χιλιάδες σπάνιους πολύτιμους λίθους στις απαντήσεις της σε σχόλια Την έφερα σήμερα στο εξοχικό μου, να γουργουρίζει κάτω από τις συγκεκριμένες ερωτήσεις της Κατερίνας άλλα και να δώσει απαντήσεις  στους σχολιασμούς σας στην εγγραφή αυτή χχιχιχιχι Έτσι περισσότερο από όλους θαρρώ πως θα την ευχαριστηθώ εγώ !!!! χεχεχεχε

σσσσσσσ  φεύγουμε; ε ναι τι το συζητάμε τόση ώρα!!!!

 

Δέχτηκα την πρόσκληση της Μάνιας από το blog Καληνύχτα, να συμμετάσχω στο δρώμενο που ξεκίνησε η φίλη Κατερίνα  από το ιστολόγιό της . Το ζητούμενο είναι, να γνωριστούμε λίγο καλύτερα μέσα απ’ τις απαντήσεις που θα δώσουμε στις ερωτήσεις της Κατερίνας. Σ’ ευχαριστούμε Κατερίνα που το σκέφτηκες και το οργάνωσες για μας.

  1. Η ιστορία του blog μου.

Το blog ήταν και παραμένει μια διαφυγή. Μια λύση ανάγκης σε μια περίοδο που τα προβλήματα είχαν γίνει πολλά και σοβαρά και η επικοινωνία με το άμεσο περιβάλλον δύσκολη έως ακατόρθωτη. Η ιδέα να γράφω κάπου τις σκέψεις μου και να παρουσιάζω τα θέματα που μου άρεσαν, με παρηγόρησε. Το «Φεύγουμε;» δεν μπήκε τυχαία. 2012-2017 στο αγαπημένο Pathfinder και από το 2018 έως σήμερα, εδώ. Δεν έχει συγκεκριμένη θεματολογία. Βαδίζει σύμφωνα με τις διαθέσεις μου. Μοιάζει με τον κήπο της μητέρας μου όπου όλα ήταν άναρχα φυτεμένα χωρίς καμία τάξη.

  1. Πέντε τυχαία πράγματα που θα ήθελες να μάθουμε για σένα.

            .

            Μιλάω συχνά μόνη μου.

            Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους κι ας μην συγχρωτίζομαι εύκολα.

            Είμαι μοναχική από πεποίθηση.

            Είμαι ακίνδυνη

            Ο έρωτας βρίσκεται παντού στη ζωή μου.

  1. Ένα τραγούδι που σου δίνει δύναμη.

«It’s My Life» Bon Jovi

  1. Τι σε ενοχλεί στο διαδίκτυο.

Με έχει τόσο πολύ μαγέψει η δυνατότητα να έχω μπρος μου ό,τι επιθυμήσω από πληροφόρηση και γνώση που δεν μπορώ να σταθώ στα αρνητικά που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς. Μια μεγάλη κοινωνία είναι με τους καλούς και τους κακούς, τις παγίδες και τις ευκαιρίες. Είμαι ενθουσιασμένη με το διαδίκτυο γιατί μου άλλαξε τη ζωή και με έβαλε σ’ έναν απέραντο κόσμο με τεράστιες δυνατότητες.

  1. Γεγονότα που σε «διαμόρφωσαν» στον άνθρωπο που είσαι σήμερα.

            Θα έλεγα καλύτερα, οι άνθρωποι…

            – Ο πατέρας μου στα καλά και στα κακά. Ήταν εξαιρετικά απρόβλεπτος και έμαθα να «διαβάζω» το πρόσωπό του για να αποφεύγω τις «κακοτοπιές». Αυτό με έκανε πολύ καλή φυσιογνωμίστρια.

 – Η πρώτη μου δασκάλα. Μου έδωσε αυτοπεποίθηση με το ζόρι.

           – Οι φιλίες που έκανα. Μου έμαθαν την εμπιστοσύνη και την προδοσία.

            – Οι έρωτές μου. Χρωμάτισαν τη ζωή μου με τα πιο έντονα χρώματα.

– Οι απώλειες των αγαπημένων μου. Με βύθισαν στον απόλυτο πόνο αλλά και μου ενέπνευσαν την απόλυτη αγάπη για τη ζωή.

  1. Αγαπημένες σου συνήθειες

            Η ονειροπόληση…η ονειροπόληση…η ονειροπόληση…με κάθε μέσο και με κάθε κόστος.

  1. Καλοκαιρινός προορισμός

            Μάνη, ακρωτήριο Ταίναρο, στο φάρο.

  1. Λόγοι για να μη χάσεις το χαμόγελό σου στα δύσκολα.

            Το ξέρω πως και η ζωή με θέλει πολύ, κι ας μου το κρύβει 🙂 🙂

Η σειρά μου λοιπόν να καλέσω την Αρτίστα του βωβού  από το blog   https://artistatouvwvou.blogspot.com/  γιατί μου έλειψε το έξυπνο χιούμορ της.

 

…και τώρα μικρή μου Μαρία τρέχα !!! Να βρεις τρόπο να ειδοποιήσεις την Αρτίστα να έρθει εδώ να δει πως έχει να πάει κομμωτήριο, να ράψει ένα καλοκαιρινό φορεματάκι για την περίσταση, να φτιάξει βρε παιδί μου και ένα γαλακτομπουρεκάκι να γλυκαθούμε… και τι άλλο? ααα ναι και να σου να σου στείλει τις απαντήσεις στις ίδιες ερωτήσεις ώστε να τις δημοσιεύσεις και και και χεχεχε μην ξεχάσεις να απαντάς στα σχόλια εδώ χαχαχαχαα

σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου 🙂

 

 

 

Το γατί μου η beauty. (4η φωτο-συγγραφική σκυτάλη)

Δεν ήξερα αν θα προλάβαινα να γράψω όταν θα έρχονταν η σειρά μου. Μπορεί ο χρόνος να με είχε αιχμαλωτίσει αλλού. Έτσι είχα έναν μικρό δισταγμό. Όταν είδα πως θα δήλωνα συμμετοχή κάτω από το Γιάννη μας… είπα ωωω θα είναι ευκολάκι, ότι και να γράψω θα του αρέσει αρκεί να μην γράψω για την πάλη των τάξεων και πως αυτή δικαιώνεται μέσα… ουπς ξέφυγα.

4η φωτογραφική Σκυτάλη λοιπόν από την Μαίρη και αυτή την φωτογραφία μου δίνει ο Γιάννης μαζί με την λέξη «προσμονή» εδώ  Μια λέξη κλειδί την οποία λέει δεν πρέπει να βάλουμε στον τίτλο αλλά μόνο στο κείμενο μας.

Πάμε γατάκι του μυαλού μου…

Πηγή φωτογραφίας: PIXABAY

-Αν ήξεραν…

Ξεφλουδίζει τα χείλη της με τα μαυρισμένα από ξεραμένο αίμα νύχια της. Σπάνιο φαινόμενο κάτι να της τραβά την προσοχή. Το παιχνίδι με τον θάνατο είναι κάτι.. Σχεδόν ασάλευτη παρακολουθεί το κοκκινωπό γατί της. Ετοιμάζει επίθεση στο ποντίκι! Τώρα-τώρα θα το ξεσκίσει!  Μα… μα ποιος την τραβά πάλι για να σαλέψει στην ανούσια πραγματικότητα; Την τυραννούν συνέχεια, λένε πως βρομάει σαπίλα. Παντού μολυσμένες πληγές μέχρι βαθιά μέσα της. Και εκείνοι την πιέζουν να σηκωθεί, να ανοίξει το παράθυρο. Πονάει κάθε άγγιγμα τους δεν καταλαβαίνουν; Ανοιχτές τρύπες το δέρμα της και ο πόνος βρίσκει μονοπάτια μέχρι το κέντρο του εγκεφάλου… ¨’Κουνήθηκες σε πήρε πρέφα το ποντίκι και φοβήθηκε» Παράταση ανούσια ο φόβος. Είναι θέμα χρόνου… Κρίμα. Κρίμα κρίμα!  Σαρκοφάγα γάτα, τρίβεται  και ως συνήθως γουργουρίζει  «είναι θέμα αυτοσυγκέντρωσης,,,, την επόμενη φορά». Κρίμα, κουνιούνται οι γελοίοι, αγωνίζονται για την … πως την λένε; … ζωή… η εικόνα τους σκέτη ναυτία, ξανά και ξανά θέλει να ξεράσει στα μούτρα τους, Να τους μαστιγώσει το πρόσωπο με ξερατό, όπως τώρα ο λυσσασμένος αέρας μαστιγώνει με τις τούφες των μαλλιών τα μάτια της. Μα γιατί δεν καταλαβαίνουν πως είναι θέμα χρόνου. Τους δείχνει τον τρόπο, τον πιο σύντομο δρόμο, χωρίς καμιά προσμονή. Ξαπλώνεις την κλεψύδρα στην παλάμη , ασάλευτος και έρχεται το μόνο σίγουρο. Ο θάνατος. Τι φοβάσαι ρε άνθρωπε και γαντζώνεσαι στη γοητεία, στο παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι; Επιμένουν, προσμένουν! Την τραβούν, την πονούν… πες τι θες να γίνεις γάτα ή ποντίκι;..και αυτή για μια φορά ακόμα πρέπει να τους γουργουρίσει ή μήπως να τρέξει πανικοχαρούμενη πως τάχα κάποιος την κυνηγά… 

=»Σου πάει το μπλε φόρεμα. Πόση ώρα στέκεσαι ακίνητη… Άσε θα κλείσω εγώ τα παντζούρια. Μαυρίλα, έρχεται μεγάλη φουρτούνα, ο αέρας είναι ήδη αλμυρός.» Με τα δάκτυλά παραμερίζει κάποιες τούφες από το πρόσωπό της.  «Να τη η θάλασσά μου, ματάρες μου… πάμε αργήσαμε, θα είναι δύσκολη η διαδρομή με την καταιγίδα.»

Κοίταξε τα φρεσκοβαμμένα κόκκινα νύχια της, γουργουρίζοντας …«Ναι πάμε…  Πέτρο, μη βάλουμε ποντικοφάρμακο. Αυτό το ποντίκι είναι το παιχνίδι της Beautyς μας».-

 

Αυτά….

Παραδίδω την φωτογραφο-συγγραφική  σκυτάλη στην Μία που αν και είναι μία χρυσοχέρα στις κατασκευές εγώ δεν την ξέρω ακόμη. Βάζω λίγο χιούμορ… Η φωτογραφία είναι από το δικό μου προσωπικό αρχείο και η λέξη είναι «ρεζερβέ» 

Εύχομαι να το διασκεδάσεις Μια 🙂

Ταξίδεψε από την Ελλάδα με Τσολιάδες !!!

Λοιπόν να βάλω πρώτα όλους τους συνδέσμους που πρέπει, σε αυτή την εγγραφή

Πήρα μέρος στη «Φωτο-Συγγραφική  σκυτάλη»,που διοργάνωσε  η αγαπημένη μου marypertax. Η συμμετοχή μου ήταν αυτή Να πας να γαμηθείς Ψευδαίσθηση 

Και μετά από κλήρωση που έγινε κέρδισα!

Τα γράψαμε όλα και τα συμφωνήσαμε!! Τι συμφωνήσαμε;;; δεν κατάλαβα η ξανθιά !!! Δεν ήθελα να κερδίσω δώρο. Αν ήξερα πως υπήρχε δωράκι δεν θα έπαιρνα μέρος. Και όμως η εταίρα Ψευδαίσθηση που έχω, αυτή ντε της ανωνυμίας βρήκε τρόπο να με εκδικηθεί. Είμαι ψευδαίσθηση μου είπε! και μου το είπε τόσο απλά.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπαιξα σε μπλογκοπαιχνίδο. Ωραία τα παιχνίδια στο παθ, μου θύμιζαν ερωτήσεις λευκωμάτων. Ευχάριστα δροσερά, με σκοπό να αναδείξουν ως μόνο ταλέντο την ευστροφία μας, να κάνουμε λίγη διαδικτυακή παρέα όσοι είχαμε το καλαμπόκι για το αι και το κιου, χωρίς ονοματεπώνυμο ή τουλάχιστον να μάθουμε να βάζουμε συνδέσμους κρικάκια. Τότε δεν ήξερα την αξία που έχουν οι σύνδεσμοι… Τώρα τελευταία έμαθα για την αξία που τους δίνει ο γούγλης, για να γίνεις ξακουστός πρέπει να έχεις πολλά πολλά δακτυλάκια να σε δείχνουν και μετά αποκτάς δύναμη να δείχνεις εσύ και έτσι φτιάχνεις το μαγαζάκι σου.

Γράφω τι γράφω? Προσπαθώ να πω κάτι με ευγενικό τρόπο… αλλά δεν …  Θα το γράψω ξεκάθαρα, με ενοχλεί η φράση «μπράβο κερδίσατε σε κλήρωση δώστε μου την διεύθυνσή σας να στείλω το δώρο σας» Τι μπράβο? δεν έκανα κάτι. Ποια κλήρωση? Δεν ήξερα πως υπήρχε κλήρωση και δώρο. Τέλος πάντων, γιατί να σου δώσω την διεύθυνσή μου, πες που να έρθω να το παραλάβω …. Κοινώς με πιάνει το στριμμένο μου ή το ψευτοαναρχικό μου.

Έλα όμως που με την Μαίρη παίζαμε στην παλιά γειτονιά του παθ. Δεν είναι πως την ξέρω, καθόλου δεν την ξέρω. Δεν ήρθε σε συναντήσεις που κάναμε, δεν έγινε μέλος της Παρέας των Ρεμαλιών» μια παρέα που στα πρώτα Χριστούγεννα μου στην Μορεάλη μου έστειλε ένα κουτί νααααα τόσο μεγάλο με ένα σωρό πράγματα γεμάτα αγάπη ! Μια παρέα που τα Χριστούγεννα ανταλλάσσουμε κάρτες. Μια παρέα που στο άσχετο λαμβάνω από την Ελένη μια Εικόνα ή από τον Γιάννη ένα διακοσμητικό τοίχου και από τον Δημήτρη δωράκια που διάλεξε το στριμμένο του, αααα ναι και από την Βιβή δωρεάν υπηρεσίες λογιστή !!!

Την Μαίρη δεν την ξέρω, όμως την ξέρω αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν την ξέρω. Ξέρω όμως αυτή την αυθόρμητη χαρά της, που δεν έχει σχέση με πωλήσεις και αναγνωσιμότητες   Να ας πούμε της αρέσει να φτιάχνει όμορφα κουτιά και της τα «βουτούν» οι γύρω της, ειδικά αυτά που της αρέσουν!!!

Έβαλα την Στριμμένη ψευτοανάρχα στην άκρη, διασταύρωσα πως δεν θα στοιχίσει ο κούκους αηδόνι το δέμα … και έδωσα διεύθυνση στο τσολιά

Και ήρθε ο τσολιάς μαζί με άλλους τσολιάδες

και μαζί το κουτί  από την Μαίρη…. το αγάπησα αυτό το πακέτο

και την εξαιρετική κάρτα

αλλά και το κουτί βιβλίο 🙂

Το αγάπησα όχι γιατί ήταν μέρος του παιχνιδιού άλλα γιατί έχει την γλύκα της ζάχαρης άχνης και μελιού από τα χεράκια της και γιατί η Μαίρη όταν βάλει κάτι στο μάτι, όπως το φλουρί … ε δεν της κάθεται

Σε φιλώ

Η γνωστή με την ψευδαίσθηση της άγνωστης Μάνια 🙂

 

Να πας να γαμηθείς Ψευδαίσθηση!

Να πας να γαμηθείς… δεν είσαι τίποτε άλλο από μια απάτη. Αναλώνεσαι σε εικονικές καταστάσεις και όταν πραγματικά σε έχω ανάγκη, με αφήνεις άνυδρη σε κακοτράχαλο  δρόμο. Προσπαθώ να καταλάβω τι στο διάολο ρόλο παίζεις. Κόντρα ρόλο θα μου πεις, αυτό της φυγής. Όμως όσο και αν προσπαθείς να γλυτώσεις σου χουφτώνω τα βυζιά, είναι η ώρα να με θρέψεις.  Την πρώτη φορά που έμαθα πως τα μωρά που θηλάζουν δεν πίνουν νερό, τρόμαξα στο μεγαλείο της φύσης.

Προσπαθώ, δεν βλέπεις; προσπαθώ. Έστω, μην πας να γαμηθείς. Δώσε όμως κάτι αληθινό, που να συνάδει με το τοπίο της ζωής μου, έστω λίγη σκόνη πάνω στα ρούχα σου. Με κάνεις και γελάω με την σημειολογία των  ρούχων σου, του κουτιού ιδεολογίες, πιστεύω και φιλοσοφίες, … ούτε αυτά που φοράς δεν τα έχεις κάνει δικά σου. Δανεικά για τις σκηνοθετικές ανάγκες. Τα ξέρω αυτά τα μοντέλα, με ενδυματολογία από σπόνσορες, έμμεση διαφήμιση και προπαγάνδα.

Προσπαθώ δεν το καταλαβαίνεις;… προσπαθώ. Έστω, είσαι ηθοποιός σε έργο που σκηνοθετεί η  φαντασία μου. Ξέρεις όταν εσύ παίρνεις μορφή και οργιάζεις στις σκέψεις,  απόλυτα προστατευμένη με ψεύδος για να μην σε εξατμίσει ο ήλιος, εγώ γλυκιά μου άγνωστη γνωστή παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα παιχνίδια σου.

Βλέπεις στην προσπάθεια μου, ανακάλυψα πως είμαι μεν ο χωματόδρομος, είμαι όμως και τα χωράφια, ο αέρας, ο ορίζοντας αλλά και ο απλός προορισμός που φωτογραφίζει  μια πειραγμένη φωτογραφία. Είμαι η πραγματικότητα, σκληρή αλλά γυναικάρα! Γι αυτό καλή μου μιας και νερό δεν κουβαλάς, θα σου πω το απλό : «Αν αυτή την εποχή της ξεραΐλας , τα κλαδιά στο δεμάτι που κουβαλάς, δεν έχουν επάνω σπόρους για να φυτέψω, δεν σε χρειάζομαι… άρα να πας να γαμηθείς αλλού, αλλού να βάλεις φωτιά να κάψεις τα ξερά. Το κατάλαβες θαρρώ, είμαι εγωίστρια, φωτιά»

Γελάω γιατί αν ήσουν μια δική μου τέχνη (φωτογραφία) θα μου είχες ξυπνήσει ένα σωρό μνήμες προσωπικές, μακροβούτι σε ενυδατωμένες αναμνήσεις και ο έρωτας, το γαμήσι δηλαδή,  θα ήταν όλο δικό μου!!!

Καταλαβαίνεις ε? Καλά, καταλαβαίνεις δεν καταλαβαίνεις, ήδη έχουν ξεπεταχτεί από τα σποράκια σου, δυο τρεις ακόμη εμπνεύσεις αλλά το παιχνίδι έχει όπως η σπορά, κανόνες!.-

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στη «Φωτο-Συγγραφική  σκυτάλη»,

που διοργανώνει η αγαπημένη μου marypertax.

Η έμπνευσή μου (σποράκι) βασίστηκε στη φωτογραφία της lysippe  Ας σημειωθεί πως καθόλου (μάλλον) δεν την ξέρω τη κοπέλα, και πως από αυτή τη στιγμή μας ενώνει μια φωτογραφία, όχι τόσο αυτή που μου έστειλε αλλά για αυτή που έγραψε και με έβαλε να χορέψω μαζί της.

Δίνω την φωτογραφική σκυτάλη στο Δελφινάκι 

Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο

.

Εύχομαι να το διασκεδάσεις Δελφινάκι 🙂

Απαράδεκτο σεναριοτέστ (blogame)

Δεν φτάνει που με έβαλε ξανθό πλασματάκι να ξημεροβραδιάζομαι (κόψε κάτι ρε ξανθιά) να διαβάζω (μπουχαχα σε είδα, με τον γνωστό διαγώνιο τρόπο διάβαζες) τεράστια σεντόνια για το τι δουλειά ρίχνει ο δυστυχισμένος σεναριογράφος κινηματογράφου,,,,, ,μια ιδέα εδώ Μαθήματα σεναρίου ,,,,,ξαφνικά μας λέει …κλείστε τα βιβλία σας βάλτε τα στην τσάντα και κρατήστε έξω μόνο το λαπ τοπ… έχουμε πρόχειρη άσκηση… Πρώτη άσκηση σεναρίου

CINEFIL SCENARIO TEST 2

…και πάνω που πάει να γελάσει το χειλάκι μου… διαβάζω πως θα βαθμολογηθώ και όλας άλλα και θα βαθμολογήσω και μάλιστα όποιο θέλω… εκτός λέει από το δικό ΜΟΥ.

Βρε αγαπημένε μου Γιάννη πως θα καταφέρω εγώ μια ξανθιά θεά να βαθμολογήσω κάτι άλλο εκτός από το δικό μου???? ουφ… και είμαι και αναρχικό πλασματάκι …

τέλος πάντων είμαι και σεμνή και ταπεινή εκτός από πανέμορφη και πανέξυπνη και πάνω από όλα μετριόφρων .. οπότε βουτάω το λαπ τοπ και σκαρώνω κάτι και το στέλνω… πιφ σιγά πόσοι θα πάρουν μέρος … !!

Η συμμετοχή

2.  «Απαράδεκτος»
Έδεσε σε τέλεια σύμπτωση η αστραπή με το σπάσιμο της μάλλον μεγάλης κιμωλίας. Η καθηγήτρια μαθηματικών προσπαθούσε να αποτελειώσει στον πίνακα την δεύτερη γραμμή του ίσον…

«Ισον» ;  Η  κύρια Ζορζετ γυρνά απότομα και φανερά ενοχλημένη.
Ζορζετ : «Κατερίνα τι έχεις πάθει σήμερα; Είναι η δεύτερη φορά που προσπαθώ να εξηγήσω την άσκηση»

Το χλωμό πρόσωπο της Κατερίνας ακόμη και χωρίς τα εκφραστικα φρύδια που πρόσφατα έχασε, εκπέμπει ξαφνικά ένα φως. Με τα σχεδόν διάφανα δάκτυλα  ισιώνει το πορτοκαλί σκουφάκι της.  Το γέλιο της γίνεται  ένα με το κελάρυσμα της βροχής.
Κατερίνα :  «Δεν φταίω εγω κυρία.. ο Δημήτρης …»

Η αυστηρή ματιά της καθηγήτριας συλλαμβάνει  τον ταραξία, που προσπαθεί με γρήγορες κινήσεις να φτάσει στο θρανίο του.
Ζορζέτ: «Δημήτρη  για έλα εδώ σε παρακαλώ !»

Με κατεβασμένο το κεφάλι ο νεαρός πλησιάζει στον πίνακα. Οι κινήσεις του γρήγορες στην προσπάθεια του. να χώσει στην τσέπη  την αποκριάτικη μασέλα δράκουλα. Τα κρυφογελάκια των συμμαθητών του δεν βοηθούν και τόσο την κατάσταση.

Ζορζετ: «Δημήτρη συνεχίζεις να είσαι απαράδεκτος. Πέρασε αμέσως έξω και περίμενε με»

Η πόρτα της αίθουσας κλείνει αργά πίσω από τον Δημήτρη, όμως ένας δεύτερος κεραυνός υπογραμμίζει τον εκδιωγμό  από την τάξη.
Ο πάγκος του διαδρόμου για άλλη μια φορά τον περιμένει. Χωρίς δεύτερη σκέψη αφήνει το κορμί του να «χυθεί» στη θέση, το βλέμμα του χάνεται στις σταγόνες της βροχής που ζωγραφίζουν τα τζάμια.  Το κουδούνι χτυπά, η κυρία Ζορζετ παίρνει την συνηθισμένη θέση δίπλα του.

Ζορζέτ: «Εξήγησε μου παιδί μου γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι. Τι σου συμβαίνει; Πότε θα σταματήσεις να συμπεριφέρεσαι τόσο ανώριμα;

Σκυμμένος σχεδόν βουβός, με μηχανικές κινήσεις παίζει με την μασέλα του Δράκουλα…

Η βροχή, η καταιγίδα οι αστραπές, ενώνουν το χορό τους με τα χειροκροτήματα στην κατάμεστη αίθουσα. Ο σοβαρός κύριος στο πάνελ των ομιλητών- είναι δεν είναι 37 χρονών- χαμηλώνει ντροπαλά το κεφάλι. Πίσω του  δεσπόζει μια τεράστια φωτογραφία ενός βιβλίου, με ευανάγνωστο τίτλο :»Οι ευεργετικές ιδιότητες του γέλιου» και με πιο μικρά γράμματα «επιστημονική έρευνα και αποτελέσματα»  Η δυνατή φωνή του παρουσιαστή καταλαγιάζει τον εκκωφαντικό θόρυβο των χειροκροτημάτων

Παρουσιαστής: «Ο Καθηγητής νευρολογίας, Δημήτρης Αθηναίου, θα δεχθεί τώρα τις ερωτήσεις σας !»
Ο νεαρός συγγραφέας πλησιάζει το μικρόφωνο. Σοβαρός, ανέκφραστος, τακτοποιεί το μικρόφωνο, σηκώνει το κεφάλι του και …  χαμογελά διάπλατα ! Με αργές, σίγουρες κινήσεις απομακρύνει την αποκριάτικη μασέλα από το στόμα του. Τώρα είναι έτοιμος για την πρώτη ερώτηση.
Τα βλέμμα, τα αυτιά του, «φυλακίζουν» στην ύπαρξη του,  το γέλιο μιας κοπέλας, κελαρυστό, δυνατό !
Εκείνη ανακάθεται σε μια από τις καρέκλες της πρώτης σειράς, συμμαζεύει, όπως όπως το πορτοκαλί ατίθασο σκουφάκι της και χαμηλώνει το κεφάλι.
Στα σχεδόν διάφανα δάκτυλά της κρατά το βιβλίο, η ματιά της ταξιδεύει στην πρώτη σελίδα.
«…στην Κατερίνα της ζωής μου».

Απαράδεκτη είμαι καθότι ο μάγος που έχει το cinefil είναι και λαοπλάνος!! Δεκαπέντε συμμετοχές και άντε να τις διαβάσεις όλες για να ψηφίσεις… και εκείνος γελούσε σα μικρό παιδί και το χαιρόντανε και καταμετρούσε ψήφους και μας έβαζε σε όμορφα και διάσημα πινακάκια

ΑΝΑΛΥΤΙΚΗΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

ΓΡΑΦΗΜΑΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑΣ

και κάπως έτσι εφτασε και η μέρα των αποτελεσμάτων και … να τα αποτελέσματα και να τα δώρα και η μεγάλη χαρά του Γιάννη ….

Γιάννη μας να σαι καλά … «Και τι δεν θα έκανα για να γελάς»

ασχετο