Σύμφυτος ρόζος.

Και που λες και που λες, Γήινη Ματιά της Μαίρης με τις μίνι σκυτάλες σου, έλαβα το μέιλ σου και συμμετέχω 🙂

Όταν είσαι παιδί, είσαι ένα κουταλάκι και μάλιστα, ένα άσχετο κουταλάκι, σε μια καλοστημένη φυσική μηχανή γραφής φωτός. Έχει τεραστία σημασία να το προσέξεις. «Εγώ είμαι το κουταλάκι. Δώσε μου, δώσε μου.. Δώσε μου να ανακατέψω ήρεμα νερά, ανθρώπους, ζωές…. Γιατί μόνο ο παππούς πίνει καφέ; Γιαγιά άσε με να φτιάξω εγώ τον καφέ σήμερα. Μπορώ…» και έτσι γίνεσαι από ένα άσχετο κουταλάκι, ένα κουταλάκι με κανόνες δοσολογίας.

4 φωτογραφία μίνι σκυτάλη #2

Όταν είσαι έφηβος, είσαι ένας κόκκος καφέ σε μια κοφτερή μηχανή αλέσματος. Κάποιοι σε κονιοποίησαν. Φρεσκοκομμένος, μοσχοβολάς και επιζητάς την ένωση με ανθρώπους, με πολιτισμούς, με ζωές. «Διψώ για νερό, δώσε μου φωτιά, φωτιά να ζυμωθώ, να ενωθώ, να φουσκώσω…. τι εννοείς «έχει σημασία»;»:… και κάπως έτσι γίνεσαι συνταγή.

Σύντομα σε κουράζουν οι συνταγές των άλλων. Κάθεσαι να απολαύσεις τον διπλό ελληνικό σου καφέ. Τον έφτιαξες ακριβώς όπως σου αρέσει. Πλούσια γεύση ζωής, με καϊμάκι χοντρό. Λίγο πριν από την πρώτη γουλιά απόλαυσης κυττάς τις διαδρομές, τα όνειρα και τους μυστικούς χάρτες ζωγραφισμένους στο καϊμάκι. Κλείνεις τα μάτια..»Ααααχ απόλαυση!»… τα ανοίγεις και τότε αρχίζεις να προσέχεις γύρω σου….

Μηχανές του κόσμου. Καλοστημένες μηχανές, που κάποιους τους ταΐζουν και άλλους τους αφήνουν νηστικούς. Με παρακολουθείς τώρα; Με ακούς; Με καταλαβαίνεις ; Ωραία, τώρα πράξε για να παρέμβεις, να δω και εγώ, τι στην ευχή κατάλαβες;

Διαλέγεις την πιο ξεχωριστή, σπάνια μηχανή γραφής. Αρχόντισσα, από τα πρώτα μοντέλα, βαριά, γεμάτη γνώσεις. Θαυμάζεις, γοητεύεσαι… Αυτή, ναι, αυτή θα χρησιμοποιήσεις και θα καταστρέψεις όλα τα κακώς κείμενα, χωρίς να μπορούν εύκολα να σε συλλάβουν από τον γραφικό σου χαρακτήρα. Ενας κόσμος νέος, με εσένα ενορχηστρωτή των ήχων. «Ένα χαρτί παιδιά, φέρτε μου ένα χαρτί και μελάνι. Να γράψω την δική μου σκέψη, έρευνα, μελέτη, διακήρυξη, προκήρυξη, να σας ταξιδέψω στα δικά μου όνειρα. Πού είναι ένα χαρτί λευκό και άγραφο όταν το χρειάζεσαι!!!» Η ζωή είναι ένα χαρτί. Με μαζοχισμό δέχεται κάθε ράπισμα, Επιμένω να σηκώνω μια-μια τις σφραγίδες και με δύναμη να σημαδεύω, για να διεκδικήσω. Τα δάκτυλα τρέχουν, αφηνιασμένα άλογα. Ένας μελωδικός καλπασμός, στο πληκτρολόγιο. Γεμίζει το δωμάτιο με συνοδευτικούς ήχους, πιατίνι το πιατάκι του καφέ και λίγο πιο πέρα το άσχετο κουταλάκι, να χοροπηδά, σα να περιμένει το αφράτο γαλακτομπούρεκο, το δικό σου παραμύθι.

Να σου πω σε αυτό το σημείο πως «Γραφούλα» έλεγαν την πρώτη γραφομηχανή που ερωτεύτηκα, σε ένα κατάστημα παιχνιδιών στο Παγκράτι, όταν ήμουν 11 χρονών. Επέμενα να γίνει δική μου. Δώρο της μαμάς. Στο σπίτι ανακάλυψα πως ήταν αγγλικά τα πλήκτρα της με τα γράμματα μπερδεμένα…. Σε ποια γλώσσα να εκφραστώ; Έπρεπε να μάθω και τυφλό σύστημα. Τα γράμματα μπερδεύτηκαν στα πλήκτρα, γιατί οι εφευρέτες της ανακάλυψαν πως μόνο έτσι μπορούν να ελέγχουν την ταχύτητα της σκέψης μου. Ελευθερία έκφρασης με γλωσσικούς κανόνες…Βαβυλώνα.

Κάπως έτσι πίστεψα πως θα αφήσω το στίγμα στο πέρασμα της ζωής μου. Σύντομα, ανακαλύψω το σώμα μου, τις δυνάμεις και κυρίως τις αδυναμίες. Το πιο σκληρό χαρτί τελικά είναι το ξύλο. Το σώμα είναι ένα τραπέζι, ένα τραπέζι που κρίνεται για την κομψότητα, την ομορφιά του, τη λειτουργικότητά του, την αντοχή του. Μη με βάζεις να σου γράψω τι έκανα πάνω (και κάτω) του, αν και θα ήταν ευχάριστο διάλειμμα. μια πιπεράτη περιγραφή ερωτικής πράξης…. Σημαδεμένο, χαραγμένο, καμένο, από ένα σωρό δηλώσεις, διαδηλώσεις, ανατροπές και χτυπήματα χεριού. Ένα καλό τρίψιμο, ένα λουστράρισμα…. και ακόμη αντέχω, γεμάτη βιώματα. Ανεξίτηλα σημάδια, παθήματα σκληρής προσπάθειας να σπάσω το κατεστημένο ή να χωθώ μέσα και να φτάσω, να προσπεράσω, να ξεπεράσω…

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ξεκίνησα. Φτάνω μέχρι το άσχετο κουταλάκι, που ακόμη περιμένει. Ξαναδιαβάζω όλο το κείμενο. Νομίζω πως έφτιαξα, σε γενικές γραμμές, ένα νόστιμο γλυκό. Λίγο πριν ακουμπήσω το γλυκό μου στο τραπέζι της γραφής και της ανάγνωσης, με πιάνει μια περιέργεια για το τι μπορεί να έγραψαν οι άλλοι..

Μου τραβά την προσοχή ο ρόζος στο ξύλο του τραπεζιού. Δίπλα στη γραφομηχανή, προσπαθεί να αντέξει το βάρος της. Σύμφυτος ρόζος. Μέσα σε έναν ρόζο, η κατεύθυνση των ινών του ξύλου μπορεί να είναι έως και 90 μοίρες διαφορετική από την κατεύθυνση ινών του κανονικού, ευθύινου ξύλου. Ε, λοιπόν, στο θρανίο μου, στο σχολείο, εκεί, στο ξύλινο ρυάκι που βάζαμε τα μολύβια μας, υπήρχε ένας ρόζος. Τον είχα τρυπήσει ακριβώς στο κέντρο του ματιού του, γιατί εκεί… εκεί ακριβώς ήθελα να στηρίζω όρθιο το μολύβι μου.

Το κουταλάκι παραμένει εκεί και το θέμα είναι, πώς και πού θα το χρησιμοποιήσεις τελικά….

36 σκέψεις σχετικά με το “Σύμφυτος ρόζος.

  1. Υπέροχη εγγραφή, με άρωμα Μάνιας, μα πως μπορούσε να γίνει διαφορετικά, που δεν είδε την εικόνα ως σύνολο μα την έσπασε στα κομμάτια που την συνθέτουν, κάτι σαν πίνακας του Μπρακ… μετά πήρε το κουταλάκι, τον καφέ, τη γραφομηχανή, ακόμα και τον φαγωμένο ρόζο και μας άνοιξε την καρδιά της!!!
    Νάσαι καλά, Μάνια!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Εσύ θα πρέπει να είσαι απίστευτα γλυκός άνθρωπος !!! Μια μικρή γεύση παίρνω τόσα χρόνια 🙂 Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως αλλιώς μπορώ να εμπνευστώ από μια φωτογραφία τόσο ώστε να γράψω μια ιστορία που θα την αντιπροσωπεύει. Μια φωτογραφία είναι ένα έργο τέχνης, που μιλάει από μόνη του … Σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ το κείμενο μου λογοτεχνικό, έκθεση είναι.
      Βασίλη θα με μάλωνες σίγουρα αν μέσα στην τάξη σου έβαζα το μολύβι μου εκεί στον ρόζο, αλλά να σου πω, το έβαζα εκεί και φανταζόμουν ότι προσέχει στο μάθημα, ότι προσέχει τα πάντα και μετά θα με βοηθήσει να γράψω χαχαχαχαχα Φυσικά αυτό δεν θα στο έλεγα, απλά θα σε υπάκουα. Πάντως δεν ήμουν από τα παιδιά που έγραφαν στα θρανία 🙂 🙂 🙂
      σε ευχαριστώ πολύ
      σε φιλώ 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Μάνια μου τι υ π έ ρ ο χ η η συμμετοχή σου! Λάτρεψα τις παρομοιώσεις σου, που είχαν βαθιά και ουσιαστική σημασία.
    Πέρασες πολλά μηνύματα μέσα από τις λέξεις σου.
    Ο επίλογος σου εξαιρετικός!
    Άσχετο, αλλά και εγώ είχα γραφομηχανή μικρή. Και μου άρεσε πολύ να γράφω σε αυτή.
    Καλή βδομάδα Μάνια μου. Πάντα να μας χαρίζεις τόσο όμορφες συμμετοχές!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. όλες οι μικρές θεές είχαν γραφομηχανή χαχααχα εγώ έπαιζα και «γραφείο» με την αδελφή μου είχαμε και τηλέφωνα με καλώδιο ενωμένα και μιλούσαμε για δουλείες και για έγραφα που έπρεπε να παραδοθούν χαχαχαχαχα
      Εφτιαξα μια σαλάτα εκεί πέρα και τα έβαλα όλα στο κείμενο χαχαχα Να σαι καλά, να σου πω την αλήθεια δεν συμμετείχα από ανάγκη να γράψω, από ανάγκη για παρέα το έκανα
      καλή συνέχεια μικρή μου 🙂

      Μου αρέσει!

  3. Το αποθέωσες!
    Απόλαυσα αφάνταστα τη διαδρομή σου στο «ξύλινο ρυάκι» του χρόνου, τη γλυκόπικρη αφήγησή σου, κάποιες κοινές μας ανησυχίες με την πρώτη «Γραφούλα» που αγγίξαμε τότε, κι αυτό το «τυφλό σύστημα» που τόσο παιδευτήκαμε ν’ αποστηθίσουμε… ήταν κι αυτά τα δύσκαμπτα πλήκτρα που είχαν τον απάτητο ρε παιδί μου!…
    Πολλές εικόνες και νοήματα. Τρέχω πάνω να το ξαναδιαβάσω… Να είσαι καλά βρε Μάνια!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Το ξεπάτωσα θες να πεις χαχαχαχααχα
      αχ αυτά τα σκληρά πλήκτρα!!!! που να με δεις αργότερα που πήρα μαθήματα στην «Μπένου Παλμερ» ελληνική, αγγλική γραφομηχανή και τέλεξ!!! Μετά από τέτοια γυμναστική δακτύλων σε σκληρές τότε γραφομηχανές όπως φαντάζεσαι το μικρό μου δακτυλάκι έγινε απίστευτα δυνατό με τόσα άλφα !!!! Έτσι άμα το κουνήσω χαμός γίνεται χαχαχαχα (έπρεπε να χώσω και λίγο σεξάκι στο κείμενο γμτ )
      Αυτό που με έβαλε η τύχη μαζί στην ίδια φωτογραφία με την Μαρία Κανελλάκη με κάνει πολύ άσωτη να το ξέρεις χαχαχλακξ΄δλκφξαόιςειφξ Έλεος !!!!!
      Σε ευχαριστώ πολύ, είσαι πολύ γενναιόδωρη 🙂
      Σε φιλώ !!!

      Μου αρέσει!

  4. Συμμετοχή σ’ ένα ακόμα κλικ κλικ πληκτρολογίου αυτή τη φορά ηλεκτρονικού αλλά καθόλου άψυχου!
    Να είναι καλά αυτά τα πανέμορφα δρώμενα που προκαλούν τις εκάστοτε θεότητες να ανακατέψουν μαγικά της καρδιάς τους τα πλούτη!
    Το διάβασα δυο φορές και είμαι σίγουρη πως όταν θα το διαβάσω και τρίτη, πολλά θα αποκρυπτογραφήσω ακόμα! 😉
    ΑΦιλάκια μαγεμένα από της ξανθιάς θεάς μας, την καρδούλα! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. αμ εγώ που το διάβασα δύο φορές για να καταλάβω τι στο καλό έγραψα??? χαχαχαχαχα
      Είχε μια μοναξιά στον Όλυμπο και είπα να κατέβω να πάρω μέρος σε καμιά ανθρώπινη παρέα, χαχαχαχα σε πειράζω, σε ευχαριστώ πολύ!
      Μια χαρά μαλακά είναι τα πλήκτρα τώρα όμως όσοι ξέρουμε τυφλό σύστημα δεν νομίζω να μας βολεύει αυτό που είναι μόνο επαφής… αχμμμ πρέπει να κάνω μια έρευνα για αυτό χιχιχιχ
      αχμμμ τώρα που το σκέφτομαι (άσχετο) το κουταλάκι έχει λίγο σχήμα καρδιάς έ?
      σε φιλώ μαγισσούλα μου 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Σε βλέπω…εκεί να βυθίζεις το μολύβι σου στο μάτι του ρόζου. Το ζητουμενο να χτυπήσεις στο κέντρο, εκεί που είναι η ζωή του ξύλου. Χτυπάς κέντρο και με την ανάρτησή σου. Το μάτι της ζωής. Κουταλάκι λοιπόν, μετά κόκκος καφέ -πω πω πώς κονιοποιούμε τους κόκκους και εμάς το έκαναν άλλοι- μετά τι; τραπέζι που πάνω γράφεις σε άγραφο χαρτί το κάθε βήμα της ζωής. Και μετά , μετά ο ρόζος πάνω στο τραπέζι. Η καρδιά του το κέντρο του το μάτι του στόχος σου…Αλλά πάντα υπάρχει το κουταλάκι…εντυπωσιακό πώς την είδες την εικόνα σου.
    Ωραία συμμετοχή Μάνια όπως συνήθως με τη γραφή σου
    Καλό ξημέρωμα εκεί
    Φιλιά γλυκά

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. αφού αφού μου έκανε εντύπωση το κουταλάκι! και να πω την αλήθεια, όταν έβαζα στο θρανίο μου το μολύβι εκεί το έκανα για να βλέπει και να προσέχει στο μάθημα και να με βοηθά μετά στο γράψιμο χαχαχα περνούσα η δασκάλα και μου το έβγαζε και το έβαζε στο ξυλινο ρυάκι πάλι, αλλά δεν με μάλωνε, οπότε την επόμενη μέρα το ξανάβαζα..
      χαχαχαχα
      Τα μπουρδούκλωσα όλα εκεί, περισσότερο για την συμμετοχή για την παρέα, μου λείψατε ..
      Καληνύχτα εκεί Άννα μου 🙂

      Μου αρέσει!

  6. «Η ζωή είναι ένα χαρτί. Με μαζοχισμό δέχεται κάθε ράπισμα, Επιμένω να σηκώνω μια-μια τις σφραγίδες και με δύναμη να σημαδεύω, για να διεκδικήσω. Τα δάκτυλα τρέχουν, αφηνιασμένα άλογα. Ένας μελωδικός καλπασμός, στο πληκτρολόγιο.»

    !!!!!!!!
    Τι λες τώρα! Τι έκπληξη είναι αυτή! Πόσο καιρό είχα να διαβάσω ένα λογοτεχνικό σου κείμενο! Κοίτα τώρα τι κάνεις ε;
    Νιώθω μια δύναμη αόρατη να με παίρνει απ το χέρι, να με σηκώνει στον αέρα σαν πούπουλο, να με ανεβάζει στο άλογο της γραφής σου και να ξεκινά να καλπάζει σε κόσμους, αναφορές, στιγμές, σκέψεις. Πως τις φυλάκισες όλες αυτές τις στιγμές μέσα σε μια γραφομηχανή! Πόσες παρατηρήσεις μπόρεσες να χωρέσεις στην επιφάνεια ενός γραφείου. Πόσα ταξίδια κατάφερες να δώσεις μέσα από ένα γραφείο, ένα κομμάτι χαρτί, κάποια μελάνια, τα πλήκτρα. Τον μεταλλικό ήχο της «γραφούλας» να τα αποθηκεύει σε χαρτί. Που μοσχοβολά από το ρόζο του ξύλου ολόγυρα.
    Είχα καιρό να συγκινηθώ έτσι με τη γραφή σου! Να την αφήσω να με πάρει χωρίς αντιστάσεις στις δικές σου σκέψεις. Και να κάθομαι τώρα αντίκρυ στο θρανίο και να παρατηρώ το μολύβι ορθό στην τρύπα του ρόζου.

    Εγώ, δεν ξέρω, θα στείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτό που διάβασα! Με όλη μου την καρδιά ναι!
    Καλή βδομάδα. Πόσο ωραία είναι να σε έχουμε κοντά μας στις δημιουργίες αυτές.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. σταμάτα λέμεεεε ουφ…
      είχα βοήθεια για την μελωδία των πλήκτρων 🙂
      ε όχι και λογοτεχνικό κείμενο Γιάννη μου, δεν έχω τέτοιες συγγραφικές ανησυχίες, να σου πω την αλήθεια με δυσκολεύει που η φωτογραφία δεν είναι δική μου, εννοώ δεν την έχω τραβήξει εγώ, από την άλλη σε ευχαριστώ αλλά και σε θαυμάζω που καταφέρνεις να κάνεις τόσα ταξίδια, είναι η δική σου φαντασία και φυσικά που αφήνεσαι με εμπιστοσύνη στα χέρια μου.
      μμμμ μου αρέσει αυτό το «αποθηκεύσει στο χαρτί»
      Ναι ναι ναι, να κάθεσαι στο αντικρινό θρανίο!!! Το μολύβι μου ήταν πολύ περίεργο και χαιρόνταν πάρα πολύ όταν το παρατηρούσαν χαχαχαχα
      Εγώ χαίρομαι για την παρέα, τώρα να δω πως θα προλάβω να διαβάσω τις άλλες συμμετοχές.
      Σε φιλώ συμμαθητή μου Γιάννη 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, όταν είμασταν παιδιά, στο δημοτικό, τα μολύβια μας ήταν κάτι σαν φετίχ! Το θυμάσαι; Καθένας προσπαθούσε στο μολύβι του να δώσει κα΄τι ξεχωριστό, να αποτυπώσει μια εικόνα. Άλλος αυστηρή, λιτή, σχεδιαστική, άλλο φραμπαλά με γόμες διάφορες, άλλος με παιχνιδάκι επάνω. Πωπωπω τι λες τώρα.
        Όσον αφορά με τις ανησυχίες σου. Κοίτα, κανείς δεν είπε μια μέρα: «Α εγώ είμαι συγγραφέας και θα κάτσω να γράψω». Αυτό που είπε είναι: «Θέλω να εκφράσω στο χαρτί αυτό που ένιωσα και θέλω να το πω». Έτσι γεννήθηκαν τα έπη Μάνια μου, με όπλο τη φαντασία.
        Άντε τρέχα στην αίθουσα κάνουν φασαρία εκεί στη γαλαρία.

        Μου αρέσει!

      2. χαχαχαχα μα στη γαλαρία είμαι 🙂 στα μισά για την ακρίβεια για να το έχω δίπορτο.
        Ναι τα θυμάμαι τα μολύβια όπως και την αγάπη που είχα να τα κάνω πολύ μικρά Μεγάλη τιμή για το μολύβι να το έφτανα μέχρι τόσα δα μικρό :))))))
        Νομίζω πως ο συγγραφέας είναι επάγγελμα. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε φαντασία και την διοχετεύουμε σε ότι επάγγελμα επιλέξουμε.. Θέλει τρομερή συνέπεια η συγγραφή, πρέπει να έχεις και άλλα χαρίσματα εκτός από φαντασία.
        Πάντως τα καλύτερα μπαλαμουτιάσματα, φιλιά κλπ τα κάναμε στις μεσαίες θέσεις. Οι καθηγητές πότε δεν μας πρόσεχαν όλο τους πίσω στη γαλαρία μάλωναν χεχεχεχε

        Μου αρέσει!

  7. Πόσες αλήθειες ξεκινούν με ένα… κουταλάκι! Απολαυστικό κείμενο, πλούσιο, μυρωδάτο, ζεστό! Μια δημιουργία που αφήνει γεύσεις, συναισθήματα, σκέψεις να πλημμυρίσουν όποιον τη γεύεται!
    Μπράβο σου Μάνια!!
    Φιλιά
    Μαρίνα

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Πιστεύω πως πάντα είναι ο αναγνώστης που με τον εσωτερικό κόσμο θα διαβάσει κάτι και θα το ανεβάσει στους δικούς του ουρανούς 🙂
      Μπράβο Μαρίνα θα έλεγα λοιπόν, εσύ του έδωσες ζεστασιά 🙂
      Οσο για το κουταλάκι, κουταλάκι είναι αυτό, εργαλείο του ανθρώπου…. όπως και όλα στη φωτογραφία δηλαδή εκτός από το καφεδάκι που είναι δημιουργία
      Περιμένω το γλυκό σου Μαρίνα να με γλυκάνει και μένα
      Σε ευχαριστώ 🙂

      Μου αρέσει!

  8. Πω πω αποθέωση ήταν η γραφή σου Μάνια μου κοίτα να δεις τι σου κάνει μια γραφούλα…τι ταξίδι ήταν αυτό που έκανες επάνω στα πλήκτρα της και με πόσο παραστατικό αλλά και απολαυστικό τρόπο μας πήρες από το χέρι και μας είπες όλα όσα ήταν να μας πεις…
    Αλλά αυτός ο σύμφυτος ρόζος βρε αγάπη μου που έβαζες μέσα το μολύβι, άκου να δεις τώρα με μπέρδεψε, αφού πρώτη φορά έβλεπα αυτή την λέξη…και να σου να ψάχνω τι είναι και να ανοίγω λεξικά 😊 και να ψάχνω την έννοια του σύμφυτου…😉
    Κάπου και στην δική μου την ζωή κοίτα σύμπτωση, υπήρξε μια γραφούλα …
    Η δική σου μας άφησε γεύσεις ζωής…ένα κείμενο που θέλεις να επαναλάβεις την ανάγνωση του με ευχαρίστηση…
    Και εκείνο το κουταλάκι, άστο να βρίσκεται που ξέρεις , ανακατεύει πολύ ωραία!!
    Μάνια μου να είσαι καλά, ευχαριστήθηκα την επίσκεψη…πάω να διαβάσω και την προηγούμενη που δεν την είδα .. φιλιαααα…🌻🌼❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. …και εγώ πρώτη φορά την είδα αυτή τη λέξη όταν διάβασα να μάθω για τους ρόζους. Έκανα ολόκληρη διατριβή για τους ρόζους χαχαχαχα Από μικρή μου άρεσαν αλλά δεν είχα ψάξει ποτέ να μάθω λεπτομέρειες. Μόνο να τους πειράζω μου άρεσε όταν ήμουν …κουταλάκι Έτσι όπως είδα τη φωτογραφία θυμήθηκα που έβαζα το μολύβι μου στο σχολείο
      Νομίζω πως όλοι κάποτε έστω χαϊδέψαμε μια Γραφούλα 🙂
      Πάω και εγώ να σου απαντήσω χιχιχιχι
      Βρε παιδί μου πως βάζεις αυτά τα λουλουδάκια ???
      Φιλί 🙂

      Μου αρέσει!

      1. Λοιπόν Μάνια μου τα λουλουδάκια και πολλά άλλα φατσουλίνια όταν θέλει να τα βάλεις κάπου που γράφεις ,πατάς στο ποντίκι δεξί κλικ και σου ανοίγει ένα παράθυρο επάνω στο μέρος που γράφεις και στην αρχή του αριστερά επάνω γράφει την λέξη Emoji πατάς επάνω της και σου βγάζει πάρα πολλά εμοιλ….🌼διαλέγεις και πατάς..!! 🤣 καλή σου ξημέρωμα..🌙. φιλιααα 😘 ❤💚💙🎈👍🚲

        Μου αρέσει!

  9. Υπέροχο κείμενο, εξαιρετική γραφή…..ένα κουταλάκι, ένας κόκκος καφέ, ένας ρόζος στο ξύλο και γεμίσαμε εικόνες, συναισθήματα, σκέψεις….με ηχητική επένδυση τον χτύπο των πλήκτρων της γραφομηχανής…..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλώ την 🙂 Ευχαριστώ !
      Η Μαίρη μας έστειλε και τις δικές σου εγγραφές- συμμετοχή, κάτι σα να λέμε διπλός ελληνικός σε χοντρό φλιτζάνι χιχιχι Να σου πω την αλήθεια ο ελληνικός καφές μου αρέσει διπλός αλλιώς μου τελειώνει γρήγορα :)))))
      Τα λέμε να σαι καλά 🙂

      Μου αρέσει!

    1. λίγο? το έχω τσακίσει χαχαχα ως Ξανθιά Θεά βεβαίως βεβαίως, χαίρομαι πολύ που σου αρέσει 🙂 ωχ λες να με καταλαβαίνεις ; γιούπιιιι 🙂
      Ξέρεις, τατουάζ σημάδια από πεσίματα εγκαύματα, ξυλοδαρμούς, εγχειρήσεις, οι ρυτίδες που μετρούν το χρόνο όπως οι κύκλοι στον κορμό ενός δέντρου … Οι πράξεις τις ζωής μας γραμμένες στο σώμα, στο κορμό, στο ξύλο. Κάπως έτσι 🙂
      Να σαι καλά 🙂

      Μου αρέσει!

  10. Καλημέρα Μάνια μου.
    Μου άρεσε τόσο πολύ η ιστορία σου, που τη διάβασα πολλές φορές για να απολαύσω όλες τις περιγραφές και τις παρομοιώσεις.
    Από το κουταλάκι μέχρι τον ροζο.
    Όλα απέκτησαν άλλη υπόσταση.
    Κι εγώ θυμάμαι την πρώτη μου γραφομηχανή, βαριά κι ασήκωτη ενώ τώρα με τους υπολογιστές, ακόμα και οι εγγονές μου γράφουν.
    Τώρα θα τις λέω κουταλάκια, αφού είναι στη φάση του ανακατατέματος, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
    Συνεχίζουμε ακάθεκτοι και φιλάκια πολλά.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Τις φαντάζομαι να ανακατεύουν τα πάντα και τους πάντες !!! Να τις χαίρεσαι. Διασκέδασε το όσο μπορείς μαζί τους, σε αυτή τη φάση τους μπορούν να σε στροβιλίσουν τόσο πολύ που να σε στείλουν αδιάβαστη χαχαχακξδφάλσκδξφα να τρέχεις να συλλάβεις τον τρόπο σκέψης τους . Απίστευτη φαντασία και μάλιστα γεμάτη πρωτοτυπίες.
      Είχα παλιά μια φίλη που μου σχολίαζε στο μπλογκ εδώ , την Λυγερή, καμιά φορά μου έγραφε σχόλιο η παναγιώτα λαδκξφλασκδξ η κόρη της … σε φάση κουταλάκι, καταλαβαίνεις!!!!
      πσσσ με τις παλιές τις μηχανές δεν υπήρχε περίπτωση να κρατήσεις μανιιούρ Θυμάμαι τη μαμά μου
      Καλό Σαββατοκύριακο Ρένα 🙂

      Μου αρέσει!

    1. @woman in blogs Πως σε λένε; Θυμάμαι στο pathfinder.gr είχαμε ένα blog με αυτό το όνομα, αλλά έφυγε σχετικά γρήγορα, πριν κλείσει η πλατφόρμα.
      🙂 Εγώ και η ακαταλαβίστικη γραφή μου σε ευχαριστούν για την προσπάθεια ανάγνωσης 🙂
      Καλή Μεγάλη Εβδομάδα!

      Μου αρέσει!

    1. !!! ένας τρόμος με έπιασε με την λέξη «αυτογνωσία» !!!
      Εδώ δεν ξέρω που παν τα τέσσερα …
      Αχμμμ αυτό που κάποιοι θέλουν να το ξαναδιαβάσουν με βάζει σε σκέψεις … δηλαδή ελπίζουν πως θα τα καταφέρουν να καταλάβουν τι έγραψα … Ξέρεις αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν πάω να διαβάσω μια εγγραφή που έχω κάνει ας πούμε 5 χρόνια πριν, δυσκολεύομαι να κατανοήσω -και ως εκ τούτου και να θυμηθώ- σε ποια ψυχολογική φάση βρισκόμουν !!!! Προβλέπω στα γεράματα να σας ψάχνω με μια παλιά εγγραφή στα χέρια μου και να σας λέω «βρε μάτια μου διάβασε εδώ τι έγραψα, μπας και το καταλάβεις και με βοηθήσεις να θυμηθώ τι ήθελα να πω και τι περνούσα σε εκείνη τη φάση της ζωής μου» χλκαξδ΄κφξαοςειξφακδσξφαλσδξφ
      Σου είπα πως χάρηκα πάρα πολύ που μου έγραψες γιατί σε έχω χάσει???
      Θέλω καφέ στο Αθηναίων Πολιτεία !!!!!! ουφ … λιμοκτονώ δίχως τροφή των νέων σας και ξεραίνομαι δίχως το γάργαρο ήχο των γέλιων σας
      γιαμι γιάμι ευτυχώς λίγα φιλούδια να με συντηρήσουν!!!!
      Σε φιλώ μέχρι να…
      Καλή Ανάσταση 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s